ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 18: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] NC+18 ฉันไม่ใช่แม่ของแก !! 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 18: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] NC+18 ฉันไม่ใช่แม่ของแก !! 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ย. 2561 01:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 18: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] NC+18 ฉันไม่ใช่แม่ของแก !! 100%
แบบอักษร

HATE LOVE 17: ฉันไม่ใช่แม่ของแก !!


หลังจากเสร็จแล้วทุกคนก็แยกย้านกันกลับไปพักผ่อน ภาคย์ขับรถมาส่งอินทุกรที่คอนโดแต่ก็ไม่ได้กลับเสียทีเดียว เขาตามเธอขึ้นมายังห้องพักเหมือนเช่นก่อนหน้าที่เคยทำ ระหว่างทางที่เดินมาตามทางภาคย์ก็คิดตามคำพูดของภิชญ์ก่อนที่จะแยกย้ายกันเมื่อก่อนหน้าที่ผ่านมา ​'จะเอาแบบนี้ก็ได้นะ แต่ถ้าพี่ภาคย์ทำน้องไอออุ่นเสียใจเมื่อไหร่ล่ะก็จำเอาไว้เลย...ว่าผมรอแทนที่พี่ภาคย์อยู่'

จะไม่มีวันนั้นอย่างแน่นอน...


"พี่ภาคย์จะค้างที่นี่หรือเปล่าคะ? อุ่นซักเสื้อผ้าให้แล้วถ้าจะกลับเดี๋ยวอุ่นจะจัดใส่กระเป๋าให้ค่ะ" อินทุกรเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วถามเขา


ภาคย์พยักหน้าเบาๆ "ดึกแล้ว พี่ไม่อยากขับรถ"


หญิงสาวยิ้มบางๆก่อนจะยอมให้เขาเข้ามา วันนี้เป็นวันที่แสนยาวนานสำหรับอินทุกรซึ่งเธอรู้สึกเหนื่อยล้ามาทั้งวันจึงขอตัวไปอาบน้ำก่อน เสียงน้ำที่ไหลออกจากฝักบัวไอจากน้ำอุ่นช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี ในระหว่างที่เธอกำลังชะโลมครีมอาบน้ำอยู่นั้นก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีคนเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ภาคย์ดึงร่างบางแนบชิดกับร่างกายของเขา มือหนาลูบไล้ผิวเนียนลื่นราวกับว่าถูกมนต์สะกด


ซ่า ซ่า...


"พี่ภาคย์!" เสียงหวานเอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบา


"หืม?"


"เข้ามาเงียบๆ อุ่นตกใจหมดเลยค่ะ" อินทุกรหันหน้าไปหาเขา ร่างกายของเขาเผยทุกสัดส่วนอยู่ตรงหน้าแล้วเธอจึงใช้มือเล็กทาบบนหน้าอกด้านซ้ายของภาคย์ "ตอนนี้อุ่นอยู่ในฐานะอะไรของพี่ภาคย์หรอคะ? ตอบได้ไหม?"


ภาคย์จับมือเล็กแล้วลูบไปที่แหวนตรงนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ "แหวนวงนี้ก็บอกสถานะอยู่ และตอนนี้พี่ก็ไม่มีใครนอกจากอุ่นคนเดียว"


"....."


"อุ่นเป็นผู้หญิงของพี่ จำไว้อย่างเดียวว่าพี่จะไม่ยอมให้อุ่นเป็นของคนอื่นเด็ดขาด"


ภาคย์เปลี่ยนมาประคองใบหน้าหวานของเธอแล้วดึงเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม อินทุกเคลิบเคลิ้มไปกับรสละมุนที่เขามอบให้เธอเผลอตอบรับการกระทำของเขาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กแล้วพากันเกี่ยวพันหยอกล้ออย่างสนุกสนาน ไม่นานนักเขาก็ถอนริมฝีปากออกก่อนจะดันร่างเล็กไปติดกับผนังห้องน้ำ สายน้ำจากฝักบัวไม่อาจดับความร้อนแรงของเขาได้เลย


