Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่4 : ไม่ได้ดื้อ!

ชื่อตอน : บทที่4 : ไม่ได้ดื้อ!

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 : ไม่ได้ดื้อ!
แบบอักษร

​บทที่4 : ไม่ได้ดื้อ!


"ใช่ เธอนั่นแหละผิด"

"!?"

.

.

.

"คุณนั่นแหละที่ผิดน่ะ! คุณเดินชนผมนะ!"

"เธอไม่หลบ"

ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ อะไรกันในเมื่อเขานั่นเดินอยู่ดีๆแต่อีกฝ่ายกลับเข้ามาชนเขาเสียเอง แบบนี้มันหาเรื่อกันชัดๆ

แถมไอ้หน้าตานิ่งๆเรียบๆนี่หมายความว่าจะกวนตีนทางอ้อมใช่ม้ะ?

"คุณกำลังกวนผมอยู่นะ ผมเดินของผมนะ แล้วคุณมาพูดแบบนี้ได้ไงครับ"

เป็นไงล่ะ...เป็นผู้ใหญ่ซะเปล่าต้องให้เด็กสอน เหอะๆ

"หึ คิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่?"

"เรื่องของผมไม่จำเป็นต้องบอก ที่สำคัญคือคุณควรมีมารยาทนะครับ คุณเดินมาชนผมน่ะ"

"ก็เธอไม่หลบ"

เอื้อก! กูจะบ้าตาย ไอ้บ้าตรงหน้านี่มันตั้งใจจะกวนตีนหรือว่ามันตีมึนใส่กันแน่!

ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมกันและกัน ก็ดูท่าแล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดสงความประสาทเข้าให้แล้ว ร่างบางยืนกอดอกจ้องหน้าอีกคนที่แทบจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร แม้กระทั่งอีกคนก็ยังไม่รู้เลยว่าร่างบางตรงหน้าเขาอยากจะต่อยหน้าเขามากแค่ไหน

ผิดกับร่างสูงที่กำลังยกยิ้มมุมปากจ้องใบหน้าหวานอย่างพิจรณา ก่อนจะต้องหันไปตามเสียงทักเข้า

"อ่าว! มาอยู่กันนี่เอง ตรีแกมารับน้องแล้วนิ ทำไมไม่พาไปหาฉันล่ะ"

คนที่ถูกเอ่ยชื่อหันไปมองต้นทางเสียงที่ทักขึ้นก็พบว่าเป็นชายร่างท้วมสูงไล่เรี่ยกันเดินเข้ามาพร้อมกับร้อยยิ้มให้ร่างบาง ตัวร่างบางนั้นก็คงไม่ต้องเดาว่าเป็นใครนอกซะจากคุณลุงธนาชัยเพื่อนของพ่อเขา

"คุณลุงสวัสดีครับ"

"อืม คงรู้แล้วสินะเจ ลุงนึกว่าเจจะมาพรุ่งนี้ซะอีก"

"เอ่อ พอดีเจไม่มีซ้อมกีฬาพอดีเลยครับ เจเลยมาหาครับ ว่าแต่คนนี้..."

ประโยคแรกที่บอกเหตุผลร่างบางก็พูดไปตามความจริงส่วนประโยคถัดมาถามถึงอีกคนก็ต้องชะงักไว้ ไม่จริงไม่น่าใช่คนนี้แน่ๆ

"อ่าว พี่ตรีไงเจ พี่เขาจะช่วยดูแลเจไง ลุงนึกว่ารู้จักแล้วซะอีกนะ"

"จะ...จริงหรอครับ?"

"ลุงก็พูดจริงสิ นี่น่ะลูกชายลุงเป็นหมอที่นี่แหละ"

"หึ"

ร่างบางหันควับจ้องเขม็งร่างสูงทันทีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอพร้อมกับริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังยกยิ้มใส่เขา

บอกได้เลยว่า ไม่ถูกชะตาสักนิด!

"ไปคุยที่ห้องทำงานลุงกันเถอะ เจมาเหนื่อยๆลุงหาขนมไว้ให้กินด้วยนะ"

"ครับ! ไปครับลุง!"

