กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 763

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

​ตอนที่ 6

หลังจากที่พัตรขับรถมาส่ง ปาล์มที่บ้าน  วันนี้มันน่าจะเป็นวันดีดีของเขากับแม่และน้องที่นั่งกินข้าวที่บ้านพร้อมกัน แต่ใครจะคิดว่า วันนี้จะต้องมาพูดลาแม่เพื่อไปทำงานให้กับคนไร้หัวใจนั่น

"ปาล์มกลับแล้วเหรอลูก ไลฟ์มาส่งเหรอ ทำไมไม่เรียกมากินน้ำกินท่าก่อนล่ะ" เสียงของแม่ปาล์มถามเมื่อเห็นว่าปาล์มเดินเข้าบ้าน

"ครับแม่ ไลฟ์มาส่ง แต่เขามีธุระต่อนะครับเลยไม่แวะมาสวัสดี ไลฟ์ฝากขอโทษแม่ด้วยนะครับ "ปาล์มยืนมองแม่ของตนก่อนจะเข้ามากอด เขาพูดโกหกอย่างนั้นออกมาเพราะไม่อยากให้แม่เขารู้เรื่องไลฟ์ เดี๋ยวจะพาทำอาการจะแย่ลง เลยจำเป็นต้องโกหกไว้ก่อน

"ไลฟ์เขาดีนะลูก  แม่ดีใจนะที่มีคนดูแลลูกของแม่ดีขนาดนี้ " หญิงไว้กลางคนพูดเอ่ยชม คนที่ทำร้ายลูกตนเองเพราะเธอไม่รู้ว่าไลฟ์ทำอะไรไว้กับลูกเธอบ้าง เวลาตอนที่มาเยี่ยมไลฟ์ก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี เลยคิดว่าไลฟ์เป็นคนดี และอยากจะฝากปาล์มไว้กับไลฟ์ด้วย

ปาล์มเงียบก้มหน้ากอดแม่ของเขาอยู่นั้นไม่พูดอะไร วันนี้เขาเหนื่อยเหลือเกิน ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด เขาอยากจะปล่อยน้ำตาออกมาเพื่อระบายความคับแค้นในใจ แต่ก็ได้แต่เก็บเอาไว้ เพราะไม่อยากให้สะเทือนใจถึงแม่ของเขา

" แม่หิวหรือยังครับ เดี๋ยวไปทำกับข้าวให้ วันนี้ปาล์มมีเรื่องคุยกับแม่เรื่องงานใหม่ของปาล์มด้วย " ปาล์มว่าออกมาพร้อมกับยิ้มให้แม่ของเขาแล้วเดินไปทำกับข้าว

           ..................................

"นายครับ คุณปาล์มมาแล้วครับ" เสียงน๊อตลูกน้องอีกคนของร่างแกร่งบอก

"อืม เตรียมห้องไว้แล้วไช่ไหม ได้ทำตามฉันบอกหรือเปล่า" กำพลถามลูกน้องเพราะเขาสั่งรื้อห้องนอนเขากับข้างห้องใหม่ทั้งหมด ทำเอาลูกน้องของเขาหัวหมุนไม่ได้นอนเกือบทั้งคืน ตั้งแต่ปาล์มกลับไป เขาก็รอเวลาจนบ่ายวันนี้ ที่จะรอเจอปาล์ม การจริงงานที่บอกว่าจะให้ปาล์มทำ มันก็มีงานหนึ่ง ที่คิดว่าเหมาะกับปาล์มมาก แต่มันอันตรายเกินไป เขามองปาล์มออก ว่าถึงแม้จะดูใจแข็งแต่ภายในซ่อนไปด้วยความเมตตาและไว้ใจคนอื่นมากเกินไป  พอพัตรกับปาล์มเดินเข้ามา

"พัตร แกไปพักเถอะยังไม่ได้นอนเลยนิ ทางนี้เดี๋ยวฉันคุยรายละเอียดเอง" ร่างแกร่งบอกกับพัตร เขารู้ว่าพัตรเร่งงานให้ทันในวันเปิดตัวโครงการใหม่ที่เขากำลังจะสร้าง แถมยังโดน นัท ไอ้เพื่อนตัวดีของเขาตามไปกวน อยู่หลายครั้ง เขากับพัตรและนัทเรียนมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อของกำพลเก็บเขามาเลี้ยงเพื่อให้เป็นเพื่อนกับพวกเขา แต่พัตรมักจะมองว่าตนเองต่ำต้อยไม่กล้าเทียบกำพลกับนัทเสมอตน เพราะตอนที่คบกับนัทนั้น เป็นตอนเด็กๆแต่เป็นความทรงจำที่เขาไม่เคยลืม เรื่องนี้ กำพลก็รู้เหตุผล แต่ไม่อยากจะยุ่งนัก

"ครับ" พัตรรับก่อนจะเลี่ยงออกไป

"ยืนนิ่งทำไมมานี่สิ ฉันจะบอกนายต้องทำอะไรบ้าง " กำพลว่าออกมา

ปาล์มที่เดินเข้ามา หลังจากที่เขาคุยกับแม่และน้องเรื่องงานว่าจะต้องมาพักที่ทำงานด้วย 3 เดือน แม่ไม่ได้ว่าอะไร วันนี้ปาล์มไม่ได้ไปเรียนเพราะต้องมาส่งแม่กับปริมโดยให้หมอนัทมารับไปอยู่ที่บ้านของหมอนัทชั่วคราว ก่อนจะร่ำลามาที่นี่