อินทุกรหลับตาพริ้มปล่อยให้ร่างกายโอนอ่อนไปตามแรงปราถนาในขณะที่ภาคย์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาว สองมือจับไหล่กว้างของเขาไว้แน่น คนตัวสูงลากลิ้นไต่ขึ้นไปตามใบหูนิ่มอย่างช่ำชองก่อนจะหยุดทุกอย่างแล้วใช้สายตาหยาดเยิ้มมองคนตัวเล็กแล้วจุมเบาๆบนริ้มฝีปากเอิบอิ่มอีกครั้ง


"อะ" อินทุกรเผลอร้องออกมาเมื่อเขาสัมผัสจุดอ่อนไหวของเธอ "พี่ภาคย์ อะ อื้อ"


"มีอะไรหรอ? ฮึบ" ภาคย์ยกร่างของเธอให้ลอยขึ้นตามแรงแล้วแทรกกายเข้ากึ่งกลางร่างของเธอ "อาาห์ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ซี้ดด"


"อื๊อ" สองมือของเขากอดตัวเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น กลางกายสอดแทรกเข้าในกายสาวแล้วขยับเข้าออกช้าๆ อินทุกรไม่สามารถตอบโต้อะไรได้อีกนอกจากรับความรู้สึกที่เขาถ่ายทอดเข้ามา 


"โอ้วว ไออุ่น อื้มม เด็กดี อาา" กายสาวตอดรับสร้างความเสียดเสียวให้คนตัวใหญ่กว่าจนแทบคลั่ง เขาขยับเข้าออกตลอดเวลาจนเธออ่อนระทวยไปทั้งร่าง


อินทุกรเชิดหน้าส่งเสียงครางหวานสั่นกระเส่าทั้งยังขยับสะโพกตามความต้องการ สองแขนวาดคล้องคอเขาเพื่อหาที่ยึดเกาะ ภาคย์ปรือตามองแล้วยิ้มก่อนจะจูบเธอซ้ำๆและหลังจากนั้นก็เลื่อมือลงมาประคองบั้นท้ายกลมกลึงเอาไว้เพื่อควบคุมการเคลื่อนไหว


ในห้องน้ำร้อนระอุไปด้วยไฟแห่งความปารถนา...


"อะ อ๊าา" ร่างกายเธอจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ "อุ่นเสียว ไม่ไหวแล้วค่ะ อื้มม อ๊าาา"


"อาส์ ทนอีกนิด ซี๊ดดด เด็กดีของพี่ อูวว์"


ปึกๆ ปึก!


เสียงเนื้อหนันกระทบกระทั่นกันสลับกับเสียงครางประสานและไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ ภาคย์เริ่มขยับสะโพกเร็วและแรงมากยิ่งขึ้นโดยที่อินทุกรกอดคอเขาแน่นรับแรงกระแทกกระทั้นถี่ๆ ไม่นานนักร่างกายก็พากันกระตุกเกร็งและถึงฝั่งฝันในที่สุด  


"อาส์ / กรี๊ดด" ภาคย์ปลดปล่อยของเหลวเข้าในกายสาวทุกหยาดหยดโดยที่ตัวเขาเองก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าไม่ได้ป้องกัน​​ เขายังคงยืนแช่ตัวตนของเขาภายในตัวเธอไม่ถอนออก​


มือหนาลูบปอยผมเปียกปอนที่ปกปิดใบหน้าเธอออก​ "ประจำเดือนมาหรือยัง จุ๊บ" 


อินทุกรซบใบหน้าลงบนไหล่ของเขาพร้อมพูดตอบด้วยอาการหอบ "ของเดือนนี้เพิ่งหมดไปเมื่อวานค่ะ"


