Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

ชื่อตอน : บทที่1 : คู่หู

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 : คู่หู
แบบอักษร

บทที่1 : คู่หู

.

.

.


"มึง ไหวมั้ยวะ"

"นิดหน่อยมึง กูยังไหว มึงอ่ะไอ้ปัน"

"ไหวดิวะ เหลือแค่ไม่กี่แต้มแล้ว"

"ทุกคนฟัง! จำไว้นะถึงเราจะแพ้หรือชนะ ก็อย่าพึ่งไปนึกถึงมัน ตอนนี้ทำให้เต็มที เข้าใจมั้ยทุกคน!"

"ครับโค้ช!!!"

ปี๊ดดดดดดด

"หมดเวลาพัก นักกีฬาลงสนาม!"

หลังจากเสียงนกหวีดดังหมดเวลาพักนักกีฬาทุกคนค่อยๆลงสนามแล้วยืนอยู่ประจำจุดหน้าที่ของตนเองตามที่ฝึกซ้อมกันมาอย่างหนัก กว่าจะถึงตอนนี้ก็อาจจะเหนื่อยล้ากันมามาก แต่สำหรับเจแปนและเพื่อนๆทุกคนตอนนี้ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมเท่านั้น

"เห้ยเจแปน ถ้าบอลแรกมาไอ้ไมล์ได้ กูเซ็ตมึงจัดเลยนะ"

"เออๆ ไม่พลาดแน่นอน"

หนุ่มน้อยหน้าหวานอย่างเจแปนรีบพยักหน้ารับทันทีเป็นอันว่ารู้กันกับคู่หูมือเซ็ตเตอร์กับมือตบหัวเสาอย่างเขาเอง

ทุกอย่างเตรียมพร้อมปุ๊ป นักกีฬาทั้งสองฝ่ายต่างเตรียมตัว สายตาทุกคู่แน่วแน่ไปที่ฝั่งตรงข้ามที่เป็นฝ่ายเสริฟ์ก่อน ไม่รอช้าเมื่อเสียงนกหวีดดังอันเป็นสัญญาณให้รู้กัน ลูกวอลเลย์ก็ถูกเสริฟทันที

ปุ้งงงงง!!!

"ไมล์!"

ปึก!!

เป็นไปตามคาดอย่างที่เจแปนและปันทั้งสองมองไว้ไม่มีผิด ลูกบอลถูกเสริฟมายังเป้าหมายและเป็นไปตามคาด เห็นทีเกมส์ล่าแต้มนี้เจแปนจะเหนือกว่าอยู่แล้ว

"ปัน!"

พรึ่บ!

เพียงแค่อีกคนเอ่ยชื่อคู่หู อีกคนก็คุมเกมส์และเซ็ตลูกบอลให้เจแปนได้เป็นอย่างดีโดยไม่มีผิดพลาด รวมถึงเจแปนที่แน่วแน่เซ็ตตัวกระโดดและใส่แรงทั้งหมดตบไปที่ลูกบอลที่จะพยายามให้มันไม่ติดบล็อคของฝ่ายตรงข้าม

ปุ้ง!!!

ปี๊ดดดด!

"เยส!!! ไอ้เจมึงแม่งโคตรเจ๋ง!"

เป็นไปตามคาดอย่างที่หวังเมื่อเจแปนสามารถตบผ่านบล็อคไปได้ และฝ่ายตรงข้ามที่เรียกได้ว่าไม่มีคำว่าอ่อนให้แน่นอน ก็ยังพลาดรับลูกตบของเจแปนไม่ได้

"เออเว้ย ดิวลูกสุดท้ายแล้วว่ะมึง"

"เออ กูรู้แล้ว ลูกต่อไปมึงทำให้ได้แบบนี้อีกนะไอ้เจ"

