ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า...nc

ชื่อตอน : บทที่ 2 จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า...nc

คำค้น : Love Blood รักนี้ฝังเขี้ยว , ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า...nc
แบบอักษร

​บทที่ 2



"จะไปไหนห๊ะ?" คิวท์กระชากข้อเท้าเล็กที่ทำท่าจะกลิ้งหนีลงเตียง รูบี้ทำหน้าเหว๋อทันทีเมื่อแรงอีกฝ่ายเยอะพอควรจนตัวเขายังเกือบลอยผ //หรือว่ามึงเป็นแวมไพรท์เหมือนกันวะ?!

"ไม่! ปล่อยข้า!!" รูบี้ปฏิเสธและถอยหลังหนีจนแทบจะตกไปอีกฝั่งของเตียง คิวท์ก็กระชากข้อเท้าเล็กให้กลับมาอยู่ที่เดิมอีกเช่นเคย

"อ่ะ ไม่เอา อื้อออ" ตามมาด้วยจูบที่โคตรป่าเถื่อน ตากลมเหลือบมองไปมาเพราะรู้สึกว่าพลังในตัวเองไม่สามารถเรียกคืนได้ในตอนนี้ //ทั้งที่ปกติเขาจับมนุษย์เหวี่ยงได้ไกลถึงห้าร้อยเมตรเลยนะ (=_=") 


"อืม...." คิ้วหนาขมวดเข้าหากันมุ่นเมื่อได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเองภายในโพรงปากเล็ก แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่ามันทำให้เขาตื่นเต้นจนอยากทำให้อีกฝ่ายครางจนต้องร้องขอชีวิต?


"อั่ก!" ใบหน้าเล็กสะบัดหนีเมื่อเป็นฝ่ายถูกกัด บาดแผลจะเกิดขึ้นและหายไปอย่างรวดเร็วก็จริงแต่มันก็สร้างความรู้สึกเจ็บให้เช่นกันนะ ตาแดงตวัดมองด้วยความโกรธแต่ถึงอย่างงั้นก็ยังคงไม่สามารถจะผลักร่างกายหนีให้ถอยไปติดผนังได้เลย

"คิดว่ามองกูแบบนั้นแล้วคืนนี้มึงรอดหรอวะ? ผิดถนัดเลย ถ้าพรุ่งนี้เช้ามึงมีแรงเดินออกจากห้องนี้ไปได้อย่ามาเรียกกูว่าไอ้คิวท์" ร่างสูงข่มขู่อย่างน่าตื่นเต้นแต่รูบี้กลับไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายกับคำพูดเหล่านั้น 


"เจ้ามนุษย์หน้าโง่...คิดจะทำอะไรกัน? สืบพันธุ์รึอย่างไร? นับวันยิ่ง...."


"ยิ่งอะไรไม่ทราบ? ทำไมใช้คำพูดโบราณขนาดนั้น เดี๋ยวก็แทนตัวเองว่าข้า? เรียกกูว่าเจ้า? นี่หลงมาจากยุคไหนวะ?" คิวท์กระซิบถามที่ข้างหูนิ่มและไล่ซุกไซ้จนรูบี้ต้องดันไหล่อีกคนไว้ก่อน มือหนาจับมันตรึงลงเตียงทั้งสองข้างแล้วเริ่มโจมตีหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายบดเบียดจนปีศาจที่เริ่มตื่นตัวภายใต้เนื้อผ้าหนามันทำให้ร่างเล็กต้องรู้สึก

"ฮึ่ก อย่ะ อย่ากัด โอ๊ย!" รู้บี้สะดุ้งเฮือกเมื่อคิวท์งับเข้าที่ลำคอเขาเต็มแรง //มนุษย์จะกินแวมไพรท์จริงๆ ด้วย นี่ช่วงที่หลับไปข้าพลาดหลายอย่างเลยใช่มั้ยยยยย?!!


"ตัวมึงหวานชิบส์" คิวท์สบถออกมาเมื่อได้ลิ้มลองรสชาติเลือนร่างเล็ก ผิวก็ขาวแต่ทำไมเขาถึงกัดไม่เป็นรอยกัน มันดูช้ำๆ หน่อยแล้วก็จางหายไปในพริบตา //หรือกูเมา? 

