OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ความหวัง

ชื่อตอน : บทที่ 3 ความหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2561 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ความหวัง
แบบอักษร

​บทที่  3  ความหวัง

ร่างสูงโปร่งสง่าของหญิงสูงวัยแต่ใบหน้ายังคงผุดผ่อง  และคงความเยือกเย็นเอาไว้สมกับที่ครองบัลลังค์แห่งชนเผ่ามังกร   นางพญาแห่งชนเผ่ามังกร  เดินเยื้องย่างออกมาต้อนรับไอร่า พร้อมกับเอ่ยขึ้น

“เจ้าโตขึ้นมากเลยนะไอรา”  ไอราทำความเคารพก่อนเอ่ยขึ้น 

“นางพญาก็ไม่ได้ดูเปลี่ยนไปจากตอนที่หม่อมฉัน จากไปเลยเพคะ”  นางพญาหัวเราะก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ขยิบตายิบๆให้กับนางพญา 

“เจ้ามาพร้อมกับนางได้อย่างไรกัน”  ไอร่าจึงหันไปมองเชน ด้วยสายตานิ่งก่อนจะระบายยิ้มบางๆ แต่กับทำให้เชนหัวใจสั่นไหวได้อย่างประหลาด  ใบหน้างดงาม ยามส่งหันใบหน้าส่งสายตามาทางเขา 

“เขาช่วยชีวิตของหม่อมฉันเอาไว้เพคะ  และยังอาสาพามาส่งที่นี้ด้วย”  นางพญามองอย่างรู้ทันหลานชาย 

“งั้นเหรอ  แล้วเจ้ารู้มั้ยว่าเขาคือใคร? ไอรา” หญิงสาวส่ายหน้า  สายตาส่งความสงสัยไปให้กับนางพญา 

“เขาคือหลานชายของข้า  เป็นผู้พิทักษ์เผ่ามังกร”  ไอราตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามามอง เชนที่ยืนอยู่ด้านข้างของนาง   

“ข้าขอโทษ”  เชนยกยิ้มก่อนจะเบือนหน้ามาสบตาไอรา

“ขอโทษ ทำไมเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย”  นางพญามองก่อนจะส่งยิ้มชอบใจที่ทั้งสองดูจะมีความรู้สึกพิเศษต่อกัน

“ข้าขอโทษ  ที่มีตาหามีแววไม่  ไม่รู้ว่าท่านเป็นถึงผู้พิทักษ์เผ่ามังกร” ไอราเอ่ยอย่างนอบน้อมพร้อมกับก้มศีรษะลงเพื่อเป็นการเคารพ  เชนยกยิ้มขึ้นมากับกิริยาของไอรา 

“ข้าไม่ใช่พวกที่เจ้ายศเจ้าอย่าง  เจ้าเองอย่าได้ทำท่าทางห่างเหินกับข้าเลย” ไอราเงยสบสายตาของเชนก่อนจะยกยิ้มบางๆอย่างที่นางชอบทำเสมอ


เชนเดินเข้ามาหานางพญาหลังจากที่นางพญาได้ทำการต้อนรับไอราเรียบร้อยแล้ว นางพญามองหลานชายอย่างรู้ทันพร้อมกับเอ่ยขึ้น 

“ข้ารู้ว่าเจ้ามาด้วยเรื่องใด”  เชนทำท่าเซ็ง 

“ว้า  เสร็จกันท่านย่ารู้ทันหลานอยู่เรื่อยเลย”  นางพญายิ้มพร้อมกับที่เชนเดินมานั่งข้างๆกอดแขนคนเป็นย่าอย่างเอาใจ 

“ท่านย่า ไอรา  นางเป็นใคร?”  นางพญาหัวเราะก่อนเอ่ยขึ้น 

“นางเป็นลูกขุนนางของเผ่าโล  ที่เดินทางมาก็เพราะว่ามาคาราวะข้าที่เคยช่วยชีวิตนางเอาไว้” 