ค่ำคืนของทั้งสองคงยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆไม่เขาเองก็ไม่คิดจะให้มันจบลงง่ายๆ กว่าจะรู้ตัวอีกทีอินทุกรก็เหนื่อยจนเผลอหลับคาอกเขาไปเสียแล้ว ภาคย์อุ้มร่างบางห่อหุ้มกายเธอด้วยผ้าขนหนูแล้วซับหยดน้ำที่เกาะตามกายเธอจนแห้ง จัดท่าทางให้เธอได้นอนอย่างสบายก่อนที่เขาจะสวมกอดเธอเอาไว้แนบกายใต้ผ้านวมผืนใหญ่ก่อนหลับตาลงตามไป


######


บ้านจิรวัฒนานนท์...


ในขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ของความรู้สึกที่กำลังพรั่งพรูมากขึ้นเรื่อยๆ อีกด้านตอนนี้ก็กำลังปะทุเป็นไฟ...


อัศนัยนำรูปแต่งงานของเขาและวินิตราออกมาติดจนทั่วบ้านรวมถึงรูปที่ถ่ายกันสามคนพ่อแม่ลูกที่นำไปเก็บเอาไว้ยังห้องทำงานกลับมาวางยังที่เดิมของมัน เขาใช้เวลาทั้งวันกับป้าจิตรในการตกแต่งบ้านในวันนี้ แต่ช่วงเวลาที่แสนสงบสุขของเขาต้องจบลงเมื่ออัญชนาและแม่ของเธอกลับมาถึงที่บ้านในช่วงเวลานั้นพอดี


"นี่มันอะไรคะคุณอ้น!! รูปชะเอมหายไปไหนหมด!!" หญิงวัยกลางคนโวยวายขึ้นเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลง


"ฉันให้ป้าจิตรเก็บใส่กล่องให้เธอสองคนแล้วล่ะ สิริน...เธอกับชะเอมต้องหาที่อยู่ใหม่" อัศนัยส่งกระดาษแผ่นสีขาวให้กับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ไม่นานมานี้เขาได้แอบเข้าไปเก็บเส้นผมของอัญชนาและโชคดีที่หลายเส้นมีรากผมติดออกมาด้วยก่อนจะให้นนท์ธวัชพาเขาไปตรวจดีเอ็นเอ และผลที่ได้มาในวันนี้ก็คือ...


ดีเอ็นเอไม่ตรงกัน...


อัญชนาไม่ใช่ลูกของเขา...


"ฉันจำได้วันที่เธอท้าให้ฉันตรวจดีเอ็นเอกับชะเอมตอนนั้น ผลมันออกมาว่าใช่และที่ยอมรับเพราะว่าหลังจากคืนที่ก่อนวันแต่งงานฉันพลาด ฉันไม่รู้ว่าเธอใช้แผนอะไรแต่ว่าในตอนนี้เธอกับชะเอมต้องออกไปจากที่นี่!!"


อัญชนาได้ยินดังนั้นก็ตกใจอยู่ไม่น้อย หญิงสาวก้าวขาเร็วๆเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างสองคนที่กำลังสนทนากัน "คุณพ่อพูดอะไรคะ ถ้าเอมไม่ใช่ลูกคุณพอแล้วจะเป็นใครล่ะคะ อีกอย่างผู้หญิงที่ชื่อสิรินนั่นคือใคร..."


หมับ!!


สิริน...เธอสวมรอยวินิตรามาเกือบยี่สิบปีได้จับแขนลูกสาวเธอเบาๆ หญิงวัยกลางคนสูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับปรายตามองอัศนัยอย่างแค้นเคือง "พอเถอะเอม มันไม่มีประโยชน์แล้ว เขาไล่ขนาดนี้เราก็ไม่ต้องอยู่หรอก คนกำลังอับจนขืนเราอยู่ด้วยสักวันก็คงจะมาใช้เงินเราจนหมด"


"แม่...แต่เอมไม่อยากเป็นลูกไอ้กระจอกนั่น เอมอยากใช้นามสกุลจิรวัฒนานนท์!!" อัญชนากดเสียงต่ำลงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แม่ !!"