"ไม่! ปล่อย ฮึ่ก ฮือ...พวกเจ้ามันบ้ากันไปแล้ว! เป็นได้แค่อาหารคิดจะเปลี่ยนมาเป็นผู้ล่าแทนช่างบังอาจ!!" นอกจากจะใช้คำพูดโบราณสิ่งที่สื่อออกมายังทำให้คิวท์ไม่มีความเข้าใจอีก ร่างสูงเลิกสนใจเพราะคิดว่าคงเมากระชากเสื้อผ้าของคนใต้ร่างจนขาดวิ่น

"อ๊ากกก!! ปล่อยข้า!!" //หมดกันความสง่างามที่สะสมมา (T T") ปากเรียวถูกปิดด้วยปากหนา ร่างสูงบดขยี้อย่างรุนแรงชนิดที่ว่าต่างคนต่างได้ริมรสของเลือดเลยจริงๆ   รูบี้รู้สึกคันยุบยิบภายในเพราะในขณะที่อีกฝ่ายบดจูบนั้นเขี้ยวเขาที่บาดไปตามขอบปากก็ทำให้ได้รสชาติน้ำหวานสีแดงด้วยเหมือนกัน //สรุปกลายเป็นกูจูบตอบมันอีก?

"เคยเปล่าวะ?" รูบี้สะดุ้งเฮือกเมื่อคิวท์จับขาเรียวแยกออกกว้างแล้วใช้นิ้วแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบ ขนาดแก่นกายเล็กยังไม่ทันตื่นตัวมันก็บุกรุกเข้ามาแล้ว? 

"อ่ะ ไอ้!"


"ด่าอีกทีก็จะใส่เพิ่มนะมึง" คิวท์หงุดหงิดกับเสียงน่ารำคาญของคนใต้ร่างเริ่มขยับนิ้วเข้าออกทั้งที่รู้ดีว่ามันฝืนแค่ไหน มือเล็กข่วนไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าจนมันขาดเพื่อแบ่งปันความเจ็บและความรู้สึกบางอย่างที่แฝงมาพร้อมกัน

"พอแล้ว ฮึ่ก หยุดทำแบบนั้นนะ!" รูบี้ไม่มั่นใจแล้วว่าตอนนี้อีกคนกำลังคิดจะทำอะไร นิ้วยาวค่อยๆ แทรกเข้าออกช้าๆ แถมใบหน้าหล่อก็จ้องที่จุดนั้นตาไม่กะพริบราวกับเป็นเรื่องน่าเร้าใจแต่สำหรับเขามันเป็นเรื่องแปลกประหลาดสิ้นดี 

"แน่นขนาดนี้... ไม่เคยหรอวะ?"


"คะ...เคย...เคยอะไรเล่า?!"

"ก็เคยโดนใครเข้าไปในนี้บ้างหรือยังไง?" คิวท์ถอนนิ้วออกเล่นเอาร่างเล็กอ้าปากค้างเพราะความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับช่องทางของเค้ามันไม่ใช่เลย!!

"อึ่ก...ข้าจะฆ่าเจ้า..."


"เหลือแรงก็เอาสิครับ หึหึ" คิวท์ลุกขึ้นไปคว้าอุปกรณ์ช่วยเหลือมาโยนลงข้างๆ เข็มขัดเส้นยาวถูกถอดออกจากเอวแล้วใช้มัดตรึงข้อมือของรูบี้ไว้แน่น ใบหน้าหวานกำลังมึนงงจนกว่าจะรู้ตัวทุกอย่างก็เรียบร้อยซะแล้ว


"อ่ะ อ่ะ ยะ...อย่านะ นั่นอะไร?" ตากลมจ้องสิ่งที่ผงาดออกมาจากกางเกงชั้นในของอีกฝ่ายจนตาค้าง //เจ้าเป็นปีศาจแน่ๆ!!


