โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-11 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-11 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 752

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 17:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-11 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​ท่านประธานบอกให้คุณชายไปพบหน่อยครับ


ก็ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไร ยองจีลุกขึ้นยืนอย่างไม่ปริปากบ่นพร้อมกับคิดว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

ถึงพวกเขาจะอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังเดียวกันแต่ก็ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันสักเท่าไร เพราะไม่มีอะไรที่เป็นเหมือนกฎธรรมดาๆ ของครอบครัวแบบครอบครัวคนอื่นเขาที่ต้องทานข้าวเช้าพร้อมกันหรือไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันบ้างเป็นบางครั้ง บางคราว ต้องเรียกให้ไปหาเหมือนวันนี้เท่านั้นถึงจะได้เจอหน้ากัน

แต่ยิ่งเข้าใกล้ห้องของคังยองโฮมากเท่าไร หัวใจของยองจีก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นกว่าปกติ เขาใช้เวลาไม่นานในการรับรู้ว่าเป็นเพราะความกังวล แน่นอนว่าคุณปู่ไม่ใช่คนที่ไปเจอแล้วจะสบายใจ แต่ยังไงคังยองโฮก็มีสายเลือดเดียวกับยองจีและเป็นครอบครัวแท้ๆ เพียงคนเดียวที่เขาสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่ามีสายเลือดเดียวกัน

คงจะเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นล่าสุด ยองจีกัดริมฝีปากแน่น ผ่านมาสามวันแล้ว ตอนนั้นยองจีออกมาจากห้องน้ำโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองแล้วตรงกลับมาคฤหาสน์ ถึงพวกการ์ดจะส่งสายตาหากันเพราะรับรู้ได้ถึงความแปลกไปของคุณชาย แต่พวกเขาก็ไม่ได้ซักถามว่าเกิดอะไรขึ้น

อาจจะเป็นเพราะลักษณะทางพันธุกรรมของซูเปอร์อัลฟ่าที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของยองจี ซึ่งเป็นพลังที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะควบคุมได้

รู้สึกไม่ดี ยองจีสรุปสิ่งที่เขากำลังรู้สึกอยู่อย่างไม่ลังเล การปลดปล่อยจนชั้นในเหนียวเหนอะไปด้วยน้ำกามทำให้เขาอึดอัดใจและรู้สึกแย่มากจนไม่สามารถทนได้ ตลอดเวลาที่สวมใส่กางเกงในเปียกชื้นแล้วนั่งตรงเบาะหลังรถเพื่อมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ สิ่งที่ยองจีรู้สึกได้ก็คือการโดนเหยียดหยามจนยากจะทน

ถ้าถามว่าโกรธไหม ‘ไม่’ นี่ไม่ใช่ความรู้สึกว่าโดนเหยียดหยามจากฮันจู แต่เป็นเพราะเขารับตัวเองไม่ได้ที่หวั่นไหวกับการชักใยของผู้อื่น

ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น แต่จิตใจที่กระสับกระส่ายของตัวเองก็น่าสับสนไม่น้อย เป็นครั้งแรก ทุกอย่างคือครั้งแรกอย่างแท้จริง

คำว่า ‘ครั้งแรก’ ให้ความรู้สึกต่างกับคำขยายความคำว่า ‘แรก’ ส่วนใหญ่ เขาไม่ได้เพียงแค่ใจเต้นเต้นตุบตับหรือใจสั่น แต่กลับเต้นถี่รัวเหมือนจะเป็นบ้า ยองจีต้องหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อปรับการหายใจกลับสู่จังหวะเดิม


“เชิญทางนี้ครับ ท่านประธานรออยู่ด้านในแล้วครับ”

“อืม”


แค่นั้นเองเหรอ ยองจีกลับมายังคฤหาสน์แล้วถอดเสื้อผ้าทิ้งพร้อมกับไล่พวกคนรับใช้ที่จะเข้ามาหาออกไปจนหมด เพราะไม่อยากอยู่แบบเหนียวเหนอะหนะและอึดอัดไปนานกว่านี้ แต่จะต้องจัดการกับชั้นในที่เต็มไปด้วยคราบน้ำกามยังไง ก็ยังคงเป็นปัญหายุ่งยากที่หาทางแก้อยู่

จะให้พวกคนรับใช้รู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะความเป็นไปได้ที่เรื่องจะถึงหูคุณปู่มีสูงมาก ยองจีที่คาดการณ์เรียบร้อยจึงหยิบกางเกงในของตัวเองใส่ในอ่างล้างหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา และเพราะไม่รู้ว่าจะต้องซักผ้ายังไงก็เลยขยี้แค่กับน้ำเปล่าเท่านั้น เขาขยี้กางเกงในที่เปื้อนคราบน้ำกามของตนหลายต่อหลายครั้ง และทำได้แค่ขยี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าคราบทั้งหมดจะหายไป

แม้แต่คราบก็ยังเหมือนกับของนักเรียนมัธยมที่เพิ่งฝันเปียกเป็นครั้งแรก


“เข้ามาสิ”


แผ่นหลังอันคุ้นเคยหมุนตัวหันมาทางยองจี สายเลือดของเขายังคงเหมือนเดิม อาจจะคิดไปเอง แต่ก็รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้แก่ขึ้นเลย แม้จริงๆ แล้วปู่จะเป็นชายชราอายุเกินแปดสิบปีไปแล้วก็ตาม แต่ถ้ามองแค่รูปร่างภายนอกก็ไม่สามารถคาดเดาอายุได้แน่นอน