คู่หูทั้งสองส่งยิ้มให้กันนิดหน่อยก่อนจะเริ่มเข้าที่และประจำจุดของตัวเอง เสียงหอบค่อยๆแทรกขึ้นมาที่ละน้อยหยาดเหงื่อที่ค่อยๆผุดตามขมับทั่วทั้งบริเวณหน้า

อีกแค่ลูกเดียว ทั้งทีมของเจแปนจะเป็นแชมป์ในปีนี้และจะเป็นปีแรกที่เขาจะเป็นแชมป์เช่นกัน ป้ายไฟแผ่นใหญ่ตัวเลขสีแดงสว่างแสดงตัวเลข 26 : 26 ซึ่งอีกแค่คะแนนเดียวทุกอย่างก็จะปรากฏผลทันที

"ไอ้เจ กูเชื่อใจมึงนะ"

"สัส! จะมาดราม่าเชี่ยไรตอนนี้ไอ้ปัน"

"เอ่อน่า ขอนิดนึงไอ้สัส รักมึงมั่ก จุ้บๆ"

"จุ้บพ่อง!"

ปุ้ง!!!!

.

.

.

.

.

ปี๊ดดดดดด!!!

"โอ้โห!! ดูเหมือนว่าปีนี้โรงเรียนโยธินพิทักษ์ก็พลาดไปอย่างน่าเสียดายนะครับ!"

"ใช่ครับ คะแนนที่ตามกันมาอย่างสูสี ก็ปรากฏว่าปีนี้ชัยชนะก็ยังคงต้องตกเป็นของ เอ็ม.แมนเตอร์!!"

"ขอแสดงความยินดีให้กับแชมป์ของเราปีนี้ด้วยครับ!!!"

ใบหน้าหวานของเจแปนซึ่งตอนนี้เขากำลังจ้องมองเหรียญรางวัลที่อยู่ในมือ เขาควรดีใจใช่มั้ยล่ะ...แต่ผิดคาด เขากำลังมองเหรียญเงินที่เป็นอันดับสองอย่างน่าเสียดาย

พอมองอีกฝากนึงจากสนามแข่งโรงเรียนเรียนที่เป็นแชมป์ในปีนี้ไม่ใช่โรงเรียนของเขา แต่เป็นโรงเรียนเอ็ม.แมนเตอร์ แชมป์4ปีซ้อนต่างหาก น่าเสียดายทั้งที่มายืนอยู่จุดนี้แล้วแต่ก็ยังไม่ได้จับถ้วยรางวัลสีทองอร่ามนั่นสักที

"เห้ย! ไอ้เจแปนของพี่ มึงเหม่ออะไรอยู่ฮะ!?"

"เห้ยไอ้เจ กูว่าเราไปฉลองกันเถอะ!"

"..." เงียบ~

"หือ? เสียดายอยู่หรอมึง เอาน่าปีหน้าก็ยังมีอีกนะเว้ยไอ้เจ"

เจแปนละสายตาจากเหรียญเงินตรงหน้า ก่อนจะมองหน้าเพื่อนซี้ทั้งสี่ที่ฝ่าการแข่งมาด้วยกันทุกครั้งก็ว่าได้

เริ่มต้นเลย คนแรกจะเป็นใครไปไม่ได้ก็ไอ้คู่หูมือเซ็ตเตอร์ของเขานั่นเอง ไอ้ปัน ต่อมา ไอ้ไมล์ ไอ้เทล และไอ้ซีโอ เพื่อนสนิทของเขาทั้งสี่

"เสียใจดิวะ กูอุตส่าห์ตั้งใจซ้อมเลยนะมึง กว่าจะมาถึงวันนี้มึงก็รู้นี่หว่ากว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ มันยากแค่ไหน"

"โธ่! ไอ้เจ...เราที่สองนะเว้ย! มึงจงภูมิใจซะที่ผ่านมามึงตั้งใจคนเดียวรึไงฮะ!?"