"หยุดสักที แกไม่เห็นหรือว่ามันไล่เราแล้ว" สิรินหันไปทางอัศนัยอีกครั้ง แววตาของเธอแฝงไปด้วยความโกรธแบะหลายๆความรู้สึกรวมกัน เธอรักอัศนัย...รักมาก่อนที่เขาจะเจอกับวินิตรา แต่เพราะนังผู้หญิงคนนั้นทำให้เธออดที่จะได้เป็นภรรยาของเขาที่ถูกต้องตามกฏหมาย เพราะมันได้ทำให้เธอไม่ได้ตกถังข้าวสาร เธอทนอยู่ในสถานะเมียเก็บมาหลายปีแต่แล้วทุกสิ่งก็เริ่มแย่ลงเมื่อวินิตราตั้งท้องอินทุกร "กว่าจะหายโง่ได้ก็ต้องใช้เวลามาหลายปีเลยนะคะคุณอ้น ไม่ต้องห่วงเพราะฉันกับชะเอมไปจากที่นี่แน่ๆ แต่ขอเวลาหาที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่านี้แต่คงไม่เกินวันพรุ่งนี้หรอกค่ะ เชิญคุณอยู่รอรับแค่เศษเงินจากไอ้ภาคย์มันเถอะ อ่อ...เชิญรอไปเถอะเพราะนังนิตมันไม่กลับมาหรอก มันไปเสวยสุขอยู่กับชู้รักของมันคงสบายตัวแล้วล่ะ ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ"


ปึง !!


อัศนัยโกรธจนตัวสั่นแล้วทุบโต๊ะดังจนคนที่พูดจาไม่รู้สำนึกผิดชอบชั่วดี "ฉันให้เวลาสองวัน ไสหัวออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดอย่าให้ฉันเห็นหน้าเธอสองคนแม่ลูกอีก!! ไป!!!" เสียงเข้มตวาดลั่นจนสองคนที่ได้ยินนั้นผงะไปตามๆกัน สิรินจับมืออัญชนาที่ยังคงลังเลแต่สุดท้ายก็ปล่อยร่างกายไปตามใจที่แม่ของเธออยากจะให้ไป


ช่วงเที่ยงของวันต่อมา...


หลังจากที่ได้รับข้อความจากอัศนัยภาคย์ก็ขับรถพาอินทุกรมายังบ้านหลังใหญ่ในทันที เมื่อมาถึงหญิงสาวก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที อินทุกรมองทุกการเคลื่อนไหวในตัวบ้านทำให้รู้สึกใจหายสักพักเธอก็เดินไปเข้าไปหาอัศนัยที่ยืนอยู่กลางตัวบ้าน ในขณะที่อัญชนาและสิรินกำลังยกกระเป๋าในใหญ่ลงมาจากชั้นสอง


"คุณแม่กับพี่ชะเอมจะย้ายออกไปไหนคะ?"


"ปล่อยเขาไปเถอะ อีกอย่าง...เขาไม่ใช่แม่กับพี่สาวของไออุ่นหรอกนะลูก"


เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ จู่ๆจะมาบอกว่าคนที่เธอเรียกว่าแม่มาอยู่ทุกวันนั้นไม่ใช่แม่ แต่ถึงจะได้ยินแบบนั้นอินทุกรก็ยังไม่เชื่อเสียทีเดียว เธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นและวิ่งไปรั้งแขนของสิรินเอาไว้ "คุณแม่!! คุณแม่แค่ทะเลาะกับคุณพ่อเฉยๆใช่ไหมคะ?"


ตุบ !!


