Peach Bomb

ขอบคุณที่ติดตามนิยายนะคะ

ชื่อตอน : The Ghost : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 10:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The Ghost : ตอนที่ 3
แบบอักษร

"ฮ้าวววววว"

ฉันบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงนอน 

"แกเป็นบ้านของฉันจริงๆ ไม่ได้ฝันไปสินะ"

ฉันลุกไปทำอาหารง่ายๆ ก่อนเข้าไปอาบน้ำและออกมานั่งกินมันอย่างใจเย็น ดื่มด่ำบรรยากาศบ้านใหม่ของฉัน

"ตอนกลางวันกับตอนกลางคืน บรรยากาศคนละเรื่องกันเลยแฮะ"

พอกินเสร็จฉันทิ้งจานเอาไว้แบบนั้น ก่อนรีบออกไปรอรถเมล์ที่หน้าหมู่บ้าน  อยู่นี่ฉันต้องรีบตื่น เพราะบ้านไกลจากมหาลัยอยู่พอสมควรเลย  นั่งรถเมล์ครึ่งชม.แหนะ กว่าจะถึง


"ไงยัยลิช  ที่แกบอกว่าแกเป็นเศรษฐีใหม่เนี่ยตกลงเรื่องจริงสินะ ตอนแรกนึกว่าอำเล่น" มีมี่เพื่อนสาวสองของฉันทักขึ้นทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน

"เรื่องจริงสิยะ" ฉันนั่งลงข้างๆมัน ทำหน้าเชิดแบบนางพญา จือปากนิดหน่อย

"ทรอแหล ไม่ต้องจือปาก  แล้วนี่อะไร จากหญิงยาจก กลายเป็นหญิงสาวบ้าแบรนด์เนมในชั่วข้ามคืน"

"อยากได้มานานแล้ว แต่ตอนนั้นมันจนไง ตอนนี้มีโอกาสซื้อแล้ว จะรออะไรอะ"

"ว่าไปก็อิจฉาแกจริงๆ  อยู่ดีๆก็เป็นเศรษฐีนี  แล้วย่าแกเนี่ย ตกลงแกไม่รู้จักเค้าจริงๆเหรอ"

"ก็ไม่รู้จักจริงๆอะดิ  แต่ให้ตังค์มาขนาดนี้คงไม่ธรรมดา"ฉันนึกถึงย่าแล้วอดสงสัยไม่ได้  ทนายไม่ยอมคุยนอกเหนือจากเรื่องมรดกเลย พอฉันถามเรื่องย่า แกจะวกไปเรื่องอื่นทันที  ฉันเลยปล่อยเลยตามเลย  มรดกสำคัญกว่า ได้มาแล้ว เรื่องอื่นช่างมันละกัน

"ก็คงไม่ธรรมดาจริงๆ  ใช้เงินเปลี่ยนยาจกให้ดูดีมีราศีขึ้นมาได้  เงินนี่วิเศษจริงๆ"

"ใช่มะ  ตอนนี้ฉันซื้อของที่อยากได้มาทุกอย่างเลยแก ทำผม ทำเล็บ ที่เคยเเต่เดินมองแค่หน้าร้าน  ฉันทำมาหมดแล้ว" ฉันชูเล็บให้มีมี่ดู

"เออๆ ได้แล้วก็เก็บตังค์ไว้บ้างนะเว้ย   ถ้าใช้ไม่ดี  หมดไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวจะร้องไห้เอา"

"รู้แล้ว ฉันก็ไม่ได้ใช้มันเรื่อยเปื่อย แค่ซื้อเสื้อผ้าข้าวของให้ตัวเอง  ฉันเป็นผู้หญิงอยากสวยเหมือนกันนะ แต่ฉันยังใช้ชีวิตปกติ นั่งรถเมล์ไปไหนมาไหนเหมือนเดิม" 

"ย่ะ  แล้วแกไม่คิดซื้อรถใหม่เหรอ"

"ไม่อะ ขับไม่เป็น ดูแลรักษาก็ยาก"

"ย่ะ หิ้วกระเป๋าใบละแสน แต่ขึ้นรถเมล์ ดี๊ดีจริงๆเพื่อนฉัน"

"แหมแก  มันแค่คุณค่าทางจิตใจ  อย่ามองมันเป็นตัวเงินสิยะ" ฉันลูบกระเป๋าเบาๆอย่างรักใคร่  ยัยมีมี่นั่งมองด้วยความหมันไส้อยู่ข้างๆ

"อาจารย์มาแล้ว"  มีมี่สกิดฉัน

"ไหนบอกว่าวิชานี้อาจารย์หล่อไง หลอกดาวเหรอ ทำไมแก่งี้อะ" ฉันกระซิบถามมีมี่ตัวดี ที่บังคับให้ฉันลงวิชานี้เพราะอาจารย์หล่อ

"ตอนแรกก็หล่อหรอก  แต่ ดร.กวินทร์อะ เค้าประสบอุบัติเหตุตอนปิดเทอมนี้เอง ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลยแก"

