ดงมิน

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวระหว่างคุณโซ๋ คุณชายผู้ร่ำรวยและเอาแต่ใจ กับสาวใช้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นกาฝากในบ้านอย่างมีนา โปรดติดต่อและลุ้นเรื่องราวของพวกเขาไปพอๆกันได้เลยค่ะ :)

Chain Love โซ่ขังรัก 2

ชื่อตอน : Chain Love โซ่ขังรัก 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 02:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chain Love โซ่ขังรัก 2
แบบอักษร

#Chain Love โซ่ขังรัก 

“หึหึ รีบเก็บเร็วๆกูคันไข่หมดล่ะ..!”

คุณโซ่นอนท้าวแขนบนโซฟา พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกมือไม้สั่นไปหมดทันที..

จะให้ฉันไปหยิบเศษขนมตรงเป้ากางเกงเขาเนี่ยนะ..!?

“มึงจะอ้ำอึ้งอีกนานไหม หรือต้องรอให้กูคันจนทนไม่ไหว ถอดกางเกงเกาไข่ให้มึงดูต่อหน้าเนี่ย..!” เมื่อเขาเห็นฉันเอาแต่มัวร์แต่นั่งนิ่ง เขาก็พูดขู่ฉันขึ้นมาทันที

ให้ตายเถอะ คนอย่างเขามันมียางอายบ้างไหมเนี่ย..!

“ค่ะๆ ฉันจะรีบเก็บเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” ฉันพูดเวร ก็รีบจัดการเก็บเศษขนมมากมายตรงเป้ากางเกงเขาทันที โดยที่ฉันพยายามเก็บอย่างเบามือที่สุดและไม่ให้นิ้วมือของฉันไปสัมผัสกับเป้ากางเกงเขาเป็นอันขาด..!

“จิ๊..!”

“เก็บแบบนี้อีกกี่ชาติถึงจะเสร็จวะแม่ง” คุณโซ่จิ๊ปากในลำคอและพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นท่าทางการเก็บเศษขนมของฉันที่มันอ้อยอิ่งและเชื่องช้าเหมือนคนใกล้จะขาดใจตาย

หมับ..!

“มึงก็หยิบแบบนี้สิ” ฉันชะงักงันตัวแข็งทื่อทันที เมื่ออยู่ดีๆคุณโซ่ก็กระชากมือของฉันไปวางแหมะอยู่บนเป้ากางเกงของเขา จนฉันรู้สึกได้ว่ามือของฉันมันได้สัมผัสโดนน้องชายของคนตรงหน้าผ่านเนื้อผ้าของกางเกงบอลอย่างเต็มแรง

ซึ่งการกระทำของคุณโซ่ทำให้เศษขนมตรงเป้ากางเกงของเขา หล่นลงเต็มโซฟาไปหมด..

“กรี๊ดดดดดดดด..!” เมื่อได้สติฉันก็กรีดร้องออกมาอย่างเสียงดังและตกใจ แล้วตอนนี้มือของฉันมันยังคงกำอยู่ที่เป้ากางเกงของคุณโซ่ เพราะตอนนี้เขาเอามือของเขามากดทับหลังมือของฉันอยู่

“เงียบ..! ถ้ามึงยังแหกปากอีก มึงเจอดีแน่ รีบเก็บ..!” คุณโซ่ยกมืออีกข้างที่ไม่ได้กดทับหลังมือฉันขึ้นพร้อมชี้หน้าเอ่ยดุฉันอย่างเสียงเข้ม พลางเอามือข้างที่กดหลังมือฉันเอาไว้ออกไปทันที

จึงทำให้ฉันรีบเอามือออกจากตรงเป้ากางเกงเขาทันควัน

ฉันเอามือออกจากเป้ากางเกงเขาเสร็จก็รีบบีบรีบนวดมือตัวเองทันที พร้อมคิดในใจว่า..

