กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 941

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2561 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

​ตอนที่ 4

"ปริม วันนี้แม่เป็นไงบ้าง" หลังจากที่ปาล์มทำงานเสร็จก็รีบกลับมาหาแม่ของเขาทันที

"วันนี้ดีขึ้นค่ะพี่ปาล์ม หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้ว เย้ จะได้กลับสักที " ปริมน้องสาวสุดที่รักของร่างบางร้องบอกอย่างดีใจที่พรุ่งนี้ เขาจะได้พาแม่กลับบ้านแล้ว

"อืม. งั้นปริมไปพักเถอะ วันนี้มีการบ้านหรือเปล่า ส่วนแม่เดี๋ยวพี่ดูแลเอง " ปาล์มบอกกับน้องสาวก่อนจะเดินไปหยิบกะละมังเพื่อมาเตรียมเช็ดตัวให้แม่ของตน  ส่วนปริมก็แยกไปทำการบ้าน

"ปาล์มกลับมานานแล้วเหรอลูก" แม่ของปาล์มที่ตื่นมาตอนปาล์มกำลังเช็ดตัวพอดี

"นานแล้วครับ พรุ่งนี้เราจะได้กลับบ้านแล้วนะครับ" ปาล์มบอกกับแม่ของตนพร้อมกับกอดอย่างห่วงใย เขารู้ดีว่าแม่เขาอยากกลับบ้านแค่ไหน แม่ยิ้มแล้วกอดตอบ มองการกระทำของร่างบาง ตัวเธอรู้ดีว่าคงอยู่กับลูกๆอีกได้ไม่นานแล้ว เธออยากให้มีใครสักคนมาดูปาล์มแล้วแทนเขา เพราะ ลูกๆของเธอลำบากมากจริงๆ

หลังจากที่ปาล์มเช็ดตัวและดูแลป้อนข้าวเสร็จ เขารอให้แม่ของเขาหลับ เพื่อจะออกมาหาหมอนัทตามที่นัดกันไว้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ขออนุณาติครับพี่นัท" ปาล์มเคราะห์ประตูก่อนจะขออนุญาติเข้าห้องตรวจของหมอนัท

"ง่า....มาแล้วเหรอ. รอแปบนึง คนสุดท้ายแล้วล่ะ"

นัทยิ้มตอบกับปาล์ม

"ไงเรา..ทำงานทั้งวันทั้งคืนเหนื่อยหรือเปล่า" นัทถามปาล์มออกมา

"ไม่ครับ. พี่นัทมีอะไรหรือเปล่าถึงนัดผมมา " ปาล์มตอบก่อนจะถามนัทขึ้น

" อ๋อ พอดีพรุ่งนี้มีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยช่วงเย็นๆปาล์มว่างหรือเปล่า" นัทแกล้งถามออกมา เพราะเขาวางแผนกับกำพลไว้ ว่าถ้าปาล์มปฎิเสธเขาแสดงว่าไลฟ์จะต้องนัดร่างบางเพื่อส่งให้กับกำพลแล้ว

"เออ พรุ่งนี้ช่วงเย็นหลังจากผมไปส่งแม่แล้วผมมีนัดทำรายงานและก็มีนัดกลับไลฟ์ต่อนะครับ พี่นัทมีอะไรสำคัญหรือเปล่าครับ " ร่างบางที่เกรงใจพี่ชายคนนี้ของเขามาก ถ้าหากสำคัญก็จะยกเลิกนัดของไลฟ์

"อ๋ออออ.  งั้นไม่เป็นรัย ปาล์มไปกับไลฟ์เถอะ ช่วงนี้ไม่ค่อยเวลาอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ" นัทยิ้มให้กับร่างบาง ทุกอย่างเป็นตามแผนที่เขาวางไว้ ที่เหลือก็รอเวลาเท่านั้น

วันต่อมา

"ไลฟ์...ปาล์มอยู่ตรงหน้ามหาลัยนะ" ร่างบางโทรหาแฟนหนุ่มอยู่หน้ามหาลัยหลังทำรายงานเสร็จ  ไลฟ์นัดเขามาว่ามีเรื่องจะปรึกษาเขา

ร่างบางรออยู่สักพักรถของไลฟ์ก็มาถึง

"รอนานไหมครับ ขอโทษที่นะ อาจารย์ปล่อยช้าน่ะ" 

ไม่เป็นไร  แล้วเราจะคุยกันที่ไหนง่า. คุยแถวนี้ก็ได้นี่" ปาล์มถามออกมา เพราะไม่อยากไปไกลมากนัก