ร่างบางเลิกใส่ใจคนตรงหน้าก็ถือซะว่าฝากไว้ก่อนแล้วกัน แต่เมื่อได้ยินถึงขนมที่คุณลุงเพื่อนพ่อเขาบอกมันก็น่าสนใจยิ่งกว่าสิ่งไหนๆซะอีก

ของฟรีจะพลาดได้ไง...

กึก!

"นั่งพักก่อนนะเจนั่นน่ะขนม ตามสบายเลย"

"ขอบคุณนะครับคุณลุง"

ร่างบางส่งยิ้มบางๆให้เพื่อเป็นการขอบคุณก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนโซฟา ลองสำรวจลองมองไปรอบๆดีห้องนี้มันก็กว่างสุดๆเหมือนห้องทำงานส่วนตัวอย่างไงอย่างงั้น

"คุณลุงเป็นเจ้าของที่นี่หรอครับ?"

"แน่นอนลุงเป็นเจ้าของที่นี่ พ่อเจเขาคงเล่าให้ฟังบ่อยๆรึเปล่า ว่าตอนเด็กๆเจก็มารักษาที่นี่บ่อยๆ"

"เอ่อ พอเล่าให้ฟังบ้างครับ"

คุณลุงแสนใจดีส่งยิ้มให้เขาก่อนที่จะหยิบแฟ้มมาอ่านต่อ ส่วนร่างบางนั้นก็ได้แต่กินขนมที่จัดมาไว้ให้เขาโดยเฉพาะ ในขณะที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเขาก็แทบลืมสนิทว่าภายในห้องไม่ได้มีแค่สอง แต่ยังคงมีอีกคนที่นั่งเงียบราวกับหายไปในอากาศ

แต่ที่สำคัญกลับจ้องเขาเอาตายเลยทีเดียว!....

"มะ..มองอะไร?"

"ฉันอายุมากกว่านะ"

"จะให้เรียกลุง?"

ร่างบางเอียงคอถามอย่างใสซื่อ อันที่จริงเขาจะแก้เผ็ดจากเมื่อกี้ต่างหาก จึงได้ส่งยิ้มหวานให้ไปส่วนอีกฝ่ายก็จ้องเขานิ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง

"อ่า งั้นผมเรียกลุงแล้วกันนะครับ ลุงตรี!"

"หึ เด็กหนอเด็ก"

"ฮะ!? เมื่อกี้พูดว่าไรนะ?"

"ฉันบอกว่าเธอเด็ก"

"ผมสิบแปดแล้วนะลุง!"

มันน่ากระโดดเข้าไปกัดคอจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าตาลุงตรงหน้าทั้งตัวใหญ่กว่าและสูงกว่าเขานะ ป่านี้กระโจนเข้าใส่ไปนานละ!

"ก็เด็กอยู่ดี"

"เด็กบ้าอะไรเล่า! ตาลุงนี่!"

"พูดไม่เพราะ เด็กอนุบาลพูดเพราะกว่าอีก"

โอ้แม่เจ้า!!! เอากูไปเปรียบกับเด็กนุบาล เห้ย!...ตาลุงนี่จะเอายังไง!?

"เอ่อ ลุงว่าเจเรียกเจ้าตรีว่าพี่ตรีดีกว่านะ แหะๆ"

ตอนนี้เจแปนกลับมาตั้งสติอีกครั้งก่อนที่เกือบจะตบะแตก สุดท้ายก็ทนกับร้อยยิ้มแห้งๆของลุงที่ดูท่าไม่ไหวเหมือนกับกำลังจะสงบศึกให้ได้ เขาเลยต้องยอมทำตามไปโดยปริยาย

"ว่าแต่เจเก็บของแล้วใช่มั้ย?"

"เก็บเรียบร้อยแล้วครับคุณลุง"

"อื้ม ดีแล้วแหละ ลุงให้คนไปขนของเรามาไว้ที่ห้องเจ้าตรีแล้วเหมือนกัน"

เอ้า! แล้วเขาจะถามทำไมในเมื่อขนมาแล้ว

ฮะ!? ขนมาแล้ว?...

