โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-10 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-10 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 711

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 16:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-10 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​“ไปห้องน้ำเถอะครับ”


ฮันจูยกเท้าออกไปพร้อมกับการแนะนำอย่างจริงใจ ในที่สุดก็เป็นอิสระสักที แม้มันจะแปลกที่เขาไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด บริเวณต้นขาด้านในยังคงสั่นระริก แต่ยองจีไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวเพราะความระทึกใจและความวิตกกังวลว่าจะถูกจับได้ กลิ่นของลักษณะทางพันธุกรรมที่พรั่งพรูออกมา​ฟุ้งกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง

ซึ่งผลกระทบส่งไปจนถึงพวกการ์ดที่ยืนอยู่อย่างแน่นอน     การรีบไปห้องน้ำน่าจะเป็นเรื่องดีสำหรับทุกคนตามข้อเสนอของผู้เป็นต้นเหตุที่แม้จะใจดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ยองจีจึงเลื่อนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ไปด้านหลังแล้วลุกขึ้นยืน เข่าของเขาไม่ได้สั่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ภาวนาอย่างจริงจังไม่ให้คนอื่นเห็นการก้าวเดินแบบกะโผลกกะเผลกนี้

ฮันจูมองตามแผ่นหลังของคนที่มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ จากนั้นก็คิดว่าอีกห้านาทีเขาจะลุกจากเก้าอี้บ้าง ลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่าส่งผลกระทบต่อบริเวณโดยรอบมากพอสมควร หน้าตาท่าทางของการ์ดทุกคนกำลังหม่นหมองลงจนเกือบดูไม่ได้ สีหน้าแบบที่ต้องการอาเจียนออกมาเสียตอนนี้ เป็นสภาพแบบนั้นเลย


“ตั้งใจจะไปไหนครับ”

“คุณชายบอกว่าท้องไม่ค่อยดีครับ เห็นว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มา ผมน่าจะต้องตามไปดูสักหน่อย”


พวกเขารับรู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์นี้ผิดปกติ ถ้าหากเห็นสัญญาณอันตราย ไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไรพวกเขาก็จะต้องคุ้มกันด้วยการปกป้องแบบไม่มีเงื่อนไข นั่นเป็นคำสั่งของคังยองโฮ แม้จะเป็นถึงแพทย์ประจำตัวก็ไม่มีการยกเว้น พวกการ์ดเข้ามาขวางกั้นตรงหน้าของฮันจู


“เหมือนจะไม่ใช่เวลาจะทำแบบนี้นะ... ช่วยหลีกทางให้หน่อยได้ไหมครับ”

“หลังจากพวกผมเช็กอาการของคุณชายแล้ว คุณถึงจะเข้าไปได้ครับ”


ถึงจะบอกว่าเป็นการทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายมาแต่ความดื้อดึงของพวกการ์ดก็ไม่น้อยเลย การผ่านสถานการณ์ตรงหน้านี้ด้วยการรับมืออย่างนุ่มนวลคงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย แต่มันต่างกับที่เห็น เพราะฮันจูเองก็อยู่ในสถานการณ์เร่งรีบเหมือนกัน

ทันทีที่นึกถึงว่ายองจีอาจจะกำลังช่วยตัวเองอยู่ในห้องน้ำตอนนี้ จิตใจก็ยิ่งร้อนรน

จนรอยยิ้มหายไปจากใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มอยู่เสมอแล้ว


“ผมคงพูดผิดไปสินะ”

“…”

“หลีกไปครับ”


ไม่ใช่การร้องขอ

พวกการ์ดที่ถูกบีบคั้นจากพละกำลังที่ปรากฎขึ้นอย่างกะทันหันต่างมองหน้ากันแล้วแสดงให้เห็นถึงความไม่เต็มใจ แม้กลิ่นจะหอมหวานแต่ลักษณะทางพันธุกรรมที่รู้สึกได้เมื่อครู่นี้เป็นของอัลฟ่า และคล้ายกับลักษณะทางพันธุกรรมของคุณชายที่พวกเขาคอยดูแลอยู่

ไม่มีเวลาให้คิดนาน เพราสุดท้ายพวกเขาก็ถอยหลีกออกไปยืนด้านข้างทั้งๆ ที่ลังเล


“ห้ามให้ใครเข้าไปข้างในเด็ดขาดนะครับ ในกรณีนี้อาจจะเป็นภาพลักษณ์ที่คุณชายไม่อยากให้ใครได้เห็น แล้วก็จำให้ขึ้นใจด้วยว่ากำลังทำเพื่อคุณชาย... รู้ว่าผมหมายถึงอะไรใช่ไหมครับ”


