Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่3 : ใครผิดกันแน่

ชื่อตอน : บทที่3 : ใครผิดกันแน่

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 06:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่3 : ใครผิดกันแน่
แบบอักษร

​บทที่3 : ใครผิดกันแน่

.

.

.

"ไอ้ไมล์โว้ยยยยยยย!!!"

[ไอ้เจ! หูกูจะแตกแล้วเนี้ย! อะไรของมึงวะ!?]

"มึง! อย่าให้กูเจอนะ กูฆ่ามึงแน่!"

[อะไรของมึงวะ มึงแดกยาเขย่าขวดป้ะวะ?]

"สัส!"

[เอ้า! ด่ากูเฉยเลย?]

"เออ! มึงรู้มั้ยฮะว่าเมื่อเช้ากูอุตส่าห์รีบแหกขี้ตื่นมาเลยนะ!"

[แล้วไงวะ ตื่นเช้าก็ดีแล้วนิ จะมาด่ากูเพราะกูไม่ชวนลงแรงค์ เลยนอนไม่หลับว่างั้น เลยทำให้ตื่นเช้า?]

"สัส! นั่นก็อีกเรื่อง แต่เรื่องนี้สำคัญกว่าอีก"

[เรื่อง?]

"ทำไมมึงไม่บอกกูว่าวันนี้ไม่ซ้อมมม!!! ฮะ!!!?"

[เชี่ย! มึง กูขอโต๊ดดดดด กูลืมมมม แหะๆ...เอาเถอะๆ ไหนๆก็ออกกำลังกายไปแต่เช้าละ ถึงตาออกกำลังกายเวลากลับล้ะ กูไปละ บรัยยยย~]

ติ๊ด!

 ไอ้เพื่อนเวร!...

ให้ตายเถอะ นี่มันเวรกรรมอะไรของเขากันแน่ทำไมถึงไม่มีใครบอกว่าวันนี้ไม่ซ้อม! แล้วไอ้ที่ตั้งใจแหกขี้ตาตื่นมาเพื่ออะไร!? 

บอกกูทีเพื่ออะไร๊!!!....

"แม่งเอ๊ย วันนี้ก็ต้องไปหาเพื่อนพ่ออีก ชิ!"

วันนี้เป็นวันที่น่าหงุดหงิดของเจแปนก็เป็นได้ ทั้งมาซ้อมโดยที่มันเป็นวันหยุดซ้อม ไหนจะต้องไปหาเพื่อนของพ่อคุยเรื่องที่จะย้ายเข้าไปอยู่กับลูกชายของเขาอีก

"หน้าตาก็ยังไม่เคยเจอ บุคลิกเป็นยังไงก็ไม่รู้ แม่ง!...น่าหงุดหงิด!"

หน้าหวานถอนหายใจออกมาแรงๆก่อนที่จะกดโทรศัพท์โทรหาพ่อของตน โดยที่จะขอเลื่อนนัดเข้าไปคุยให้เร็วกว่าเวลาที่บอกกันไว้ เพราะตอนนี้เขาเองคงไม่ได้ซ้อมวอลเลย์แล้ว เลยจะเอาเวลาตรงนี้ไปคุยกับเพื่อนพ่อดีกว่า

ไม่นานผู้เป็นบิดาก็รับสาย

[ว่าไงเจลูก?]

"พ่อครับ เจจะขอเข้าไปหาคุณลุงตอนนี้ได้รึเปล่า"

[เออได้สิๆ เจไปหาลุงเขาถูกใช่มั้ย?]

"ถูกครับพ่อ"

[ได้ๆ งั้นพ่อจะได้โทรบอกเพื่อนพ่อไว้ให้นะ ทำตัวดีๆล่ะ]

"ครับพ่อ"

้ตัวเขาเองนั้นได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเดินออกจากโรงยิมซ้อมวอลเลย์ที่ปิดเงียบเป็นป่าช้าก็เพราะว่าไม่มีใครบอกว่ามันหยุดพักซ้อมกันหมด! 

คอยดูไอ้เพื่อนๆตัวดีทั้งหลาย พ่อคนนี้จะเล่นให้น่วมเลยคอยดู...

.

.

.

.

.

.

ณ โรงบาลเอกชนแห่งหนึ่ง


"พ่อว่าไงนะ?"