"อะ..อะไรนะครับคุณลุง?"

"ลุงขนของเราไปไว้ที่คอนโดตรีให้แล้วล่ะ เข้าไปพักตั้งแต่วันนี้ได้เลยนะเจ"

What!!!?...

"เร็วไปมั้ยครับลุง ผมแค่เก็บของไว้เองยังไม่ทันเตรียมตัวเลย"

ตอนนี้ร่างบางดูมึนงงไปหมด อะไรมันจะสายฟ้าแล็บขนาดนี้ เขายังไม่ได้พูดตกลงเลยว่าจะอยู่กับตาลุงตรงหน้าด้วยความสมัครใจได้ที่ไหนกัน!

นี่มันมัดมือชกชัด!ๆ

"ท่าทางจะดีใจนะ"

ดีใจกะผีลุงสิ!!!

"เจดูท่าจะตื่นเต้นเนอะ ดูสิเหงื่อแตกพลั่กเลย"

ที่เหงื่อแตกเพราะทำอะไรไม่ถูกเว้ยลุง!!!

"แหะๆ ครับ"

ร่างบางส่งยิ้มแห้งๆกลับไปก่อนจะตวัดสายตาจ้องอีกคนอย่างไม่ลดละ

"เดี๋ยวลุงมานะเจ ตรีแกอยู่เป็นเพื่อนเจด้วยนะ อย่าหนีละ"

"ครับพ่อ"

ร่างบางมองคนตรงหน้าอย่างไม่มีอิดออดหรือต่อต้านใดๆ แต่กลับรับคำอย่างเรียบๆนิ่งๆไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมา

ปัง~

พอคุณลุงเดินออกไปแล้วก็กลับเข้าสู่ความเงียบ ร่างบางก็ได้แต่นั่งเงียบๆพลางหยิบคุกกี้ขึ้นมากินไม่สนว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามจะจ้องเขามั้ยหรือจะแสดงสีหน้าแบบไหนออกมา

"เป็นนักกีฬา?"

ร่างบางชะงักทันทีเมื่อความเงียบที่ปกคลุมอยู่นาน จู่ๆตาลุงที่เขาไม่ถูกชะตาด้วยก็พูดขึ้นมาซะดื้อๆ พอลองจับใจความก็เหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังถามเขานั่นเอง

"เล่น"

"ตัวถึงเน็ทด้วยหรอ?

หาเรื่องกวนกูอีกจนได้!...

"!?"

บรรยากาศกำลังจะเข้าสู้การปะทะอีกครั้ง เมื่อเจแปนต้องชะงักกับคำถามที่จี๊ดเข้าไปในขั้วหัวใจ ราวกับว่ากำลังถูกดูหมิ่นอย่างนัก 

รู้สึกตัวกูอยากจะปะทะทันที...

"ไม่ถึงก็คงไม่เล่นหรอก อย่าถามอะไรที่คนฉลาด​ไม่ถามสิครับ!"

หึ!!!...อึ้งแดกสิครับคุณ

ร่างสูงของคุณหมอสุดหรออาจจะชะงักไปแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะดึงตัวเองให้กลับเข้าสู่ความปกติ ส่วนอีกฝ่ายก็เหมือนจะยิ้มเยาะราวกับผู้ชนะ แต่ยังหรอก...

"ฉันเห็นว่าเธอ เตี้ย ไม่นึกว่าจะถึง"

อึก!...จุกในเลยกู

ร่างบางหุบยิ้มทันที ก่อนจะถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ในเมื่อกล้าดูถูกเขาก็ไม่ต้องไว้หน้ามันแล้ว จัดมันตรงนี้เลยดีมั้ยฮะ!?

"กวนตีน"

"เป็นเด็กพูดแบบนี้ได้ไง?"

"โตแล้ว!"

"โตแล้ว เขาไม่พูดคำหยาบกัน"

"จะพูด แล้วจะมีปัญหารึไง?"

"หึ"

ไอ้บ้านี่มึงก็หัวเราะอยู่ได้ มันน่าขำตรงไหนวะ!? 

