ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

09::หายนะเริ่มคืบคลาน

ชื่อตอน : 09::หายนะเริ่มคืบคลาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2561 08:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
09::หายนะเริ่มคืบคลาน
แบบอักษร

“ไหนคุณบอกตั้งแคมป์ในป่าคะรีญาคิดว่าเราจะกางเต้นท์นอนซะอีก” มารีญาถามเมื่อมาถึงที่หมายพบกับบ้านที่ตกแต่งจากไม้โอ๊คหลังใหญ่ มันตั้งอยู่ในป่าซึ่งน่าจะเป็นพื้นที่ของเอ็ดการ์ด

“ผมเป็นห่วงสุขภาพของคุณครับอีกอย่างในบ้านความสะดวกสบายก็ดีกว่าเยอะและมันก็ออกจะโรแมนติกคุณไม่ชอบเหรอครับ”

“ชอบค่ะแต่รีญาแต่งตัวมาซะเต็มยศเลย”

“ขอโทษนะครับ”

“ให้อภัยก็ได้ค่ะเพราะคุณเป็นห่วงรีญา”

“เข้าไปข้างในกันเถอะครับ ที่นี่ผมชอบพาคุณแม่มาพักผ่อนช่วงฤดูหนาว อากาศและบรรยากาศดีสุดๆ ไปเลยครับ” เอ็ดการ์ดช่วยประคองมารีญาให้เดินเข้าไปข้างใน ส่วนกระเป๋าก็มีพ่อบ้านผู้ดูแลที่นี่เป็นคนจัดการ์ดพร้อมกับบอดี้การ์ด

“สวยอย่างที่คุณว่ามาเลยค่ะ” เข้ามาข้างในแล้วได้กลิ่นไม้โอ๊ครู้สึกมีความเป็นธรรมชาติมากและอบอุ่นมากด้วย มารีญากวาดตามองสำรวจ เธอดูตื่นตาตื่นใจเหมือนเด็กน้อยพบเจอกับของเล่นใหม่

“คุณชอบบ้านหลังนี้มากกว่าการกางเต้นท์นอนแล้วใช่ไหมครับ”

“ค่ะ แต่ถ้ากางเต้นท์นอนไม่มีคุณไปด้วยรีญาก็ไม่ชอบค่ะ”

“คุณอยากให้ผมอยู่กับคุณเหรอครับ”

เธอแหน้าแดงเมื่อเขาถามก่อนที่เธอจะอ้ำๆ อึ้งๆ ตอบ “อะ....เอ่อ....เอ่อ....ค่ะ”

“น่ารักเสมอเลยนะครับรีญาของผม”

“ขอบคุณค่ะที่ชม”

“ผมจะพาคุณไปดูห้องนอนนะครับ”

“ค่ะ”  หญิงสาวและชายหนุ่มเดินควงแขนกันไปยังชั้นบนที่เป็นชั้นของห้องพัก

มันมีทั้งหมดสามห้องนอนไม่มากไปกว่านี้ เอ็ดการ์ดพาเธอเดินเข้ามาในห้องนอนที่ใหญ่ที่สุด และก็ดูเหมือนว่าอีกสองห้องจะไม่ถูกนำมาใช้ประโยชน์เมื่อเขาหันมาบอกกับเธอ

“อีกสองห้องนอนอยู่ในช่วงต่อเติมเราคงต้องนอนด้วยกัน หากคุณไม่สะดวกร่วมเตียงผมจะไปนอนข้างล่างที่โซฟานะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบตอบโดยไม่ต้องคิด อายก็อายอยู่หรอก ทว่าในฐานะคนรักเธอจะยอมให้เขาลำบากได้ยังไงกัน

“จริงนะครับ”

“จริงค่ะแต่ฉันรู้สึกเขินนิดหน่อยเท่านั้นเองค่ะ”

“ผมเข้าใจคุณครับรีญาและผมก็ชอบให้คุณเขิน”

