ดงมิน

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวระหว่างคุณโซ๋ คุณชายผู้ร่ำรวยและเอาแต่ใจ กับสาวใช้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นกาฝากในบ้านอย่างมีนา โปรดติดต่อและลุ้นเรื่องราวของพวกเขาไปพอๆกันได้เลยค่ะ :)

Chain Love โซ่ขังรัก 1

ชื่อตอน : Chain Love โซ่ขังรัก 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chain Love โซ่ขังรัก 1
แบบอักษร

 #Chain Love โซ่ขังรัก

“เฮ้อ เหนื่อยจัง..!” ตอนนี้ฉันกำลังยืนตากผ้าคนเดียวอยู่บริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านขนาดใหญ่พร้อม ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆอย่างเหนื่อยล้า พลางตากเสื้อผ้าของคุณโซ่ คุณชายลูกเจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้ไปด้วย

สวัสดีค่ะ ฉันนางสาว มีนานุช อัครเดช ชื่อเล่นมีนา สาเหตุที่ชื่อมีนาเพราะฉันเกิดเดือนมีนาคมแค่นั้นค่ะ ฉันอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครมณีเทวา ตั้งแต่ฉันอายุได้ 10ขวบ

ซึ่งฉันอยู่ในฐานะคนใช้ของคฤหาสน์หลังนี้ ไม่สิ อาจจะเรียกฉันว่าทาสเลยก็ได้ เพราะทุกวันนี้ชีวิตฉันก็แทบจะไม่ต่างอะไรจากทาสสมัยก่อนสักนิด

แต่ยังดีที่คุณผู้ชายเจ้าของบ้าน เมตตาฉันกับแม่ โดยการที่ท่านให้เราสองคนแม่ลูก อาศัยอยู่บ้านหลังเล็กๆ ตรงด้านหลังคฤหาสน์ แถมคุณผู้ชายท่านยังส่งเสียฉันเรียนที่ดีๆจนตอนนี้

ฉันกำลังศึกษาอยู่ที่มัธยมศึกษาปีที่ 6 แล้ว

และพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกในฐานะนักเรียน ม.6 อย่างฉัน..

แต่ฉันก็แทบจะไม่ตื่นเต้นกับการเปิดเรียนแม้แต่น้อย เพราะในทุกๆวันที่ฉันไปโรงเรียน ฉันก็จะโดนเสียงนินทามากมาย ยังไม่รวมพวกคนที่ชอบเอาลิควิด มาเขียนบนโต๊ะเรียนฉันทุกวัน เขียนว่า ร่าน ว่าแรด ว่าสตอบ้างล่ะ ซึ่งฉันไม่สามารถตอบโต้หรือทำอะไรพวกเขาได้ เพราะฉันเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆที่มีคุณผู้ชายใจดีส่งเสียมาเรียนที่หรูๆดีๆที่มีแต่ลูกคนรวยเท่านั้นเอง

ตู้มม..!

เสียงตะกร้าผ้าที่วางข้างๆตัวฉันล้มลงพร้อมกับเสื้อผ้าในตะกร้าที่มันหล่นระเนระนาดเกลื่อนพื้นไปหมด

“คุณ..คุณโซ่ ทำแบบนี้ทำไมคะ..!” ฉันเอ่ยถามคุณโซ่ขึ้นทันที ด้วยอารมณ์โมโหควันแทบออกหู เพราะเขาเป็นคนที่เตะตะกร้าผ้าของฉัน โดยที่ตอนนี้เขายืนมองฉันด้วยใบหน้านิ่งๆ อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

พรึ่บ..!

“ยัยกาฝาก กูบอกให้มึงรีดกางเกงในกูด้วยใช่ไหม ทำไมมึงซักอย่างเดียว..!”

คุณโซ่ นำกางเกงในสีขาวจำนวนหนึ่งมาโยนใส่หน้าฉันอย่างแรง ซึ่งฉันซักและไปพับเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าให้เขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“คะ..คือต้องรีดยันกางเกงในเลยหรอคะคุณโซ่” ฉันเอ่ยถามอย่างงุนงง ว่าฉันต้องทำถึงขนาดรีดกางเกงในเขาเลยรึไง

เขาไม่ตอบฉันแต่กับปรายตามองตะกร้าและกองเสื้อผ้าที่มันล้มระเนระนาดเมื่อครู่..

