악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย29

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2561 07:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย29
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๒๙



ตุบ


หนุ่มตาน้ำขาวร่างใหญ่ถูกผลักล้มลงบนเก้าอี้ เขามองลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ๆลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้ถึงมาโผล่ที่แคนาดา ถ้าไปโผล่ที่ส่วนอื่นของแคนาดาเขาจะไม่สงสัยเลย แต่นี่ มาเฟียหนุ่มแห่งเกาะฮ่องกงมาโผล่ที่ที่เป็นบ้านเกิดของพ่อตัวเอง


"นายจะทำอะไรคริส" หนุ่มร่างหนาที่ไม่ต่างจากคริสเอ่ยถามเสียงนิ่ง อยู่ๆก็ถูกลากตัวออกมาจากบริษัท โดยไม่สนใจสายตาของพนักงานที่จ้องมองตาม แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเพราะเหล่าชายชุดดำที่ตามมาใช้ปืนขู่ทุกคนที่เข้าใกล้


"ออแกนอยู่ไหน" น้ำเสียงเข้มๆเอ่ยขึ้น เขาให้ลูกน้องมาที่แคนาดาสิบกว่าวันแล้วแต่ไม่มีวี่แววของคนที่เขาต้องการตัว จะเห็นก็แต่โจเซฟพี่ชายของออแกน


"ฉันไม่รู้" โจเซฟตอบ เขาไม่รู้ว่าน้องชายหายไปไหน สิบกว่าวันมานี้น้องชายและน้องสาวหาไปไหนก็ไม่รู้งานที่บริษัทก็ทิ้งให้เขาทำคนเดียว


"ไม่รู้" คริสกัดฟันพูด


"แกโทรหาน้องแกซะ" คริสพูดเสียงเข้ม


"คริส มันเกิดอะไรขึ้น ฉันต้องการคำอธิบายที่ดีกว่าการที่นายมาบังคับฉันแบบนี้"


"คำอธิบายอย่างนั้นเหรอ มันไม่มีหรอก" คริสยืนจ้องลูกพี่ลูกน้องด้วยใบหน้านิ่ง ทั้งสองจ้องมองกันอยู่นาน โจเซฟก็ไม่ยอมติดต่อหาน้องชายของตัวเอง เขาต้องการคำอธิบายจากมาเฟียตรงหน้า ทำไมถึงอยากจะพบน้องชายของเขาทั้งๆที่ไม่เคยที่จะเอ่ยถึงกันเลยสักครั้ง เมื่อโจเซฟยังคงนิ่ง มาเฟียหนุ่มจึงหันไปที่แจ๊คสันแล้วพยักหน้า แจ็คสันเข้าใจในเจตนาของคนเป็นนาย เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ถูกแยกออกไป สักพักจึงเดินกลับมาพร้อมกับหญิงสาวที่ถูดปิดปากเอาไว้ โจเซฟตาโตด้วยความตกใจ 


"คริส นายจับติน่าไว้ทำไม" มาเฟียหนุ่มไม่ตอบ เขาเดินเข้าใกล้ติน่าที่ถูกแจ็กสันจับตัวเอาไว้


"ฉันสั่งให้นายโทรติดต่อออกแกน...เดี๋ยว-นี้" ปากพูด มือกลับยื่นไปรับมีดสั้นที่ลูกน้องยื่นมาให้ ปลายมีเแหลมคม ด้ามมืดถูกแกะสลักเป็นรูปมังกรสีทอง 


"น้องสาวสุดที่รัก ถ้าหากบนใบหน้ามีแผลเป็นสักสองสามแห่ง คงจะน่ามองยิ่งขึ้น" ปลายมีดถูกยกขึ้นเกลี่ยบนใบหน้าสวย ติน่าตัวแข็งทื่อ พร้อมกับน้ำตาที่ไหล่อาบแก้ม เธอไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย เธอกลัวปลายแหลมของมีดจะกดลงที่ใบหน้าของเธอ


"คริส นายทำเกินไปแล้วนะ ติน่าเป็นน้องสาวของนายนะ" โจเซฟพยายามที่จะเข้าไปช่วยน้องสาว แต่ไม่สามารถขยับไปช่วยได้เพราะถูกชายชุดดำจับตัวเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหนได้


"น้องสาวเหรอ อือ จำไม่ค่อยได้ด้วยสิว่ามีน้องสาว" มาเฟียหนุ่มพูดโดยที่สายตายังคงจับจ้องที่หญิงสาวตรงหน้าส่วนมือก็ยังคงใช้มีดไล่ไปตามใบหน้าสวยของหญิงสาว