"ฉันก็บอกแกไปแล้วนี่ ดูแลน้องให้ดีด้วยล่ะ"

"จะบ้าหรอพ่อ ทำไมผมต้องดูแลล่ะ?"

ร่างสูงของคุณหทอแสนดีผู้ด้วยหน้าตายกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลตรงหน้า ที่สั่งให้เขารีบแหกขี้ตาตื่นมาเพื่อคุยเรื่องนี้โดยเฉพาะ 

นี่ถ้าไม่ติดว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลเป็นพ่อเขานะ ให้ตายเขาก็ไม่แหกขี้ตาตื่นหรอก...

"ก็นั่นลูกชายเพื่อนฉันนะ และฉันก็ยกให้แกดูแลน้องด้วย"

"ไม่แฟร์เลยพ่อ มายัดให้ผมเนี่ยนะ"

"อ่าห้ะ! แน่นอนฉันให้แกเป็นคนดูแล"

แค่งานที่โรงบาลทุกวันนี้ก็เล่นเขางานยุ่งสายตัวแทบขาด ไงถึงต้องมาดูแลเด็กที่ไหนอีกละรู้แค่ว่าเป็นลูกเพื่อน และพ่อเขาเองนั้นก็โยนมาให้เขาดูแลซะได้

ให้ตายเถอะ!...

"เออ ฉันลืมบอก น้องจะย้ายเข้าไปอยู่กับแกพรุ่งนี้ และอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าน้องก็จะมา ทำหน้าตาให้มันดีๆด้วย"

"พ่อโยนมางี้เลยหรอ ถามผมสักคำสิพ่อ"

"ไม่เห็นต้องถาม อย่าลืม ดูแลน้องให้ดีๆ เข้าใจ๊!"

ทำไม...ทำไมต้องทำ! เขาจะยอมทำไปเพื่ออะไรกันที่จะต้องมานั่งดูแลเด็กที่ไหรก็ไม่รู้ ร่างสูงของคุณหมอแผนกอายุรกรรมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตัวเองทันที พร้อมกับกุมขมับก่อนจะออกแรงบีบ

"พ่อ อธิบายที ผมตามไม่ทัน"

"สั้นๆ น้องจะต้องมาอยู่กับแกและแกต้องดูแลน้อง โอเค๊! เข้าใจตรงกันแล้วนะ"

"กี่วัน?"

"เรื่อยๆ ฉันไม่ได้อะไรมากมาย"

เรื่อยๆ ถามสักคำทีเถอะ! ว่าเรื่อยๆของคนตรงหน้าน่ะนานเท่าไหร่!?

"น้องเป็นเด็กดี เขาไม่ดื้อกับแกหรอก ที่ฉันอยากให้แกดูแลเพราะคอนโดแกใกล้โรงเรียนน้องและอีกอย่างพ่อแม่เขาก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน ฉันเลยอดห่วงไม่ได้"

สงสารว่างั้น?

...แล้วไงภาระมาอยู่ที่เราวะ!?...

"ครับพ่อ"

"หึๆ ให้มันได้แบบนี้สิ แกลงไปรอรับน้องข้างล่างไป ฉันจะไปดูงานต่อ"

"ครับ"

ครืดดดด~

หลังจากผู้เป็นพ่อออกไปก็ถึงคราวคุณหมอร่างสูงที่ต้องไปรับลูกของพ่อเพื่อนซะแล้วสิ เขาเบ้หน้าด้วยความเบื่อหน่ายกับภาระที่กำลังจะมาถึง อยากจะถามพ่อตัวเองจริงๆว่าเห็นใจลูกเขาแล้วทำไมตัวเขาเองต้องมารับผิดชอบกัน?

ติ๊งงงงง~

พอประตูลิฟท์เปิดออกนั้นก็เผยร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขายาวๆออกมาจากลิฟท์พร้อมกับสายตาเหล่าสาวสวยพยาบาลที่มองตาเป็นมัน บ้างก็เข้ามาทักทายตามประสา บ้างก็ส่งยิ้มเชิญชวนให้อย่างไม่สนโลกใดๆ

หารู้ไม่ว่าคุณหมอวัยสามสิบสามคนนี้กำลังส่งยิ้มจอมปลอมให้กับพวกเธออยู่ ใครมันจะไปอยากฟาดฟันกับเหล่าพยาบาลพวกนี้กัน ไม่งั้นภาพลักษณ์ของเขาที่แสนดีและเพอร์เฟ็คก็หายไปหมดน่ะสิ 

แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ให้ได้แค่มองเท่านั้นแหละ...


