ลานไพลิน/โรสแมร์รี่/B.L.Robins
Instagram-icon Line-icon

ฝากผลงานเรื่องอื่นด้วยนะคะ ขอบคุณเหล่าสาวกรีดเดอร์ทั้งหลายที่เข้ามานะคะ ไรท์ขอสัญญาว่าจะทำให้เต็มที่ค่ะ

ชื่อตอน : พ่อกับลูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2561 17:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อกับลูก
แบบอักษร

image

อนา​วินขี่รถมอเตอร์ไซต์เข้ามาจอดไว้ข้างๆ และถอดหมวกกันน็อคออกพร้อมกับหยิบของที่เตรียมมาจากบ้านแม่ มาที่บ้านของพ่อซึ่งมันก็เป็นบ้านอีกหลังของเขาเหมือนกัน

​เขาเดินเข้ามาในบ้านและมองซ้ายแลขวามองหาพ่อของตน จนเห็นว่าอนากรกำลังนั่งหันหลังอยู่ที่ห้องอาหาร แต่ดูเหมือนว่าคนที่นั่งอยู่ก่อนจะรู้ว่ามีคนมาจึงได้ส่งเสียงเรียก

"กลับมาแล้วเหรอ"

อนาวินถอนหายใจออกมาสั้นๆ ก้าวเข้าไปข้างหน้าบิดาของตนเอง พร้อมกับยกมือไหว้

"พ่อ...สวัสดี"

อนากรพยักหน้าเป็นคำตอบพลางหันไปตักข้าวทาน

"ทำกับข้าวมาฝาก" ชายหนุ่มพูดพลางชูถุงใส่กับข้าวให้คนเป็นพ่อได้เห็น ก่อนจะลากพนักเก้าอี้ออกมาและหย่อนก้นลงนั่ง

"แกหายหัวไปนาน...ไม่ยักบอกเลยนะว่าจะมา"

อนาวินไม่ตอบพลางหันไปหยิบชามว่างแกะถุงกับข้าวที่เตรียมมาใส่ เป็นแกงเผ็ดฟักทองส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วจมูก

"ไปอยู่บ้านแม่เป็นไงบ้าง" อนากรถาม

"ก็ดีอ่ะ" เขาตอบสั้นๆ

"จะไปอยู่ทำไมให้มันเปลืองเงินเปลืองทอง" ผู้เป็นพ่อบ่นอีก แต่คนฟังก็ไม่ได้ว่าอะไร "พาผู้หญิงเข้าบ้านได้สบายสิทีนี้"

อนาวินหันมามองตาขวางไม่พอใจ "ไม่ใช่ป้ะ"

เงียบกันไปอีกพักใหญ่ จนอนากรได้พูดว่า

"แกงนี่ซื้อมาหรือทำเอง"

"ทำเองครับ ซื้อมามันไม่ค่อยจะอร่อยเท่าไหร่" 

อนากรรับฟังแล้วหันไปยกช้อนตักแกงเผ็ดฟักทองที่อยู่ตรงหน้า นั่งกินไปพลาง

"อร่อยดีนะ...เดี๋ยวนี้หัดทำกับข้าวเองแล้วเหรอ"

"ครับ" อนาวินตอบและหันไปหยิบจานมาตักข้าวทานบ้าง "ได้ยินว่าช่วงนี้พ่อไม่ค่อยกินอะไรเท่าไหร่ ก็เลยทำมาเผื่อพ่อจะชอบ"

อนากรพยักหน้าให้สั้นๆและนั่งทานกับข้าวต่อไป "อยู่คนเดียวก็ดูแลตัวเอง ทำตัวดีๆด้วยนะ"

อนาวินเงยหน้ามองหน้าผู้เป็นพ่อเป็นหนแรก

"ขี่รถไปไหนมาไหนคนเดียว มันอันตราย แล้วก็...อย่าไปมีเรื่องกับคนอื่นล่ะ"

"ก็...ทำตัวดีอยู่แล้วป้ะ" คนเป็นลูกตอบเสียงเรียบ

"ไอ้ดีน่ะ...มันดีแล้ว แต่ว่าหลังจากนี้จะทำอะไร ก็ควรคิด...คิดให้มันเยอะๆ คนอื่นเขาจะได้ไม่หาว่าฉันไม่เคยสั่งสอนแกเข้าใจไหม" อนากรย้ำเสียงเข้ม

"ครับ" คำตอบนั้นดูจะทำให้อนากรอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ แต่ก็ไม่พูดอะไรนั่งทานข้าวต่อ

"พ่อเองก็ดูแลตัวเองด้วยเหมือนกันนะ เวลาที่ผมไม่อยู่อ่ะ"