"หึหึ ไม่เคยเห็นล่ะสิ นี่กูโคตรภูมิใจเลยนะ อืม...ระหว่างผู้ชายด้วยกันคงต้องใช้...." มือหนาคว้าขวดเจลมาบีบใส่มือจนแทบไหลย้อยหยดลงเตียง รูบี้จะใช้เท้ายันอีกฝ่ายให้ออกห่างแต่คิวท์ก็หลบแลจับมันกดลงด้วยมือข้างเดียว ใช้ตัวเองแทรกลางและทาตัวช่วยพวกนั้นลงบนแก่นกายเล็กและช่องทาง

"ยะ...อย่ายุ่งกับมัน อึ่ก!" ต่อให้ร่างกายนี้จะเย็นจัดแต่มันก็ไม่ได้ไร้ความรู้สึกขนาดนั้น มือเล็กดึงจนหัวเตียงสั่นส่งเสียงดังทำให้คิวท์ต้องเงยหน้ามองตากลมที่จ้องตนอย่างน่ากลัว

"ไม่ต้องขู่หรอกนะ เพราะกูไม่กลัว"


"ไม่กลัว...แม้ว่าข้า...อึ่ก คือแวมไพรท์อย่างงั้นรึ?"


"หึหึ ก็ดูเหมือนดีนะ แต่โทษทีว่ะ...กูไม่ใช่เด็ก คลายตัวซะ กูจะเข้าไปแล้ว" คิวท์บอกแล้วจับส่วนแข็งขื่นของตัวเองจ่อที่ปากทางเข้า ซึ่งไม่ว่าจะดูยังไงก็ไม่น่าจะผ่านเข้าไปได้เลย

"หยุด! ถ้าเจ้าเข้ามาข้าจะกัดคอเจ้าให้ขาดเลย!!"


"หึ รอยนี้มึงก็กัดกูไปแล้วนี่ อย่าเล่นตัวให้มาก อยากให้กูขึ้นเตียงด้วยก็พูดตรงๆ เข้า-ใจ-มั้ย?!" คิวท์ถามแล้วกระแทกผ่านประตูทางปิดที่เป็นเนื้อเยื่อบางเข้าไปด้านใน ปากที่กำลังจะเถียงกลับพร้อมเขี้ยวเล็กทั้งสองข้างแทบจะอ้าค้างไว้แบบนั้นเมื่อถูกอีกฝ่ายแทงตรงๆ?

//ก็ตรงๆ ถูกแล้วไง? (-.,-)


"อั่ก! มัน...เจ็บ!" รูบี้แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองกำลังถูกมนุษย์ผู้ต่ำต้อย? แทงด้วยอาวุธที่ใหญ่กว่าคมมีดซะอีก //หรือว่ามันเป็นปีศาจ? ต้องปีศาจแน่ๆ


"กูบอกว่าไง?" คิวท์ถามเสียงแข็ง ร่างเล็กดึงจนเข็มขัดเกือบขาดติดมือแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เป็นอิสระได้ คิวท์กัดฟันแน่นเพราะเขาฝืนดันเดินหน้าอย่างเดียว ภายในก็เย็นจนทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มันไม่เหมือนใครจนแท่งร้อนกระตุกตอบรับกับส่วนภายใน

"อื้ออออ!!!"

กึด!!

"อ๊ากกก!!!" คนใต้ร่างร้องเหมือนจะขาดใจเมื่อถูกคิวถอนแท่งร้อนออกแล้วจับกระแทกเข้ามาใหม่อย่างแรง แค่เสียงกึดที่ผ่านเข้าไปก็ทำให้คิวท์รู้ได้ทันทีว่าช่องทางคับแคบนี้คงฉีกขาดออกจากกัน รูบี้แทบพูดไม่ออกเพราะเจ็บยิ่งกว่าถูกไม้เสียบเข้าที่หัวใจซะอีก

"อย่าเกร็งสิวะ!!" คิว์ตะคอกใส่อีกคนเสียงดัง รูบี้ส่ายหน้าเร่าๆ ขากระตุกสั่นจนไม่อาจควบคุมร่างกายนี้ได้ พลังที่ยังไม่กลับคืนเหมือนยิ่งถูกอีกฝ่ายดูดออกให้หนักกว่าเดิมซะอีก คิวท์กัดฟันแน่นเพราะมันคับแคบจนเขาเองก็เจ็บ ตัดสินใจถอนแท่งร้อนออกและกระแทกกลับเข้าไปสุดลำ รูบี้ตวชาวาบนิ่งค้างอยู่แบบนั้น ความจุกแล่นเข้าท้องน้อยจนเหมือนร่างกายส่วนล่างของเขากำลังถูกตอกด้วยเสาเข็ม