จึงทำให้ฉันรีบก้มตัวเก็บเสื้อผ้าพวกนั้นใส่ตะกร้าทันที

“มึงห้ามเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปตากต่อนะ ไปซักใหม่ให้กูเลย..!” เขาพูดขึ้นในขณะที่ฉันกำลังก้มตัวเก็บเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายลงในตะกร้าผ้า

“แต่..มันยังไม่เปื้อนเลยนะคะ แถวนี้ก็มีแต่หญ้าที่สนามด้วย..!” เสื้อผ้าพวกนี้มันไม่เปื้อนสักนิด เพราะมันตกตรงพื้นสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ ซึ่งลุงชมคนสวนที่นี่ก็ยังไม่ได้รดน้ำที่สนามหญ้า จึงทำให้หญ้าไม่เปียก และไม่ต้องกลัวว่าจะโดนพวกขี้ฝุ่น เพราะสนามหญ้านี้มีหญ้าเขียวชะอุ่มเต็มสนาม ไม่มีจุดไหนเป็นจุดด่างพร้อยที่จะมีดินแทรกขึ้นมาสักนิด

“มึงจะขัดคำสั่งกูหรอ กูบอกให้ไปซักก็ไปสิ ก่อนที่กูจะโมโห กูไม่ใส่หรอกนะเสื้อผ้าพวกนี้สกปรก..!” คุณโซ่กอดอกอย่างวางมาดพลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบนิ่งและเน้นคำว่า สกปรกใส่หน้าฉันเป็นพิเศษ

“ค่ะๆ ฉันจะไปซักให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ แต่ฉันขอซักเครื่องซักผ้านะคะ เพราะฉันมีงานอื่นต้องทำอีก..” ฉันตอบเขาไป พร้อมเอ่ยขออนุญาตเขา

ซึ่งเครื่องซักผ้าในบ้าน ฉันไม่มีสิทธ์ใช้หรือแตะต้องถ้าคุณโซ่ไม่อนุญาต เพราะเนื่องจากคุณโซ่จะให้ฉันซักเสื้อผ้าเขาและฉันด้วยมือเท่านั้น มีแต่ผ้านวมเท่านั้นที่เขาอนุญาตให้ฉันใช้เครื่องซักผ้าซักได้..

“กูไม่อนุญาต..!” เขาพูดจบ พร้อมกับเดินหนีฉันไปจากบริเวณนั้นทันที

เฮ้ออออออออออออ..!

ฉันได้แต่ถอนหายใจของมายาวๆ เพราะฉันต้องซักเสื้อผ้าให้เขาด้วยมือไม่พอ แถมแต่ล่ะครั้งฉันยังต้องซักและเปลี่ยนน้ำ อย่างต่ำ 3รอบ เนื่องจากคุณโซ่ต้องการเสื้อผ้าที่หอมและสะอาดที่สุด ถ้าฉันเบี้ยวหรือโกง ซักไม่ถึง3 รอบถ้าเขารู้ เขาก็จะอาระวาดพร้อมลงโทษฉันตามความพอใจของเขาทันที ซึ่งทำให้ฉันไม่กล้าเบี้ยวเขาเลยสักครั้ง..!

ฉันเดินถือตะกร้าผ้าขนาดใหญ่ มาวางไว้บริเวณห้องเล็กๆตรงหลังคฤหาสน์ เพราะห้องนี้เป็นห้องสำหรับ ซักผ้าโดยเฉพาะและมีเครื่องซักผ้าอยู่ 4เครื่อง ซึ่งในแต่ล่ะอาทิตย์ฉันต้องขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าคุณโซ่ที่ถอดทิ้งเกื่อนกาดเต็มพื้นห้องลงมาซัก ซึ่งเขาให้สิทธิ์ฉันคนเดียวที่สามารถซักเสื้อผ้าเขาได้ แถมฉันยังต้องคอยมาเป็นทาสรับใช้รองรับอารมณ์ขึ้นๆลงๆและคำสั่งของเขาอีก

ฉันนั่งซักผ้าเปลี่ยนน้ำให้คุณโซ่ เป็นรอบที่ 3แล้ว ซึ่งรอบนี้เป็นรอบสุดท้าย..