  - ตัดมาที่อีกฝั่งของเจแปน-

"โอ๊ย ร้อนจังแหะ โรงบาลนี่ก็อยู่โคตรไกล"

หลังจากที่เจแปนต้องจำใจพาร่างตัวเองมาอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้เพราะเหตุผลที่ก็น่าจะรู้ๆกันอยู่ ร่างบางไม่รอช้าพอมาถึงก็รีบก้าวขาฉับๆเข้าไปตากแอร์ภายในโรงพยาบาลทันที

"เห้อ...ค่อยเย็นหน่อย อ่าว แล้วลุงเพื่อนพ่อกูคนไหนวะเนี้ย"

ร่างบางหันซ้ายหันขวากลางหมู่ผู้คนจำนวนหนึ่งที่เดินผ่านไปมานับสิบ ก่อนที่จะต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อเขาอีกครั้ง

"พ่อครับ คือเจมาอยู่ที่โรงพยาบาลของเพื่อนพ่อแล้ว แต่เจจำหน้าลุงเขาไม่ได้อ่ะครับ เจขอเบอร์ลุงเขาหน่อย"

[ได้ๆ เดี๋ยวพ่อส่งเบอร์ให้ในขอความนะเจ]

"ครับพ่อ"

พอกดวางสายไปได้สักครู่เดียว เสียงจากการแจ้งเตือนในแอพพลิเคชั่นข้อควทมก็ดังขึ้น ตัวเขาเองไม่รอช้ากดโทรออกทันที

รออยู่สักพักก็มีรนรับซึ่งเป็นผู้ชาย คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนพ่อ...

[สวัสดีครับ นี่ใครหรอครับ]

"เอ่อ...สวัสดีครับ ใช่คุณลุงธนาชัยรึเปล่าครับ?"

[หืม นี่ใช่เจแปนรึเปล่าเอ่ย?]

"อ่า ใช่ครับคุณลุง พอดีว่าเจมาถึงแล้วนะครับ คุณพ่อได้บอกแล้วใช่มั้ยครับ"

[ใช่ๆ พ่อเจแปนบอกลุงแล้ว และลุงก็กำลังให้ลูกชายลุงไปรอรับเราน่ะ เจอกันรึยัง?]

...จะเจอกันได้ไงวะ หน้ายังไม่เคยเห็นเลยสักนิด...

"ผะ..ผม"

[อ่า ลุงลืมบอกพี่เขาชื่อตรีนะ อายุเยอะกว่าเรามากโขอยู่ ตอนนี้คงรอเจอยู่แล้วล่ะ]

"คะ..ครับคุณลุง งั้นเจขอไปหาพี่เขาก่อนนะครับ"

ติ๊ด!

"บ้าเอ๊ย ไม่เคยเห็นหน้าแต่รู้จักชื่อเนี่ยนะ โห่...คนชื่อตรีมีเป็นร้อย"

ร่างบางได้แต่ยืนกอดอกพลางบ่นอุบอิบไปตามประสาคนขี้หงุดหงิด ก่อนจะลองเดินไปถามกับพยาบาลน่าจะดีกว่า เพราะเขาเองรู้มาว่าคนที่ชื่อตรีเนี่ยเป็นหมอที่นี่ด้วย

"ขอโทษนะครับพี่สาว"

"ค่ะ มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ?"

"คือ ผมมาหาหมอที่ชื่อตรีน่ะครับ พอรู้มั้ยครับว่าเขาอยู่ไหน?"

"เอ่อ พอดีหมอตรีพึ่งเดินสวนไปเมื่อกี้เองนะคะ"

ฮะ!?...พึ่งเดินสวนไป?

