ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ชื่อตอน : โจรลักพา

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โจรลักพา
แบบอักษร

อีกแล้ว  ครั้งที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ​ และตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ รู้สึกอยากโวยวายอยากอาละวาด 

ความกลัวเหรอ ไม่มีเพราะคนผู้นี้ไม่ทำร้ายผมแน่นอน อย่างมากก็หื่นเฉยๆ

วิวก็ดีอยู่ในระดับพอรับได้ ก้นแน่นๆร่องก้นขาวจั๊วะจนผมอิจฉาหน่อยๆ ยามที่กระโดดไปมาบนยอดไม้ ก็ทำเอาเวียนหัวเหมือนกันนะเนี่ย

ทำไม? ผมดูเฉยๆงั้นเหรอ ก็ตอนที่เจ้านี้วิ่งชาร์ทเข้ามา ผมก็จำได้ทันทีว่าใคร แต่ไม่ทันจะเอ่ยปาก ก็โดนแบกเป็นกระสอบข้าวสาร กระโดดดึ๋งๆไปมาบนยอดไม้

จะให้ดิ้นหนี..หึ..ผมไม่โง่พอจะเป็นนางเอกตัดไปได้เลย ถ้าดิ้นไม่แคล้วหล่นโหม่งโลก อย่างน้อยๆผมก็อยากตายแบบศพสวยๆ

ได้แต่เท้าคางกับแผ่นหลังกว้างที่เปิดเปลือยแต่เต็มไปด้วยลอยสักลงสี คงจะคล้ายพวกยากูซ่า ผมยาวดำสนิทที่แกว่งไกว่ จนโดนจมูกหลายครั้งผมต้องดมแบบไม่ตั้งใจมันมีแต่กลิ่นของทะเล

พึ่งรู้ว่าคนผู้นี้ชอบใส่ถุงมือหนังข้างหนึ่งสั้น อีกข้างหนึ่งยาวจนถึงต้นแขน นอกนั้นเปลือยเปล่า แต่ก็ไม่เห็นจะดำสักนิดเดียว

"เจ้าว่ายน้ำเป็นไหม"

อยู่ๆมันก็ถามผมดื้อๆหยุดอยู่บนยอดไม้ที่ไม่สูงมาก แต่ผมได้ยินเสียงของน้ำที่กำลังไหล ปากเจ้ากรรมก็ดันซื่อ

"เป็นสิ....ถามทำไม?"

"งั้น..ก็เล่นน้ำกันเถอะ"

"หะ...หา...แว๊ก...ไอ้บ้า...ตูม"

ใช่แล้ว มันกระโดดจากยอดไม้นั้นลงสู่แม่น้ำที่เชื่อมออกไปยังปากทะเล แต่ดันโยนผมลงไปกับมันด้วยนี้สิ ว่ายน้ำไม่ใช่ปัญหา 

แต่มึง...สภาพตอนนี้มันจะไหวไหม ชายกระโปรงพันข้อเท้าจนขยับไม่ได้ เครื่องประดับที่หนักอึ้งถ่วงร่างให้จมลง แขนที่ตะกายน้ำเพื่อหาอากาศจากด้านบน ปอดถูกบีบจนตาเริ่มพล่าเลือน น้ำทะลักเข้าปาก ก่อนที่สติจะดับวูบไป ความคิดสุดท้ายของผมคือ

ตายไปเมื่อไหร่ คอยดูนะ จะไปหักคอจิ้มน้ำพริก ไอ้หมีควายเผือก 

................

น้ำกำลังนั่งเอ๋ออยู่บนเตียงกว้าง รอบด้านเป็นผนังถ้ำเย็นชื้น แต่มีลมพัดเข้ามาเป็นระยะ กลิ่นน้ำทะเลอบอวล ด้านข้างมีรูปของผู้หญิงคนหนึ่งขนาดเท่าตัวจริง ในมือของนางถือไข่มุกสว่างเรืองรอง ชุดของนางเป็นสีแดงตัดกับเสื้อไข่มุกสีขาวอย่างชัดเจน 

ที่น้ำนั่งเอ๋อ เพราะผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือนเทียนหยางหลิวอย่างกับฝาแฝด ต่างที่น้ำเป็นบุรุษที่หน้าตาหวานน่ารัก ส่วนนางเป็นสตรีที่สวยมาก

มากพอที่บอกได้ว่า บุรุษล้วนอยากแย่งนางมาครอบครอง และที่แย่กว่านั้นบนตัวของน้ำสวมชุดเดียวกันกับสตรีผู้นั้นแม้แต่เสื้อมุกสีขาวก็ยังเหมือนกันทุกอย่าง

นี้เขาเป็นตัวแทนของใคร รึเปล่า

ตั้งแต่ฟื้นมาก็ยังไม่เห็นไอ้หมีควายเผือก  น้ำถอดเสื้อมุกล้ำค่าออกโยนอย่างกับมันเป็นของร้อนลวกมือ เสื้อสีแดงก็อยากจะถอดออก แต่เสื้อผ้าน้ำไม่มีเปลี่ยน ต้องยอมทนไปก่อน

สองเท้าก้าวลงจากเตียงเดินบนพื้นเย็นๆของแผ่นหิน ตรงไปยังปากถ้ำที่มีเพียงแห่งเดียว ไม่ทันจะแหวกผ้าม่านออกไป สองเท้าก็ลอยสูงจากพื้น รู้ตัวอีกทีก็กลับมานั่งที่เตียงตามเดิม

"นางคือใคร...ภรรยาของท่านเหรอ?"