"อ๊าาาา ซี๊ดดด ดีอย่างที่ไอ้ไนท์บอกเลยว่ะ อืม อ่า" คิวท์ครางออกมาอย่างพอใจ ใบหน้าหวานส่ายไปมาช้าๆ ทำหน้าทรมานแต่กลับไม่มีน้ำตาออกมาสักหยด คิวท์ก้มลงไปดูดเม้มที่ยอดอกทั้งสองข้างและใช้มือที่เหลืออยู่สาวรูดแก่นกายเล็กที่เริ่มตอบสนองการกระทำของเขาด้วยเช่นกัน

"ฮึ่ก เจ็บ!" ร่างกายของรูบี้เริ่มโยกคลอนตามแรงส่ง คิวท์ขยับแท่งร้อนเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเสียงน่าอายเพราะตัวช่วยที่ถูกเขาทาเอาไว้นั้นมันเกินปริมาณที่คนทั่วไปเขาใช้กันซะอีก

"ฮึ่ก อื้อออ อ่ะ อ๊า!" คิวท์ก้มหน้าก้มตาดูดเม้มยอดอกทั้งสองคนด้วยความมันเขี้ยว รูบี้ร้องลั่นทุกครั้งที่ถูกอีกฝ่ายสวนสะโพกใส่ จากตอนแรกที่คิดว่าจะถูกมนุษย์จับกินกลายเป็นถูกกระทำให้เสียศักดิ์ศรีซะมากกว่า 

"ฮึ่มมมมมม" เสียงครางที่ดังออกมาดูกระเส่าจนใครได้ยินคงต้องมีอารมณ์ แต่สำหรับร่างเล็กที่ถูกกระแทกอย่างเอาเป็นเอาตายตอนนี้มันเหมือนเสียงคำรามเพื่อข่มขู่กันชัดๆ

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อึ่ก...จะ..ฆ่า ฮึ่ก จะฆ่า อ๊า!!" เสียงที่หลุดรอดออกมาแทบไม่เป็นคำพูด ยิ่งอีกฝ่ายบอกจะเอาคืนคิวท์ยิ่งจัดหนัก //สะโพกไม่ร้าวก็ให้มันรู้ไปสิวะ

"แฮ่กๆ ข้างในมึงเย็นจังวะ แต่ก็รู้สึกดีโคตร อืม...อ่า..." คิวท์บอกแล้วเชิดหน้าครางด้วยความพอใจ กางเกงก็ไม่ได้ถอดออกแต่อย่างใดเพราะสำหรับเขาต่อให้ใส่เสื้อผ้ากี่ชั้นก็ทำได้ไม่เคยมีปัญหา //ก็คนจะทำซะอย่าง

"อ๊า!! ข้าเจ็บ!!" รูบี้ร้องลั่นห้องเมื่อคิวท์เร่งสะโพกอัดใส่ช่องทางเล็กไม่ยั้ง ใบหน้าหวานอยากจะหลับตาหนีการถูกข่มเหงครั้งนี้แต่ก็ทำไม่ได้ คิวท์บีบคางเล็กให้หันมาจ้องตาตนถึงได้เห็นว่าตากลมภายในนั้นมันกลายเป็นสีฟ้าสวยขนาดไหน

"ซี๊ดดดด แม่งกับผู้ชายมันดีอย่างงี้เลยหรอวะ?" ยิ่งมองยิ่งหลงใหลจนเผลอเร่งสะโพกรัว ปากหยักพึมพำออกมาให้ได้ยิน รูบี้ไม่อยากยอมรับแต่ภายในท้องเขาถูกอีกฝ่ายทำให้ปั่นป่วนไปหมดแล้ว

"ฮึ่ก อ๊ะ อ๊ะ อ๊า!!!" ร่างเล็กไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะส่งเสียงน่าอายได้ขนาดนี้ ปากที่ร้องครางออกมาไม่หยุดพร้อมสายตาที่มองคิวท์ด้วยความโกรธกำลังเรียกให้ร่างสูงรู้สึกอยากทำมากกว่าเดิมซะอีกจนอดเน้นสะโพกใส่ในจุดที่ทำให้รูบี้ต้องสะดุ้งไม่ได้

"แม่งรัดแน่นชิบหาย อ่าา" ร่างกายเล็กกระตุกหงึกหงัก ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรให้เสร็จออกมาแต่เหมือนกล้ามเนื้อนั้นรับไม่ไหวกับแรงที่ใส่เข้ามาจนทำเอาสั่นไปทั้งร่างกาย คิวท์ไม่เบาแรงและไม่คิดจะทนุถนอมอีกฝ่ายเลยสักนิด //ก็มาเพราะต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรือไง? 