เดี๋ยวๆแต่เมื่อกี้ที่เขานั้นเดินมายังไม่เจอใครเดินสวนกับเขาเลยนะ หือ!หรือว่ามี พอจำได้แค่ว่าตอนก้มลงผูกเชือกรองเท้าก็เหมือนจะมีผู้ชายเดินผ่านเขามาคนเดียว นอกจากนั้นไม่มีอีกแล้ว

"อ่ะ...อ่าว หรอครับ"

"ค่ะ"

"ขอบคุณมากนะครับ"

ร่างบางรีบกล่าวขอบคุณเธอก่อจะรีบเดินออกมาแล้วหันมองซ้ายมองขวาอีกแล้วรีบเดินวนหาหลายต่อหลายที จนรู้สึกว่าเริ่มจะขี้เกลียดตามหาซะแล้ว

"พรุ่งนี้มาใหม่ดีมั้ยวะ"

คิดดูอีกทีถ้าพรุ่งนี้จะมาใหม่ก็คงเข้าอีหรอบเดิมที่หาไม่เจอแหงๆ สู้เอาตามหาตอนนี้เลยจะดีกว่าเยอะเลย

"โรงพยาบาลก็โคตรจะใหญ่โต หมอที่ชื่อตรีนี่ก็หายากแสนยาก เหนื่อยแล้วนะเว้ย"

ร่างบางรีบสาวเท้าก้าวให้ไวเพื่อจะมองหาคนที่พอพึ่งจะถามหาหมอที่ชื่อตรี นี่ก็ทั้งเดินทั้งบ่นมาด้วยก็แทบจะไม่เจอพยาบาลหรืออะไรที่พอพึ่งได้เลยสักนิด

"เหนื่อยชิบหายเลยเนี้ย ไอ้หมอตรีคุณมึงช่วยโผล่มาที กูขี้เกลียดหาแล้วเนี้ย"

ในขณะที่ร่างบางมัวแต่บ่นไปเรื่อยๆพลางมองซ้ายมองขวาจนลืมดูทางข้างหน้าว่ากำลังมีคนเดินสวนมา โชคร้ายที่ก็ดันเซ่อมองไม่เห็นจนเดินชนกันเข้าให้

ปึก!

"โอ๊ย!"

"..."

ทันทีที่ไม่ได้ตั้งตัวรู้อีกทีก็ถูกปะทะเข้าให้กับอีกคนซะแล้ว แทนที่ต่างคนต่างฝ่ายจะกระเด็นห่างออกจากกัน แต่คนที่กระเด็นไปไกลมากที่สุดก็น่าจะเป็นตัวเขาเอง

"เจ็บชะมัด นี่คุณเดินอะไรของคุณน่ะ ผมเจ็บนะ"

"เธอไม่ดูทาง"

"ไม่ดูอะไร ผมดูอยู่คุณนั่นแหละเห็นแต่ไม่หลบผมน่ะ!"

ร่างบางรีบก้มลงมองตัวเองว่าเจ็บตรงไหนเพิ่มหรือไม่ ไม่งั้นถ้ามีแผลเพิ่มมากกว่านี้คงจะได้คุยยาวแน่ๆ หนำซํ้าอีกคนก็ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองนั้นผิดที่ไม่เดิรหลบเขาแบบนี้คงต้องปะทะกันหน่อยแล้ว

แต่แล้วก็ผิดคาด คนที่เดินไม่ยอมหลบเขานั้นหน้านี่อย่างกับวิญญาณที่โคตรจะนิ่งแสนนิ่ง

นิ่ง โคตร...

"ก็เดินอยู่ดีๆ เธอมาชนฉันก่อน"

เจแปนเงยหน้ามองอีกคนที่สูงปรี๊ดอย่างกับเสาไฟจนน่าอิจฉา ใช่สิก็เขามันตัวสูงได้แค่เนี้ยแหละ จะไปเหมือนคนตรงหน้าที่กำลังกวนตีนตอนนี้ได้ที่ไหน

ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยืนประจันกับคนที่สูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว ตากลมโตจ้องเขม็งอีกคนทันที

"อายุเท่าไหร่?"

"ทำไมต้องบอก คุณควรขอโทษผมนะตอนนี้!"

"ไม่จำเป็น ฉันไม่ผิด"

"เอ้า! ถ้าคุณไม่ผิดแล้วใครจะผิด ผมหรอ?"

ร่างบางตวัดนิ้วเรียวชี้มาที่ตัวเองแล้วเอ่ยปากถามอย่างประชด

"ใช่ เธอนั่นแหละผิด"

!?











ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}