ร่างของอินทุกรถูกผลักจนล้มคว่ำไปนอนกับพื้นโดยที่อัศนัยวิ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง "ไม่ได้ยินที่พ่อแกพูดหรือยังไง!!? ฉันไม่ใช่แม่ของแก!!!" สิรินมองแล้วหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน


 หญิงวัยกลางคนจ้องสองพ่อลูกโดยที่เธอแสยะรอยยิ้มราวกับรู้สึกสมเพชก็ไม่ปาน "ฉันไปศัลยกรรมให้เหมือนแม่ของแก เปลี่ยนชื่อเป็นแม่ของแกนังโง่!! ทำทุกอย่างเพื่อเอาใจพ่อของแก! แต่ดูมันไล่ฉันสิ! หึ ในเมื่อที่ทำไปมันไม่ได้ผลฉันกับชะเอมก็ไม่คิดจะอยู่ต่อกับคนที่ไม่มีเงินหรอกนะ อ่อ...จะบอกอะไรเอาไว้อีกอย่างนะว่าไม่มีวันที่จะหานังนิตมันเจอหรอก!!" 


ฮึก !!


ในระหว่างที่อัญชนาและสิรินกำลังขนกระเป๋าใบใหญ่สามสี่ใบออกจากบ้าน พวกเธอกำลังจะไปโดยที่อัศนัยไม่ได้ห้ามเลยแม้แต่น้อย ในใจเขากลับคิดว่าดีเสียอีกที่จะได้หลุดพ้นจากความหวังจอมปลอมเสียที อัศนัยกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นอยู่เต็มอก...แม้จะรู้ดีมาตลอดว่าความจริงมันคืออะไรแต่ก็เลือกที่จะหลอกตัวเองมาตลอดจนถึงวันนี้ วันที่เขาต้องเลือกอีกครั้งเพื่อคนที่มีค่าที่สุดในชีวิตอีกคนอย่างอินทุกร


"เรื่องจริงหรอคะ? ฮึก คุณพ่อ..." อินทุกรได้ยินในสิ่งที่ตนเองไม่คาดฝันว่ามันจะเกิดในชีวิต ผู้หญิงสองคนนั้นไม่ใช่แม่และพี่สาวของเธอ อินทุกรรู้สึกชาไปทั้งตัวราวกับถูกฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ภาคย์ที่ยังคงเฝ้ามองอยู่ห่างกลับยิ้มให้กับการตัดสินใจของอัศนัยในครั้งนี้ เพราะอย่างน้อยๆความจริงอาจจะช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้นและอินทุกรจะได้ไม่ต้องถูกเอาเปรียบจากผู้หญิงใจดำทั้งสองที่มุ่งหวังแต่เพียงทรัพย์สินของเธอ


อัศนัยยกมือลูบผมลูกสาวช้าๆ "พ่อเห็นแก่ตัวเอง พ่อขอโทษ" น้ำเสียงสั่นเครือพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด "แม่ของไออุ่นไม่ใช่ปีศาจแบบนั้นหรอก" ชายวัยกลางคนน้ำตาไหลด้วยความสงสารที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงจนเกือบจะถึงที่สุด


ภาคย์มองภาพทุกอย่างแล้วถอนหายใจอยู่ด้านหน้าประตู อัญชนาลากกระเป๋าเดินผ่านก็ตวัดสายตามมองคนที่เธอคิดว่ากำลังจะทำให้ชีวิตเธอแย่ลง "สะใจแล้วสินะที่ทำให้เอมกับแม่ต้องระเห็ดออกจากบ้านนี้ได้"


"หึ! ฉันยังมีเซอร์ไพร้ส์ให้เธอมากกว่านี้ คอยดูก็แล้วกัน" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันเตรียมถอดเธอออกจากรายชื่อผู้ถือหุ้นของโรงแรมแล้ว หวังว่าเธอจะใช้สินสมรสที่ได้มาอย่างมีสติก่อนที่มันจะหมดก็แล้วกัน ไปแล้วก็อย่ากลับมาวุ่นวายกับไออุ่น...เธอก็น่าจะเห็นว่าฉันเอาจริง" ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มยิ้มแล้วเดินสวนไปโดยไม่ใยดีกับอดีตที่เคยมีให้ เพราะเขารู้แล้วว่าใครคือคนที่กำลังอยู่ในใจของเขาในเวลานี้