"พวกกูก็ตั้งใจมากับมึงนี่ไง จริงป้ะไอ้ปัน"

"เออ ไอ้เทลกับไอ้ไมล์ก็พูดถูก ปีหน้ายังมีโอกาศนะไอ้เจ พวกกูก็จะสู้ไปพร้อมกับมึงนี่ไง"

หน้าหวานก้มมองเหรียญรางวัลสีเงินวาววับอีกครั้งก่อนจะคลี่ยิ้มให้กับเหรียญแห่งความตั้งใจที่ทุ่มเทตรงหน้า ก่อนที่จะเงยผน้าแล้วสบตากับเพื่อนสนิททั้งสี่อีกครั้ง

"อื้ม! ปีหน้าเอาใหม่โว้ยยย!"

"จัดไปเว้ยมึง! ฮ่าๆๆๆๆ"

.

.

.

.

.

1ปีต่อมา~


~Don’t mess up my tempo

ทึล รอ บวา อี กอน ชุง บุน ฮี 

I said don’t mess up my tempo

คือ นยอ เอ มัม มึล ฮุม ชิล beat

ออ ดี เอ โด ออบ ซึล รี ดึม เม มัท ชวอ 1 2 3!!!~

 [ Tempo-Exo ]

ติ๊ด!

"ว่าไงครับแม่?"

[เจแปน วันอาทิตย์นี้หนูว่างมั้ยลูก?]

"มีอะไรรึเปล่าครับแม่?"

[คือพ่อเขาอยากจะคุยกับลูกนิดหน่อยน่ะหลังจากทำงานเสร็จ แม่เองก็ด้วยนะ]

"อาทิตย์นี้เจพอว่างครับแม่ พ่อกับแม่จะกลับมาแล้วใช่มั้ยครับ?"

[ใช่จ่ะ แม่กับพ่อจะกลับไปหาเจแปนนะลูก วันอาทิตย์นี้นะจ๊ะ]

"ครับแม่ เจจะรอนะ รักนะครับ"

ติ๊ด!

"แม่หรอวะเจ?"

"เออดิ วันอาทิตย์นี้แม่กูจะกลับมากลับพ่อด้วยแหละ เหมือนพ่อเค้าจะมีเรื่องคุยกับกูว่ะ"

"มีเรื่องจะคุย?"

"ก็เออดิ"

เจแปนมองหน้าปันที่ดูยิ้มกวนๆถามคำถามเดิมแล้วเลิ่กคิ้วแกล้งถามเขาซํ้าอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มกริ่มเมื่อเห็นเพื่อนหน้าหวานของเขาเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาซะแล้ว

"ยิ้มแบบนี้มึงหมายความว่าไง?"

"ที่พ่อมึงมีเรื่องจะคุยนี่ เขาจะ..."

"จะอะไรของมึงไอ้เชี่ยปัน"

"จะหาผัวให้มึงป้ะวะ ฮ่า!ๆๆๆ"

"ผัว พ่อ มึง สิ!!!"

หน้าหวานของเจแปนเบะปากมองบนทันทีเมื่อได้ด่าถึงบิดาของคู่หูไปแล้วก็ทำเอาเพลียจิตอยู่ไม่น้อย ในเมื่อส่วนมากไอ้ปันมันก็มักจะแซวเขาเรื่องที่อยากให้เขานั้นมีผัว

'ไอ้เจแปนคนนี้ต้องมีเมียสิวะ จะมีผัวได้ไง ให้ตายเถอะ!'

"หึๆ ทำหน้าแบบนั้นกูรู้เลย คิดว่าตัวเองจะต้องมีเมียใช่ป้ะ!?"

"เออ! กูเนี่ยอยากมีเมียครับ ไม่ใช่มีผัวแบบที่มึงบอก!"