นี่มือฉันมันจะไม่บริสุทธิ์อีกแล้วหรอเนี่ย โถ่ฉันอุตส่าห์ทาครีมทนุทนอมมาอย่างดิบดี ตั้งแต่เด็กๆ ไหงต้องไปเสียซิงจับเป้าไอ้คุณชายปากเสียเอาแต่ใจ ที่สุดแสนจะเกลียดขี้หน้าอย่างเขาด้วยเนี่ย

“ทำหน้าอะไรมึง ดีใจรึไงที่ได้จับเป้ากู มึงได้แค่จับเท่านั้นแหละ อย่าฝันสูงไปหน่อยเลยว่ากูจะเอามึงมาทำเมีย..!” เสียงคุณโซ่ดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ตัวเองทันที

“ฉันก็ไม่อยากได้คุณโซ่ มาเป็นผัวเหมือนกันค่ะ ถ้าฉันได้คุณโซ่เป็นผัวฉันยอมตายสักดีกว่า..!” ฉันตอบเขาคืนไปอย่างทันควัน หน๋อย..หลงตัวเองอะไรขนาดนั้น นอกจากหน้าตาฉันก็ยังไม่เห็นส่วนดีส่วนไหนของเขาเลยสักนิดเดียว

คุณโซ่รีบเด้งตัวขึ้นจากโซฟาทันทีที่ฉันพูดจบ จึงทำให้ฉันกับเขาต้องยืนประชันหน้ากัน แล้วเขาก็เป็นฝ่ายขมวดคิ้วมองมาทางฉันอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่สบอารมณ์งั้นหรอ..!

“ทำให้ได้อย่างปากว่าแล้วกัน ไม่ใช่คิดจะร่านผู้ชายแบบแม่มึงนะ..!” คุณโซ่พูดขึ้นพร้อมมองมาทางฉันอย่างเหยียดๆ

เหยียดฉันไม่เท่าไหร่หรอก แต่เขาด่าแม่ฉันซึ่งเป็นอะไรที่ฉันเกลียดที่สุด ฉันไม่ชอบให้ใครเอาแม่ฉันมาพูดเสียหายแบบนี้

“จะด่าจะว่าอะไรฉันก็แล้วแต่คุณ แต่คุณไม่มีสิทธ์เอาแม่ของฉันมาพูดแบบนี้นะ..!” ฉันพูดขึ้นอย่างโมโหด้วยใบหน้าแดงก่ำ

เขาจะด่าจะว่าอะไรฉันก็แล้วแต่ แต่เขาไม่มีสิทธ์มาด่ามาว่าคนที่คลอดฉันออกมา

“ทำไมกูจะด่าแม่มึงไม่ได้ แม่มึงเป็นเทวดามาจากไหน” คุณโซ่เขายังคงพูดจาเหยียดหยามแม่ฉัน

ตอนนี้ฉันโกรธเขาจนกัดฟันกรอดแถมหน้าแดงและตัวสั่นไปหมด จนฉันต้องกำมือทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้เพื่อบันเทาอารมณ์โกรธนี้ไว้

“หึๆ..มึงโกรธกูหรอ..?”

“ที่กูพูดแทงใจดำว่าแม่มึงก็เป็นได้แค่เมียน้อยที่พ่อกูเลี้ยงไว้เอาบำเรอความใคร่เท่านั้นแหละ..!”

เพี้ยะ..!

เมื่อความอดทนของฉันหมดลงฉันจึงตบเข้าไปที่หน้าเขาไปอย่างเต็มแรง โดยไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมา

ซึ่งเขาหน้าหันไปตามแรงตบของฉัน สักพักเขาก็หันกลับมามองทางฉันด้วยสายตาแววโรจน์และอาฆาตแค้นอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

“มึงกล้าตบหน้ากูหรอมีนา ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครมาตบหน้ากูเลยนะ แล้วมึงเป็นใคร..!” คุณโซ่ตะคอกใส่ฉันอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมทั้งนำมือของเขามาบีบคอฉันอย่างเต็มแรง