ร่างบางรีบสงบสติอารมณ์ก่ที่อนมันจะเตลิดไปไกลจนเขาจะลงมือฆ่าคนแถวนี้ไปก่อน เลยต้องรีบหยิบคุกกี้ตรงหน้ามากินทันทีเพื่อแก้โมโหแทน แต่ก็ไม่วายก็ยังคงถูกถามต่ออีก

"เล่นตำแหน่ง?"

ยังไม่จบกับกูอีกหรอวะลุง!!!

"ตบหัวเสา มีอะไรจะถามอีกมั้ยครับ จะได้กินขนมต่อ"

"วันนี้ต้องอยู่ด้วยกันแล้ว"

"ไม่พร้อม!"

ร่างบางตอบกลับทันทีอย่างอัตโนมัติราวกับว่ามันสั่งการเองได้โดยไม่ต้องคิด เมื่ออีกฝ่ายได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเอาแต่จ้องหน้าเขาแทน

....จะจ้องอะไรนักหนาวะ!?....

"หึ เธอกลัว?"

"ใครบอกว่ากลัว!? อย่ามาคิดแทนกันจะได้มั้ย"

"เป็นเด็กดื้อจริงๆด้วย"

น่ะ!...วนพากูกลับมาตรงนี้อีกละ กูไม่ได้ดื้อเว้ย! กูดื้อเฉพาะกะตาลุงนี่ต่างหาก!

ร่างบางต้องขมวดคิ้วจนจะผูกกันเป็นโบว์อีกครั้ง เมื่อถูกไอ้ผู้ใหญ่หน้ามึนว่าเขาเป็นครั้งที่สอง

"ไม่ได้ดื้อ! และจะไม่ไปอยู่วันนี้ด้วย!"

"เวลาพูดควรมีหางเสียง"

"ฮะ!?"

เจแปนนี่อ้าปากเหวอทันทีแบบงงงวยชาตินี้แทบตามไม่ทัน คนอะไรเปลี่ยนเรื่องได้ไว้มาก! เมื่อกี้ยังหาว่าเขาดื้อแล้วไงตอนนี้จะมาสอนมารยาทซะได้!? 

"อะไรเนี้ย งงแล้วนะ"

"ฮะแฮ่ม!"

"อะไรของคุณ?"

"พี่"

"เออ นั่นแหละอะไรของพี่ฮะ พูดให้เข้าใจหน่อยสิ"

"ถ้าพูดไม่เพราะ ฉันจะโกรธเธอนะ"

แบบนี้ก็ได้หรอ!!! พี่มึงกูถามหน่อย...ทำไม่กูต้องง้อ!!!!?

"..."

"ไม่ฉลาดเลยนะ"

"นี่! ด่ากันว่าโง่หรอ!?"

"ไม่ได้พูดคำว่าโง่"

ร่างบางกัดฟันกรอดๆ ยิ่งคุยยิ่งมีเรื่องให้แค้นใจเพิ่มเรื่อยๆจนอยากจะเข้าไปบีบคอจริงๆ โคตรจะหงุดหงิดกับการที่ถูกว่า ดื้อเอย โง่เอย เตี้ยอีก! เออ...หงุดหงิดโมโห อยากฆ่าไอ้ตาลุงนี่!

ผิดกับร่างสูงที่นิ่งแทบไม่รู้สึกรู้สาอะไรว่าอีกคนกำลังแผ่รังสีอาฆาตรตนเองอยู่ เขาละอยากจะฝึกแมวน้อยตรงหน้าให้เชื่องเหลือเกิน พอคิดได้แบบนั้นสายตาก็ปรายมองเห็นจานคุกกี้พอดี

"พูดดีๆแล้วจะพาไปเหมาไอ้นี่"

ทันทีที่ร่างสูงของคุณหมอแผนกอายุรกรรมชี้นิ้วไปที่จานคุกกี้ ร่างบางก็นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่จะเงยหน้ามองร่างสูงตรงหน้าตน

ของฟรีหรอวะ?....

"ได้สิครับ^^"


ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}