"ใช่และไม่ใช่"

"กวนตีน"

น้ำเอ่ยเสียงเบา แต่คนหูดีก็ยังได้ยิน แต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด ถึงแม้จะยังค้างคาใจเรื่องสตรีในรูปแต่สวัสดิภาพของตนก็สำคัญ หากยังอยู่ที่นี้ในถิ่นของเขา คงจะถูกกินหมดตัว

"..ในเมื่อไม่อยากบอก ข้าก็ไม่อบากรู้ พาข้ากลับไปส่งที่จวน..."

"ไม่อยากรู้สักนิดเหรอว่านางเป็นใครแต่ชั่งเถอะ  หากข้าไม่พาเจ้ากลับ"

น้ำยิ้มหวานหยด เอียงคอเล็กน้อยนิ้วเล็กสีน้ำผึ้งจิ้มที่ปากแดงของตนเอง แล้วใช้ลิ้นเล็กๆไล้ที่ปลายนิ้วนั้นอย่างคนใช้ความคิด 

จนคนมองตาเป็นประกายกับการกระทำที่ดูแล้วเหมือนเชิญชวนให้ทำเรื่องน่าอาย...หากเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น จะรู้สึกดีขนาดไหน 

น้ำ คลานเข่ามาอยู่ตรงหน้าของหมีความเผือก สองมือคล้องคอแกร่งที่เขาเห็นลูกกระเดือก ขยับขึ้นลง  สองตาสบกันใกล้ จมูกเล็กที่ดื้อรั้นแทบจะแตะกับจมูกโด่งเป็นสันของอีกคนที่มือไม้อยู่ไม่สุข จับที่เอวคอดบีบคลึงเบาๆ

"ท่าน...จะไม่ไป...ส่งข้าจริงๆหรือ..พ่อหมีควาย...อ๊า!!!"

เสียงร้องครางแหบพร่า เมื่อมือใหญ่บีบแก้มก้นอย่างแรงจนปริ้น เพราะฉายาที่น้ำตั้งให้ อย่างหมั่นเคี้ยวมากกว่าโกรธเคือง

"น้าาาา..ไม่ส่งหน่อย..เดี๋ยวมีรางวัลพิเศษให้"

ปากจิ้มลิ้มคลอเคลียเอ่ยเสียงหวาน ข้างแก้มสากที่มีเครารกๆจนบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง

หลิงหลงมองการกระทำที่รู้เต็มอกว่าโดนยั่วจากร่างเล็ก เทียนหยางหลิว ผู้ที่หน้าตาคล้ายนางยิ่งนักแทบจะแยกไม่ออก แต่นิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิง

ยิ่งให้อยู่ใกล้ ก็เหมือนมีไฟกำลังเผาตนจากภายใน ร้อนและทรมานที่ต้องอดทน อยากจะขยำให้แหลกคามือซ้ำไปซ้ำมา แต่หากทำแบบนั้นตนอาจจะต้องศูนย์เสียอีกครั้ง 

และครั้งนี้หลิงหลงจะไม่พลาดอีกแล้ว ตนรอมานานเกินไปแล้ว และครั้งนี้จะไม่ยอมรออีกต่อไป มันผู้ใดที่คิดจะมาแย่งคนของเขา  

มันจะต้องตายอย่างทรมาน

"ตกลงจะไปส่งข้าไหม...หลิงหลง..ถ้าท่านยังไม่ไปส่งข้าที่จวนข้าจะหักมันทิ้งซะ"

หลิงหลงถึงกับสะดุ้งตื่นจากภวังค์ของตน เมื่อลูกชายตัวใหญ่ถูกอุ้มมือนุ่มบีบเต็มแรง และไม่มีทีท่าจะออมแรงสักนิด ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดมาโดนบีบส่วนที่อ่อนไหวแบบนี้ก็หน้าเขียวได้เหมือนกัน 

"อู้ย!!!!หยางหลิวปล่อยก่อน. ลูกชายข้าหัวจะหักแล้ว...ซี๊ด..ยอมแล้ว..ปล่อยก่อน"

"หึ..ก็แค่นี้...ท่านนี้ไม่เข็ดจริงๆนะ กี่ครั้งแล้วที่ท่านชอบลักพาข้ามาแบบนี้ แต่ครั้งนี้ท่านทำเกินไป หากข้าตายทำอย่างไร .."