“ซักเสร็จแล้ว ไปซื้อขนมให้กูด้วย..” เสียงคุณโซ่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน พร้อมเสียงวางวัตถุบางอย่างซึ่งคาดว่าจะเป็นเงินอย่างเสียงดัง ซึ่งฉันก็ไม่ได้หันไปมองเขาเพราะกำลังตั้งหน้าตั้งตา บิดผ้าเขาให้แห้งสนิทที่สุด

พอฉันบิดผ้าเสร็จเรียบร้อยและหันหลังกลับไปก็เจอเข้ากับ กระดาษที่ยาวเป็นหางว่าว พร้อมแบงค์พันหนึ่งใบที่ทับกระดาษอยู่

เฮ้อออออ..สั่งเยอะขนาดนี้พันเดียวจะพอหรอ..!

ฉันได้แต่ถอนหายใจอย่างเอือมๆ ซึ่งถ้าหากเงินไม่พอฉันก็ต้องเป็นคนออกเงินเอง ฉันไม่สามารถไปขอเขาเพิ่มได้ หรือให้เขาจ่ายส่วนต่างให้หรอกค่ะ ถ้าฉันทำอย่างนั้นคงจะโดนด่ากลับมา หรือไม่ก็โดนปาข้าวของใส่ พร้อมจะโดนคำพูดที่เจ็บแสบว่า (พ่อหมดเงินเลี้ยงมึงกับแม่ตั้งไม่รู้เท่าไหร่..ออกเงินให้กูแค่นี้มันจะตายรึไง..!)

“ลุงสนจ๊ะ ช่วยเรียกวินให้หนูคันนึงนะ..” ฉันบอกลุงสน ยามหน้าบ้านให้ช่วยเรียกวินให้หน่อย หลังจากนั้นลุงแกก็โทรตามวินให้ เพราะที่นี่ห่างจากถนนใหญ่ ประมาณ3-4กม. ซึ่งฉันคงเดินไปไม่ไหวแน่ๆ

เมื่อวินมอเตอร์ไซด์มาถึง ฉันก็รีบนั่งไปยัง ร้านสะดวกซื้อ 7-11 และหยิบตะกร้าเลือกซื้อขนมที่คุณโซ่สั่งมาทุกอย่าง ซึ่งมันมีมากกว่า20รายการ ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่ง ฉันก็คงต้องโดนเขาไล่ให้กลับไปซื้อใหม่ ให้เขาอยู่ดี ฉันจึงต้องมีสมาธิกับการซื้อของที่เขาสั่งมาให้มากๆ จะให้ตกบกพร่องไม่ได้เลย..!

 

ก๊อกๆ..!

“ขออนุญาตเข้าห้องค่ะ..” ฉันเดินมาเคาะประตูหน้าห้องของคุณโซ่ เพราะตอนนี้ฉันกลับจากการซื้อขนมที่เขาสั่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เข้ามา..!” เสียงอนุญาตดังมาจากในห้อง จึงทำให้ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

หลังจากฉันเข้ามา ก็เห็นคุณโซ่นั่งบนโซฟากลางห้อง พร้อมทั้งดูหนังแอคชั่นบนจอทีวีขนาด 65 นิ้ว อย่างสบายอารมณ์พลางนั่งพาดขากระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์..

“นี่ค่ะ..ขนมที่คุณโซ่สั่ง ได้มาครบทุกอย่าง..!” ฉันบอกกับเขาพร้อมยื่นถุงขนมให้คนตรงหน้า พลางเน้นคำว่า (ได้มาครบทุกอย่าง)

คุณโซ่ละสายตาจากหน้าจอทีวี หันมามองทางฉัน และทำสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างเซ็งๆทันที..!