พอพูดจบหางตาที่ยิ้มแย้มก็โค้งลงไปด้านล่างพร้อมๆ กัน พวกการ์ดได้แต่ยืนพยักหน้าอย่างเผลอไผลให้กับรอยยิ้มในดวงตาที่เข้ากันได้ดีมากกับกลิ่นที่ฟุ้งออกมาจากร่างกายของฮันจู ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมพวกเขาจะต้องฟังคำของชายหนุ่มด้วยแต่ก็แค่ทำตามสัญชาตญาณอย่างเต็มที่เท่านั้น

นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะยืดเวลาได้นาน หลังจากนั้นฮันจูก็หายเข้าไปในห้องน้ำเดียวกับที่ยองจีหายราวกับถูกดูดเข้าไปเช่นกัน กลิ่นของอีกฝ่ายฟุ้งตั้งแต่ตรงทางเข้าจนแม้แต่จะหายใจปกติยังทำได้ยาก


ถึงจะไม่ได้ลองเปิดดูก็รู้ว่าต้นตอของกลิ่นออกมาจากห้องที่สี่


ประตูไม่ได้ล็อก ความเป็นไปได้ที่ยองจีจะไม่มีเวลาล็อกประตูสูงมาก ริมฝีปากของฮันจูยกยิ้มขึ้นช้าๆ เขาอยากเปิดประตูเข้าไปเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย แต่ก็ตัดสินใจจะรออีกสักหน่อย ตอนนี้ยองจีจะทำอะไรอยู่กันนะ


กำลังทำการบ้านอยู่หรือเปล่า


สุดท้ายตอนเปิดประตูออกก็มีเรื่องคาดไม่ถึงเกิดขึ้น มือที่ยื่นออกมาจากด้านในประตูจับเข้าตรงแจ็กเก็ตของฮันจูแล้วดึงเข้าไปทั้งอย่างนั้นด้วยพละกำลังที่รุนแรงราวกับสัตว์ป่า ก่อนจะควบคุมตามใจชอบโดยการผลักร่างของเขาเข้าหากำแพงอย่างแรง

จากนั้นใบหน้าที่กำลังหอบหายใจอย่างติดขัดของยองจีก็ปรากฏสู่สายตา

แต่ก็เป็นเพียงแค่ตอนนั้น เมื่อยองจีผลักเขาเข้าใส่ผนังอย่างแรงทั้งที่ร่างกายส่วนล่างปลดออกแค่กางเกง ก่อนจะจับความเป็นชายที่แข็งตัวเต็มที่ยื่นออกมาถูไถกับความเป็นชายของฮันจู จนเขาไม่สามารถปิดกั้นความระทึกใจที่กำลังรู้สึกอยู่ได้จึงดันตัวอีกฝ่ายออกแล้วมองดู


อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าคือคุณชายผู้ไม่รู้อะไรทั้งสิ้น


“อ๊ะ…!”


ฮันจูยกมือขึ้นมาขวางยองจีที่กำลังมีอารมณ์พลางยื่นริมฝีปากเข้ามาใกล้ เขาไม่มีทางจะไม่รู้ความตั้งใจของยองจีที่ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเลยคิดจะดับไฟอันร้อนรุ่มเป็นอย่างแรก แต่เขาก็ไม่คิดจะทำให้ตามยองจีที่ต้องการ


“ผมน่าจะบอกไปแล้วนี่ครับ ว่ายังไม่ถึงเวลาจูบ”


เมื่อพูดประโยคที่กำกวมเสร็จก็ผลักยองจีด้วยพละกำลังอันมากมายไปที่กำแพงฝั่งตรงข้าม เรียวขาที่ถอยกลับไปยืนด้วยความประหม่าเซไปติดกำแพงอย่างน่าเป็นห่วง ฮันจูบีบบังคับยองจีด้วยความรวดเร็วราวกับสัตว์เดรัจฉานที่ว่องไวมาก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ความเป็นชายของทั้งสองคนแข็งตัวและแนบสนิทกัน โดยที่ระหว่างพวกเขามีเพียงกางเกงและชั้นในสองชิ้นขวางกั้นเท่านั้น

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ยองจีขยับเอวถี่ตามสัญชาตญาณทั้งที่โดนปิดปากไว้อยู่ อยากสอดใส่ สอดใส่เข้าไปข้างใน ตามสัญชาตญาณของอัลฟ่า อยากทำตามใจตัวเองอย่างไม่ต้องคิดอะไร อยากใช้แรงทั้งหมดที่มีสอดใส่เข้าไปให้น้ำกามทั้งหมดทะลักออกมาภายในนั้น