 และนี่ทำให้อัญชนารู้สึกโกรธจนตัวสั่น ยิ่งได้เห็นเขาดูใส่ใจอินทุกรเป็นพิเศษแล้วก็ยิ่งครุ่นแค้นอยู่ในใจ อย่าหวังเลยว่าจะมีความสุขไปได้ เธอจะเอาคืนเขาให้สาสม!!


เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง...


อัศนัยนั่งก้มหน้าบนโซฟาแล้วเล่าทุกเรื่องในอดีตที่เคยเกิดขึ้นกับครอบครัวให้กับลูกสาวของเขาได้รับรู้โดยที่ภาคย์เองได้แต่เงียบเพื่อให้สองพ่อลูกได้เปิดอกคุยกัน ความอึดอัดที่เก็บมานานตอนนี้ก็ถูกระบายออกมาจนรู้สึกโล่ง อินทุกรมองแววตาของคนเป็นพ่อก็สัมผัสได้ว่าเขาพูดความจริงทุกประการ พอได้ลองกลับมาย้อนคิดถึงช่วงเวลาที่ผ่านซึ่งบางทีอินทุกรรู้สึกน้อยใจที่ไม่ได้รับความรักจากคนที่คิดว่าเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด ไม่เคยได้อ้อมกอดอันอบอุ่นจากผู้หญิงคนนั้น วันแม่ที่ทางโรงเรียนจัดขึ้นก็ต้องให้ป้าจิตรไปทำหน้าที่แทนตลอด อีกทั้ง...ยังเป็นตัวตั้งตัวตีสนับสนุนให้เธอไปอยู่ที่อังกฤษ


เธอเริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างแล้ว...


"พ่อรู้ว่าพ่อผิดที่ปิดบังอุ่นมาตลอด พ่อเห็นแก่ตัว พ่อคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปจะชดเชยให้ลูกเพื่อที่คนอื่นจะได้มองว่าลูกของพ่อมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ฮึก...แต่พวกเขากลับทำร้ายไออุ่นทั้งๆที่พ่อรู้มาตลอดแต่ก็ไม่ทำอะไร พ่อมัน...พ่อมันแย่ที่สุด พ่อ..." ชายวัยกลางคนน้ำตาหลั่งไหลอีกครั้งให้กับความคิดที่ผิดพลาดของตนเอง 


อินทุกรเขยิบเข้าสวมกอดคนเป็นพ่อ ดวงตากลมมีน้ำตาเอ่อล้นตามความรู้สึกที่เกิดขึ้น "คุณพ่ออย่าโทษตัวเองเลยค่ะ ฮือ... อุ่นรู้คุณพ่อรักอุ่น ฮึก จริงๆแล้วถ้าจะเป็นแบบนี้อุ่นอยู่กับคุณพ่อแค่สองคนก็ได้ค่ะ ฮือๆ ไม่ต้องมีพวกเขาก็ได้"