"ทำไงดีล่ะ ถ้าฉันไม่ได้เจอออแกน ใบหน้าสวยๆนี่คงต้องไปพึ่งหมอ" พูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหันไปมองโจเซฟที่มีใบหน้าซีดเผือด


"โอเค ฉันจะติดต่อออแกนให้" มาเฟียหนุ่มยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะผลักหญิงสาวอีกคนให้ออกไปห่างๆตัวเอง โจเซฟมองลูกพี่ลูกน้องอย่างโกรธๆที่ทำกับหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องได้ถึงขนาดนี้ น้องสาวที่หายไปหลายวันคงเป็นฝีมือของมาเฟียหนุ่มคนนี้สินะ แล้วน้องสาวกับน้องชายไปทำอะไรให้มาเฟียฮ่องกงคนนี้โกรธ


"ขอถามหน่อนสิ ทำไมถึงโกรธขนาดนี้" คริสยกยิ้ม สาวเท้าเข้าไปหาคนถาม ลูกน้องที่จับตัวโจเซฟไว้ปล่อนมือแล้วเดินถอยห่าง


"เล่นงานฉัน ฉันไม่ว่า แต่ถ้ายุ่งกับเมีย" ใบมีดแหลมคมถูกยกมาเกลี่ยที่ใบหน้าของโจเซฟ ฝรั่งหน้าหล่อกลั้นหายใจด้วยความกลัว เขาไม่รู้ว่าคริสทำเพื่อขู่ หรือทำเพราะต้องการจะทำมันจริงๆ


"ฉันจะส่งมันไปคุยกับบรรพบุรุษ" จบคำ โจเซฟกลืนน้ำลายลงคอทันที






หลายสิบแล้วที่พวกเขาถูกขัดไว้ในห้องนี้ โดยไม่รู้สถานการณ์ภายนอกเลย คนพวกนั้นแค่ยกถังน้ำมาให้พวกเขาล้างหน้าแปรงฟัน เวลาอาหารก็ยกมาให้จนครบสามมื้อต่อวัน ชานยอลยืนจ้องประตูที่ถูกล็อกจากด้านนอก เขากำลังคิดหาวิธีที่จะออกไปด้านนอก เขาจ้องมันนิ่งอยู่นาน แต่อยู่ๆเขากลับได้ยินเสียงเหมือนเฮลิคอปเตอร์บินอยู่ใกล้ๆเรือ ทุกคนในเรือหันมองหน้ากัน นั้นเป็นมาเฟียคนรักของเขาหรือว่าใคร


แกร็ก


สักพักใหญ่ประตูห้องที่ขังพวกเขาก็ถูกเปิด พวกเขาทั้งหมดถูกพาตัวออกจากห้องขังโดยที่ชายฉกรรจ์เหล่านี้ไม่เอ่ยอะไรสักคำ ชานยอลหลับตาลงพร้อมกับสภาพแวดล้อมที่มันมึนงง ร่างกายของเขากำลังปรับสภาพเพราะถูกขังอยู่นาน ชานยอลลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขามองบริเวณโดยรอบที่มีแต่น้ำทะเลาะสุดลูกหูลูกตา


"ขึ้นไป" พวกเขาถูกสั่งให้ขึ้นไปบนชั้นสองของเรือที่อยู่ตรงท้ายเรือ มันเป็นบริเวณที่มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ ชานยอลจ้องมองชายผิวขาวตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซ้ายขวามีชายชุดดำประกบเอาไว้ ชายคนนั้นส่งยิ้มให้กับเขาเมื่อเขาเดินไปถึง


"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" ชายคนนั้นพูดขึ้น ชานยอลจ้องคนตรงหน้านิ่ง ผู้ชายคนนี้พูดเหมือนว่าพวกเขาเคยเจอกันมาก่อน แต่ชานยอลกลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน


"ผมคิดว่าคุณจำคนผิด เราไม่เคยพบกัน" จบคำพูดของชานยอล ชายตรงหน้าเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นเท่านั้น


"นายไม่เคยเจอฉันหรอก แต่นายเคยเจอพี่ชายฉัน" พี่ชาย? ใคร?