“จริงหรือท่านย่าเคยช่วยนางเอาไว้เมื่อไรกันทำไมหลานไม่เห็นทราบ”  นางพญาวางหนังสือลงก่อนจะเอ่ยเล่า 

“มันนานมากแล้วตอนนั้นข้ายังไม่ได้ไปรับเจ้ามาจากแม่เจ้าเลย  ข้าช่วยเด็กหญิงสองคนจากการโจมตีของเผ่าอสูรที่ชายแดนระหว่างเผ่ามังกรของเรากับเผ่าปักษา  และนางเองก็มีเชื้อสายของขุนนางเผ่าปักษา  นางมาพร้อมกับเด็กหญิงรับใช้คนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและความจำเสื่อม   ในตอนนั้นย่ารักษาทั้งสองคนเอาไว้และพอดีกับที่เสนาบดีของเผ่าโลมาเยี่ยมเยือนข้า  เขาถูกชะตากับเด็กหญิงจึงรับนางไว้เป็นบุตรบุญธรรมย่าเองก็คิดว่าดีจึงส่งนางไป เพราะเผ่าปักษาเอง  ณ  ตอนนั้นก็ย่ำแย่จากการทะเลาะเบาะแว้งแย่งชิงอำนาจกันเอง  ไหนจะยังเผ่าอสูรที่คอยจ้องจะรุกราน เผ่าปักษาอยู่ตลอดเวลา  เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้นางโตเป็นสาวแล้ว  สวยสง่างาม กิริยามารยาทก็งดงาม  เจ้าว่าไหม” ชายหนุ่มพยักหน้า 

“น่าสงสารจังเลย  ที่ต้องกำพร้าพ่อกับแม่แต่ดีนะที่ท่านย่าช่วยนางเอาไว้  อืม  ท่านย่าแล้วเด็กหญิงอีกคนล่ะ”  นางพญานึกก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“เด็กหญิงอีกคนไม่ได้ไปกับท่านเสนาบดีหรอกเพราะร่างกายของนางบอบช้ำมากและท่านเสนาบดี  ก็ต้องการไอราคนเดียว  เพราะถ้าจะหาหญิงรับใช้ใหม่ ไม่ใช้ปัญหา  ดังนั้นเด็กหญิงอีกคนย่าจึงส่งให้ไปอยู่กับครอบครัวช่างของเผ่ามังกรของเรา  ป่านนี้ก็คงจะโตเป็นสาวแล้วล่ะ”  ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนเอ่ยขึ้น 

“ท่านย่า  ท่านว่าข้าควรจะมีครอบครัวเสียทีดีไหม”  นางพญาหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนเอ่ยขึ้น 

“นั้นคงต้องขึ้นอยู่กับว่า  ไอราจะยอมเจ้าหรือเปล่า”  เชนยกยิ้ม  หัวใจเบ่งบานราวกับฤดูใบไม้ผลิ 


#############################################


จีเข้ามาสอนอยู่ที่ในวังได้พักหนึ่งแล้วเพิ่งจะได้พบกับเชนก็วันนี้  และดูท่าว่าเชนจะอารมณ์ดีจนผิดสังเกต 

“เจ้าดูอารมณ์ดี”  เชนหันมามองจีก่อนเอ่ยขึ้น 

“แน่นอน  ข้ากำลังมีความรัก”  จีหันมามองอย่างมีความหวังก่อนเอ่ยขึ้น 

“ความรัก?”  เชนยกยิ้มกว้าง แววตาระยิบระยับไปด้วยความสุข   

“ฟังให้ดีล่ะ”  สายตาที่เชนมองทำให้จีหัวใจรัวเร็ว เกิดความหวังขึ้นมาในหัวใจของจีอย่างรวดเร็วกับคำตอบที่จะได้รับฟังจากปากของ เชน   

