Peach Bomb

ขอบคุณที่ติดตามนิยายนะคะ

ชื่อตอน : The Ghost : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2561 11:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The Ghost : ตอนที่ 2
แบบอักษร

​ผ่านมาสามวันแล้ว ตั้งแต่ได้รับมรดกมา  ตอนนื้ฉันกำลังยืนมองดูบ้านหลังแรกในชีวิตของตัวเองอยู่

"ขอโทษนะ กว่าจะมาหาแกได้ ผ่านไปตั้งสามวัน" ฉันพูดกับบ้านอยู่ที่หน้าประตู ก่อนหมุนลูกบิดเปิดเข้าไป

"ว้าวววว  แกนี่สวยทั้งข้างนอกทั้งข้างในเลยสินะ"

ทนายคนนั้นบอกว่าเพิ่งปรับปรุงบ้านให้ใหม่ก่อนจะเรียกให้ฉันมารับมัน.

ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนรวยแล้ว มีเงินตั้ง 50 ล้านในกระเป๋า ทั้งที่เมื่อก่อน 50 บาทยังหายากเลย

ฉันลาออกจากงานพาทไทม์ทุกที่ของฉันทันที  ฉันจะได้มีเวลาตั้งใจเรียนแบบคนอื่นเค้าบ้างเสียที  ไม่ใช่วิ่งเปลี่ยนงานเพื่อหาเงินมากินในแต่ละวัน

ต่อไปนี้ฉันคือคนรวย!


ฉันไม่มีข้าวของอะไรสักอย่างที่นำมาด้วย  เพราะตั้งแต่นี้ชีวิตของฉัน จะใส่และใช้ของใหม่ๆกับเค้าบ้าง

"ห้องนอนอยู่ไหนนะ"

ฉันเดินขึ้นบันไดไปดูห้องนอน  มันก็สวยน่านอนมากเหมือนกัน

"ฉันรักแกจังบ้านหลังนี้"

ฉันปัดกวาดเช็ดถูมันนิดหน่อย แค่นี้ก็พร้อมนอนแล้ว

"ไปซื้อของดีกว่า"


ฉันออกจากบ้านไปซื้อข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้าไม่ไกล  พอกลับมาบ้านอีกที ก็มืดหมดแล้ว

ทันทีที่แท็กซี่จอดรถส่งฉันลงที่หน้าบ้าน  ขนบนร่างกายของฉันก็พร้อมใจกันลุกโดยไม่มีสาเหตุ

"ทำไมบรรยากาศตอนกลางคืนมันน่ากลัวงี้วะ แตกต่างจากตอนกลางวันเลย"

แต่ถึงจะน่ากลัวยังไง แกก็คือบ้านของฉันอยู่ดี

ฉันทำใจกล้า  เดินเข้าไปในบ้านช้าๆ  ทำไมมันวังเวงอย่างนี้ ขาสั่นไปหมดแล้ววว

แปะ

ฉันกดเปิดไฟ  พอไฟสว่างขึ้น  มันก็หายน่ากลัวขึ้นมานิดนึง  แต่ความวังเวงก็ยังไม่หายไป

มันคงไม่มีผีหรอกใช่มั้ย บ้านฟรีหลังนี้  ได้โปรดอย่าแถมผีให้ฉันเลยเจ้าค่ะ

ฉันรีบโซ้ยข้าวที่ซื้อมาและอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพื่อเขัานอน  

มันคงไม่มีอะไรหรอกใช่มั้ย  อาจเป็นเพราะฉันเพิ่งเข้ามาอยู่วันแรก มันเลยรู้สึกแปลกๆ

เดี๋ยวไม่นานเราคงจะชิน



01.30 น.

ตึง! 

เสียงไรวะ 

ตึง!

เสียงอะไร!!  ฉันได้ยินแต่ไม่กล้าลืมตามอง กลัวจะเห็นสิ่งที่ไม่น่าเห็น

ตึก  ตึก ตึก ตึก

เสียงเหมือนมีคนเดินรอบๆเตียงของฉัน

ใช่แน่ๆ มันต้องใช่แน่ๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย  หนูไม่อยากโดนผีหลอก

เสียงเงียบลงแล้ว.....แกคงไม่ได้ขึ้นมาบนเตียงใช้มั้ย

ฉันแอบหรี่ตามอง  เห็นเป็นผู้ชายคนนึงกำลังค้นของอยู่ที่โต๊ะของฉัน

เดี๋ยวนะ! นี่มันไอ้เเท็กซี่เมื่อเย็น  ไม่ใช่ผีนี่หว่า  แต่มันคือโจร น่ากลัวกว่าผีไปอีกกกกก

ดีนะที่ฉันพกไม้เบสบอลไว้ติดตัวอยู่ตลอด

ตายซะเถอะแก! ขึ้นบ้านใครไม่ขึ้น  มาขึ้นบ้านเศรษฐีใหม่อย่างฉัน  อย่าหวังรอดเลย


ผลั๊ว!! ตุ๊บ!!! ผลั๊วว!!!

"โอ้ยยยยยย!!!"

ฉันฟาดไม้เบสบอลใส่หลังของมันไม่หยุด มันร้องโอดโอย โหยหวนตลอดเวลาฉันตี  แต่ฉันยังคงไม่ยั้งมือ

"เสียเส้นคิดว่าผี  ที่ไหนได้โจร  ตาย! แกต้องตาย!"

"ยอมแล้ว  ยอมแล้วจ้าาาา อย่าตีอีกเลย"

"ไม่!! วันนี้เลือดหัวไม่ออก อย่าหวังออกจากบ้านอลิชคนนี้  แกตายยย"

ฉันฟาดมันจนลงไปนอนกองหมดสติ แล้วจึงโทรเรียกตำรวจ


"ทำไมสภาพเป็นงี้อะ"

นี่คือคำแรกที่ตำรวจถามฉัน

"หนูบ้าจี้น่ะค่ะ คิดว่าเป็นผี เลยตีไม่ยั้ง".

"หูววว  เกือบตายเลยนะเนี่ย" ตำรวจมองฉันก่อนเดินไปหิ้วไอ้ชั่วนั่นขึ้นรถตำรวจ

"พรุ่งนี้ไปที่สน.ละกัน  เดี๋ยวเอาไอ้นี่ไปโรงบาลก่อน"

"ได้ค่ะ  หนูจะรีบไปเลยแต่เช้า"

ตำรวจหันไปมองไอ้โจรที่กระบะหลัง แล้วส่ายหน้า

"เป็นไงล่ะมึง ขึ้นบ้านใครไม่ขึ้น มาขึ้นบ้านนักตี  สมน้ำหน้า"


ฉันยืนมองรถตำรวจจากไป แล้วรีบขึ้นไปนอนบนบ้าน

"บ้านเราไม่มีผีซะหน่อย  คิดมากไปเองแท้ๆ"

ฉันล้มตัวลงนอนและหลับไปด้วยความสบายใจ





'ยัยนี่ตลกดีแฮะ  ฟาดโจรได้ด้วย ท่าทางจะสนุกแล้วเรา...'

มีดวงตาลึกลับจ้องมองอลิชอยู่มุมห้อง แต่ตอนนี้เธอไม่แม้จะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น