"อึก อ่ะ โอ๊ย! ฮือออ" รูบี้ร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงมากัดยอดอกทั้งสองข้างจนเลือดซิบ แต่มันก็เป็นเพียงแปบเดียวจากนั้นก็จางหายไปจนร่างสูงเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าใครกันแน่ที่เมา? 


//กัดเก่งกว่ากูอีกนะ!!


"อ่า อ่า...มึงชื่ออะไร? ซี๊ดดด" คิวท์ถามทั้งที่สะโพกนั้นไม่หยุด รูบี้แทบฟังไม่รู้เรื่องพยายามจะดึงมือให้ออกแต่เรี่ยวแรงที่สูญหายไปอย่างไม่เข้าใจก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี


"อ่ะ อ่ะ อึ่ก พูดอะไร...ฮึ่ก ก็หยุดทำแบบนั้นก่อนสิ!!"


"จะให้หยุดได้ยังไง อ่า อ่า ซี๊ดดด ไม่ไหวแล้วเว้ย!!" คิวท์รั้งข้อเท้าเล็กขึ้นพาบ่าทั้งสองข้างแล้วซอยเอวถี่ๆ แท่งร้อนดันลึกจนชนผนังด้านในสร้างความเสียวกระสันจนคนที่คิดว่าตัวเองนั้นไม่เคยรู้สึกกับอะไรมานานแล้วต้องเชิดหน้าร้องลั่นห้อง

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อั่ก อั่ก อื้อออ! หยุดนะ...ข้าบอกให้...ฮึ่ก หยุด!" 


"หยุดอะไร? ก้นมึงตอดรัดของกูขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีก แบบนี้ต้องเอาแรงๆ สิวะ" คิวท์ยิ้มหื่นและประโยคนั้นไม่ใช่การเตือนแต่เขาพูดแล้วทำเลย ซอยเข้าออกถี่ๆ จนเห็นแท่งร้อนที่ถูกดึงออกมาเพียงนิด จากนั้นมันก็ผลุบหายเข้าไปใหม่พร้อมกับเสียงครางที่อีกคนต้องร้องลั่นเพราะกลั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว


"อ๊ะ อ๊ะ มันแปลกๆ อึ่ก ข้าจะ....ข้าจะปล่อยบางอย่าง อ่ะ อ่ะ อื้อออ" รูบี้ไม่รู้เลยว่าร่างกายตัวเองกำลังตอบรับอะไรอยู่ มันถูกทำให้สั่นไหวจนแก่นกายเล็กเริ่มกลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป คิวท์ยิ่งใส่หนักขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกคนใกล้จะถึงฝั่งและเขาต้องการให้ไปพร้อมๆ กัน


"อืม...อ่า ซี๊ดดด รัดแน่นโคตร แม่ง...สุขสุดๆ เลยว่ะ กูติดใจมึงซะแล้วสิ อืม...อ่า สรุปว่าชื่ออะไร จะบอกกูได้หรือยัง?" คิวท์เน้นจังหวะใส่หนักๆ และถามไปด้วย รูบี้รู้สึกว่าอยากจะเดินกลับไปนอนลงที่เดิมไม่ยอมลุกขึ้นมาเจอแบบนี้ตั้งแต่แรกดีกว่า


"อ่ะ อ่า...ชื่อ ฮึ่ก ข้าชื่อ รูบี้ อ่ะ รูบี้โรส...เจ้าอย่าทำตรงนั้น ไม่! อื้ออออ" หลังจากตอบออกไปแก่นกายเขาก็ถูกโจมตีด้วยฝ่ามือหนาพร้อมการกระแทกหนักๆ ริมฝีปากร้อนก้มลงจู่โจมที่ยอดอกอีกครั้งมือก็เร่งสาวรูดพร้อมสะโพกไปด้วย