ไลฟ์อยากพาปาล์มไปทานข้าวกับพี่ชายไลฟ์น่ะครับ เราคบกันนานแล้วนะไลฟ์ อยากให้พี่ของไลฟ์ รู้ ว่าปาล์มน่ารักแค่ไหน " ไลฟ์พูดโกหกออกมา เพราะเรื่องจริงเขาจะพาไปส่งปาล์มให้กำพลตามที่นัดไว้

( "สวัสดีครับคุณพล เด็กที่ผมส่งให้ดู คุณสนใจหรือเปล่า ผมบอกเลยนะครับเด็กคนนี้ผ้าขาวเลยนะ"

"ฮึ ..น่าตาน่ารักขนาดนั้น.คิดได้ยังไงว่าฉันจะไม่สนล่ะ.. ฉันต้องการด่วนที่สุด เงินงวดแรกฉันจัดการให้แล้ว ถ้าของมาถึง ก็รับอีกส่วนได้เลย"

"ได้เลยครับ พรุ่งนี้เย็นจะให้ผมไปส่งของที่เดิมหรือเปล่า" ไลฟ์ถามออกมาเพราะปกติเขาจะไปส่งเด็กที่เซฟเฮาส์ของเขา  จริงๆเขาอยากจะลากปาล์มไปซะวันนี้ เพราะเขารีบใช้เงิน แต่ก็ต้องเลื่อนไปเพราะปาล์มไม่ว่าง

"มาส่งที่บ้านฉันแล้วกัน ฉันไม่อยากเด็กตื่นซะก่อน นายบอกเด็กนั้นหรือเปล่าว่าต้องทำยังไง เพราะฉันไม่ชอบบังคับคน" กำพลหลอกถามท่าทีของไลฟ์

"แหม..ผมเคยโกหกคุณหรือไง แต่เด็กคนนี้ยังใหม่ อาจจะดูตื่นๆอยู่บ้างแหละครับ" ไลฟ์พูดออกมาเพราะกลัวกำพลจะเปลี่ยนใจ

"เคร งั้นก็ตามนั้น. แล้วเจอกัน " กำพลพูดก่อนวางสายไป

"ฮึ..ขอโทษนะ...ปาล์ม แต่ฉันต้องการเงินจริงๆ" ไลฟ์ควงโทรศัพท์เล่นอย่างอารมณ์ดี พลางคิดถึงเงินที่จะได้ในวันพรุ่งนี้)

"ทำไมไมบอกเราก่อนล่ะ..เราจะได้ชื้อของไปฝากพี่ของไลฟ์ด้วย" ปาล์มบอก

"ไม่เป็นหรอกพี่เราใจดี" ไลฟ์พูดออกมา ก่อนที่จะขับรถไปตามที่หมาย.

"มากันแล้วครับนาย ทำไมนายถึงนัดที่นี่" พัตรที่ยืนอยู่ด้านหน้าพูดบอกพร้อมกับถามอย่างข้องใจ ขึ้นเมื่อเห็นของไลฟ์เลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้าน

" ฉันอยากจะเริ่มอะไรใหม่ๆที่นี่  ไป เริ่มกันเลย พวกมึงก็ไปเตรียมตัวได้แล้ว" ร่างแกร่งสั่งลูกน้องของตนให้ประจำที่ไว้ เพื่อไลฟ์เล่นตุกติก ส่วนพัตรก็หลบหน้าไปก่อนเพราะไม่อยากให้ปาล์มผิดสังเกต

"สวัสดีครับ พี่พล วันนี้ผมพาปาล์มมาให้รู้จักนะครับ " เสียงของไลฟ์พูดขึ้นก่อนเดินจับมือกับร่างบางที่ตอนนี้ดูตื่นเต้นสถานที่อยู่บ้าง

สะ วัส ดีครับ. อ้ะ คุณนั้นเอง" ปาล์มพูดออกมาเพราะเขาจำกำพลได้

"อืม เข้ามาก่อนสิ ฉันให้แม่บ้านเตรียมข้าวเย็นไว้รอแล้วล่ะ"

"ครับ/ครับ"  ทั้ง2 เดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ร่างแกร่งมองตามร่างบางที่เดินไปยิ้มไป ๆช่างอย่างไม่รู้ตัวเลยไอ้ที่เดินจับมือไปนั้นกำลังจะเอามาขายให้กับเขา

" หรือว่าเต็มใจมาวะ" กำพลพูดก่อนเดินไปที่โต๊ะทำแล้วยื่นเช็คให้กับไลฟ์ทันที

"อ่ะ  นี่ส่วนที่เหลือ แล้วก็กลับไปได้ ตรงนี้ฉันจัดการเอง" ร่างแกร่งพูดไล่ไลฟ์ออกมา ทำเอาร่างเล็กที่นั่งข้างถึงกับทำหน้างงมองหน้าร่างแกร่งกับแฟนหนุ่มสลับกันไปมา ส่วนไลฟ์ทันทีที่เห็นเงินก็แทบจะยิ้มจนแก้มจะฉีก เงินจำนวนไม่น้อยที่เขาได้มา มันคุ้มจริงๆกับการที่เขาทะนุถนอมคนคนนี้ไว้ เพื่อวันนี้