“เจ้าหญิงจากต่างเมืองไงล่ะ  ตอนนี้ข้ากำลังคิดจะขอนางหมั้นและแต่งงาน”  จีหัวใจกระตุกวูบ  ความหวังที่ก่อนหน้านั้นเบ่งบานก่อนที่คำตอบจะหลุดออกมา ดิ่งลงหัวใจราวกับถูกกระตุกอย่างแรง  จนเจ็บแปล็บ  หน้าสลดวูบ ก่อนจะปรับสีหน้ายิ้มออกมาอย่างฝืนๆ

“งั้นเหรอ  ฮะ  ฮะ ข้าชักอยากเห็น  คนรักของเจ้า”  จีพูดไปหัวใจก็กระตุกจนเจ็บร้าวไปทั้งอก นี้ซินะหัวใจของคนแอบรัก  แอบมอง  แอบคาดหวัง  แต่ไม่มีวันที่จะได้  เชนหันมามอง 

“หัวเราะแปลกนะเจ้า  แต่ยังไงก็ตาม  เจ้าต้องเลี้ยงข้านะ  และก็ต้องจับปลาตัวใหญ่ให้ข้าเอาไว้เลี้ยงฉลองกับเจ้าสาวของข้า” จีมองเชนที่ยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะหันไปมองที่อื่นกลัวว่าสายตาที่หม่นหมองของตนจะทำให้เชนสงสัย  และเอ่ยออกมาด้วยเสียงเรียบ

“ได้ซิ  ได้  ข้าจะจับปลาตัวใหญ่เอาไว้ให้เจ้าเลี้ยงฉลอง”  เชนหันมายกยิ้ม  ยินดีที่เพื่อนตรงหน้าตกปากรับคำ

“งั้นข้าไปล่ะ”  จีมองก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวซิ”  เชนหันกลับมา

“มีอะไรเหรอ”  จีล้วงสร้อยที่เซฟี่น่าฝากมายื่นให้

“เซฟี่น่าให้เอามาให้  บอกว่าเป็นสัญลักษณ์ของ ‘เพื่อน’  พวกเราทุกคนมีคนละเส้น”  เชนยิ้มก่อนจะรับมาถือไว้ในมือและมองอย่างมีความสุข

“นั่นซิ  เพื่อน  ข้าคงต้องลงไปบอกพวกนั้นด้วยเจ้าจะไปด้วยไหม”  จีส่ายหน้าก่อนเอ่ยขึ้น 

“ไม่ล่ะข้ามีสอน ไปล่ะนะ”  จีเดินหันหลังให้ก่อนจะรีบก้าวเดินจากไปด้วยความร้าวราน



ไอรา  ออกมาเดินเล่นในสวนดอกไม้ของเผ่ามังกรอย่างเพลิดเพลิน  จนกระทั่งเดินมาชนกับจีที่เหม่อลอย  จนจีล้มลงไป  ไอราจึงเดินเข้ามาขอโทษ 

“ข้าขอโทษ  เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”  จีเงยหน้ามองก่อนจะตกตะลึงในความสวยของหญิงสาวที่แม้แต่โอมาที่ว่าสวยยังเทียบไม่ได้  จีมองก่อนจะเข้าใจว่าองค์หญิงจากต่างเมืองของเชนคงจะเป็นนาง 

“ไม่เป็นไร” จีปัดมือก่อนจะปัดแขน  ที่เปรอะออก และถึงกับทำให้ไอราผงะออกไป  เมื่อจีถกแขนเสื้อขึ้นไปและรอยแผลไฟไหม้เป็นทางยาว จีเงยหน้ามองเมื่อได้ยินเสียงร้องอุทานเบาๆ  ก่อนจะรีบปิดแขนเสื้อลง 

“ขอโทษ  แผลเป็นของข้าคงจะทำให้เจ้าตกใจ”  ไอรา ส่ายหน้าก่อนจะกลับมาคุมอารมณ์ตัวเองให้เหมือนเดิม 