แหงสิ..! ก็ไม่มีใครกล้าตีกล้าสอนเขาไง เขาถึงได้นิสัยเสียเป็นคุณชายเอาแต่ใจแบบนี้

“อึก..คุณชายปากหมาแบบคุณมันก็สมควรแล้วที่โดนแบบนี้ เผื่อหมาในปากของคุณมันจะออกไปบ้าง..อึก..ปล่อยฉัน!” ฉันตอบเขากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แต่นี้ฟิวส์ฉันขาดแล้วเหมือนกัน พอฉันพูดจบคุณโซ่ยิ่งบีบคอฉันแรงขึ้นกว่าเดิมจนฉันแทบจะใจไม่ออกแล้ว

“หะ..หะ..หายจะ..ใจ..ไม่ออก”

คุณโซ่ยังคงบีบคอฉันอย่างเต็มแรงด้วยแรงอารมณ์โดยไม่ผ่อนคลายมือที่บีบคอฉันเลยแม้แต่น้อยพร้อมทั้งขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูนปานขึ้นมาอย่างน่ากลัว..

ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหน้ามืดตามัว เพราะขาดอากาศหายใจนานเกินไป จึงพยายามทั้งข่วนและทุบตีมือของเขาที่บีบคอฉันอยู่

“เดี๋ยวนี้มึงหัดปากดีหรอ ได้..! กูจะสั่งสอนให้ว่าคนปากดีอย่างมึงมันจะโดนอะไรบ้าง” คุณโซ่พูดขึ้นด้วยเสียงลอดไรฟัน

ตุ๊บ..!

พร้อมคายมือออกจากคอฉัน และเหวี่ยงฉันกองลงกับพื้นอย่างเต็งแรง

“เฮือก..! แค่ก..! แค่ก..!”

ฉันไอออกมาอย่างน้ำหูน้ำตาไหลพร้อมทั้งรีบสูดอากาศเข้าไปในปอดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ทันทีหลังจากที่เขาปล่อยคอฉันให้เป็นอิสระ

หมับ..!

“จุ๊บ อื้อออ อ่อยนะ(ปล่อยนะ)” ขณะที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัวคุณโซ่ก็เดินเข้ามากระชากแขนฉันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมนำมือของเขามาจิกท้ายทอยฉันอย่างเต็มแรง แล้วก้มตัวกดปากของเขามาปิดทับปากของฉันทันที อย่างรุนแรงและป่าเถื่อน..

“โอ๊ยยย เอ็บบบบ(เจ็บ) ตุบ ตุบ” ฉันร้องออกมาอย่างเจ็บแสบทั่วโพรงปาก เพราะว่าเขาไม่ได้แค่จูบปากฉันแต่เขายังกัดเหงือกด้านล่างฉันอย่างเต็มแรงจนฉันได้กลิ่นคราวเลือดทั่วโพรงปาก แต่ตอนนี้ฉันทำได้เพียงร้องเสียงหลงออกมา และพยายามทุบหลังเขาเพื่อให้เขาปล่อยเท่านั้นเอง..

ซึ่งคุณโซ่ก็ไม่ยอมปล่อยฉัน เขาทั้งสอดลิ้นของเขาเข้ามาพร้อมไล่ต้อนลิ้นของฉันและช่วงชิงความหวานจากปลายลิ้นฉันอย่างเอาแต่ใจ

ตุ้บบ..!

“ถุย..!”

คุณโซ่ผลักตัวฉันออกจากตัวเขาทันทีด้วยความแรง จนทำให้ฉันเสียหลักล้มลงกับพื้นตามแรงผลักของเขา พร้อมทั้งถุยน้ำลายปนเลือดของคุณโซ่ลงบนพื้นห้องอย่างขยะแขยง..

