นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

26. มันไม่มีความหมายอะไร

ชื่อตอน : 26. มันไม่มีความหมายอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2561 10:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26. มันไม่มีความหมายอะไร
แบบอักษร

เมื่อกลับจากพังงา ราเมศรใช้เวลาตลอดเย็นวันอาทิตย์กับจลิตาที่ห้องสูทชั้นสิบสี่ ก่อนชวนออกไปทานอาหารค่ำข้างนอก จลิตาอยากพักแต่รอยยิ้มและอาการกระตือรือร้นของราเมศรทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง หลังจบมื้อค่ำที่ห้องอาหารอิตาลีในศูนย์การค้าดัง ราเมศรจูงมือจลิตามุ่งไปยังร้านจิวเวลรี่ จลิตาชะงักเท้าไว้ก่อนถึงทางเข้า

“ทำไม” ราเมศรเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“คุณโรมพาจูนมาที่นี่ทำไมคะ”

ราเมศรกระชับมือบางไว้มั่น กล่าวพลางสบตา “เราแลกคำสัญญากันแล้ว แต่ยังไม่ได้แลกแหวนกันเลยนี่ครับ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” สำหรับจลิตา วัตถุพยานไม่มีค่าเท่าการรักษาคำพูดหรอก

“เถอะน่า ผมอยากให้ของปลอบขวัญคุณด้วย คุณต้องเจ็บตัวจนจับไข้เพราะผม ขอให้ผมได้ให้อะไรตอบแทนเพื่อความสบายใจเล็กๆ น้อยๆ ของผมนะครับ” ราเมศรรบเร้าราวกับเด็กอ้อนขอของเล่นชิ้นใหม่

เขาคงคิดแบบนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างซื้อได้ด้วยเงิน กระทั่งความสบายใจ... ราเมศรรู้สึกไม่สบายใจที่เธอจับไข้เพราะเขา และจะรู้สึกดีก็ต่อเมื่อได้ให้อะไรตอบแทนเธอ เป็นอะไรสักอย่างที่ตีค่าได้ด้วยเงินตรา จลิตาไม่ต้องการ แต่ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอเรื่องมากไม่ยอมรับสิ่งของที่เขาเสนอให้เพราะต้องการเรียกร้องความสนใจหรืออะไรที่มากกว่า

“เพื่อความสบายใจของคุณใช่ไหมคะ”

“ครับ”

จลิตาถอนใจ พยักหน้าแล้วเดินตามแรงจูงเข้าไปในร้าน พนักงานขายรีบต้อนรับ จลิตาตาพร่ากับแสงวูบวาบของอัญมณีหลากสี ที่มากที่สุดคือเพชรที่ประดับอยู่บนตัวเรือนหลายรูปทรง ราเมศรแจ้งความประสงค์ไปที่แหวนเพชร พนักงานยกถาดแหวนหนึ่งในสามออกจากตู้ โปรโมตสินค้าว่าเป็นเพชรน้ำหนึ่งทั้งถาด

“ชอบวงไหนครับ”        

จลิตามองหน้าคนถามเหมือนฟังไม่ชัด อยากบอกเขาว่าเธอเลือกไม่เป็น มองไม่ออกว่าเพชรเม็ดไหนใสหรือขุ่น แต่เมื่อครู่พนักงานบอกว่าเป็นเพชรน้ำหนึ่งทั้งถาด ฉะนั้นคงไม่ต้องกังวลเรื่องเกรดของเพชร จึงเลือกแบบที่ชอบ เธอชี้แหวนทองคำขาวพ่นทรายฝังเพชรทรงเหลี่ยมหนึ่งเม็ดและสี่เม็ดประกบข้าง ที่ชอบเพราะแบบมันเรียบและเพชรเม็ดเล็กที่สุด

ราเมศรกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ได้ว่ากระไรซ้ำยังให้เธอเลือกให้เขาด้วย พนักงานนำอีกถาดซึ่งเป็นแหวนสไตล์บุรุษออกมาให้ การันตีว่าเป็นเพชรเกรดเดียวกัน จลิตาเลือกแหวนผิวเกลี้ยงฝังเพชรด้านข้างฝั่งละเม็ดให้เขา เพราะคิดว่ามุมหลบของเพชรช่างเหมาะกับคนบุคลิกลึกลับแบบราเมศร เมื่อได้แหวนที่พอดีกับขนาดนิ้วแล้วราเมศรก็เลือกสร้อยเพชรรูปหัวใจมาอีกหนึ่งเส้น จลิตาไม่กล้าสงสัยว่าเขาซื้อให้ใคร เพราะจำนวนเพชรและมูลค่าของมันมากกว่าแหวนสองวงรวมกันหลายเท่าทีเดียว

กลับถึงห้องสูทชั้นสิบสี่ ทั้งสองแลกแหวนกัน ราเมศรสวมแหวนใส่นิ้วนางข้างซ้ายให้จลิตา แต่กลับยื่นนิ้วนางข้างขวาของเขาให้หญิงสาวสวมแหวนกลับ