น้ำ ปัดเจ้าท่อนเนื้อที่กำแทบจะไม่รอบ ทั้งที่มันยังไม่ได้ตื่นตัว ไม่อยากจะคิดว่าถ้าตื่นตัวเต็มที่จะขนาดไหน 

"ก็..ข้าถามเจ้าแล้ว..เจ้าบอกว่าว่ายน้ำเป็น"

"อ้อ..ท่านก็เลยโยนข้าลงมาจากยอดไม้..."

น้ำรีบเปลี่บนเรื่องก่อนที่ตนจะฆ่าใครสักคนแถวนี้

"นี้ชุดของข้าอยู่ไหน"

"ไม่ให้ใส่.....ชุดนั้นข้าเผาทิ้งไปแล้ว"

เสียงที่เอ่ยไม่พอใจอย่างมาก แล้วนี้จะไปบอกไอ้ฟ้ายังไงว่าชุดสุดรักของมันที่แสนจะภูมิใจถูกเผ่าไปแล้ว

"เอาหละ...ตอนนี้ท่านพาข้ากลับได้แล้ว..และอีกอย่าง..ขอหล่ะ..คราวหน้า อย่าทำแบบนี้อีก หากอยากเจอก็ไปหาที่จวนเฟยฮวา "

"ก็ได้แล้ว...ถ้าข้าไปส่ง..อย่าลืมรางวัลของข้าหละ"

ยังมีหน้ามาทวง หน้าหนาหน้าทน..น้ำรีบจัดการกับชุดที่ใส่อยู่ทันที ก่อนที่เจ้าหมีควายจะเปลี่ยนใจ 

ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่โดนอุ้ม

อืม.///.....สิบสองครั้ง..รวมครั้งนี้ก็สิบสามพอดี..ยังจะมาตกใจอะไรอีก..ชินด้วยซ้ำ..

...

"กลับมาแล้วเหรอ..หยางหลิว..เอ้า..ท่านหลิงหลง..คราวนี้พาไปที่ไหนมาขอรับ"

เสียงของน้องฟ้าที่ทักทายอย่างเป็นกันเอง เพราะมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกเพียงแต่ ก็ยังหน้าตกใจอยู่ดีนั้นหละ อยู่ก็มีคนอุ้มเพื่อนของตนไป แต่ก็พากลับมาทุกครั้ง

"ไปเล่นน้ำมา..."

น้ำตอบแทน. เดินลิ่วๆจะกลับห้องพักแต่ถูกบางคนสกัดไว้ที่หน้าห้อง

"รางวัล  ของข้าหละ"

"รางวัล...อ้อ..ได้สิ..."

น้ำเขย่งปลายเท้าขึ้น ยื่นหน้าแนบแก้มสาก แล้วก็......

"คราวหน้าข้าจะฆ่าท่านซะ!!!"

เสียงที่ดังแปดหลอดถูกตะโกนข้างหูของหลิงหลงเต็ม  ขนาดฟ้ายังต้องอุดหู แล้วหลิงหลงที่โดนเต็มๆถึงกับหูดับหลังจากเสียง...วิ๊ง...วิ๊ง...

แต่มีหรือที่หมีควายจะยอม จับน้องน้ำเข้าห้อง ลงกลอนอย่างแน่นหนา ท่ามกลางอาการตกตะลึงของน้องฟ้า ที่ยอมล่าถอยไปหาไอ้ดินแทน เพราะจะมีแขกมาเข้าพัก และต้องไปยกอาหารให้กับท่านหัวหน้าพรรคเมฆอาชาเหยียนจวิ๋น...โชคดีนะไอ้น้ำเน่า

...

"นี้...ปล่อยนะ...จะล็อคกลอนเพื่อ.....ไอ้...อุ๊บ!"

ปากช่างยั่วถูกปิดด้วยปากที่กระหาย ลิ้นร้อนจาบจ้วงสำรวจโพรงปากที่หนาวล้ำทุกครั้งที่ได้สัมผัส ฟันคมกัดที่ปากล่างอย่างหยอกล้อ

ยิ่งน้ำดิ้นเท่าไหน หมีควายยิ่งบดจูบลงมาจนหายใจหายคอไม่ทัน

น้ำดันหน้าอีกฝ่ายเมื่ออากาศโดนสูบจนแทบหมด มือหยาบปาดป่ายไปทั่ว เสื้อผ้าที่ติดกายหลุดไปทีละชิ้น จนแทบไม่เหลือ ที่เหลือก็ไม่ได้ปิดเรือนร่างสีน้ำผึ้ง เปิดจนเห็นไปถึงไหนๆ

น้ำปัดป่ายไปตามร่างกายของหลิงหลง หวังให้อีกคนถอยห่างแต่เหมือนจะยิ่งปลุกอารมณ์ดิบของหลิงหลงให้ตื่นขึ้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น