"อืม...อ่า...ไม่..ไม่ไหว มันจะ...อื้ออออ" ร่างกายลอยขึ้นเมื่อคิวท์ใส่เต็มแรงสองสามครั้งก็ปลดปล่อยเข้าไปด้านใน น้ำอุ่นร้อนที่ถูกหลั่งออกมาทำให้เขารู้สึกไม่ดีกับร่างกายอย่างยิ่ง ซึ่งมันแตกต่างกันกับเขาที่ปล่อยออกมาก็ไม่ต่างจากน้ำรักที่ถูกแช่เย็น... แม้จะผลิตให้หลั่งได้แต่ไม่สามารถใช้สืบพันธุ์ได้เหมือนกับมนุษย์น่ะสิ


"ซี๊ดดด อืม....." คิวท์เกร็งกระตุกและแช่ตัวค้างทิ้งไว้แบบนั้น รูบี้ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าจะถูกทำให้หมดแรงด้วยไอ้นั่น? //ทำไมถึงกลายเป็นแวมไพรท์ที่อนาจแบบนี้?! (=_=")


"อ่ะ ออกไป...อึ่ก" รูบี้เริ่มจะดึงมือตัวเองอีกครั้งและมันก็ใกล้ขาดเต็มที คิวท์ขมวดคิ้วมุ่นเพราะยิ่งอีกคนขยับช่องทางคับแคบก็ยิ่งบีบรัดจนคิวท์น้อยนั้นตื่นตัวพร้อมออกรบอีกแล้วน่ะสิ


"อีกรอบจะเป็นไรไป อืม...อย่าดิ้น"


"มะ...ไม่มีทางเจ้ามนุษย์โสโครก!!"


"รู้ได้ไงว่ากูโสโครก? โดนกูกระแทกขนาดนี้แล้วยังปากดีได้อีกนะ แบบนี้ต้องสั่งสอนให้รู้ซะแล้วว่าที่นี่ใครใหญ่สุด" คิวท์บอกแล้วเริ่มบังคับขืนใจ? แวมไพรท์ผู้ที่มีอายุถึงห้าร้อยปีและต้องตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล+การขุดเจาะของมนุษย์ที่ทำไปโดยไม่ได้คิดว่าจะส่งผลกระทบถึงใครเลย


"บอกว่าไม่ไง อ๊า!!"


"เสียงดีขนาดนี้ยังปฏิเสธ...หึหึ"


"เจ้ามัน!! อื้ออออ" และนั่นเป็นครั้งแรกที่ถูกสิ่งที่เรียกว่าอาหารนั้นจับกลืนกินเข้าไปทั้งตัว แบบที่แวมไพรท์ก็ไม่อาจขัดขืนได้เลยสักนิด

.

.

.

เช้า


"อืม...อ่า...นี่พลังงานข้าติดลบถึงขนาดว่าต้องนอนเหมือนพวกมนุษย์เลยหรือไงกัน?" รูบี้บ่นพึมพำเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบกับความปวดเมื่อยไปตามร่างกายโดยเฉพาะช่วงล่าง แม้ว่าบาดแผลจากการฉีกขาดจะรักษาตัวได้เอง แต่อาการปวดๆ ทั้งหลายไม่ได้หายไปตามนั้นเลย


"ซี๊ดดดด"


พรึ่บ!


"อ๊ากกก!!!" 


"ร้องบ้าอะไรของมึงวะ? ตื่นแล้วก็ลุกดิ ไม่หิวข้าวบ้างหรือไง?" คิวท์เดินไปเปิดม่านออกจนแสงแดดภายนอกส่องเข้ามาจนรูบี้ต้องยกผ้าห่มปิดคลุมตัวเอาไว้ด้วยความเร็ว


"ปิดมัน!!" รูบี้บอกเสียงดัง คิวท์ได้แต่ทำหน้างง //ไม่ใช่ว่าเขาตื่นเช้าแต่ยังไม่ได้นอนต่างหาก ก็เมื่อคืนมัวแต่จัดอีกคนเพลินไปหน่อยจนไม่ได้ลงไปดูร้านเลย กว่าจะหมดยกสุดท้ายพนักงานก็แยกย้ายกันกลับหมดแล้วจนเขาต้องลงไปตรวจเช็คทุกอย่างด้วยตัวเองอีกทีถึงขึ้นมาข้างบน