"คนที่นายเคยเจอตอนไปฮันนีมูนที่แคนาดา" คนที่หน้าเหมือนกับมาเฟียคนรักของเขานะเหรอ ชานยอลจ้องคนตรงหน้าตาโตด้วยความตกใจ


"นึกออกแล้วสินะ" คนตรงหน้าพูดขึ้นยิ้มๆ


"คุณต้องการอะไรจากผม" ถามด้วยความสงสัย เขาคิดว่าตัวเองไม่เคยไปทำอะไรให้กับคนพวกนี้ แต่ทำไมถึงต้องมาจับตัวกันแบบนี้


"ฉันไม่ต้องการอะไรจากนาย แต่คนอื่นต่างหากที่มี" พูดจบ ด้านหลังของชานยอลก็ปรากฏหญิงชราคนหนึ่งเดินออกมา ชานยอลหันมองไปตามที่ทุกคนหันไป


"คุณย่า" ชานยอลอุทานด้วยความแปลกใจ ทำไมคุณย่าของคนรักถึงได้มาอยู่บนเรือลำนี้ นี่มันเรื่องอะไรกัน


"ไม่เจอกันนานเลยนะ หลานสะใภ้" ใบหน้ายิ้มๆที่เดินเข้ามาพร้อมกับคำพูดที่แสนใจดี ชานยอลมองคุณย่าของคนรักนิ่งไปพักใหญ่ จากนั้นจึงยิ้มออกมา


"ผมดีใจนะครับ ที่คุณย่าอยากเจอผมถึงขั้นให้คนไปจับตัวมา ต้องการจะเอาสร้อยคือเหรอครับ แต่ว้า...ผมไม่พกติดตัวนะสิ มันไม่เข้ากับผมเลย" ชานยอลพูดยิ้มๆ เขาพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว มิน่าวันแต่งงานหญิงชราคนนี้ถึงได้มองเข้าแปลก ๆท่าทางใจดี แต่แววตากลับดูลึกลับ นี่คงถึงเวลาที่ต้องเผยธาตุแท้แล้วสินะ


"ก็รู้นิว่ามันไม่เข้ากับเธอ แล้วทำไมถึงดื้อดึงที่จะรับ" หญิงชราเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มๆเหมือนผู้ใหญ่ใจดีเหมือนเดิม


"คุณย่ายัดเยียดให้ผมเอง" ชานยอลแย้งขึ้น แต่เขารู้ว่าที่คนตรงหน้าพูดมันหมายถึงอะไร


"ฉันไม่เคยเห็นด้วยที่หลานชายของฉันแต่งกับเธอ" 


"อ่า...ผมนึกว่าพูดถึงสร้อยซะอีก ที่แท้ก็หมายถึงคนรักของผมนี่เอง" ชานยอลพูดยิ้มๆสองขาเดินเข้าหาหญิงชราตรงหน้า แต่เดินไปไม่ถึงก็ถูกชายฉกรรจ์ขวางเอาไว้ก่อน


"ทำแบบนี้ คิดว่าคนรักของผมจะนับถือคุณย่าเหรอครับ ผมคิดว่าที่คุณย่าทำ ยิ่งทำให้คริสโกรธ" ชานยอลพูดขึ้อนอีกครั้ง


"แต่ถ้าหลานชายฉันเขาตาสว่างขึ้น" หญิงชราว่า ชานนยอลทำหน้าไม่เข้าใจ


"คุณย่าหมายความว่ายังไงครับ" 


"ฉันก็แค่ส่งหลายสาวของฉันเข้าไปออดอ้อนหลานชายนิดหน่อย ก็แค่นั้น" จบคำทำให้ชานยอลหลุดขำออกมา หญิงชรามองชานยอลอย่างสงสัย สิ่งที่เธอพูดมันน่าตลกตรงไหน เธอส่งคนไปเอาใจหลายชายเพื่อให้ลืมเด็กหนุ่มที่เธอสั่งให้คนจับตัวมาเพื่อฆ่าปิดปาก


"คุณย่าไม่รู้จักคนรักผมดีพอ...ถ้าคุณยะ..."


"คุณย่าส่งใครไปหาคุณคริสคะ ไหนคุณย่าบอกว่าถ้าหนูพาเขามาให้คุณย่า คุณย่าจะให้หนูกับคุณคริสแต่งงานกัน" เด็กสาวเพียงหนึ่งเดียวบนเรือเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองที่เธอ ยกเว้นก็แต่ชานยอลที่ยืนหัวเราะเหมือนกับคนเป็นบ้า เขาไม่คิดว่าเด็กสาวจะเผยธาตุแท้ออกมาตอนนี้ เธอคงกลัวที่จะไม่ได้คนรักของเขาสินะ มาเฟียนั่นมีดีอะไร ทำให้ผู้หญิงถึงอยากได้ไปครอบครองนักนะ