“เจ้าได้แผลมายังไงเหรอ”  จีส่ายหน้าช้าๆ 

“ไม่รู้ซิท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ได้เล่าให้ฟัง  และข้าเองก็จำไม่ได้  และไม่เคยคิดจะถามด้วย”  ไอราหน้าซีดลง  จนจีเอ่ยขึ้น 

“เจ้าไม่สบายหรือเปล่า” 

“เปล่าๆๆ”  ไอราตอบปฏิเสธ   ก่อนจะใช้สายตาสำรวจไปจนทั่วร่างกายของจีและเห็นหลังที่งองุ้มเข้ามาของจี 

“ทำไมเจ้าถึงหลังงอล่ะ” จีส่ายหน้า 

“ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้หรอกนะ  แต่ว่าตอนเด็กข้างคงซนมากเลยทำให้กระดูกหลังทะลุออกมาเป็นเหมือนปีกนกอย่างนี้”  ไอราพยักหน้า 

“ถ้าเจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว  ข้าขอตัวก่อนนะ”  จีพยักหน้าก่อนเดินจากไป  ทิ้งไอราไว้เบื้องหลัง  ไอรายังคงหันมามองตามหลังของจีจนลับสายตามือที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อกำจนแน่นและคลายออก  ก่อนจะหายใจเขาลึกๆเพื่อปรับอารมณ์ที่ตกใจและหวาดกลัวของตนเอง


###########################################


เชน เข้ามาหาไอรา และขอเวลาไอราเพื่อพูดบางสิ่งบางอย่าง  ไอราจึงตามเชนออกมาจากห้องและเดินไปในสวนพร้อมกัน  เชนเอ่ยปากขอไอราแต่งงาน  ไอราหันมามองเชนตรงหน้าไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใด  เพราะในใจของไอราตอนนี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องของความรัก  แต่สิ่งที่ไอรากังวลคือการที่พบกับจี  ไอราจำได้  นางจำได้  ว่าจีเป็นใคร  และรู้สึกทั้งหวาดกลัว วิตกกังวล  ระแวงว่าจีจะจำได้  ไอราจึงไม่ได้สนใจว่าเชนจะเอ่ยขอตนเองแต่งงาน จนกระทั่งเชนกล่าวย้ำอีกครั้ง  ไอราจึงหันมามองเชน  และตอบอย่างถนอมน้ำใจของเชน

“ข้ายังไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน  และข้าเองก็อยากที่จะปรึกษาท่านพ่อด้วย  ถ้าท่านไม่ว่าอะไร  ข้าก็อยากที่จะกลับไปเรียนเรื่องนี้กลับท่านพ่อก่อน”  เชนมองก่อนเอ่ยขึ้น 

“ถ้าท่านพ่อของเจ้าตกลง  ก็แสดงว่าเจ้าจะไม่ปฏิเสธข้าใช่มั้ย”  ไอราไม่ได้ตอบแต่เดินหนีเชนไป  ทำให้เชนยิ่งมั่นใจในความคิดของตนว่าไอราเองก็คงจะมีความรู้สึกเดียวกับตนเองเหมือนกัน  เชนเดินตามพร้อมกับที่ไอราเอ่ยขึ้น 

“เมื่อวานข้าพบหญิงสาวคนหนึ่ง  หลังงองุ้ม  หน้ากลมตาโต  นางเป็นใครกัน”  เชนยกยิ้มก่อนเอ่ยขึ้น

“นางเป็นเพื่อนข้าเอง  และนางก็ยังเป็นอาจารย์สอนบรรดาองค์หญิง องค์ชายตัวน้อยๆด้วยนะ  นางเก่งมากๆด้วย”  ไอราหันมามองเชนที่เอ่ยถึงจีด้วยน้ำเสียงชื่นชมแต่เชนกลับคิดว่าไอราคงหึงตนเองจึงรีบเอ่ยขึ้น