“ชอบอะไรแบบนี้ล่ะคะ”

“น่ารักดีออก”

ฟอดดดดดดดดดด

“อุ้ย!!!” หญิงสาวสะดุ้งแล้วอุทานเธอจับแก้มของเธอข้างที่โดยเอ็ดการ์ดขโมยหอมแก้ม หญิงสาวหันไปมองเขาแล้วมองค้อนให้กลบเกลื่อนความเขินอายที่มันกลบเกลื่อนยังไงก็ไม่มิด ใบหน้าของเธอมันแดงซะขนาดนี้

“คุณทำอาหารเป็นหรือเปล่าครับ”

“ฉันทำได้ค่ะ”

“พ่อบ้านจะซื้อของมาตุนเอาไว้สำหรับเราสองคนคุณต้องการอะไรเป็นพิเศษบอกได้เลยนะครับ และเราคงต้องช่วยเหลือตัวเองในเรื่องของอาหาร ผมเป็นลูกมือที่ดีนะครับ”

“ค่ะฉันจะดูแลเรื่องอาหารนะคะ”

“ขอบคุณมากนะครับ”

เมื่อต้องการอะไรก็พูดไปตรงๆ แต่ก็มีหลายเรื่องที่เอ็ดการ์ดพูดไม่ต้องไม่อ้อมแต่เลือกที่จะโกหก เอ็ดการ์ดพามารีญาทัวร์ห้องนอนเสร็จก็พาลงมาข้างล่าง มารีญาบอกความต้องการแก่พ่อบ้านเรื่องวัตถุสำหรับทำอาหาร จากนั้นเธอก็มานั่งเคียงข้างเอ็ดการ์ด

เขาใช้แขนรัดเอวคอดโอบกอดเบาๆ นั่งแนบชิดเธอทันที

“มือไวจังเลยค่ะ”

“ผมอยากกอดแฟนของผม”

“ค่ะ”

“ค่ะอะไรเหรอครับรีญา” เขาถามแววตาดูแพรวพราวเจ้าเล่ห์มากจนมารีญาต้องเอ่ย

“เจ้าเล่ห์จังเลยค่ะ”

“เป็นส่วนหนึ่งของนักธุรกิจครับ”

“หาทางออกให้ตัวเองดีจังเลยนะคะ”

“พี่ชายของคุณก็มีพรสวรรค์ข้อนี้นะครับ”

“จริงของคุณค่ะ” เรื่องเจ้าเล่ห์แอเรียลไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเจ้าเล่ห์ธุรกิจหรือเจ้าเล่ห์กับเมียตัวเองแอเรียลล้วนเป็นที่หนึ่งอยู่เสมอ

มารีญานึกถึงพี่ชายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

“ยิ้มอะไรครับให้ผมยิ้มบ้างสิ”

“ยิ้มเพราะคุณพูดถึงพี่ชายของรีญาค่ะ รายนั้นเจ้าเล่ห์แบบสุดๆ แต่ก็น่ารักสุดๆ”

“แล้วผมล่ะครับ”

“คุณเหรอคะ”

“ครับผมเป็นยังไงในสายตาของคุณ”

“ก็ต้องน่ารักมากๆ สิคะเพราะคุณคือแฟนของฉัน”

“พูดแบบนี้ผมชักจะอยากหอมแก้มคุณอีกสักรอบเพื่อให้รางวัล”

“แกล้งรีญาชัดๆ”

“ฮ่าๆ มามะ” เอ็ดการ์ดทำหน้าหื่นเหมือนตาแก่โรคจิต มารีญาเห็นแบบนั้นก็ออกตัววิ่งหนี เอ็ดการ์ดก็วิ่งตามเล่นเป็นแมวจับหนูกันทั่วทั้งบ้าน

“เอ็ดการ์ดอย่าแกล้งรีญาแบบนี้สิคะ”