"อะ อะไรกันง่า ไลฟ์ ทำไมพี่ของไลฟ์ถึงไล่เรา2 คนล่ะ"

ปาล์มว่าออกมา เขาตกใจไม่น้อยที่เห็นท่าทีของกำพล

"เขาไม่ได้ไล่ปาล์มหรอกครับ เขาไล่ไลฟ์ต่างหาก เสร็จธุระแล้ว ผมขอตัว" ไลฟ์ดันตัวขึ้นทันทีพร้อมสบัดแขนเล็กออก

"อ้ะ..นี่มันอะไรกันง่า..ไลฟ์ทำไมถึงทำกับปาล์มแบบนี้" ร่างบางลุกรั้งแขนของไลฟ์ทันที เขางงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปหมด

จะอะไรล่ะ ก็ไลฟ์มันขายนายให้กับฉันแล้วนะสิ..ถ้าอยากรู้จริงไม่จริงก็ดูยอดเงินในเช็คเอา" เสียงทุ้มว่าออกมา เขาดูอยู่นานแล้ว กับการไม่รู้อะไรเลยของปาล์มที่เห็นแฟนตัวเองเป็นคนดีอยู่ได้..เขาเลยจัดการบอกต่อหน้าให้รู้ธาตุแท้ของไอ้เฮี้ยนี่สักที

"คะ คุณพูดอะไร..ใครขายใคร.ไลฟ์ไม่จริงใช่ไหม " ร่างบางพูดเสียงสั่นน้ำตาเริ่มคอลงมาให้เห็น มันไม่จริงไช่ไหม ที่คนตรงหน้าพูดถึงแฟนเขาแบบนั้น

"เป็นอย่างที่เขาบอกนั้นแหละปาล์ม ฉันพานายมาขาย ขอโทษด้วยนะ พอดีฉันร้องเงิน " ไลฟ์ที่กลัวปาล์มไม่ยอมอยู่ เลยพูดออกมา ตอนแรกเขากะจะทำว่ามีธุระแล้วเลี่ยงออกมา แต่กำพลกับพูดเรื่องนี้ต่อหน้าปาล์มก่อน จนตกใจตื่นแบบนี้ แล้วถ้าปาล์มไม่ยอมเงินที่เขาถืออยู่จะหายไปทันที

"ละ. ไลฟ์ ฮึก. ทะ ทำไม ไลฟทำแบบนี้ได้ยังไง เราเป็นแฟนกันไม่ใช่หรือ " ร่างเล็กสะอื้นว่าออกทั้งน้ำตา รับไม่ได้ในสิ่งแฟนตัวเองบอก ความไว้ใจที่มีให้ทั้งหมดบีบรัดหัวใจจนเต้นแรงไปหมด

"เลิกร้องให้ได้แล้วส่วนนายออกไปได้แล้ว" กำพลพูดไล่ไลฟ์เสียงดัง

" งั้นผมลาล่ะ ขอให้มีความสุขกับสินค้าใหม่ๆสดๆนะครับคุณกำพล"  ไลฟ์พูดออกมายิ้มๆก่อนเดินออกไป

"ไม่นะ ฮึก ไม่ไลฟ์ อย่าทำกับเราแบบนี้" ร่างเล็กจะวิ่งตามไลฟ์ออกไป แต่กลับโดนดึงตัวเอาไว้ ก่อนที่กำพลจะหันไปสั่งลูกน้องให้ทำตามแผน

"ฮึกก. ~

 ร่างบางหลับตายืนกำมือแน่น พยายามลืมทุกอย่างในวันนี้ เขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ๆ แต่จะหวังให้ใครมาช่วยตอนนี้คงไม่มี ขนาดแฟนตัวเองยังทำกับเขาแบบนี้  เขาเสียใจที่ไว้ใจคนแบบนั้นเอง เป็นเขาเองที่ไม่ยอมเชื่อใครต่อใคร ที่เคยบอกและเตือน ต่อจากนี้คงไม่มีอีกแล้ว

"ปล่อยผมนะ.  ผมไม่ได้ขายตัว ผมจะกลับบ้าน บอกให้ปล่อยไง  "  ร่างบางพูดหลังจากตั้งสติได้ สะบัดแขนเพื่อจะหนีไปจากตรงนี้

