โซซอล
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-6 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-6 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 795

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-6 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​จากนั้นยองจีก็เงยหน้าขึ้นหลังจากที่ก้มหัวมาตลอด ดวงตาสีดำเต็มลุกโชนด้วยความโกรธเคืองราวกับให้คำมั่นว่าจะล้างแค้น สำหรับยองจีแล้ว เขาไม่มีความจำเป็นที่ต้องอดทนและเหตุผลที่ต้องหลบหนีเลย เขาเป็นผู้ล่าไม่ใช่เหยื่อ ก็ต้องเป็นฝ่ายขับไล่สิไม่ใช่ถูกไล่ต้อน ไม่มีเหตุผลจะต้องเอาแต่กำที่วางแขนแล้วร้องครวญครางเลย

พอคิดได้ยองจีก็เอื้อมมือคว้าไปที่เสื้อกาวน์ของฮันจู ขยับมือไล่ตั้งแต่เสื้อกาวน์ไปถึงเสื้อเชิ้ตและจากเสื้อเชิ้ตเลื่อนขึ้นไปถึงคอเสื้ออย่างช้าๆ จนคว้าคอเสื้อได้สำเร็จแต่ก็ไม่ใช่ขั้นตอนที่ง่ายเลย เพราะขณะนั้นฮันจูกำลังถูและเย้าแหย่ตรงส่วนล่างของเขาด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้อย่างเบาๆ

สุดท้ายยองจีก็ดึงคอเสื้ออีกฝ่ายลงมาข้างล่าง ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนจึงแคบเข้ามาอีก นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่ยองจีอารมณ์พลุ่งพล่านทั้งๆ ที่ยังมีสติครบถ้วน ส่วนอ่อนไหวของเขาแข็งขึ้นตัวเหมือนต้องการจะสอดใส่เข้าไปที่ไหนสักที่เดี๋ยวนี้ นั่นคือสัญชาตญาณของอัลฟ่าที่ต้องต้องระบายออกและปลดปล่อยออกมาเท่านั้น

การที่ยองจีนึกถึงจูบขึ้นมาก่อนภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เรียกได้ว่าเป็นความคิดที่น่ารักน่าชังมาก ถ้าเป็นกลยุทธ์ในการแย่งชิงอำนาจความเป็นผู้นำกลับมาอีกครั้งด้วยการเริ่มจูบก็ยิ่งยอดเยี่ยม แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นอะไรก็ตาม ตอนนี้ลำคอเขาแห้งผากเพราะความร้อนรุ่มที่ไล่ขึ้นมาจากหว่างขาและแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย

ก็นะ อะไรแบบนี้ครั้งแรกนี่


ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะทำตามใจตัวเอง ตามใจตัวเองทุกอย่างเลย เหมือนที่เคยทำมาจนถึงตอนนี้...



“ไม่ ยังไม่ถึงเวลาจูบครับ”


ฮันจูห้ามปรามยองจี มือใหญ่ยกขึ้นกั้นระหว่างริมฝีปากที่กำลังจะสัมผัสกัน ไม่เพียงแค่กั้นอย่างเดียวแต่กดลงไปด้านล่างด้วย หลังกับเอวที่ยกขึ้นไปพร้อมแรงมหาศาลจึงถูกดันจนติดกับพนักเก้าอี้อีกครั้ง ยองจีตกใจเพียงครู่เดียวเพราะนิ้วของอีกฝ่ายยังคงขยับอย่างไหลลื่นตรงกลางหว่างขาแล้วกอบกุมส่วนอ่อนไหวอีกครั้ง


“อ๊ะ…!”


