นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

16. ผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดา

ชื่อตอน : 16. ผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 274

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2561 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16. ผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดา
แบบอักษร

​“ไม่เชิงค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นระดับผู้บริหารหรือหัวหน้างาน พนักงานทั่วไปพักอีกตึกด้านหลังค่ะ ส่วนชั้นบนสุดทั้งชั้นเป็นของคุณราเมศร”

“แล้วคุณรนิดาล่ะคะ” แม้จะหน้าร้อนกับการขยายความแบบจงใจของคนบอก จลิตาก็อยากรู้เพิ่ม

“คุณรนิดาอยู่ชั้นสองกับชั้นสามค่ะ เธอกลัวความสูง” คนบอกพร้อมรอยยิ้ม พลอยทำให้คนฟังยิ้มไปด้วย

“แล้วคุณราเมศรมาพักที่นี่บ่อยไหมคะ” จลิตาตัดสินใจถามออกไปเพราะอยากรู้ว่าเขาจะโกหกเธอไหม

“ไม่บ่อยเลยค่ะ เพราะคุณราเมศรจะอยู่ที่นิวแกรนด์เสียส่วนใหญ่นานๆ จะเดินทางมาเมืองไทยสักที แต่ไม่ค่อยมาค้างที่นี่หรอกค่ะ เธอมีบ้านพักอยู่ในกรุงเทพ”

จลิตาแอบเป่าปากอย่างโล่งอกและรับรู้เดี๋ยวนี้เองว่าที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพแต่คงเป็นเขตปริมณฑล และบ้านในกรุงเทพของเขาก็คงจะเป็นสถานที่เกิดเหตุคืนนั้น หญิงสาวกล่าวขอบคุณทั้งสองอีกครั้งก่อนจะลงมือทำอาหารง่ายๆ กินไปอย่างเงียบเหงา  โต๊ะอาหารแบบสองที่นั่งวางติดผนังกระจก มองออกไปด้านนอกคือความมืดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาบนฟ้ากว้าง แสงไฟจากรันเวย์ส่องนำทางยาวเหยียด ไฟจากอาคารและหอบังคับการณ์เปิดอยู่บางส่วน จลิตาเชื่อว่าหนึ่งในบรรดาเครื่องบินเหล่านั้นต้องมีของราเมศรอยู่สักลำ หรืออาจจะสอง หรือสาม

หญิงสาวถอนใจเบา ก้มมองข้าวไข่เจียวในจานแล้วอยากร้องไห้ ทำไมเธอต้องเจอเขาอีก ทำไมไม่อยู่กันคนละโลกให้เหมือนความจริงที่มันเป็น... หรือเพราะลึกๆ แล้ว เธอเคยภาวนาไว้ว่าขอให้ได้เจอเขา...อีกสักครั้ง


5 ข้อเสนอ

ราเมศรพาจลิตาไปแนะนำให้รนิดารู้จัก และฝากฝังให้หาตำแหน่งงานที่มีเวลาพักผ่อนตายตัวให้หญิงสาว รนิดาแอบเห็นประกายตาแปลกๆ ของพี่ชายกับสิ่งที่เขาไม่เคยทำแล้วอดคิดไม่ได้ ราเมศรไม่เคยพาใครมาฝากงาน โดยเฉพาะผู้หญิงยิ่งไม่เคย และเธอไม่เคยเห็นพี่ชายจะเอาใจใส่ผู้หญิงคนไหนมากไปกว่าเรื่องเนื้อหนังมังสาเลย แต่นี่สั่งการละเอียดราวกับงานสำคัญแถมยังเน้นว่าต้องเป็นงานง่าย เงินดี และสบายด้วย

เมื่อทดสอบคุณสมบัติของผู้สมัครกิตติมศักดิ์ รนิดาก็เสนองานประสานงานภาคพื้นดินให้จลิตา เพราะหญิงสาวใช้ภาษาอังกฤษได้ดีมาก แถมยังได้ภาษาจีนอีกเล็กน้อย งานนี้จลิตาสามารถเลือกกะทำงานคราวละหกชั่วโมงได้ แต่ระหว่างหกชั่วโมงนั้นจะไม่มีชั่วโมงพัก แค่แวบๆ ไปเข้าห้องน้ำหรือทานอาหารช่วงสั้นๆ ได้เท่านั้น

ราเมศรค่อนข้างพอใจ บอกให้จลิตาเลือกกะเวลาสามโมงเช้าถึงสามโมงเย็น จลิตาไม่มีสิทธิ์ออกเสียงได้แต่มองส่งค้อนเล็กๆ ให้เมื่อราเมศรบอกน้องสาวไปว่าจะให้เธอเริ่มงานวันจันทร์หน้า ทั้งที่วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี

“ความจริงเริ่มงานวันนี้เลยก็ได้นะคะ” หญิงสาวเปรยเบาๆ

“ผมให้คุณพักร้อนไง” เขาบอกอย่างอารมณ์ดีก่อนรับโทรศัพท์ส่วนตัวแล้วสนทนาเพียงสั้นๆ ก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ

รนิดาโบกมือลาพี่ชายแล้วหันมายิ้มกับหญิงสาวตรงหน้า กวาดตามองไปทั่วกายโดยพยายามไม่ให้เจ้าตัวรู้ว่าถูกสำรวจ