"อู้ววว น้องเจแปนอย่าเกรี้ยดกราดสิครับ ไม่เอานะ จุ๊ๆ"

ไอ้คู่หูแกล้งทำปากจู๋ใส่ร่างหน้าหวานก่อนจะยกยิ้มชอบใจ เมื่อได้แกล้งอีกคนให้โมโหขึ้นมา

"จุ๊พ่องมึงไอ้สัส!!!"

"ฮ่าๆๆ ไปเว้ยๆซ้อมต่อๆ เร็วครับน้องเจแปนตามพี่ปันมา"

"ไอ้สัสปัน!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

ทุกวันนี้เรื่องรักๆใคร่ๆหนุ่มน้อยหน้าหวานอย่างเจแปนก็ตัดมันทิ้งออกจากวงจรความคิดเขาไปได้เลย การที่เขาจะมีแฟนเป็นสาวสวยนมอึ๋มนั้น มองว่าคงอีกนานกว่าเขาจะได้มีเมียกะเขาบ้างสักที

แค่ตอนนี้ต้องรีบวิ่งแจ่นไปซ้อมวอลเลย์ก็แทบจะตายอยู่แล้ว นี่หรอจะให้ไปหาแฟนนมอึ๋มๆ ให้ตายเถอะลำพังแค่การซ้อมในแต่ละวันขอให้ผ่านพ้นไปก็ดีเท่าไหร่แล้ว โดยที่ไม่ต้องเมื่อยตัวไปหมดแบบนี้

พรึ่บ! ปุ้งงงง!!!

"เยี่ยมมากเจแปน ยังคงไว้ได้ดีเหมือนเดิมเลย"

"โห่! โค้ชอย่าเชียร์แต่เจแปนดิโคช้ ผมเซ็นเตอร์นะโค้ช ชมผมด้วยย"

"ฮ่ะ!! ไอ้ปัน มึงแม่งขี้อิจฉาอ่ะ ฮ่าๆๆๆ"ไอ้ไมล์พูดขึ้น

"ดูๆ ดูทำหน้าเข้า ไอ้สัส!...หน้าตามึงไม่ใช่เด็กอนุบาล ดูทำๆ"ตามมาด้วยไอ้ซีโอ

"เชี่ยยยย เบะปากเหมือนจะร้อง ไอ้สัสปัน...กูสยอง! ฮ่าๆๆๆ"ตบท้ายด้วยไอ้เทล

มันก็จริงอย่างที่เพื่อนอีกสามคนพูด ดูสินั่นมันคู่หูเซ็ตเตอร์ของเขานะ ทำไมมันถึงได้หน่อมแน๋มแบบนี้ มันไม่ได้ดูน่ารักอะไรสักนิดกับการเบะปากน้อยใจเหมือนจะร้องไห้ แต่มันดูน่าถีบ!!!

"ปัน โค้ชว่าเองซ้อมหนักนะ นอนพักพอป้ะวะ?"

"โค้ช!"

"อะไรอีกล่ะ?"

"ชมผมมั่งดิโค้ช! ชมแบบไอ้เจแปนอ่ะโค้ช!"

"หึ! ไม่อ่ะ ดูทำตัวเข้านึกว่าสี่ขวบรึไง สยองอย่างที่ไอ้เทลมันว่าจริงๆ"

"เอ๊าาาาโค้ช!"

"ไปๆ ซ้อมต่อ อย่าอู้นะเว้ย!"

"คร้าบบบบบโค้ช!!!"

การฝึกซ้อมก็ยังคงดำเนินไปเกือบทุกๆวัน การฝึกที่มีความเฮฮาและเสียงหัวเราะภายในสนามซ้อมไปด้วย ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ













​ติดตามตอนต่อไป

​-มาแล้วจร้าาาา ฝากประเดิมตอนแรกไว้ด้วยนะจ๊ะ อย่าลืมเม้นให้กำลังใจไรท์คนนี้ด้วยนะ^^ 

ไว้เจอกันตอนหน้าจร้า!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}