"ปิดทำไม? แสงสว่างจะได้เข้าห้อง แล้วก็เลิกเอาผ้าห่มคลุมตัวได้แล้ว เมื่อคืนกูเห็นไปถึงไส้ติ่งนู่น" คิวท์พูดแซวแต่อีกฝ่ายไม่ได้เขิน รูบี้รู้สึกว่าอีกคนช่างน่าจับแยกชิ้นส่วนซะจริงเพราะเอาแต่สั่งเขาตลอด


"ข้า...โดนแสงแดดไม่ได้ ปิดมันก่อน" จากไม้แข็งต้องอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด คิวท์นึกขำกับน้ำเสียงแบบนั้นจนยอมเอื้อมมือไปดึงม่านปิดให้ แสงทุกอย่างก็มืดลงเหลือเพียงโคมไฟดวงน้อยๆ ที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้แทน


"เอาผ้าห่มออกซะ รู้มั้ยว่ามึงทำแบบนั้นยิ่งน่าฟัดมากกว่า หรือกำลังยั่วให้กูขึ้นเตียงกับมึงอีกรอบ?" คิวท์เดินเข้าไปใกล้แล้วดึงผ้าที่คลุมคนตัวเล็กออก


"แฮร่!!!" เขี้ยวยาวงอกออกมาจนเห็นได้ชัดยิ่งกว่าเดิม รูบี้กระโดดคว้าเข้าที่ลำคอของร่างสูงและกดจนอีกฝ่ายต้องหงายหลังลงเตียง คิวท์จ้องเจม็งเมื่อตาที่เคยกลายเป็นสีฟ้าเมื่อค่ำคืนที่เพิ่งผ่านมากลับเปลี่ยนสีเป็นแดงฉานน่ากลัวกว่าเดิม


"มึง...เป็นหมาหรอวะ?" //ทักซะเสียหมาเลยมั้ยล่ะ? (=_=")


"ข้าจะฆ่าเจ้า...แฮร่!!" รูบี้บอกแล้วขู่ด้วยเขี้ยวยาวของตัวเอง พลังเริ่มกลับมาบ้างนิดหน่อยพอให้เขาใช้ข่มอีกฝ่ายให้หงอได้บ้าง คิวท์ขยับมือเข้าไปใกล้ริมฝีปากเล็กที่แยกเขี้ยวขู่เขาไม่หยุด 


จึ๊กๆ


นิ้วยาวเขี่ยที่เขี้ยวเล็กของรูบี้ราวกับของเล่น 


"อาไออ่ะ?" รูบี้ได้แต่งงกับการกระทำของร่างสูง คิวท์จ้องเขม็งก่อนจะทำหน้าชอบใจ


"เหมือนของจริงเลยว่ะ นี่มึงไปต่อฟันที่ไหนมาวะ? เมื่อคืนแสงมันไม่ค่อยมีกูเลยไม่ทันเห็น มึงนี่สุดๆ เลยว่ะ อยากเป็นผีดูดเลือดขนาดยอมเปลี่ยนตัวเองเลยหรอวะ?" คิวท์หัวขำออกมาโดยไม่มีท่าทีกลัวอะไรเลย //แม่งเสียชาติเกิิดผีหมดเลยมั้ยล่ะกู (=_=")


"กูคือแวมไพรท์... ถ้าไม่เชื่อ...งั้นก็......"


พรึ่บ!


"เฮือก!" รูบี้สะดุ้งเมื่อตัวเองถูกคิวท์พลิกให้ลงมาอยู่ใต้ร่างแทน ตามมาด้วยฟันคมที่ฝังเต็มแรงเข้า แต่มันไม่มีเขี้ยวนะเฟ้ย!!


"อืม...."


"เจ็บ!!" 


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อ้าว....สรุปใครจะต้องโดนกัดกันแน่ล่าาาา 5555

จะบอกเรื่องนี้สรุปพระเอกก็จะเป็นแวมไพรท์นะ เอ๊ะ! หรือเป็นอยู่แล้วหนอ?

อยากรู้ สั่งจองเน้อ เล่มละ 250 บาท (ค่าจัดส่ง 50 บาท ems ค่า)

ติดตามได้ที่หน้าเพจชุนอานะคะ ^^ ถึง 20 ต.ค.นี้เน้อ!!



ความคิดเห็น