“คุณจูนรู้จักกับพี่โรมนานแล้วหรือคะ”

รนิดาสนใจผู้หญิงหน้าหวานผิวใสหุ่นสวยตรงหน้าเป็นพิเศษ เพราะรู้หรอกว่าพี่ชายของเธอไม่ว่าจะอยู่ในชื่อ ราเมศร ธีปกรณารัม หรือ โรมิโอ เอสเป นั่นเป็นยิ่งกว่าเสือผู้หญิง มีฉายากระฉ่อนมาหลายปีดีดักแล้ว แต่ที่ไม่เคยรู้มาก่อนก็คือเขารับเลี้ยงดูส่งเสียผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะเรื่องทำนองนี้ดูจะไม่เข้ากันกับหนุ่มๆ ตระกูลเอสเป 

พวกรักสนุก ห่วงสบาย ไม่เคยผูกมัดตัวเองกับใครยกเว้นคนที่คิดจะแต่งงานด้วย ฉะนั้นทันทีที่รู้ว่าพี่ชายพาผู้หญิงมาพักห้องสูทส่วนตัว รนิดาก็ฟันธงลงไปแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ธรรมดา

แต่ก็ยังงงไม่หายที่ราเมศรปล่อยให้สาวสวยคนนี้นอนโดดเดี่ยวมาสองคืนแล้ว เพราะเธอจะถามพนักงานต้อนรับด้านล่างทุกเช้าว่าเมื่อคืนคุณราเมศรกลับมาหรือเปล่า คำตอบคือไม่ ซึ่งมันแปลกมาก... 

เอ...หรือว่าจะเป็นช่วงวันนั้นของเดือน ก็เลยไม่อยากมาหาให้เสียอารมณ์

“ก็ ราวๆ สี่ปีแล้วค่ะ” 

คำตอบนั้นทำให้รนิดาตาโต ในบรรดาผู้หญิงของนายราเมศรที่เป็นสาวไทยใจง่าย หรือมิสเตอร์โรมิโอที่เป็นสาวนอกใจถึง ไม่เคยมีใครอยู่ข้างกายเขาติดต่อกันได้นานเกินสามเดือน แม้บางคนที่คบหากันนานสุดๆ อย่างนางแบบสาวละตินตาคม เจสสิก้า ชี ก็ยังแปรสถานภาพจากคู่นอนมาเป็นเพื่อนสนิทเท่านั้น

“เอ่อ ขอโทษนะคะถ้ารินจะละลาบละล้วง ไม่ทราบว่าตอนที่พี่โรมไปอยู่นิวแกรนด์ คุณจูนตามไปด้วยหรือเปล่าคะ” รนิดาอย่างรู้จริงๆ เพราะระยะเวลาสี่ปีมันนานเกินไปสำหรับผู้หญิงไทยคนหนึ่งกับมิสเตอร์โรมิโอ เอสเป

“เปล่าค่ะ จูนอยู่ที่เมืองไทยตลอด” จลิตาไม่กล้าบอกว่าเจอกันแค่ครั้งเดียวเมื่อสี่ปีก่อน และเพิ่งมาเจออีกครั้งเมื่อสี่วันก่อนหรอก เพราะเชื่อว่าต้องมีคำถามต่อมาอีกยาวแน่

“เหรอคะ” รนิดาก็ไม่บอกหรอกว่าเธอตกใจแค่ไหน ก็ใครจะไปเชื่อล่ะว่าคนอย่าง โรมิโอ เอสเป จะกลับมาหาผู้หญิงที่เคยจากไปแล้วถึงสี่ปี...

เอ๊ะ ! หรือว่าในระหว่างนั้นพวกเขาก็ติดต่อกันอยู่ หรืออาจจะไปมาหาสู่กันโดยที่เธอไม่เคยรู้... 

จริงสิ เท่าที่รู้พี่ชายเธอเดินทางมาเมืองไทยเกือบทุกปีนี่นะ อาจจะมาบ่อยกว่าปีละสองสามครั้งที่เธอรู้ก็ได้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าระยะทางไม่ใช่อุปสรรคสำหรับหัวใจสองดวงนี้ 

โอ้ย...เธออยากให้แม่ได้อยู่เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน แม่คงดีใจที่รู้ว่าลูกชายสุดที่รักพบรักกับสาวไทยหน้าละอ่อน

“คุณจูนอายุเท่าไหร่คะ” รนิดาสงสัยต่อเมื่อเห็นนวลแก้มใสของสาวตรงหน้าเนียนตาเหลือเกิน

“ยี่สิบสองค่ะ” จลิตาตอบแห้งๆ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมรนิดาต้องซักประวัติเธอขนาดนี้

โอ้มายก๊อด! รนิดาแทบยกมือทาบอก นี่หมายความว่าเริ่มคบกันตั้งแต่อายุสิบแปด เหลือเชื่ออีกแล้ว พี่โรมเนี่ยนะยุ่งกับเด็กสาวอายุสิบแปด ก็เห็นทุกทีเป็นสาววัยเดียวกันและท่าทางเจนโลกตามยุคโลกีย์วิบัติทั้งนั้น


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น