"โหย  ทำไมงี้อะ นึกว่าจะได้เรียนกับอาจารย์หล่อๆบ้าง เซ็งๆ"

"บ่นนักก็ไปตามไปเรียนที่โรงพยาบาลเลยไป ลำไยนังชะนี"


"นักศึกษาสองคนนั้นคุยอะไรกันเสียงดัง  อยากออกมาแบ่งปันที่ข้างหน้าชั้นมั้ย"

"ไม่ค่ะ/ไม่ครับ" ฉันกับมีมี่ตอบพร้อมกัน ก่อนจะหดตัวลงที่เก้าอี้ด้วยความอาย

ชั่วโมงเเรกก็สร้างความประทับใจให้อาจารย์แล้ว  เกรดวิชานี้ของฉันคงล่อแล่แน่ๆ


"แกจะกลับบ้านเลยมั้ย" มีมี่ถามฉันตอนที่เรากำลังเดินออกจากห้องเรียน

"กลับเลย  เมื่อวานซื้อของมายังไม่ได้จัดเข้าที่เลยอะ"

ฉันบอกไปแบบนั้น แต่แค่ไม่กล้ากลับตอนมืดแล้วเท่านั้น มันน่ากลัว

"อ่อ  อีเห่อบ้าน ทิ้งเพื่อน"

"เอาไว้วันหลังถ้าอยากให้ฉันไปไหน แกค่อยลากฉันไป แต่วันนี้ไม่ได้จริงๆ"

"ย่ะ รู้แล้ว  กลับบ้านดีๆนะชะนี  อย่าเที่ยวไปลากใครลงข้างทางล่ะ"

"บอกตัวเองก่อนมันอีกระเทย! บัยด์"

ฉันเดินไปรอรถเมล์ที่หน้า มหาลัย  ครุ่นคิดถึงบ้านของฉัน ทำไมเช้ากับตอนมืดมันต่างกันขนาดนั้นนะ ความวังเวงนั่น เป็นแค่สิ่งที่ฉันคิดไปเองใช่รึป่าว



ฉันเดินเข้ามาในบ้าน และขึ้นไปเก็บกระเป๋า และอาบน้ำทันทีก่อนมันจะมืด  ฉันคงหลับตาสระผมไม่ได้แน่ๆ หากมันมืดแล้ว  เพราะจินตนาการของเราเป็นสิ่งอันตราย

ฉันลงมาที่ชั้นล่างอีกครั้งเพื่อเก็บของใช้ให้เข้าที่  แต่ก็ต้องตกใจ

จานแตก....

จานเมื่อเช้าที่วางไว้บนโต๊ะมันแตก  

ฉันทำแตกเหรอ? ก็ไม่นี่ มันยังอยู่ดีตอนที่ฉันออกไป

หรือว่า โจร!! 

ฉันรับเดินดูหน้าต่าง และเช็คต่างมุมต่างๆของบ้านทันที  แต่หนัาต่างก็ลอค บ้านนี้นอกจากฉันไม่มีใคร แล้วทำไมจานถึงแตกล่ะ

สงสัยต้องหาคนมาเปลี่ยนลูกบิดเพื่อกันเอาไว้ก่อน

ฉันกลับมาเก็บเศษจานที่พื้นด้วยความสับสน  ทำไมถึงแตก อยู่ดีๆจานจะแตกเองได้ยังไง..


ฉันจัดการเก็บของให้เข้าที่ ขึ้นนอนตั้งแต่ยังไม่มืดเลยด้วยซ้ำ

และฉันตัดสินใจว่าวันนี้ยังไงต้องเปิดไฟนอน

แต่พอเคลิ้มๆจะหลับ ผ้าห่มที่ฉันห่มอยู่ก็หลุดออกจากตัว

ฉันเอื้อมมือดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มอีกครั้ง  แต่มันก็หลุดลงไปอีกครั้ง

เวรแล้ว... นี่อะไรล่ะเนี่ย

คราวนี้ฉันทดสอบโดยการ ดึงผ้าห่มขึ้นมาอีกครั้ง แล้วจับชายผ้าห่มเอาไว้แน่นๆ

แต่ผ้าห่มของฉัน ก็โดนกระตุกอีกครั้ง  

ใช่ กระตุก  กระตุกจนผ้าตึง 

ฉันลุกขึ้นมานั่งทันที  แล้วมองไปรอบห้อง

ไม่มีใคร....

ชิบ..หาย...แล้ว....

แล้วที่เมื่อกี้ดึงผ้าห่มแย่งฉัน คงไม่ใช่...

พอคิดถึงตรงนี้ฉันรีบสะบัดหน้าตัวเองไปมาเร็วๆ เพื่อเรียกสติ

"ผีจะมีจริงได้ไง เหลวไหลๆ" ฉันพยายามพูดปลอบใจตัวเอง

ปัง!!!!!

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด"

อยู่ดีๆหน้าต่างห้องฉันก็ดัง เหมือนมีใครทุบ ฉันกรี๊ด และสะดุ้งสุดตัว

นี่มันไม่ธรรมดาแล้วนะ นี่มันอะไรกัน!













แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น