“ไม่ถามเหตุผลหน่อยหรือว่าทำไม” เมื่อจลิตาไม่ประท้วงอะไร ราเมศรก็ร้อนใจเสียเอง จลิตายิ้มในแบบที่ราเมศรไม่ค่อยชอบมองอีกครั้ง

“เพราะมันไม่ใช่แหวนแต่งงานนะสิคะ คุณไม่ยอมใส่นิ้วนางข้างซ้ายเพราะยึดถือธรรมเนียมแบบนั้น แต่จูนไม่ถือ จะใส่นิ้วไหนก็เหมือนกันเพราะความหมายของมันไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งบนนิ้วมือ”

“แล้วมันมีความหมายอะไรกับคุณ” พยายามยิ้มและไม่คิดอะไรกับคำตอบนั้น แต่เขาก็ยังอยากรู้มุมมองของเธอ จลิตาช้อนตาขึ้นสบตา ส่งรอยยิ้มนุ่มนวลให้คนยิ้มรอฟังคำตอบ

“มันไม่มีความหมายอะไรสำหรับจูนเลยค่ะ”

รอยยิ้มเหือดหายไปจากใบหน้าคนฟัง ราเมศรรู้สึกคลื่นไส้ในช่วงท้อง ความปั่นป่วนของมันทำให้เขาต้องพ่นลมแรงๆ ออกจากอก หลังสูดลมหายใจเข้าลึกและผ่อนออกอีกครั้งชายหนุ่มก็หยิบกล่องกำมะหยี่บรรจุสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมายื่นให้จลิตาทั้งกล่อง

“ให้จูนทำไมคะ” สำหรับเธอ แค่แหวนบนนิ้วนางซ้ายมันก็มากมายมหาศาลแล้ว ทำไมเขายังต้องให้อะไรอีก 

“แหวนนั่นแลกคำสัญญา แต่สร้อยนี่แลกความสบายใจ” น้ำเสียงตึงๆ เพราะยังไม่คลายจากอาการแปลกๆ เมื่อครู่ จากที่ตั้งใจว่าจะลองสวมให้จลิตาดูว่ามันสมกับเธออย่างที่เขาคิดไว้ไหม กลายเป็นต้องยื่นให้ทั้งกล่องเพราะไม่อยากเสี่ยงกับอาการคลื่นไส้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นอีกครั้ง

“จูนจะเก็บไว้ให้ค่ะ” จลิตารับไว้ ไม่ได้คิดว่ามันเป็นของเธอเพราะตั้งใจว่าจะเก็บสิ่งนี้ไว้ในห้องสูทของเขา คนอย่างเธอคงไม่มีโอกาสได้ใช้ของแบบนี้ สร้อยเส้นนั้นไม่ใช่แบบที่คนระดับเธอจะใส่ติดตัวได้ ของแบบนี้จึงไม่เหมาะกับเธอ แต่เมื่อเขาให้แลกความสบายใจเธอก็จะเก็บไว้ให้ และเมื่อถึงวันที่เธอต้องไปจากที่นี่ มันก็จะยังอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน

ราเมศรแค่ขมวดคิ้วให้คำพูดนั้น แต่เขาเลือกที่จะเงียบเพราะการซักไซ้เรื่องไร้สาระกับผู้หญิงเป็นอะไรที่ไม่ถนัดและไม่เคยสนใจ ชายหนุ่มบอกให้จลิตาพักผ่อน และเตรียมตัวเริ่มงานวันพรุ่งนี้ ส่วนเขาจะกลับไปนอนที่เซฟเฮ้าส์เพราะต้องเข้างานแต่เช้าเช่นกัน ธีปกรเพลนเวย์อยู่ในเขตปริมณฑล กว่าจะขับรถไปมานับชั่วโมง ยิ่งถ้าเป็นชั่วโมงเร่งด่วนอาจต้องใช้เวลากว่าสามชั่วโมงเลยทีเดียว

“วันธรรมดาผมคงไม่ได้มาค้างที่นี่ทุกคืนนะ แต่จะพยายามมาบ่อยๆ ก็แล้วกัน” 

ราเมศรเชยคางมนขึ้นรับจุมพิตอ่อนโยน จลิตาเริ่มตอบสนองด้วยปลายลิ้นและฝ่ามือเรียวบาง ราเมศรเผลอครางออกมาก่อนตัดใจรวบร่างหญิงสาวเข้าประชิดกายแล้วกระหน่ำจูบลงไปพร้อมสัมผัสหนักหน่วง ตวัดร่างบางขึ้นสู่วงแขนพามุ่งไปยังห้องนอนของจลิตา

จากนั้น กว่าราเมศรจะได้เดินตัวเบาออกจากห้องสูทชั้นสิบสี่ เข็มนาฬิกาทั้งสั้นยาวก็เลยตำแหน่งเลขสิบสองไปแล้วเล็กน้อย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น