kimchan108

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ซูลี่ที่ 21 - คำสัญญา (บทนำภาค 2)

ชื่อตอน : ซูลี่ที่ 21 - คำสัญญา (บทนำภาค 2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2561 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซูลี่ที่ 21 - คำสัญญา (บทนำภาค 2)
แบบอักษร

ร่างบอบบางของโฉมงามเมืองมนุษย์นอนแน่นิ่งไร้เรี่ยวแรง ตามเนื้อตัวสีขาวซีดเต็มไปด้วยเลือดที่แห้งเกรอะกรังทว่ากลิ่นคาวยังคงคละคลุ้งไม่เจือจางในอากาศ แม้บริเวณหน้าอกยังคงกระเพื่อมบ่งบอกสัญญาณชีวิตแต่ก็มีสภาพย่ำแย่ยิ่งนัก ข้างกายของนางนั้นคือจิ้งจอกสีขาวแสนประหลาดแม้ไร้สติแต่เจ้าจิ้งจอกขาวผู้รู้คุณคนก็ยังคงตวัดหางของมันบดบังลมให้กับเรือนร่างของผู้เป็นนาย

ซูลี่หายใจรวยรินอย่างน่าเวทนาเกร็ดหิมะอันแล้วอันเล่าหยดลงบนหน้านาง ใบหน้าสวยประหนึ่งนางฟ้านางสวรรค์ที่พึ่งมีเลือดฝาดได้ไม่ถึงเดือนบัดนี้ขาวซีดไม่ต่างอะไรกับหิมะขาวโพลนที่ปกคลุมทุ่งหญ้าที่ร่างบางนอนทับอยู่และหากว่านางยังไม่ฟื้นหิมะเหล่านี้จะปกคลุมตัวนางและจิ้งจอกขาวจนมิดฝังกลบไป ทั้งจมูกและริมฝีปากของนางต่างก็มีเลือดสีดำไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนข้างแก้มไหลลงหยดพรมใบหญ้าที่มีหิมะปกคลุมแต่งแต้มจนเป็นสี

พลันสิ่งประหลาดก็เกิดขึ้น

ใบหญ้าที่ถูกเลือดของนางหยดลงงอกขึ้นเป็นกำแพงสูงโค้งงอซ้อนทับกันหลายชั้นจนเป็นดั่งหลังคาใบหญ้าที่คอยบดบังหิมะหนาวเหน็บที่หล่นลงมาจากฟากฟ้าไม่ให้ร่วงหล่นลงผิวนางได้อีก

ขณะเดียวกันร่างของเจ้าจิ้งจอกขาวจางลงกลายเป็นหมอกควันปกคลุมขนาดตัวที่เคยใหญ่โตเริ่มหดเล็กลงเป็นขนาดกายของบุรุษมนุษย์โดยทั่วไปแต่บริเวณใบหูก็ยังคงเป็นปุยนุ่มนิ่มไม่ต่างจากร่างของสัตว์แม้แต่น้อย แม้จะเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ครึ่งสัตว์ตามลักษณะของมารก็ยังคงสวมใส่อาภรณไม่ได้โป๊เปลือยอะไรมากนัก

เจ้าจิ้งจอกในร่างครึ่งคนครึ่งสัตว์ขยับกายเข้าใกล้ร่างของซูลี่ตวัดแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของตนเองเข้าที่ลำตัวที่แสนจะบอบบางของนางแล้วดึงรั้งเข้ามาตะกองกอดอย่างห่วงแหน แม้ว่ามันยังคงหลับใหลไม่มีท่าทีจะตื่น

ซูลี่ที่ถูกทั้งอาการบาดเจ็บและพิษทำร้ายแม้นได้รับความอบอุ่นเพียงใดอาการไข้ที่นางเป็นอยู่ก็มิมีท่าทีว่าจะจางหาย

“สัญ…”

ริมฝีปากซีดเซียวพึมพำออกมาเหมือนเพ้อเพราะพิษไข้ ในหัวของนางตอนนี้ปรากฏภาพหมู่บ้านขนาดกลางเหล่าเด็กครึ่งคนครึ่งสัตว์ต่างพากันวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ผู้ใหญ่หลายคนต่างก็มีความสุขไม่ต่างกันนักพวกเขาพากันร้องเล่นเต้นรำดื่มฉลองให้กับงานมงคลของคู่บ่าวสาวที่แสนเหมาะสมในรอบหลายร้อยปี

หรืออาจจะพันปี

ไม่ไกลกันนักคู่บ่าวสาวคนสำคัญนั่งอิงแอบแนบชิดกันทอดสายตาซึ่งกันและกันด้วยความรักอย่างหาที่สุดไม่ได้ หนึ่งบุรุษผู้มีหูและหางสีดำสนิทมีฐานะสูงถึงหัวหน้าเผ่าผู้แบกความหวังของทั้งหมู่บ้านโอบกอดภรรยาแสนรักของตนอย่างรักใคร่ สตรีในอ้อมกอดเอนกายแนบชิดวางมือลงบนท่อนแขนใหญ่ที่ตวัดโอบกอดแม้ไม่มีหูและหางเฉกเช่นสามีตนเองแต่ทว่ากลางหน้าผากของร่างเพรียวระหงผู้นี้มีสัญลักษ์ของเทพีพงไพรแห่งสรวงสวรรค์

เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองและใบหยก

‘ข้าสัญญาต่อหน้าดวงจันทราและหมู่ดาวบนท้องฟ้าจะกี่ชาติภพข้าจะตามไปรักเจ้า’

‘ข้าเองก็ขอสัญญาว่า…..’

ภาพตรงหน้าพลันพล่ามัวไม่อาจจะมองเห็นและได้ยินได้อีก ซูลี่ขมวดคิ้วแน่นสัญญาใดกันที่สตรีผู้นี้เอ่ยออกไป

ความคิดเห็น