อีกฝ่ายก็เช่นเดียวกัน มือข้างที่เหลือของฮันจูจับบั้นท้ายของยองจีแน่นจนทำให้ความเป็นชายที่ขยายเต็มที่แนบแล้วถูไถกับความเป็นชายของยองจี จากนั้นก็ประทับริมฝีปากบนมือข้างที่ใช้ปิดปากยองจีราวกับกดจูบอย่างลึกซึ้ง ฮันจูประทับริมฝีปากลงไปบนหลังมือของตัวเองอย่างแนบแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า


“อือ...อืม...”


แม้จะเป็นการจูบแบบบีบบังคับที่ไม่สามารถสัมผัสริมฝีปากได้โดยตรงเพราะมีฝ่ามือกั้นไว้ แต่ก็เป็นการจูบผ่านความเป็นชายที่แข็งขืนและแนบชิดถูไถกันอยู่ของทั้งคู่

สะโพกขยับไปมาอย่างหยุดไม่อยู่ มือของฮันจูที่ร่างกายส่วนล่างแนบสนิทกับอีกคนอยู่ก็รู้สึกเกะกะขึ้นมา ส่วนล่างของร่างกายที่แนบชิดกันนั้นไม่มีช่องว่างเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ไม่ว่ายังไงยองจีก็ยังคงตั้งใจขยับเอว คงเพราะสัญชาตญาณของเขาบอกให้ตัวเองทำแบบนั้น

ฮันจูจับบั้นท้ายของยองจีแน่นขึ้นไปอีกราวกับจะปลอบโยนการขยับเอวอันดุเดือด ห้องน้ำที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและกลิ่นของทั้งคู่เหมือนไม่ใช่พื้นที่ที่อยู่ในความเป็นจริงเลย


 ใช่ ไม่มีทางที่จะมีจริงหรอก เรื่องแบบนี้ไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นจริงๆ หรอก ยองจีหลับตาลงแน่น


ยองจีหอบหายใจถี่ขึ้นตามความรู้สึกที่ถูกปลุกเร้าอย่างรุนแรงจากความเป็นชายที่เบียดเสียดกันอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ช่วยยื้อร่างกายที่แทบจะล้มพับลงไปของเขาก็คือฮันจู อีกฝ่ายเอามือไปจับตรงท้ายทอยของยองจีแล้วดึงเข้ามาหาตัวเอง เสื้อเชิ้ตที่เลิกขึ้นไปตรงส่วนหลังของศีรษะยับยู่ยี่ ฮันจูซุกไซร้ริมฝีปากตรงลำคอที่เผยออกมาและใช้ฟันขบจนเป็นรอย

เขาประทับร่องรอยลงไป รอยฟันที่เป็นเหมือนกับตราประทับจึงปรากฏขึ้นตรงต้นคอของยองจี


“ไอ้คน...เฮงซวย...”


เสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจของสัตว์ที่กำลังจะตายเอ่ยออกมา ช่วงเวลาที่กระหน่ำเกิดขึ้นในครั้งเดียวราวกับพายุค่อยๆ เห็นจุดสิ้นสุดอย่างช้าๆ

เพราะยองจีปลดปล่อยออกมา กางเกงในของเขาเหนียวเหนอะไปด้วยน้ำกามที่พรั่งพรูออกมาอย่างสุดแรง

เป็นความรู้สึกสกปรกราวกับปัสสาวะรดกางเกง ไม่เพียงแค่กางเกงในเท่านั้นแต่เปียกไปหมดทั้งตัว ยองจีผลักฮันจูจนเสียงดังตึง อีกฝ่ายถอยหลังไปอย่างง่ายดายแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ยองจีอยู่

สิ่งที่จะพูด ไม่สิ แค่สิ่งที่อยากพูดในตอนนี้ยังไม่มีเลย ยองจีจัดเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยของตัวเองอย่างลวกๆ แล้วออกมาข้างนอก ระยะห่างเพียงแค่ประตูกั้นเท่านั้นแต่บรรยากาศกลับต่างกันลิบลับ เป็นความจริง ในที่สุดก็เป็นความจริง

แต่เสียงที่ดังมาจากด้านหลังนั้นดูเหมือนไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่ายๆ


 “ผมคิดว่ายังมีสิ่งที่จะต้องตอบอยู่นะครับ”


ยองจีทั้งโต้แย้งและโต้ตอบกลับไปไม่ได้เลย


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น