โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-7 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-7 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 848

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-7 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​ตาย ตายซะ แค่ตายๆ ไป

คนอย่างแกมันไม่สมควรจะเกิดมาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ!


น้ำเสียงไม่คุ้นเคย อีกทั้งมองไม่เห็นรูปร่าง เห็นเพียงแค่เงาของมือขนาดใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาบีบคอเขา แม้จะยังเอื้อมเข้ามาไม่ถึงแต่ก็สัมผัสได้จนต้องถอยหนีทันที ทำไมต้องทำแบบนี้กับเขาด้วย ยองจีคิดในขณะที่ร่างกายถดหนีไปทางด้านหลังด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว

ไม่เอา อย่าเข้ามานะ แกเป็นใคร เขาถามคำถามพวกนี้ซ้ำๆ เพราะคิดคำหรือประโยคอื่นไม่ออกเลย ความคุ้นเคยที่ไม่เคยคุ้น ถึงจะไม่ใช่เสียงที่ได้ยินเป็นครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่ได้ยินก็เดาไม่ออกเลยว่าเป็นเสียงของใคร

ในที่สุดเขาหันหลังแล้วเริ่มหนี แต่เสียงนั้นก็ยังไล่ตามมาจนสุด ตาย ตายซะ...


ตาย!


มันเป็นความฝัน ฝันร้ายที่รบกวนเขาตลอดเวลาทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นความฝัน ยองจีลืมตาขึ้น ภายในห้องมืดๆ เต็มไปด้วยสีผสมปนเปไปกับแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านที่เปิดกว้าง มันคือความฝัน ดวงตาเบิกโพลงสั่นระริกก่อนจะปิดลงอีกครั้ง ใช่ แค่ความฝันเท่านั้น อย่างน้อยต้องพูดซ้ำๆ สักสามครั้งถึงจะรับรู้ได้ว่าตอนนี้กลับมาสู่ความเป็นจริงแล้ว

เขากลับมาฝันร้ายอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้ฝันถึงเลยหลังอายุยี่สิบ ผ่านมาตั้งสิบปีแล้ว จู่ๆ ทำไมถึงได้ฝันอีกนะ แล้วนั่นคือใครกันแน่ ยองจียังคงไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของเสียงนั้น ตอนเด็กๆ ช่วงก่อนจะอายุยี่สิบ เขาถูกก่อกวนจากเสียงที่ไม่รู้จักนั่นอยู่ตลอด


หลังจากช่วงผสมพันธุ์ที่ใช้ไปกับคนอื่นเป็นครั้งแรก ฝันร้ายที่หายไปราวกับถูกกำจัดทิ้งไปแล้วหวนกลับมาอีกครั้ง

น่าขนลุก แผ่นหลังของเขาเปียกชุ่ม ยองจีทำอะไรไม่ได้เลย เหมือนตกลงไปในบ่อเหงื่อเหม็นเปรี้ยวและน่าสะอิดสะเอียน ถึงจะเย็นแต่มันก็ร้อน เตียงชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลออกมาจากตัว แต่เขากลับไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้น

แม้เพียงชั่วขณะเดียวก็อยากหลุดพ้นจากความรู้สึกของฝันร้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่นึกวิธีที่เหมาะสมไม่ออกเลย ทำได้เพียงแค่ติดอยู่กับอารมณ์แย่ๆ แล้วรออยู่แบบนี้จนกว่าจะถึงเช้าพร้อมกับคิดว่าถ้ามีใครสักคนอยู่ข้างๆ ก็คงดี แต่สำหรับเขาแล้วไม่มีชื่อไหนที่สมควรเอ่ยปากเรียกเลย


ยูฮันจู

อยู่ดีๆ ก็นึกถึงชื่อนี้ขึ้นมาแต่ทว่า...


ก็ไม่ใช่ชื่อที่เรียกได้นี่ ยองจีส่ายหัว ไม่ ไม่ใช่ ผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะ ทำไมถึงนึกถึงได้ล่ะ คำถามผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชื่อที่นึกถึงกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าและรูปร่างอันชัดเจนของฮันจู สายตาเย็นที่เฉียบจ้องมองเขา ดวงตาสีเขียวคู่นั้นราวกับมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง


“เฮ้อ…”


มือที่ขยับไปมาควานหาทิศทางภายในผ้าห่มชะงัก ยองจีคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะหยุดมือลงตรงไหน ตรงหว่างขา... อารมณ์เขาไม่ได้พลุ่งพล่านและไม่มีความแข็งตัว ความเป็นชายของเขาสงบนิ่งราวกับตายด้านไปแล้ว

แต่เมื่อน้ำเสียงที่สั่งให้เขาช่วยตัวเองดังขึ้นมา ข้อเสนอที่หนักแน่นและไม่หายไปเหมือนหูแว่วก็โอบล้อมเยื่อแก้วหูแล้วไหลเข้าไปถึงสมอง ไม่ว่าจะส่ายหัวอย่างเต็มแรงยังไง จะขดตัวยังไง ก็ไม่สามารถเอาเสียงที่อยู่ข้างในออกมาได้

ปลายนิ้วของเขาสั่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แม้แต่การขยับมือลงมาใต้กางเกงนอนก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังและรอบคอบมาก


‘ต้องให้การบ้านสักอย่างแล้วครับ’


พอ เลิกพูดอะไรไปมากกว่านี้ได้แล้ว


‘จนกว่าจะถึงคราวหน้า ช่วยตัวเอง...’