“ครับ ผมมาแล้วครับปู่”


ถึงแม้ว่าจะเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของเขา แต่การเผชิญหน้ากับคังยองโฮเป็นเรื่องที่ยากเสมอ ชายชราไม่ปิดบังความเป็นอัลฟ่าของตัวเองเลยแม้แต่น้อย สำหรับอัลฟ่าด้วยกันแล้วปู่มีภาพลักษณ์แข็งแกร่งมาก เบต้าเป็นลักษณะทางพันธุกรรมที่อยู่ระดับล่างกว่าพวกเขาไปช่วงหนึ่ง ส่วนโอเมก้าไม่ได้ถูกนับเข้ามาอยู่ในหมวดหมู่ของมนุษย์ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ดังนั้นเป้าหมายที่คังยองโฮจะเปิดเผยลักษณะทางพันธุกรรมออกมาให้เห็นจึงมีเพียงอัลฟ่าเท่านั้น


“เป็นยังไงบ้าง ได้ยินมาว่าช่วงนี้หลานป่วย”


ตามที่คาดไว้ ชายชราค่อยๆ เกริ่นขึ้นมาเพื่อจะถามเรื่องราวของเมื่อสามวันก่อน ถึงจะรู้นิสัยของปู่ว่าไม่ใช่คนพูดอ้อมค้อม แต่ยองจีก็สูดหายใจลึกอย่างไม่มีเหตุผลเพราะนึกถึงฮันจูขึ้นมา


“…ไม่เป็นไรแล้วครับ แค่ปวดท้องนิดหน่อยแต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกครับ”

“อืม…"


น้ำเสียงแสดงถึงความสงสัยตามติดมาข้างหลัง ยองจีคิดว่าเป็นคำตอบที่ตรงคำถามและสมบูรณ์แบบ แต่สำหรับอีกฝ่ายเหมือนจะไม่ใช่ คังยองโฮลูบเคราที่เลี้ยงไว้ซ้ำไปมาพร้อมกับจ้องเขม็งมาทางใบหน้ายองจีราวกับไม่ว่ายังไงก็จะขุดคุ้ยความจริงของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ไม่สบายใจเลย ยองจีเคารพปู่ของเขาเสมอ แต่ขณะเดียวกันท่านก็เป็นคนที่เข้าหาได้ลำบาก ความน่าเกรงขามที่ถูกกดดันด้วยความน่าสะพรึงกลัวมีมากกว่าความรักที่มีต่อสายเลือดเดียวกันซะอีก คังยองโฮเป็นคนที่น่ากลัว ไม่ใช่แค่เพียงเพราะอำนาจที่อีกฝ่ายครอบครองไว้เท่านั้น


“อืม แพทย์ประจำตัวคนใหม่ของหลานเป็นยังไงบ้างล่ะ ไม่ถูกใจอีกหรือเปล่า”

“…”

“ได้ยินว่ามีการปรึกษาอะไรกันสักอย่างด้วยหนิ”


ถึงจะรู้ข่าวคราวทุกอย่างแล้วแม้ไม่เอ่ยถาม แต่คังยองโฮก็ยังแกล้งทำเป็นถามยองจีอยู่ดี ยองจีปรับจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมออีกครั้งเพราะรู้สึกเหมือนกำลังถูกทดสอบ มันไม่ง่ายเหมือนทุกครั้งก็จริง แต่วันนี้กลับรู้สึกว่าบรรยากาศมันน่าอึดอัดมากขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก


“ครับ ช่างเป็นวิธีที่...มีเอกลักษณ์มากๆ”

“ตอนแรกเขาบอกว่าฝากไว้ได้อย่างเต็มที่ปู่เลยแค่เฝ้าดู แต่... ไม่ใช่ว่าหลานป่วยเพราะการปรึกษานั่นหรอกเหรอ คนที่ไม่เคยป่วยมาทั้งชีวิตอย่างหลานกลับบ้านมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี ปู่จะไม่เป็นห่วงได้ยังไง”

“ไม่ได้ตั้งใจทำให้เป็นห่วงเลยครับ ขอโทษด้วยนะครับ”


ขนคิ้วของคังยองโฮกระตุกกับคำตอบที่แข็งกระด้างของยองจี เขาพยายามอย่างมากเพื่อให้รู้ถึงแม้กระทั่งเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ


ในวันที่ได้รับรู้ข่าว สีหน้าของคังยองโฮมืดมนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อฟังรายงานประจำวันจากพวกการ์ดของยองจี แค่เรื่องไปพบแพทย์ประจำตัวข้างนอกก็น่าตกใจแล้ว แต่ระหว่างทางยังปลดปล่อยลักษณะทางพันธุกรรมอันแข็งแกร่งออกมาอีกด้วย ยิ่งกว่านั้นไม่เพียงแค่หายไปในห้องน้ำในร้านอาหารเท่านั้น แต่คนที่ตามเข้าไปในห้องน้ำยังมีเพียงแค่แพทย์ประจำตัวคนเดียวด้วย

เรื่องน่าสงสัยไม่ได้มีแค่อย่างสองอย่าง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น