โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-7 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-7 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 828

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 16:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-7 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​ตาย ตายซะ แค่ตายๆ ไป

คนอย่างแกมันไม่สมควรจะเกิดมาตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ!


น้ำเสียงที่ไม่คุ้นเคย และมองไม่เห็นรูปร่าง เห็นเพียงแค่เงาของมือขนาดใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาบีบคอเขา แม้จะยังเอื้อมเข้ามาไม่ถึงแต่ก็สัมผัสได้ เขาถอยหนีทันที ทำไมต้องทำแบบนี้กับเขาด้วย ยองจีคิดขณะที่ร่างกายถอยหนีไปทางด้านหลังด้วยความตกตะลึงกับความหวาดกลัว

ไม่เอา อย่าเข้ามานะ แกเป็นใคร เขาถามคำถามพวกนี้ซ้ำๆ คิดคำหรือประโยคอื่นไม่ออก ความคุ้นเคยที่ไม่คุ้นเคย ถึงจะไม่ใช่เสียงที่ได้ยินเป็นครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนี้ก็ไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าเป็นเสียงของใคร

ในที่สุดเขาหันหลังแล้วเริ่มหนี แต่เสียงนั้นก็ไล่ตามเขามาจนสุด ตาย ตายซะ...


ตาย!


เป็นความฝัน ฝันร้ายซึ่งรบกวนทุกครั้ง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นความฝัน ยองจีลืมตาขึ้น ภายในห้องมืดๆ เต็มไปด้วยสีผสมปนเปไปกับแสงจันทร์ซึ่งเล็ดลอดเข้ามาระหว่างผ้าม่านที่เปิดกว้างไว้ มันคือความฝัน ดวงตาเบิกโพลงสั่นระริกแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ใช่ แค่ความฝันเท่านั้น อย่างน้อยต้องพูดซ้ำๆ สักสามครั้งถึงจะรับรู้ได้ว่าที่นี่คือความเป็นจริง

เขากลับมาฝันร้ายอีกครั้งจากที่ไม่ได้ฝันเลยหลังอายุ 20 ปี ผ่านมา 10 ปีแล้ว จู่ๆ ทำไมถึงได้ฝันอีกนะ แล้วนั่นคือใครกันแน่ ยองจียังคงไม่รู้ว่าใครคือเจ้าของเสียงนั้น ตอนเด็กๆ ช่วงก่อนจะอายุ 20 เขาถูกก่อกวนจากเสียงที่ไม่รู้จักนั้นอยู่ตลอด


หลังจากช่วงผสมพันธุ์ซึ่งใช้ไปกับคนอื่นเป็นครั้งแรก ฝันร้ายที่หายไปราวกับถูกกำจัดไปแล้วนั้น กลับมาอีกครั้ง

น่าขนลุก หลังของเขาเปียกชุ่ม ยองจีทำอะไรไม่ได้เลย เหมือนตกลงไปในบ่อเหงื่อเหม็นเปรี้ยวและน่าสะอิดสะเอียน ถึงจะเย็นแต่มันก็ร้อน เตียงชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาจากตัวเขา แต่เขากลับไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้น

แม้เพียงชั่วขณะเดียวเขาก็อยากรีบหลุดพ้นจากความรู้สึกของฝันร้ายซึ่งยังหลงเหลืออยู่ แต่นึกวิธีที่เหมาะสมไม่ออกเลย สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่ติดอยู่กับอารมณ์แย่ๆ แล้วรออยู่แบบนี้จนกว่าจะถึงเช้า คิดว่าถ้ามีใครสักคนอยู่ข้างๆ ก็คงดี แต่สำหรับเขาแล้วไม่มีชื่อไหนที่สมควรเรียกเลย


ยูฮันจู

จู่ๆ ก็นึกถึงชื่อนี้ขึ้นมาแต่ทว่า


ไม่ใช่ชื่อที่เรียกได้นี่ เขาส่ายหัว ไม่ ไม่ใช่ ผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะ ทำไมถึงนึกถึงอีกฝ่ายล่ะ คำถามผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชื่อที่นึกถึงกลับถูกแทนที่ด้วยรูปร่างอันชัดเจนและใบหน้าของฮันจู สายตาเย็นเยียบจ้องมองมายังตัวเขา ดวงตาสีเขียวคู่นั้นราวกับมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง


“เฮ้อ…”


มือที่ขยับไปมาภายในผ้าห่มชะงักและจับหาทิศทาง ยองจีคาดการณ์ไว้แล้วว่ามือจะไปหยุดอยู่ตรงไหน ตรงหว่างขา ความรู้สึกเขาไม่พลุ่งพล่านและยิ่งไม่มีความแข็งตัว ความเป็นชายของเขาสงบนิ่งราวกับตายด้านไปแล้ว

เสียงที่สั่งให้เขาช่วยตัวเองดังขึ้นมา ข้อเสนอที่หนักแน่นและไม่หายไปเหมือนหูแว่วนั้น โอบล้อมเยื่อแก้วหูแล้วไหลเข้าไปถึงสมอง ไม่ว่าจะส่ายหัวอย่างเต็มแรงยังไง จะขดตัวยังไง ก็ไม่สามารถเอาเสียงที่อยู่ข้างในออกมาได้

ปลายนิ้วของเขาสั่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แม้แต่การขยับมือลงมาใต้กางเกงนอนก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังและรอบคอบมาก


‘ต้องให้การบ้านสักอย่างแล้วครับ’


พอ เลิกพูดอะไรไปมากกว่านี้ได้แล้ว


‘จนกว่าจะถึงคราวหน้า ช่วยตัวเอง...’