" คิดว่าฉันปล่อยรึไง พูดอะไรคิดหน่อยสิเด็กน้อยฉันชื้อนายมา เสียเงินไปไม่น้อยนะ. ถ้าไม่ขายตัว..ก็จ่ายมาเงินที่ฉันจ่ายเป็นค่าตัวไปคืนมาสิ  " ร่างแกร่งจับไหล่เล็กที่เอาแต่พร่ำบอกว่าตนไม่ได้เป็นอย่างที่ไลฟ์บอก ร่างเล็กตรงหน้าดูไม่อ่อนแออย่างที่เขาคิดไว้ เปลี่ยนสถานการณ์ได้ไว  ทั้งๆที่ถ้าใครเจอเรื่องแบบนี้จะต้องร้องให้และคงทำอะไรถูก แต่ปาล์มมีเพียงครู่เดียวเท่านั้น แล้วกลับมาใช้น้ำเย็นเข้ารูป เขาทำอย่างกับไม่มีเรื่องร้ายเกินกับตน อาการที่ทำเป็นเข้มแข็งออกมาอย่างชัดเจน แต่สายตากับสั่นไหว จนเขาต้องเปลี่ยนเอาเรื่องเงินค่าตัวมาขู่

"ทะ เท่าไหร่"  ปาล์มถามออกมา

" ห้าแสน มีไหมล่ะ ตอนนี้ตัวเธอเป็นของฉันอยู่นะ  ถ้าไม่ขายก็ไปหาเงินมาแทน เพราะฉันก็ไม่ชอบบังคับคนเหมือนกัน" กำพลที่ลูบไปที่ข้อมือเล็กพร้อมกับจ้องสายตาที่สั่นไหว ก่อนจะขยับไปนั่งไขว่ห้างดูดบุหรี่ออย่างใจเย็น เพราะเขารู้จากนัทเพื่อนของเขามาบ้างว่า เด็กนี่ไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก การจริงค่าตัวของปาล์มก็ไม่ได้สูงขนาดนั้นหรอก เขาแค่อยากแกล้งร่างบางก็เท่านั้น

หะ. ห้าแสน.  บ้าไปแล้ว. คุณจะบ้าหรือไง. ชื้อบริการแพงแบบนี้ได้ยังกัน" ร่างเล็กพูดออกมา เงินมากขนาดนั้น ชื้อมาเพื่อสร้างความสุข ทั้งๆที่มันเอาทำอะไรได้ตั้งเยอะ

"ปกติฉันก็ชื้อกินแบบนี้ ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่ เงินฉันเยอะแยะ และอีกนี่ก็ค่าตัวนายน่ะ มากขนาดนี้ ไม่สนใจฉันสักหน่อยเหรอฮึ้มมม" กำพลตอบอย่างไม่ใส่ใจมาก เพราะปกติเขาไม่ได้จ่ายเพิ่มขนาดนั้นหรอก จะมีบางครั้งที่เด็กจะบริการให้เขาถูกใจก็จะจ่ายเป็นครั้งๆไป แต่ที่เขาอยากหัวเราะให้ดังออกมาก็คือ ร่างเล็กลืมไปหรือเปล่าว่า นี่คือค่าตัวของเขา แต่ดันมาต่อว่าเขาเรื่องการใช้เงินชื้อบริการ

"คุณ. !   อย่ามาพูดแบบนี้นะ ผมไม่มีวันทำแน่ๆ"

ร่างบางยืนกรานตอบกำพลอย่างไม่ยอม

"นายจะทำยังไงล่ะ ฉันเสียเงินไปแล้วนะ" กำพลพูดต่อรองดูท่าทีร่างเล็กอีกที

"ถึงตอนนี้ ผมจะไม่มีเงินให้คุณ แต่ผมก็ทำงานแบบนั้นไม่ได้หรอก คุณปล่อยผมกลับบ้านให้ไปหาเงินมาใช้หนี้คุณก่อนได้ไหม หรือคุณมีงานอย่างอื่นให้ผมทำหรือเปล่า ที่ไม่ใช่งานแบบนั้น" ร่างบางเริ่มต่อรองออกมา เพราะเงินขนาดนั้นตัวเขาไม่มีแน่ๆ ลำพังจะหาเงินให้น้องกับค่ารักษาของแม่ เขาก็แย่แล้ว จึงลองของานจากร่างแกร่งดู

"นายว่าอะไรนะ. จะให้ฉันปล่อยกลับบ้านงั้นเหรอ ง่ายไปหน่อยเปล่า "

ร่างแกร่งที่ฟัง  เขานึกไม่ถึงว่าร่างบางจะฉลาดในการต่อรองและเอาตัวรอดได้เก่งขนาดนี้ การพูดจาหว่านล้อมให้คนยอม อายุขนาดนี้ถือว่าเก่งเลยที่เดียว



โปรดติดตามตอนต่อไป  

อยากอ่านต่อ   อย่าเงีบยนะคะ สักเม้นให้ไรท์ได้หายคอหายใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น