“แต่อย่าคิดมากนะ  นางเป็นเพื่อนข้าเท่านั้น”  ไอรายิ้มและเดินต่อไป 

“เพื่อนท่านคนนี้คงเก่งมากซินะ ถึงสามารถเข้ามาเป็นอาจารย์สอนที่นี้ได้”  เชนเดินตามมาอย่างเอาใจ

“ก็เก่งนะ  เพียงแต่ไม่ค่อยจะพูดเท่านั้นเอง  นางเป็นเป็นคนเงียบๆถ้าดูจากภายนอกนะ  แต่ถ้าสนิทกันจะรู้ว่านางนะพูดมากเป็นที่สุด  และที่สำคัญก็คือนางกลัวไฟมากเลย”  ไอรานิ่งไปก่อนจะเอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงแปลกใจ 

“กลัวไฟเหรอ  ทำไมกัน”  เชนส่ายหน้า  ก่อนจะเข้าประเด็นที่ต้องการสื่อสารกับไอรา

“ก็ไม่รู้เหมือนกันนางไม่เคยบอกเรื่องนี้  แต่ว่าเรื่องของเราเจ้าจะบอกท่านพ่อของเจ้าเมื่อไหร่”  ไอรานิ่งก่อนจะเอ่ย

“เมื่อข้าเดินทางกลับไปถึงบ้าน”  เชนพยักหน้า

“ข้าจะรอ”  และทั้งสองก็เดินไปด้วยกันตามทางในสวน




โอมาและเซฟี่น่า สำลักน้ำก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

“จะแต่งงานเหรอ  ทำไมมันเร็วอย่างนี้ล่ะ”  เชนหันมายิ้มเขินๆกับเพื่อนทั้งสองก่อนจะหันไปให้จีช่วยพูด 

“รักแรกพบ” จีเอ่ยขึ้น  โอมาเอามือตบหน้าผากตนเองเสียงดัง

“นี้นอกจากเป็นองค์ชายแล้ว ช่วยหาเรื่องความรักที่มันไม่เน่าหน่อยได้มั้ย รักแรกพบ”เชนหันมาแยกเขี้ยวใส่โอมา 

“ทำไมเจ้าอิจฉา  ที่นางสวยกว่างั้นซิ”  โอมาเบ้ปากใส่เชน ส่ายหน้าก่อนเอ่ยขึ้น

“ไม่หรอก  แค่อยากรู้ว่าเจ้ารู้จัก  นางดีแล้วเหรอ”  เชนสบตากับโอมาราวกับจะค้นหาคำตอบในสิ่งที่เพื่อนตรงหน้าเอ่ยถามก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ก็ดูประวัติแล้วไม่มีอะไร  ตัวจริงก็ดูอ่อนหวานน่ารักดี  สมเป็นกุลสตรี  กิริยามารยาทอ่อนช้อยงดงาม  รอยยิ้มที่นางมอบให้ทำให้หัวใจของข้าพองโต  เต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก”  เชนเอ่ย ออกมาอย่างพร่ำเพ้อ

“ผู้หญิงสวยใช่ว่า จะเป็นคนดีเสมอไปนะ”  โอมาเอ่ยขัดอีก จนเชนเอ่ยขึ้น 

“ทำไมเจ้า  ต้องขัดข้าด้วยทุกที เจ้าจะเข้าข้างข้าตลอด” โอมาเบือนหน้าหลบตา เชนที่มองจ้องมาอย่างหาคำตอบ

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” โอมาเอ่ยก่อนจะจ้วงข้าวกินต่อ  เชนจึงหันไปมองเซฟี่น่าและจีพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“แล้วพวกเจ้าสองคนมีปัญหาอะไรไหม  ถ้าข้าจะรักผู้หญิงคนนี้”  ทั้งเซฟี่น่าและจีจึงส่ายหน้าพร้อมกัน  จนโอมาหันมาสบตากับจีและขมุบขมิบปากกับจีว่า