"ฉันดูแลตัวเองได้อยู่แล้วน่า" อนากรบอกด้วยความรำคาญ

"แต่เมื่อกี้ผมเห็นพ่อกินข้าวได้ไม่กี่คำเองนะ" อนากรทำท่าจะลุกขึ้นออกไป แต่อนาวินดักคอพูดว่า "ถ้าพ่อไม่กินผมเองก็จะไม่กินเหมือนกัน"

คนเป็นพ่อถึงยอมนั่งลงและทานข้าวต่อ ทำให้ผู้เป็นลูกชายยิ้มออกมาได้นิดๆ เมื่อเห็นอนากรยอมทานข้าวต่อ

"ทานเยอะๆด้วยนะพ่อ...พ่อจะได้เห็นผมเติบโต เหมือนที่พ่อเคยพูดไว้ไง" อนาวินทวนประโยคที่คนตรงหน้าได้เขียนใส่อัลบั้ม อย่างอารมณ์ดีทำให้อนากรอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

หลังจากที่ทั้งคู่ทานข้าวเสร็จ อนาวินจึงได้เก็บจานไปล้างให้หมดแล้วกลับมานั่งกับอนากรที่ห้องนั่งเล่น

"แกจะมาไม้ไหนเนี่ยเจ้าวิน"

"ทำไมผมต้องมาไม้ไหนกับพ่อด้วยล่ะครับ" อนาวินย้อน ก่อนจะพูดออกมาว่า "เมื่อวานแม่มาหาผมด้วย"

"เหรอดีนี่" คนเป็นพ่อพูดแค่นั้น พลางหันไปเปลี่ยนเรื่อง "แกเปลี่ยนไปมากเลยนะ...เสื้อนี่แม่แกคงจะเลือกให้สินะ ดูไม่เลวนี่"

"ขอบคุณครับ"

"แกมานี่ก็คงไม่ได้แค่มาดูฉันสินะ"

"ใช่แล้วครับ" อนาวินตอบ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดจ้องคนตรงหน้า "ผมมีเรื่องจะมาบอกพ่อ"

อนากรมองคนที่เป็นลูกด้วยสีหน้ารู้สึกสงสัยและกรุ่นโกรธนิดๆเพราะกลัวจะเป็นเรื่องไม่ดี

"ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอกพ่อ" อนาวินตอบเพื่อให้คนตรงหน้าได้เบาใจ พลางหยิบซองสีขาวใส่ผลอันตราซาวน์ลูกของเขากับพระพายออกมายื่นส่งให้คนตรงหน้า

แม้ว่าจะรู้สึกสงสัย แต่อนากรก็ไม่พูดพลางหยิบซองสีขาวนั้นมาแล้วเปิดออก จนในที่สุดเขาก็รู้คำตอบ

"แกจะพูดอะไรไหม"

"เขาเป็นลูกของผม...กับพระพาย" อนาวินลุกลงมานั่งคุกเข่าต่อหน้าคนเป็นพ่อ "ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมมันแย่ขนาดไหน ผมเมินเฉย...ความรู้สึกของทุกๆคน โดยเฉพาะพ่อ...ที่ผมมาที่นี่ผมไม่ได้อยากจะให้พ่อให้อภัยผมหรือยอมรับหลานคนนี้ของพ่อ แต่ที่ผมมา...ก็เพื่อที่จะบอกว่าผมเสียใจ ผมขอโทษที่ทำให้พ่อเสียใจและผิดหวังในตัวผมครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่รู้ว่าพ่อรักผมแค่ไหน แต่ว่าครั้งนี้ที่ผมได้เป็นพ่อคนบ้าง ผมจึงอยากจะมาบอกกับพ่อว่า...วินรักพ่อนะ"

จากนั้นเขาก็ก้มลงกราบที่หลังเท้าของอนากรอย่างนอบน้อมทั้งน้ำตา เล่นเอาอนากรถึงกับพูดไม่ออกด้วยความตกใจปนกับปลื้มใจ พลางยกมือลูบไปที่เรือนผมของลูกชายอย่างปราณี

"วิน...พ่อเองก็รักวินนะ อภัยให้พ่อด้วยนะลูก"

อนาวินค่อยเงยหน้าขึ้น น้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลออกมาได้ถูกปาดออก

"กลับมาอยู่กับพ่อนะลูกนะ...พาหลานมาอยู่กับพ่อนะลูก พ่อขอร้อง"

"ครับพ่อ พวกเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันนะพ่อนะ"

อนากรพยักหน้าให้คนเป็นลูกชายสั้นๆและสวมกอด อนาวินด้วยความรักซึ่งมันเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มได้โหยหามาโดยตลอดบัดนี้มันได้กลับคืนมาสู่เขาอีกครั้ง


​พ่อลูกปรับความเข้าใจกันแล้วนะคะ ติดตามได้ในตอนต่อไปนะ

ความคิดเห็น