“เหี้ยเอ้ย..กัดลิ้นกูทำห่าไรวะ..!” คุณโซ่พูดขึ้นอย่างโกรธเคืองและไม่สบอารมณ์อย่างเป็นอย่างมาก พลางหันมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าโกรธกิ้วที่พร้อมจะฆ่าฉันได้ทุกเมื่อ

ก็ฉันดันไปกัดลิ้นเขาอย่างแรงไงล่ะ แถมเลือดชั่วๆของเขายังไหลออกมาเละเต็มปากฉันเลย

ฉันทำรุนแรงเกินไปรึป่าวนะ ทำไมเขาดูโกรธฉันขนาดนั้น แต่ช่วยไม่ได้นิใครสั่งให้เขามากัดปากฉันก่อนแถมยังมาขโมยจูบแรกของฉันอีก

“มึงรีบไสหัวออกไปจากห้องกูเลยนะ แล้วให้ป้าแจ่มขึ้นมาทำความสะอาดห้องกูด้วยและอย่าลืมให้แกเอาน้ำยาฆ่าเชื้อมาด้วยล่ะเพราะเสนียดมึงติดเต็มห้องกูไปหมดแล้ว” คุณโซ่ตะคอกขึ้นอย่างเสียงดังพร้อมชี้นิ้วไปทางประตูเพื่อไล่ฉันให้ออกจากห้องเขาไป

หลังจากนั้นเขาเดินไปทางห้องน้ำอย่างไม่สบอารมณ์และไม่หันหน้าฉันอีกเลย..

ปัง..!

เสียงปิดประตูห้องน้ำอย่างแรงดังขึ้น จนฉันสะดุ้งตกใจออกมาทันที

หลังจากนั้นฉันเดินไปหยิบกล่องพลาสติกใสขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาที่ข้างในเต็มไปด้วยเศษขนมขบเคี้ยว และรีบเดินออกมาจากห้องคุณโซ่ทันที

“ป้าแจ่ม!! คุณโซ่ให้ไปตามป้าแจ่มขึ้นไปทำความสะอาดห้องคุณโซ่ให้หน่อย และคุณโซ่บอกให้เอาน้ำยาฆ่าเชื้อเข้าไปด้วย” ฉันเดินมาบอกป้าแจ่มที่หลังคฤหาสน์อีกโซนหนึ่งที่จะมีห้องพักสำหรับนั่งเม้ามอยยามว่างของพวกคนใช้อยู่ ซึ่งป้าแจ่มเป็นแม่บ้านที่มีหน้าที่ทำความสะอาดห้องสำคัญต่างๆ ซึ่งจริงๆฉันไม่ได้มีหน้าที่ปัดกวาดเช็ดถูห้องคุณโซ่หรอกค่ะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของป้าแจ่ม ฉันแค่เป็นคนที่ต้องไปเอาเสื้อผ้าคุณโซ่มาซักและคอยทำตามคำสั่งเขาแค่นั้น

“อ้าว..ข้าพึ่งขึ้นไปกวาดและดูดฝุ่นให้คุณโซ่เมื่อเช้าเองนะเว้ย..!” ป้าแจ่มพูดขึ้นอย่างงุนงง เมื่อกำลังนั่งคุยเล่นกับพี่น้อยหน่าอยู่

“ป้ารีบไปเถอะหน่า เดี๋ยวคุณโซ่ไม่พอใจเดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก” พี่น้อยหน่ารีบพูดเสริมขึ้นมาหลังจากที่ยังเห็นท่าทางงุนงงของป้าแจ่มอยู่ เพราะการที่ทำให้คุณโซ่ไม่พอใจนั้น ทุกคนรู้ดีว่ามันน่ากลัวแค่ไหน จึงทำให้ในบ้านนี้เหล่าคนใช้ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งคุณโซ่แม้แต่คนเดียว..

ซึ่งคุณโซ่อยากกินอะไรก็ต้องได้กิน

แล้วคุณโซ่อยากได้อะไรก็ต้องไปซื้อให้ได้เสมอ..!

 

++++++++++++++++

กดไลค์ + คอมเม้น = เป็นกำลังใจให้นักแต่ง ♥️

ความเกรี้ยวกราดของคุณโซ่จะมีให้เห็นเรื่อยๆนะคะ นี่มันแค่น้ำจิ้ม555

 

 

 

ความคิดเห็น