‘เจ้าปากไม่ตรงกับใจ’  จีจึงโต้กลับไป 

‘เรื่องของข้า  เจ้าไม่เกี่ยว’ โอมาพยักหน้าก่อนจะเดินเลย ไปหยิบน้ำมาดื่ม 


####################################


กองกำลังอสูรที่ถูกจัดตั้งขึ้นโดย  เอส  เริ่มมีมากขึ้น  เขาสั่งกองทัพเดินทางเพื่อเริ่มโจมตีเผ่าที่อ่อนแอที่สุด เขาต้องการอัญมณีแห่งดินแดนโล  และจากอีกสามดินแดนที่เหลือ  เขาจะค่อยบุกโจมตีไปจนถึงดินแดนสุดท้าย  ดินแดนแห่งเผ่ามังกร  แม้จะยากเย็นแค่ไหน  เขาก็ต้องทำให้เป้าหมายที่เขาต้องการบรรลุให้ได้  เพื่อ ‘ครอบครัว’  ของเขาจะได้คืนกลับมาอยู่กันอย่างพร้อมเพรียง

การโจมตีของเผ่าอสูรที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน  ทำให้เผ่าโลที่ไม่เคยมีเรื่องกับเผ่าใดๆเตรียมการตั้งรับไม่ทันและถูกตีจนแตกพ่ายอย่างรวดเร็ว  

เพื่อแย่งชิงอัญมณี  ทำให้แม่ทัพลีจึงนำพาองค์รัชทายาทหลบหนีออกมา  ทำให้เอส  ที่ตามมาที่หลังถึงกับโมโหและสังหารเหล่าอสูรที่ที่งานพลาด  พร้อมกับออกคำสั่งให้อสูรเงาออกตามล่าทั้งสองคนนำอัญมณีกลับมาให้ได้  ส่วนตนเองก็อยู่เพื่อรักษาการณ์ถ้าด้านเผ่าโลเอาไว้  รอคอยการถูกจับตัวของทั้งสองคน  และเป็นเวลาเดียวกับที่ไอราเดินทางกลับมาพอดี  ไอราจึงโดนพวกอสูรคุมตัวเอาไว้และนำมาพบเอส  เมื่อไอราเงยหน้าและสบตาเข้ากับ เอส  ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ แต่กับถูกล้อมรอบไปด้วยไอแห่งการสังหารและความหม่นหมอง  แววตาที่ดูเย็นชาคู่นั้นทำให้ไอราถึงกับหนาวเหน็บ  ความโดดเดี่ยวที่ถูกส่งออกมา ทำให้ไอรา กลืนน้ำลายและเอ่ยทำลายความเงียบออกมา

“คุณชาย  ข้าไอรา  เด็กรับใช้ของน้องสาวท่าน” ไอราเอ่ยจบก่อนจะคุกเข่าก้มศีรษะลง ยามที่เสียงหวานนั้นเอ่ยออกมา  แล้วส่งไปถึงร่างของเอสที่กำลังนั่งเอนอย่างหลังอย่างสบาย  กับเขม็งขึงและยืดตัวนั่งหลังตรงและจ้องมองร่างของไอราที่คุกเข่าก้มหน้าอย่างเบื้องหน้าตนเอง 

“เงยหน้าขึ้น” เสียงแหบห้าวของเอสเอ่ยสั่งร่างเล็กตรงหน้า  ไอราที่มือทั้งสองกุมเข่าและจิกเข้าไปในเนื้อค่อยๆ สูดลมหายใจและเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า  คนที่นางเฝ้าคิดถึงมาตลอด  คนที่นางได้แต่เดินตามหลังและเฝ้ามองอยู่  นางเฝ้าดูและเดินห่างจากคุณชายเพียงสามก้าวแต่ไม่เคยได้ใกล้ชิด ราวกับมีเส้นบางๆ ขวางกั้นเอาไว้  และเด็กคนนั้น....เจ้าเด็กนั้น  เด็กคนที่คุณชายมักจับจูง กอด  โอบอุ้ม  และส่งรอยยิ้มกว้างให้เสมอ  เอสมองไอราตรงหน้าอย่างนึกทบทวนก่อนจะปรากฏแววตาวูบไหวราวกับความหวังที่เปี่ยมล้นออกมา  ไอราเด็กรับใช้ที่อยู่กับน้องสาวของเขานั่นเอง 