อัศนัยยกมือลูบผมยาวดำขลับของเธอช้าๆ ปลอบประโลมให้คลายความโศกไปพร้อมกับความรู้สึกของเขา "พ่อขอโทษ" แม้จะพูดซ้ำแต่เรื่องแบบนี้ก็คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะกว่าจะดีขึ้น "อุ่นไม่ต้องกังวลนะลูก พ่อไม่เชื่อที่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าแม่ของอุ่นจะหนีไปกับคนอื่น ตลอดเวลาไม่ใช่ว่าพ่อไม่พยายามแต่พ่อไม่รู้จริงๆว่าแม่เขาไปอยู่ที่ไหน" เขากลั้นเสียงสะอื้นแล้วมองไปยังภาคย์แล้วยิ้มให้ด้วยความปิติ "ขอบใจภาคย์มากนะที่เตือนสติแล้วยังช่วยดูแลไออุ่นให้อา แต่ตอนนี้อาตัดสินใจแล้ว...อาจะขาย Voruntiana สาขาที่ภูเก็ตเพื่อซื้อหุ้นโรงแรมคืนแล้วจะย้ายไปอาศัยที่โรงแรมนั่นเลย อากับไออุ่นเป็นภาระให้ไอ้คิณกับภาคย์มามากพอแล้ว มันถึงเวลาที่อาจะต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองสักที"


ภาคย์หันสายตามองอินทุกรโดยที่ตัวเขาพยายามเก็บทุกอย่างผ่านใบหน้าที่นิ่งเฉยของตน "ผมไม่ได้มองว่ามันเป็นภาระ แต่คิดว่าสิ่งที่อากำลังทำอาจจะให้อากับไออุ่นลำบากมากกว่าเดิม"


"ไม่หรอก เรื่องนี้อาปรึกษากับพ่อของภาคย์มาระยะหนึ่งแล้ว" อัศนัยยังคงกอดร่างของลูกสาวเอาไว้เพื่อสื่อให้คนตรงข้ามได้รู้ถึงความหมายที่เขาพยายามจะบอกเป็นนัย "หลังจากนี้อาคงจะวุ่นวายอยู่ไม่น้อย คงต้องฝากให้ภาคย์ช่วยดูแลไออุ่นอีกสักระยะก่อนเพราะกว่าจะเข้าที่เข้าทางก็คงอีกนานเลยล่ะ"


"ครับ ผมจะดูแลให้เป็นอย่างดี" ภาคย์ตอบกลับโดยที่ไม่ต้องคิดอะไรให้มากมาย


อินทุกรมองผู้ชายสองคนสนทนากันไม่นานเธอก็เปลี่ยนอิริยาบถ หญิงสาวยังคงมีอาการสะอื้นแต่ก็คลายความเศร้าไปได้บ้างแล้ว เธอจับมืออัศนัยเอาไว้แล้วยิ้มด้วยท่าทีอันอ่อนหวาน "อุ่นดูแลตัวเองได้ค่ะ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะแถมอุ่นยังมีงานพิเศษให้ทำด้วยค่ะ อุ่นจะใช้เงินให้ประหยัดแล้วก็จะรบกวนคุณพ่อให้น้อยที่สุด"


อัศนัยหัวเราะชอบใจ "ลูกสาวพ่อเก่งอยู่แล้ว พ่อเชื่อว่าอุ่นทำได้" ยิ่งเห็นภาพและรอยยิ้มของอินทุกรแล้วเขายิ่งเห็นภาพซ้อนของวินิตรา อัศนัยที่รู้ตัวว่าเขานั้นยอมแพ้ให้กับชีวิตมานานควรแล้วที่จะกลับพยายามอีกครั้งเพื่อลูกสาวอันเป็นที่รัก


เมื่อเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง...


ภาคย์และอินทุกรอยู่กันตามลำพังในห้องโถงใหญ่กลางบ้าน หญิงสาวจับบริเวณดวงตาทั้งสองข้างของตัวเองเพราะยังรู้สึกร้อนผ่าวๆหลังจากการร้องไห้หนักเป็นเวลานาน "ขอโทษนะคะพี่ภาคย์ เย็นนี้ตาของอุ่นคงจะบวมตอนทำงานแน่เลยค่ะ"


"แล้วพี่ได้ว่าอะไรหรือเปล่า?" ภาคย์ประคองใบหน้าของเธอแล้วสำรวจไปมาทั้งซ้ายขวา "หยุดทำหน้าเศร้าได้แล้ว เอาเป็นว่าหลังจากนี้ทุกวันหยุดพี่จะให้อุ่นกลับมาอยู่ที่บ้าน แต่..."