บอกให้หยุดไง! ดวงตาที่ปิดสนิทลืมโพลงขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว มือสัมผัสอยู่ตรงส่วนอ่อนไหวแต่ยังไม่ได้กุมหรือขยับ


“ไม่ นี่มัน...”


ยองจีพูดซ้ำไปมา ทำไมตนเองต้องทำตามคำพูดของชายคนนั้นด้วย การบ้านบ้าบออะไรนั่นด้วย นอกจากปู่แล้วก็ไม่มีใครสามารถออกคำสั่งกับเขาได้ ใช่ ไม่มีใครเลย ยองจีพูดซ้ำอีกครั้งแล้วกำมือลง เป็นการกำมืออย่างแรงจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ไม่ ห้ามทำ ยองจีกระซิบกับตัวเองไปมา



พอเข้าสู้ช่วงเช้า อารมณ์ของเขาก็กลับมาสู่วงโคจรเดิมอย่างรวดเร็ว ประตูเปิดตามเวลาที่กำหนดไว้ คนรับใช้ที่จะอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อให้เขาเข้ามาตามลำดับแล้วถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ อรุณสวัสดิ์ครับ อารมณ์เป็นยังไงบ้างครับ วันนี้ต้องทำอย่างนู้น แล้วก็ต้องไปพบคนนั้นคนนี้...

ไม่อยากฟัง เขาสะบัดผ้าห่มอย่างแรงก่อนคนพวกนั้นจะสัมผัสมือของเขาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ ก่อนอื่นเลยต้องอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ถึงมันแห้งไปนานแล้วแต่ก็ไม่สามารถลบล้างอารมณ์อันน่าอึดอัดได้

เหนือสิ่งอื่นใด มันเหมือนจะทำให้ร่ายกายผ่อนคลายจากเสียงทั้งหมดที่เริ่มได้ยินหลังจากฝันร้ายนั้นได้

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วอารมณ์เขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฝันร้ายก็เป็นเพียงแค่ฝันร้าย จะให้การบ้านงั้นเหรอ ในที่สุดยองจีก็สามารถพ่นเสียงหัวเราะออกมาได้ นั่นหมายความว่าเรี่ยวแรงในการจะทำแบบนั้นก็กลับมาแล้วด้วย

แต่ว่าหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า การก้าวเดินไปทานอาหารเช้าของเขากลับหยุดชะงักลงกับสิ่งที่คาดไม่ถึง เพราะก่อนจะเปิดประตูห้องเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่เขาโยนไปบนโต๊ะแบบลวกๆ ดังขึ้นมา เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าสั้นๆ แต่ยองจีรับรู้ถึงมันได้อย่างชัดเจน


“…อะไรน่ะ”


ยองจีมีโทรศัพท์มือถือไว้เฉยๆ แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ตามที่แพทย์ประจำตัวพูดไว้ แน่นอนว่าเขาไม่มีแม้แต่เพื่อนและไม่รู้จักคนที่ติดต่อมา เขามีเบอร์โทรก็จริงแต่แทบไม่มีใครรู้เลย มีแค่พ่อหรือพี่น้องของเขา ไม่ก็มีเพียงพวกคนในแวดวงการเมืองและธุรกิจ ซึ่งรู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันจากงานประชุมประจำ หรืองานเลี้ยงสังคมของพวกแวดวงชั้นสูง

เพราะฉะนั้นเขาก็คงไม่ติดต่อและใช้เวลากับพวกนั้นบ่อยๆ อย่างแน่นอน พวกเขาไม่เคยติดต่อกันเรื่องส่วนตัว ไม่เพียงแค่ไม่สนิทสนมถึงขนาดนั้นเท่านั้น แต่พวกเขาไม่มีเรื่องต้องติดต่อมาหายองจี และถึงจะมีก็คงติดต่อผ่านคุณปู่ไม่ใช่เขา ทั้งหมดมันก็เป็นแบบนั้น

ยองจีหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา คุณปู่ติดต่อมาตอนนี้ทำไมนะ เขาคิดไปแล้วว่าสายเลือดของเขาเป็นคนส่งข้อความมา เพราะจริงๆ แล้วถ้าไม่ใช่คุณปู่ เวลานี้ก็คงไม่มีใครติดต่อมาหายองจีเลย


[ตื่นหรือยังครับ]


แต่ว่าไม่ใช่

ผิดคาดมาก เป็นเบอร์ที่เขาไม่รู้จักและไม่มีแม้แต่คำแนะนำตัวว่าตัวเองคือใคร แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่รู้


[วันนี้เจอกันข้างนอกนะครับ ย่านชองดัม courir à sa perte เที่ยงตรง]


อีกฝ่ายส่งข้อความบอกเรื่องที่จะต้องทำอย่างกระชับและแนบที่อยู่และแผนที่มาด้านล่างด้วย ยองจีขมวดคิ้ว มีข้อความทั้งหมดเพียง 2 ข้อความและยังคงไม่มีการแนะนำตัว แต่ก็นะ ยังไงก็รู้อยู่แล้ว


เพราะเบอร์ที่ไม่รู้จักนั้นถูกแสดงด้วยตัวหนังสือ

ยูฮันจู ชื่อของคนคนนั้น


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น