"แล้วของพวกนี้ละครับ" ปาล์มถามออกมา อะไรกันนี่เราเพิ่งมาถึงนะ จะสั่งงานแล้วเหรอ ไม่คิดให้พักหน่อยหรือไง ร่างเล็กที่ยืนคิดในใจ

"ไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวให้เด็กมายกไปเก็บที่ห้องของนาย" ร่างเล็กเดินไปนั่งที่เก้าอี้ พร้อมกับวางกระเป๋าไว้ที่ตัก

" อะนี่ งานของนาย หน้าที่และงานที่จะต้องทำ นายจะต้องดูแลฉันและทำความสะอาดห้องนอนและห้องทำงานของฉันส่วนห้องนายจะอยู่ถัดไปจากห้องฉันฝั่งซ้ายมือ เป็นห้องทำงานของฉันเอง แต่มีห้องนอนเล็กอยู่ แล้วฉันไม่ชอบให้ใครไปยุ่งกับงานของฉัน แต่นายจะต้องรู้ในส่วนของงานตรงนั้นด้วยตามมาสิ " กำพลว่าออกมา แล้วก็ลุกพาร่างเล็กไปที่ห้องทำงานใหม่

 ร่างเล็กยู่ปากยืนฟังอย่างหมั่นไส้ คนอะไรเอาแต่สั่ง  ก่อนเดินตามร่าง แกร่งออกไป ปาล์มเดินสำรวจ ภายในบ้านไปด้วย ที่นี่กว้างใหญ่กว่าบ้านเขาหลายเท่า ร่างบางคิดไว้ ถ้าเขามีเงินเขาคงจะไม่ชื้อใหญ่โตขนาดนี้แน่ๆ. พลางดูโน้นดูนี่ไปด้วย จนไม่รู้ว่าร่างแกร่งหยุดเดิน จึงเดินชนเข้ากับอกแกร่งจนเกือบหงายท้อง

     อึก

(......อ้ะ.....)

ร่างบางถูกคว้าเอวเอาไว้ทัน

"เดินยังยังไง  ไม่ดูทาง ระวังหน่อยสิ ถ้าตกบันไดจะทำยังไงห๊ะ " กำพลพูดเสียงดุออกมา เพราะถ้าเขาไม่คว้าเอวร่างบางไว้ คงตกบันไดไปแล้ว ร่างบางตัวสั่นเพราะตกใจ หลับตาอยู่ในอกแกร่งของกำพลครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติว่าถูกกอดไว้

"เออ  ขอดทษครับ ผมดูอะไรเพลินไปหน่อย แล้วก็ ปล่อยผมได้แล้ว" ร่างเล็กพูดออกมา เพราะเขินสายตาเจ้าเหล่แบบนั้น แล้วก็ไม่ยอมปล่อยสักทีแถมกอดแน่นกว่าตอนที่เขาจะตกบันไดสะอีก

"แล้วจะล้มอีกไหม ฮึ้มม"

กำพลยิ้มที่เห็นท่าทีของปาล์ม ก่อนจะแกล้งบีบจมูกเล็กเล่นนั้นเล่น คนอะไรจะตัวหอมขนาดนี้ เขาอยากจะแกล้งหอมแก้มตอนที่จะล้มซะให้ได้ แต่พอเห็นก็ดันตกใจจริง คิดว่าร่างบางจะตกบันได

อื้อออ

"คุณผมเจ็บนะ จะบีบทำไมเนี่ยย แล้วก็ห้ามทำแบบนี้กับผมอีก ผมไม่ชอบ" ร่างบางจับจมูกเพราะโดนบีมจนแดง ว่าออกมาก่อนจะดิ้นหนีออกจากร่างใหญ่ทันที

ตึก. ตึก.

ตึก.  ตึก

หัวใจปาล์มเต้นแปลกๆกับการกระทำคนตรงหน้า สายตาที่ดูห่วงใยแบบนี้ มันไม่เหมือนสายตาที่ไลฟ์หรือหมอนัทมองเขาด้วยซ้ำ

"ฮึ..นายนี่น่ารักชะมัด ไปกันเถอะ " ร่างแกร่งพูดออกมาก่อนจะทำเนียนกอดคอพาล่างเล็กเดินเข้าห้องไป

"อื้อออ. คุณณ. ปะปล่อยยยนะ " ร่างบางจำใจเดินตามไปในอ้อมกอดกำพล เพราะทนฝืนแรงไม่ไหว..

พี่น๊อต พี่ว่าคุณปาล์มจะรอดเจ้านายได้กี่วัน ลูกน้องของน๊อตถามออกมา เพราะเขา2 คน เห็นการกระทำของเจ้านายตลอด แต่ทำเป็นไม่สนใจ

  พลั่ว

.

"โอ้ยย"

"เรื่องของเจ้านาย..ไปทำงาน" น๊อตดุลูกน้องของเขาออกมา ก่อนจะยิ้มกับการกระทำของเจ้านาย.

"เมื่อไหร่ไม่รู้. แต่ที่รู้ก็คงเร็วๆนี้แหละ ฮึ  " น็อตพูดก่อนจะเดินลูกน้องไป


~โปรดติดตามด้วยนะคะ~~~~~~~

😋อยากอ่านต่อ....อย่าเงียบ.😚

อย่าเป็นคนอ่านที่ไร้เงานะคะ

🌹   สักเม้นโนะ. 🌹



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น