"แต่อะไรคะ?"


"อุ่นจะต้องห้ามติดต่อกับอัญชนาทุกช่องทาง เบอร์โทร โซเชียลทุกอย่าต้องบล็อกทุกอย่าง พี่ไม่อยากให้อุ่นไปเกี่ยวข้องกับสองแม่ลูกนั่นอีก เข้าใจที่พี่พูดหรือไม่?" สีหน้าและแววตาของเขาจริงจังเธอไม่กล้าที่จะสบตาเขา "ไออุ่น!!"


"ค่ะ จะพยายามเลี่ยงไม่ให้เจอ" เธอตอบกลับเขาแต่ด้วยความที่พื้นนิสัยที่ถูกอบรมมาก็รู้สึกอีกแบบหนึ่งว่า อย่างน้อยๆ...สิรินและอัญชนาก็เคยเลี้ยงดูเธอมาตอนเด็กแม้ว่าจะหาความประทับใจไม่ได้ก็ตาม


ภาคย์รู้ดีว่าอินทุกรเป็นคนใจอ่อนและขี้สงสาร สิ่งที่เขาจะปกป้องเธอได้ก็คือการช่วยย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอเพราะเชื่อได้ว่าสองแม่ลูกนั่นคงไม่ยอมหยุดสร้างความเดือดร้อน ภาคย์โน้มใบหน้าลงจูบอินทุกรอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน อีกคนตอบรับความรู้สึกกลับมามีแต่ความอบอุ่นใจ เขาเปลี่ยนไปแล้ว...ไม่ใช่ผู้ชายเย็นชาและไร้ความรู้สึกกับเธออีกต่อไป อินทุกรยกมือขึ้นทาบบนแผ่นอกของภาคย์แล้วสัมผัสถึงการเต้นของหัวใจ


เธอรับรู้แล้วว่าความรู้สึกนี้เป็นของจริง ไม่ได้คิดไปเอง...


"พี่ภาคย์รู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่ไหมคะ?" เมื่อผละริมฝีปากออกจากกัน อินทุกรก็ถามเขาในทันที


ภาคย์ผงกหัวเล็กน้อย "พี่ขอโทษ เพราะจะบอกอุ่นไปตรงๆก่อนหน้าอุ่นคงจะไม่เชื่อ"


"ตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อค่ะ" เธอซบลงบนอกของเขาโดยที่รู้สึกถึงฝ่ามือลูบเบาๆไปมาที่แผ่นหลัง "อุ่นเหนื่อยจังเลยค่ะพี่ภาคย์ รู้สึกหนักไปทั้งตัว"


"นอนพักเถอะ ใกล้เวลานัดแล้วเดี๋ยวพี่จะปลุกอีกที" ภาคย์และอินทุกรอยู่ด้วยกันท่ามกลางความเงียบจนกระทั่งเธอเผลอหลับไปบนอกของเขา เมื่อเป็นแบบนั้นเขาจึงค่อยๆอุ้มร่างงอนงามขึ้นมาแล้วจัดท่านอนให้บนโซฟาขนาดใหญ่ ส่วนตัวเขาเองก็ยังคงนั่งอยู่ข้างๆประคองศีรษะเธอขึ้นมานอนบนตักของตนเอง


______________________________________ 100% ______________________________________


มาจ๊าาา 

ค่อยๆเข้าเส้นเรื่องหลักแล้วนะครัช

หลังจากที่ไรท์พาออกทะเลไปหลายตอน

วันนี้มาสปอยก่อนนะคะ....

เจอกันตอนหน้าจ๊าาา


อย่าลืมกดติดตามเพจกันด้วยนะคะ จุ๊บๆ

ปล.ขอคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ ไรท์อ่านของทุกคนนะคะแต่ตอบไม่ทัน ไม่งอนไรท์น๊าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น