"คุณย่าหลอกใช้หลินหลินเหรอคะ" เด็กสาวพูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับน้ำตาที่อาบแก้ม


"แล้วเรื่องที่จะใช้หนี้แทนครอบครัวหนูอีก คุณย่าหลอกหลินหลินทำไมคะ" หญิงชราไม่สนใจคำพูดของเด็กสาว เธอหันไปมองที่ชานยอลอีกครั้ง


"อีกไม่กี่วันก็จะถึงอิตาลี พอถึงน่านน้ำอิตาลีให้ฆ่าคนพวกนี้ทิ้งซะ โยนความผิดไปให้คาร์ลโต้" พูดจบ เธอจึงเดินตรงไปยังฮอร์ที่จอดอยู่บนเรือ


"คุณแม่ คุณแม่จะใส่ร้ายคุณพ่อไม่ได้นะครับ" เจมส์ร้องขึ้น เมื่อคนที่จะกลายเป็นแพะรับบาปคือพ่อของเขา คุณย่าหันกลับมามองที่เจมส์


"ฉันไม่ใช่แม่เธอ และอีกอย่าง ฉันกับคาร์ลโต้ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว" เจมส์มองหญิงชราที่เคยได้ขึ้นชื่อว่าแม่บุญธรรมของตัวเองก้าวขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ ไม่นานเฮลิคอปเตอร์ก็ทะยานขึ้นท้องฟ้าไป เจมส์กำหมัดแน่น เขาไม่คิดว่าคุณย่าจะเป็นคนที่โหดร้ายขนาดนี้


"นี่ฉันต้องมารับรู้ดราม่าครอบครัวของคนอื่นด้วยเหรอเนี่ย" ปีเตอร์พูดขึ้นยิ้มกับเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่คิดว่าจะได้มาเจออะไรแบบนี้ก่อนที่จะตาย จบคำพูดของปีเตอร์ เขาก็ได้รับสายตาที่ไม่พอใจมาจากเจมส์ แต่มีเหรอคนอย่างมาเฟียอิตาลีอย่างปีเตอร์จะสนใจ ไม่พอใจก็แล้วแต่ เขาไม่สนอยู่แล้ว


"เอาพวกมันไปขังที่เดิม ถึงเวลาค่อยเอาออกมา" ออแกนพูดขึ้น เหล่าลูกน้องก็ทยอยลากกลุ่มของชานยอลกลับลงไปที่ใต้ท้องเรือเหมือนเดิม นี่เขาถูกพาขึ้นมาเพื่อให้รู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังแค่นั้นสินะ


"ถึงอิตาลีแล้ว พวกฉันถูกฆ่า แล้วนายล่ะปีเตอร์" ชานยอลถามปีเตอร์ เพราะเขาสองคนเดินข้างๆกัน


"ไม่รู้" ปีเตอร์ยักไหล่แล้วตอบ เขายังไม่รู้ว่ารายต่อไปอาจจะเป็นตัวเองก็ได้ที่จะถูกลากขึ้นไปด้านบนแล้วฆ่าตัวตายทันที


"นายดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร" ชานยอลถาม


"นายก็เหมือนกัน" ปีเตอร์ถามกลับ


"เข้าไปได้แล้ว" เมื่อมาถึงห้องขังเดิม พวกเขาก็ถูกผลักเข้าไปด้านใน จากนั้นประตูก็ถูกล็อกไว้เหมือนเดิม ทุกคนหันมายิ้มให้กัน ยกเว้นก็แต่หลินหลินที่ยังคงก้มหน้าร้องให้อยู่


"ไม่คิดว่าผู้หญิงสวยๆที่ดูใสซื่อจะทำได้แสบแบบนี้" เจมส์พูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองเด็กสาวเพียงคนเดียวที่อยู่ในห้องขังด้วย หลินหลินขยับถอยห่างจากคนอื่นโดยอัตโนมัติ


"ปล่อยไปเถอะ ผมรู้มานานแล้วว่าหลินหลินเป็นนกต่อ แค่ไม่รู้ว่ามาจากใครเท่านั้นเอง" ทุกคนหันมองที่ชานยอล รู้ แล้วยังจะตามน้ำไปเนี่ยนะ เด็กคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ทั้งเจมส์และปีเตอร์คิดไปทำนองเดียวกัน




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



อ้าว...ที่แท้ก็คุยย่านี่เอง หลินหลิน เธอไม่น่ารักเลยนะ


เอาใจช่วยไอ้แสบและเพื่อนๆด้วยนะคะ







ความคิดเห็น