“มามะแม่สาวน้อยมาให้คนแก่หอมแก้มซะดีๆ”

“คิกๆ ไม่เอาแบบนี้นะคะ”

“จับได้แล้ว” เอ็ดการ์ดจับร่างบางได้จากการโอบกอดจากทางข้างหลัง มารีญาหัวเราะคิกเพราะเธอจั๊กจี้เมื่อชายหนุ่มใช้ไรเคราถูกกับผิวอ่อนนุ่มบริเวณลำคอขาวผ่องจนเกิดเป็นรอยแดงจางๆ

“คิกๆ คิกๆ เอ็ดการ์ด”

“ตัวคุณหอมจังเลยรีญา”

“พอก่อนนะคะรีญาจั๊กจี้”

“พอก็ได้ครับ” เอ็ดการ์ดหยุดแต่เขาไม่ยอมเอาคางของเขาออกจากซอกคอของเธอ แทบยังใช้จมูกสูดลมหายใจเข้าปอดลึก กลิ่นกายของมารีญามันหอมเย้ายวนใจมาก

มากซะจนอาวุธของเขามันเริ่มมีปฏิกิริยาปวดร้าว

น่าเสียดายเขามาไกลขนาดนี้หากกลับไปลาสเวกัสเมื่อรู้สสึกถึงความต้องการ เอ็ดการ์ดจะโทรเรียกสาวงามให้มาบิริการเขาถึงที่ เอ็ดการ์ดยังไม่ได้คิดจริงจัง เขาเพียงต้องการหาความบันเทิงก่อนก็เท่านั้น และเอ็ดการ์ดชอบการเป็นโสดมากกว่า และถึงแม้เขาจะไม่โสดเขาก็คิดว่าเขาสามารถมีอะไรกับคนอื่นได้

เอ็ดการ์ดไม่ซื่อสัตย์เพราะหากเขาซื่อสัตย์เขาคงไม่นอนกับหญิงอื่นทั้งๆ ที่เขามีมารีญาเป็นแฟนอยู่แล้ว  เหมือนว่าสถานะของเธอมันเป็นเพียงสถานะเพื่อใช้หลอกล่อให้เธอมาติดกับของเขา และเมื่อเขาเชยชมมารีญาจนอิ่มเขาก็จะทิ้งเธอไปหาความบันเทิงกับคนอื่นต่อ

เอ็ดการ์ดมีความคิดที่ร้ายกาจมากแต่เขาก็มีสิทธิ์คิดเพียงแต่ว่าความคิดและการกระทำของเขานั่นมันดันเป็นหายนะสำหรับตัวเองโดยที่เขาไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ทางด้านออกัสที่ทำตัวเป็นกามเทพตอนนี้กำลังคิดหนัก

“ความใกล้ชิดจะทำให้คนทั้งสองผูกพันกัน แต่ดูแล้วนายท่านของเราจะไม่คิดแบบนั้น”

หลายครั้งที่ออกัสจะเสนอความคิดให้เอ็ดการ์ดได้ทำตาม คนเราใกล้ชิดกันนานๆ มันก็ต้องมีใจอ่อนกันบ้าง ทว่าเอ็ดการ์ดดูเหมือนจะยิ่งสนุกมากยิ่งขึ้น และความใกล้ชิดที่ออกัสพยายามหาเวลาให้เอ็ดการ์ดและมารีญาได้ใกล้ชิดกันนั่นเองที่ทำให้ทุกอย่างมันผิดแผน

เมื่อคนที่รู้สึกมันกลับมีเพียงแค่มารีญาคนเดียวเท่านั้น

“นี่เราคิดผิดจริงๆ สินะ”

“เอ้.....หรือบางทีอาจจะคิดถูกแต่ต้องเจอการจากลาซะก่อน”

“อ่า.....คิดแล้วก็ปวดหัวชะมัดเลยมาดามก็ไม่มาช่วยคิด”

ความคิดเห็น