เหมือนถูกผลักด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลแล้วตกลงไปด้านล่าง ส่วนอ่อนไหวที่ยังไม่ปลดปล่อยขยายใหญ่จนปวดไปหมด เพราะโดนปลุกเร้ามากขึ้นทั้งที่ยังมีสติเต็มร้อยเป็นครั้งแรก รวมถึงกลิ่นหอมหวานที่ส่งกลิ่นฟุ้งจนหายใจไม่ออกด้วย

เวียนหัว ทำยังไงก็ไม่สามารถตั้งสติได้เลย ทั้งตัวอ่อนยวบลงอย่างอ่อนแรง เพียงอย่างเดียวที่กำลังเดือดพล่านก็คือกลางลำตัวที่ส่วนปลายชี้ตั้งตรงขึ้นเท่านั้น

นี่มันอะไร... อะไรกันแน่

แผ่นหลังที่ติดอยู่กับพนักเก้าอี้ไหลลงไปข้างล่างนิดหน่อย ร่างกายไร้เรี่ยวแรงไปหมด ยองจีรู้สึกเหมือนโดนโอเมก้าข่มขืน เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นแล้ว เพราะเขาไม่รู้ว่าอะไรคืออะไรเลยหวาดกลัวไปหมด ไม่สามารถไว้วางใจตัวตนของชายหนุ่มที่กำลังทำอะไรกับร่างกายของตัวเองตามอำเภอใจได้เลย

คำถามที่ถามว่าอีกฝ่ายเป็นโอเมก้าหรืออัลฟ่าค่อยๆ หายไปโดยไม่รู้ตัว


“อือ อ๊า…!"


ปลดปล่อยแล้ว ในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมา

ขณะนั้นฮันจูถึงได้เอามือที่ปิดปากยองจีออก


“ฮ้า...อะ แฮ่ก...”


สักพักหลังจากช่วงเวลาราวกับมรสุมผ่านไปยองจีก็หายใจหอบถี่อย่างไม่สม่ำเสมออีกครั้ง เพราะรู้สึกเหมือนจะตายถ้าไม่รีบหายใจในทันที ส่วนอ่อนไหวที่ยังคงแข็งตัวอยู่ก็ค่อยๆ อ่อนตัวลง

เป็นสถานการณ์ที่พูดอะไรไม่ออก ยองจีเลือกจะหลับตาลงแทนที่จะปิดกั้นสายตาของฮันจู ฮันจูยังยืนอยู่ด้วยสีหน้าเป็นปกติมากๆ ต่างจากอีกคน สายตาของฮันจูมองลงไปที่ฝ่ามือตัวเองอย่างนิ่งๆ โดยไม่ได้พูดอะไร เหนือสิ่งอื่นใด ความจริงที่ว่าสิ่งที่ทำให้ฝ่ามือของฮันจูเปียกชุ่มก็คือน้ำกามของตัวเอง จะให้ยองจีจ้องมองไปตรงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย


“ต้องให้การบ้านสักอย่างแล้วครับ”


แต่ถึงไม่ได้มองก็ยังได้ยิน ก่อนหน้านี้ยองจีคงต้องอุดหูด้วยไม่ใช่แค่ปิดตา


“จนกว่าจะถึงคราวหน้า กลับไปช่วยตัวเองมาด้วยนะครับ”


เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจเปิดหูทั้งสองข้างเพื่อฟังคำพูดแบบนั้น


ดวงตาที่ปิดอยู่ภายใต้ฝ่ามือเบิกโพลง ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็เพิ่งตระหนักได้ว่าไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ตรงนี้นานกว่านี้แล้ว ยองจีจึงดึงกางเกงขึ้นมาแล้วรูดซิปอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ในเวลาเพียงห้าวินาทีเท่านั้น หลังจากนั้นถึงสามารถมองฮันจูตรงๆ ได้

ฮันจูยังเหมือนเดิม ยังคงมองมาที่เขาโดยที่น้ำกามก็ยังคงเลอะเปรอะเปื้อนฝ่ามือและนิ้วมืออยู่ เพราะอย่างนั้นยองจีจึงกัดปากด้วยความขุ่นเคืองใจแล้วรีบหันหลังไป

ทว่ามีการ์ดยืนอยู่หน้าประตู หลังจากคิดว่าการ์ดที่เขาไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนี้ด้วยคงเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดแน่ๆ ใบหน้ายองจีก็เลยเห่อร้อนจนแดงด้วยความอับอาย


“หลีกไป!”