“เออๆ มึงเอามานี่ดิ แล้วก็ไปเตรียมจานมาใส่ด้วย กูจะกินพร้อมกันให้หมดนี่แหละ..!” คุณโซ่พูดขึ้น ทำให้ฉันรีบเดินไปส่งถุงขนมหลายสิบห่อใหญ่ๆให้กับเขา ซึ่งเขาก็รับถุงขนมฉันแต่โดยดี ฉันจึงรีบเดินออกจากห้อง พร้อมเดินไปหยิบกล่องพลาสติกใสขนาดใหญ่สำหรับใส่อาหาร ที่ห้องครัวทันที เพราะจานปกติคงไม่พอสำหรับขนมขบเคี้ยวพวกนี้แน่ๆ

และฉันก็กลับขึ้นมาบนห้องเขาอีกรอบ ซึ่งพอฉันขึ้นมา ก็เห็นคุณโซ่กำลังขย่ำถุงขนมที่ฉันซื้อมาอยู่ เป็น 4-5ห่อซึ่งตอนนี้มันแบนและแฟ่บไปหมดเนื่องจากอากาศในถุงได้ออกไปจนหมดเรียบร้อยแล้ว..

ซึ่งฉันได้แต่งุนงงว่าคุณโซ่ทำไปเพื่ออะไร..!

“มาแล้ว มึงก็แกะขนมใส่กล่องดิ ยืนเซ่ออะไร ยัยโง่..!” คุณโซ่เงยหน้าขึ้นมา พอเขาเจอเข้ากับฉันเขาก็พูดจาหมาๆออกมาทันที ซึ่งฉันคุ้นชินแบบนี้มาตั้งแต่ฉันเด็กๆแล้ว

ฉันจึงนั่งลงบนพื้นพร้อมหยิบถุงขนมบนโต๊ะที่คุณโซ่ขย่ำจนละเอียด มาแกะใส่ในกล่องพลาสติก ซึ่งฉันก็มีหน้าที่แกะใส่ในกล่องเท่านั้น ส่วนคุณโซ่เขาก็ยังขย่ำถุงขนมเรื่อยๆ จนมันแหกละเอียดทุกถุง..

“นี่ค่ะ..!” ฉันยื่นกล่องพลาสติกใสที่บรรจุขนมขบเคี้ยวที่ตอนนี้ละเอียดเป็นปุ๋ยผง ส่งไปให้คุณโซ่บนโต๊ะ หน้าโซฟา ซึ่งคุณโซ่ก็พยักหน้ารับและใช้มือตักขนมขึ้นมากินทันที แล้วการที่เขาทำเช่นนั้น มันทำให้เศษขนมเล็กๆตกเต็มโซฟาและพื้นไปหมด

ชั่งเถอะ ยังไงฉันก็จะต้องเข้ามาเก็บกวาดอยู่แล้วหลังจากที่เขากินเสร็จ

“งั้นฉันขอตั...”

ตุ้บบ..!

ฉันที่กำลังจะเอ่ยขอตัวลา ก็ต้องหยุดชะงักกับคำพูดตัวเองทันที เพราะคุณโซ่เงยหน้าขึ้นมามองฉันพลางยกยิ้มขึ้นพร้อมเท กล่องพลาสติกที่มีเศษขนมจำนวนมากลงบนโซฟา ซึ่งทำให้ฉันขมวดคิ้วกับพฤติกรรมของเขาทันที

เขาทำแบบนี้เพื่อที่จะแกล้งฉันอีกแล้วหรอ..!

“กูเผลอทำหกอ่ะ เก็บให้กูด้วยแล้วกัน และไม่ต้องเอาไม้กวาดหรือที่ดูดฝุ่นเข้ามานะ เพราะฝุ่นมันเยอะกูไม่ชอบ มึงใช้มือมึงเก็บนั่นแหละและเก็บให้หมดทุกชิ้นด้วยอย่าให้กูเห็นว่ามีเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหลืออยู่ในห้องกูนะ ไม่งั้นมึงโดนแน่..!” เขาพูดขึ้นพร้อมทำหน้าตาใสสื่อใส่ฉัน พลางล้มตัวนอนลงบนโซฟาที่ยังมีเศษขนมจำนวนมากตกหล่นอยู่ และเขาก็เอาเท้าไปพาดทางเศษขนมที่ตัวเองตั้งใจทำหก

เหอะ..! เผลอทำหกหรอ โคตรแถแบบหน้าด้านๆเลย ฉันเห็นกับตาว่าเขาตั้งใจเท ขนมใส่โซฟา..!