“เจ้าปลอดภัย” เอสเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ดูหนักแน่นและมีความหวัง “แล้วน้องสาวของข้า?”

“..........” ไอราก้มหน้าลงไม่ยอมตอบคำถามเอส  นางไม่อยากตอบ  ไม่ต้องการบอกความจริงว่าน้องสาวของเอส ยังอยู่นางไม่ต้องการให้นางกับคืนสู่โอบกอดของพี่ชาย  ไม่ต้องการให้นางกลับมาแย่งรอยยิ้มและความรักที่นางต้องการไป  นางไม่ต้องการ

“ข้า  ถาม  เจ้า  น้องสาวข้าอยู่ไหน” เอสเอ่ยเสียงดุดัน และตะคอกในประโยคสุดท้าย ไอรากำหมัดแน่นไม่ได้ตกใจหรือสะทกสะท้านก่อนจะเม้มปากแน่น  ค่อยๆเงยหน้ามองเอส

“ข้าไม่รู้” เมื่อประโยคนั้นหลุดออกมา เอสก็โทสะพวยพุ่ง  พร้อมกับตรงดิ่งมาคว้าคอของไอร่าและบีบจนแน่น  ยกร่างของนางจนลอยกับพื้น ไอราได้แต่ใช้สองมือของตนเอง จับมือของเอสที่บีบคอของตนเองอยู่ ใบหน้าที่แดงกล่ำ พร้อมกับลมหายใจที่ติดขัด

“เจ้าไม่รู้  แต่เจ้ารอดมาได้ หมายความว่ายังไง  เจ้าละเลยหน้าที่ในการดูแลและคุ้มครองน้องสาวของข้า” เอสเอ่ยออกมาด้วยแรงอารมณ์  ไอราดิ้นพยายามส่งเสียงออกมา

“ข้าอธิบายได้  ข้า ไม่  รู้  ว่า   นาง   อยู่    ที่   ไหน  แค่กกกก  แต่  นาง   แค่ก  มีชี วิต   อยู่  แน่  นอน  ที่  เผ่ามังกรรร  แค่กกกกกกก” เอสคลายมือตนเองที่กำรอบคอพร้อมกับปล่อยร่างของไอราร่วงลงสู่พื้น  ร่างบางที่ล้มลงไปแต่มือทั้งสองยังคงจับมือของเอสแน่นไม่ยอมปล่อย  ค่อยๆสูดลมหายใจและ เอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบระโหย

“ข้า  สามารถ   ช่วยท่าน  ตามหานางได้  ข้าเป็นคู่หมั้นของผู้พิทักษ์เผ่ามังกร” ไอราเอ่ยออกมาเพื่อให้เอสวางใจตนเอง  นางยอม  ยอมที่จะตกลงหมั้นกับเชนเพื่อจะได้เข้าใกล้เอส  เอสโน้มตัวลงมาก่อนจะจับคางไอราให้เงยหน้าขึ้น

“ดี” ไอรามองจ้องเข้าไปในดวงตาของ เอสที่เย็นชาและมองไม่ออก  ว่าคำว่า  ‘ดี’  ของเขาคือสิ่งใด