บอกให้หยุดไง! ดวงตาที่ปิดสนิทลืมโพลงขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว มือสัมผัสตรงส่วนอ่อนไหวแต่ยังไม่ได้กุมหรือขยับ


“ไม่ นี่มัน...”


ยองจีพูดซ้ำไปมา ทำไมเขาต้องทำตามคำพูดของชายคนนั้น การบ้านบ้าบออะไรนั่นด้วย นอกจากปู่แล้วก็ไม่มีใครสามารถออกคำสั่งกับเขาได้นี่ ใช่ ไม่มีใครเลย ยองจีพูดซ้ำอีกครั้งแล้วกำมือลง กำอย่างแรงจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ไม่ ห้ามทำ ยองจีกระซิบกับตัวเองไปมา



พอเข้าสู้ช่วงเช้า อารมณ์ของเขาก็กลับมาสู่วงโคจรเดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ประตูจะเปิดออกตามเวลาที่กำหนดไว้ คนรับใช้ที่จะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อให้เขาเข้ามาตามลำดับพร้อมกับถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ อรุณสวัสดิ์ครับ อารมณ์เป็นยังไงบ้างครับ วันนี้ต้องทำอย่างนู้น แล้วก็ต้องไปพบคนนั้นคนนี้...

ไม่อยากฟัง ยองจีสะบัดผ้าห่มอย่างแรงก่อนที่คนพวกนั้นจะได้สัมผัสมือเขาแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำ อย่างแรกต้องอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ถึงมันแห้งไปนานแล้วแต่อารมณ์อึดอัดก็ยังไม่ถูกลบล้างไป

เหนือสิ่งอื่นใด มันก็เหมือนจะทำให้ร่ายกายผ่อนคลายจากเสียงที่เริ่มได้ยินหลังจากฝันร้ายได้

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วยองจีก็อารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฝันร้ายก็เป็นเพียงแค่ฝันร้าย จะให้การบ้านงั้นเหรอ ในที่สุดยองจีก็สามารถพ่นเสียงหัวเราะออกมาได้ นั่นหมายความว่าเรี่ยวแรงของเขาก็กลับมาแล้วด้วย

แต่เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก้าวเดินไปทานอาหารเช้า เขากลับต้องหยุดชะงักลงกับสิ่งที่คาดไม่ถึง เพราะก่อนจะเปิดประตูห้องมีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่เขาโยนไว้บนโต๊ะแบบส่งๆ ดังขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าสั้นๆ แต่ยองจีรับรู้ถึงมันได้อย่างชัดเจน


“…อะไรน่ะ”


ยองจีมีโทรศัพท์มือถือไว้เฉยๆ แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ตามที่แพทย์ประจำตัวพูดไว้เขาไม่มีแม้แต่เพื่อนและไม่รู้จักคนที่ติดต่อมา มีเบอร์โทรศัพท์ก็จริงแต่แทบไม่มีใครรู้เลย มีแค่พ่อหรือพี่น้อง ไม่ก็พวกคนในแวดวงการเมืองและธุรกิจ ซึ่งรู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันจากงานประชุมประจำหรืองานเลี้ยงสังคมของพวกแวดวงชั้นสูง

เพราะฉะนั้นยองจีก็คงไม่ติดต่อและใช้เวลากับพวกนั้นบ่อยๆ อย่างแน่นอน พวกเขาไม่เคยติดต่อกันเรื่องส่วนตัว ไม่เพียงแค่เพราะไม่สนิทสนมเท่านั้น แต่พวกเขาไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องติดต่อมาหายองจี และถึงจะมีก็คงติดต่อผ่านคุณปู่ไม่ใช่เขาโดยตรง ทั้งหมดมันก็เป็นแบบนั้น

ยองจีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา คุณปู่ติดต่อมาตอนนี้ทำไมนะ คิดนำไปก่อนแล้วว่าสายเลือดเพียงคนเดียวของเขาเป็นคนส่งข้อความมา เพราะจริงๆ แล้วถ้าไม่ใช่คุณปู่ เวลานี้ก็คงไม่มีใครติดต่อมาหายองจีอยู่แล้ว


[ตื่นหรือยังครับ]


แต่ว่าไม่ใช่...

ผิดคาดมาก เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่รู้จักและไม่มีแม้แต่คำแนะนำตัวว่าตัวเองคือใคร แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีทางจะไม่รู้


[วันนี้เจอกันข้างนอกนะครับ ย่านชองดัม courir à sa perte เที่ยงตรง]


อีกฝ่ายส่งข้อความบอกเรื่องที่จะต้องทำอย่างกระชับพร้อมกับแนบที่อยู่และแผนที่มาด้านล่างด้วย ยองจีขมวดคิ้ว ข้อความทั้งหมดมีเพียงสองข้อความและยังคงไม่มีการแนะนำตัว แต่ก็นะ ยังไงก็รู้อยู่แล้ว


เพราะเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่รู้จักถูกแสดงด้วยตัวอักษร

ยูฮันจู ชื่อของผู้ชายคนนั้น


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น