ยองจีผลักการ์ดไปด้านข้างราวกับระบายความโกรธแล้วเปิดประตูออกก่อนจะหายตัวไป เป็นการหนีที่สมบูรณ์แบบ ถึงจะสงสัยอยู่ว่าตัวเองสามารถยอมรับได้ไหมก็เถอะ

จริงๆ แล้วไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ยอมรับมันก็ไม่สำคัญไปมากกว่านี้แล้ว ฮันจูจ้องมองประตูที่ถูกปิดจนแทบพังพร้อมกับถอนหายใจที่กลั้นเอาไว้มาจนถึงตอนนี้ออกมายาว แผ่นหลังของเขากำลังสั่นไหว ซึ่งสั่นไหวจนเจ็บแปลบลงมาถึงด้านหลังหัวเข่าและข้อพับ อดทนได้ดีมาก แน่นอนว่าต้องอดทนได้ดี เขาพูดซ้ำในใจสองสามครั้ง

แม้จะเป็นอย่างนั้นแต่ความเป็นชายของเขายังคงขยายใหญ่และแข็งตัว

มันอยู่ในระดับที่ทรมาน ฮันจูหลับตาลงพลางถอนหายใจแรง กลิ่นลอยฟุ้งออกมาหอมหวานจนเจ็บจมูก นั่นหมายความว่าลักษณะทางพันธุกรรมของเขากำลังเดือดพล่านอย่างเต็มที่

จากนั้นก็ถอนหายใจอีกครั้ง ถึงจะบอกว่าสงบลงแล้วแต่มันไม่มีทางสงบลงได้จรงๆ จากความลำบากในหลายๆ ด้านภายใต้สถานการณ์แบบนี้

ฮันจูเอนหัวไปข้างหลังแล้วก้มลงมองพื้นช้าๆ อีกครั้ง ตอนนี้ไม่ใช่แค่ขาที่สั่น แต่ต้นแขนจนถึงข้อมือก็กำลังสั่นระริกเช่นกันเมื่อนึกถึงยองจีที่หุบขาอย่างไม่เต็มใจ นึกถึงอีกฝ่ายผู้มีดวงตาเหมือนจะร้องไห้แล้วกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงคราง

ร่างกายบริสุทธิ์ที่ไม่เคยแม้แต่จะมีเซ็กซ์หรือช่วยตัวเองเปราะบางขนาดไหน ก็ยืนยันได้จากดวงตาทั้งสองข้าง มือทั้งสองข้างและกลิ่น

หลักฐานยังหลงเหลืออยู่ในมือของเขา น้ำกามของยองจีที่แม้จะมีกลิ่นแรงแต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่ก้อนโปรตีน เขากำลังโอบอุ้มสเปิร์มของซูเปอร์อัลฟ่า ของเหลวที่เรียกราคาได้สูงถ้าหากถูกวางขายในตลาด


“…จะอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยๆ เหรอครับ”


ฮันจูเงยหน้าแล้วปรือตาลงโดยไม่รู้ตัวพลางมองไปยังการ์ดของเขาที่ยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู


“พอดีว่าผมกำลังจะช่วยตัวเองน่ะ”


ถ้าอยากดูก็ยืนดูต่อไป น้ำเสียงที่บอกกล่าวอย่างอ่อนน้อมเมื่อครู่นี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย สีหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตาก่อนจะหัวเราะคิกคัก ใกล้จะถึงเวลาที่ต้องฉีดยาแล้วก็จริง แต่คิดว่าเลื่อนไปสักหน่อยก็น่าจะดี เพราะในอุ้งมือของเขามีสิ่งที่ดีกว่านั้นอยู่

สเปิร์มของยองจีเป็นน้ำหล่อลื่นที่ส่งผลให้ความรู้สึกของฮันจูพลุ่งพล่าน ด้วยความลื่นและเหนอะหนะแบบมีเอกลักษณ์เฉพาะทำให้ถึงจุดสุดยอดได้อย่างรวดเร็ว ราบรื่น และนุ่มนวลที่สุด ซึ่งถึงแม้จะเป็นฮันจูก็ยังไม่สามารถสร้างอะไรแบบนี้ได้

และขณะที่เขาตั้งใจจะของเหลวล้ำค่าลงที่ความเป็นชาย ไม่ใช่ช่องทางด้านหลัง


ในที่สุดการ์ดก็หันหลังไป

จากนั้นประตูก็ปิดลงตรงหน้า


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}