เหอะ...แกล้งฉันสนุกมากสินะสำหรับเขา..!

ฉันจึงได้แต่จำใจ เดินไปหยิบกล่องพลาสติกใสที่ตอนนี้กระเด็นตกไปอยู่บนพื้น พร้อมใช้มือทั้งสองข้างไล่เก็บเศษขนมที่มันตกเต็มพื้นไปหมด..

เก็บทั้งวันมันจะหมดไหมเนี่ย เพราะมันเป็นเศษปุ๋ยผงซะขนาดนี้..!

และฉันก็เก็บเศษขนมเรื่อยๆอย่างเงียบๆโดยมีสายตากดดันของคุณโซ่ มองมาที่ฉันนิ่งๆตลอดเวลา

เก็บตรงพื้นจนคิดว่าน่าจะไม่เหลือแล้ว ก็ตามด้วยการเก็บตรงโซฟา แต่ตรงโซฟาจะหนักหน่อยเพราะมันเยอะ แถมยังมีเท้าของคุณโซ่ที่มันวางพาดไว้อยู่ด้วย

ซึ่งฉันทำเป็นไม่สนใจเขา และเอาแต่เก็บเศษขนมไปเท่านั้น..!

“เก็บให้หมดด้วยล่ะ ห้ามเหลือแม้แต่นิดเดียว..” และเขาก็พูดเตือนแกรมข่มขู่ฉันอีกรอบ เพราะตอนนี้ฉันเก็บเศษขนมจนแทบจะหมดแล้ว แต่ก็ยังเหลือพวกเศษเล็กๆอยู่บ้าง

“นี่..! เมื่อไหร่มึงจะมาเก็บตรงตัวก็สักที กูเริ่มจะคันล่ะนะ..!” คุณโซ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จึงทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขาทันที ก็พบว่าตอนนี้มีเศษขนมเยอะแยะมาจากไหนไม่รู้ กำลังกองอยู่บนตัวคุณโซ่ ทั้งตรงเสื้อบอลทีมดังและกางเกงบอลขาสั้นของเขา

ซึ่งทำให้ฉันข่มตาลงและพยายามพูดกับตัวเองในใจ ว่าให้ตั้งสติ อย่าปี๊ดแตกใส่เขา

เฮ้ออออออ..!

ฉันรีบตาขึ้นมาหลังจากสงบสติอารมณ์ตัวเองได้พร้อมทำได้เพียงถอนหายใจในใจเท่านั้น ถ้าหากถอนหายใจออกมาให้คุณโซ่ได้ยิน เขาต้องหาว่าฉันไม่พอใจเขาแน่ๆ

ฉันจึงต้องละมือออกจากตรงโซฟาเดินไปเก็บเศษขนมตามตัวให้คุณโซ่ก่อน ไม่อย่างนั้นเป็นเรื่องแน่ๆ..!

“เก็บให้หมด อย่าให้เหลือ..!” คุณโซ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์เหมือนคนอารมณ์ดีนักหนา พร้อมส่งสายตากดดันมองมาทางฉันนิ่งๆ

ฉันก็เริ่มลงมือ เก็บเศษขนมตรงกางเกงบอลขาสั้นของเขาก่อน ที่ตอนนี้เศษขนมส่วนใหญ่จะกองอยู่บริเวณเป้ากางเกงของคุณโซ่ ฉันจึงเลือกที่จะเก็บบริเวณข้างๆเป้าเขาก่อน

“หึหึ รีบเก็บเร็วๆกูคันไข่หมดล่ะ..!”

 

++++++++++++++++++

กดไลค์ + คอมเม้น = เป็นกำลังใจให้นักแต่ง ♥️

#คุณโซ่มันร้าย

ความคิดเห็น