“นอกจากจะตามหาน้องสาวข้า  ข้ายังมีงานให้เจ้าทำอีกอย่าง  และอย่าคิดตุกติกกับข้า” เอสเอ่ยก่อนจะสะบัดคางไอราออกไปจน  ไอรา ล้มไปตามแรงเหวี่ยงของคนตรงหน้า  ไอราหอบหายใจมือจิกกำแน่นก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียง น้อยใจที่ คนตรงหน้าไม่เชื่อใจนาง  ว่านางสามารถทำทุกอย่างเพื่อคนตรงหน้าได้  ทุกอย่าง  เพราะหัวใจของนาง  ยกให้กับเขาไปเนิ่นนานแล้ว

“ข้ายินดี  ทำทุกอย่างที่คุณชายสั่ง  ต่อให้ข้าไปตาย ข้าก็จะไป”

“เจ้าจำคำของเจ้าเอาไว้ ไอรา” เอสเอ่ยออกมาอย่างเยียบเย็น  ก่อนดวงตาจะวูบไหวไปด้วยความหวัง ที่แม้จะริบหรี่  แต่กับทำให้หัวใจของเข้าอบอุ่น  ไม่เหน็บหนาวอย่างเช่นเคย  น้องสาวของเขาที่เฝ้าพยายามตามหามา สิบปี  นางยังคงมีลมหายใจอยู่  แม้จะเป็นเพียงคำบอกเล่าจะปากสาวใช้อย่างไอรา  แต่มันคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เขามีความสุข 

เอสอารมณ์ดีเป็นพิเศษที่มีความหวังขึ้นมากกว่าทุกครั้งเมื่อรู้ว่าน้องสาวของตนเองนั้นยังน่าจะมีชีวิตอยู่ที่เผ่ามังกร และยิ่งรู้ว่าไอร่านั้นปลอดภัยอย่างนี้เติบโตมาเป็นหญิงสาวที่งดงามด้วย  เขาก็ยิ่งมีความรู้สึกว่าน้องสาวของเขานั้นคงจะเติบโตมาอย่างดีเหมือนกัน  ไอร่าเดินเข้ามาหาเอสอย่างนอบน้อม

“คุณชาย จะให้ข้าออกเดินทางเมื่อไหร่ดี”  เอสหันมามองไอร่าก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี  ข้าอยากที่จะเจอน้องสาวเร็วๆ”  ไอร่าหน้าซีดก่อนจะก้มหน้ารับคำ 

“งั้นข้าจะเตรียมตัวเดินทาง”  เอสพยักหน้ารับ 

“ข้าคงจะใจเย็นรอเจ้านานไม่ได้  ข้าให้เวลาเจ้าสามเดือนในการตามหาน้องสาวข้าและนำอัญมณีของเผ่ามังกรมาให้ข้า”  ไอร่ารับคำก่อนเอ่ยขึ้น 

“แต่ว่าคุณชาย  ข้ามีเรื่องอยากขอร้อง” 

“อะไรหรือ” 

“ข้าอยากให้ท่านช่วยปล่อยพ่อบุญธรรมออกมาได้มั้ย  ยังไงท่านพ่อบุญธรรมก็ดูแลข้ามา”  เอสมองหน้าไอร่าก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“เจ้าจะขอแค่นี้เองเหรอ”  ไอร่าก้มหน้าไม่ยอมตอบ  เอสจึงเอ่ยขึ้น 

“ความจริงข้าว่าจะให้พ่อบุญธรรมเจ้าปกครองดินแดนโลแห่งนี้  เพราะข้าไม่ได้ต้องการดินแดนที่นี้  ข้าต้องการอัญมณีเท่านั้น”  ไอร่าเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างอ่อนหวาน เอสมองก่อนจะทำให้นึกถึงน้องสาวขึ้นมาอย่างจับใจ

“เอาล่ะเจ้าออกไปเตรียมตัวเดินทางเถอะ  ข้าเองก็คงจะต้องติดตามหาเจ้ารัชทายาทนั้นเพื่อเอาอัญมณีด้วย  แล้วข้าจะติดต่อเจ้าเอง”  ไอร่าก้มศีรษะพร้อมกับเดินออกมา


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}