โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-6 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-6 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 755

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2561 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-6 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

​ยองจีเงยหน้าขึ้นหลังจากที่ก้มหัวลงมาตลอด ในดวงตาสีดำเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความโกรธ ในแววตาลุกโชนราวกับให้คำมั่นว่าจะล้างแค้น สำหรับยองจีแล้ว ความจำเป็นในการอดทนและเหตุผลในการหนีนั้นยิ่งไม่มีเลย เขาเป็นผู้ล่าไม่ใช่เหยื่อ ต้องเป็นฝ่ายขับไล่สิไม่ใช่ถูกไล่ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องกำที่วางแขนแล้วร้องครวญครางเลย

พอคิดได้ มือของยองจีก็คว้าไปที่เสื้อกาวน์ของฮันจู เขาขยับมือไล่ตั้งแต่เสื้อกาวน์ไปถึงเสื้อเชิ้ต ตั้งแต่เสื้อเชิ้ตเลื่อนขึ้นไปยังคอเสื้ออย่างช้าๆ ในที่สุดก็คว้าคอเสื้อได้สำเร็จแต่เป็นขั้นตอนที่ไม่ง่ายเลย เพราะขณะนั้นยองจีกำลังถูและเย้าแหย่ตรงส่วนล่างของเขาด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้อย่างเบาๆ

สุดท้ายยองจีก็ดึงคอเสื้ออีกฝ่ายลงมาด้านล่าง ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแคบเข้ามาอีก ตอนนี้ยองจีกำลังอารมณ์พลุ่งพล่าน โดยสติยังครบถ้วนเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา ส่วนอ่อนไหวของเขาแข็งขึ้นและต้องการจะสอดใส่เข้าไปที่ไหนสักที่เดี๋ยวนี้ นั่นคือสัญชาตญาณของอัลฟ่า ต้องระบายออกและปลดปล่อยออกมาเท่านั้น

ในสถานการณ์นี้ การที่ยองจีนึกถึงจูบก่อนเรียกได้ว่าเป็นความคิดที่น่ารักน่าชังมาก ถ้าเป็นกลยุทธ์ในการแย่งชิงอำนาจความเป็นผู้นำอีกครั้งโดยการเริ่มจูบก็ยิ่งยอดเยี่ยม ไม่ว่าความจริงจะเป็นอะไรก็ตามคอของเขาก็แห้งผาก ความร้อนรุ่มเริ่มมาจากหว่างขาและแผ่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย

ก็นะ อะไรแบบนี้ครั้งแรกนี่


ถ้าอย่างนั้นก็จะทำตามใจตัวเอง ตามใจตัวเองทั้งหมดเลย เหมือนกับที่ทำอย่างนั้นมาจนถึงตอนนี้...



“ไม่ ยังไม่ถึงเวลาจูบครับ”


ฮันจูห้ามปรามเขา มือใหญ่กั้นริมฝีปากกับริมฝีปากซึ่งกำลังจะสัมผัสกัน ไม่เพียงแค่กั้นแต่กดลงไปด้านล่างด้วย หลังกับเอวที่ยกขึ้นไปพร้อมกับแรงมหาศาลถูกทำให้ติดอยู่กับพนักเก้าอี้อีกครั้ง เขาตกใจเพียงครู่เดียว แต่นิ้วของอีกฝ่ายยังคงขยับอย่างไหลลื่นตรงกลางระหว่างขาแล้วกอบกุมส่วนอ่อนไหวอีกครั้ง


“อ๊ะ…!”


เป็นความรู้สึกเหมือนถูกผลักด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลแล้วตกลงไปด้านล่าง ส่วนอ่อนไหวที่ยังไม่ปลดปล่อยออกมาขยายใหญ่จนปวดไปหมด เพราะการปลุกเร้าที่มากขึ้นโดยยังมีสติเต็มร้อยเป็นครั้งแรก และเพราะกลิ่นหอมหวานซึ่งส่งกลิ่นฟุ้งจนหายใจไม่ออกด้วย

เวียนหัว ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถตั้งสติได้เลย ร่างทั้งร่างอ่อนยวบลงอย่างอ่อนแรง สิ่งที่เดือดพล่านและมีความตั้งใจอย่างแน่วแน่มีเพียงส่วนอ่อนไหวซึ่งส่วนปลายชี้ขึ้นอย่างมั่นคงเท่านั้น

นี่มันอะไรกัน อะไรกันแน่

หลังที่ติดอยู่กับพนักไหลลงไปข้างล่างนิดหน่อย ร่างกายไม่มีแรง ยองจีรู้สึกเหมือนกับโดนโอเมก้าข่มขืน สิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั้นได้เกิดขึ้นแล้ว เขาไม่รู้ว่าอะไรคืออะไรเลยกลัวไปหมด ไม่สามารถไว้วางใจตัวตนของชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังทำอะไรกับร่างกายของยองจีตามอำเภอใจได้เลย

คำถามที่ถามว่าอีกฝ่ายเป็นโอเมก้าหรืออัลฟ่าค่อยๆ หายไปโดยไม่รู้ตัว


“อือ อ๊า…!"


ปลดปล่อยออกมาแล้ว ในที่สุดก็ปลดปล่อยออกมา

ตอนนั้นเองฮันจูถึงได้เอามือที่ปิดปากยองจีออก


“ฮ้า...อะ แฮ่ก...”


สักพักหลังจากช่วงเวลาราวกับมรสุมผ่านไป ยองจีก็หายใจหอบถี่อย่างไม่สม่ำเสมออีกครั้ง เพราะรู้สึกเหมือนจะตายถ้าไม่รีบหายใจตอนนั้น ส่วนอ่อนไหวที่ยังคงแข็งตัวอยู่ค่อยๆ อ่อนตัวลง

เป็นสถานการณ์ที่พูดอะไรไม่ออก ยองจีหลับตาของเขาลงแทนที่จะปิดกั้นสายตาของฮันจู ฮันจูยืนอยู่ด้วยสีหน้าเป็นปกติมากๆ ต่างจากเขา สายตาของฮันจูมองลงไปยังฝ่ามืออย่างนิ่งๆ โดยไม่ได้พูดอะไร เหนือสิ่งอื่นใด ความจริงที่ว่าสิ่งที่ทำให้ฝ่ามือของฮันจูเปียกชุ่มก็คือน้ำกามของตัวเองนั้น จะให้เขาจ้องมองไปตรงๆ มันก็ยาก


“ต้องให้การบ้านสักอย่างแล้วครับ”


ถึงไม่ได้มองก็ได้ยิน ก่อนหน้านี้ยองจีต้องอุดหูด้วยไม่ใช่แค่ปิดตา


“จนกว่าจะถึงคราวหน้า กลับไปช่วยตัวเองมาด้วยนะครับ”


เพราะไม่ได้เปิดหูไว้ทั้งสองข้างเพื่อตั้งใจจะฟังคำพูดแบบนั้น


ดวงตาที่ปิดอยู่ภายใต้ฝ่ามือเบิกโพลง ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ตระหนักได้ว่าไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ตรงนี้นานกว่านี้แล้ว ยองจีดึงกางเกงขึ้นมาแล้วรูดซิปอย่างรวดเร็ว และลุกขึ้นจากเก้าอี้ในเวลาเพียง 5 วินาทีเท่านั้น เขาถึงสามารถมองฮันจูตรงๆ ได้

ฮันจูยังเหมือนเดิม ยังคงมองมาที่ตนและน้ำกามก็ยังคงเลอะเปรอะเปื้อนฝ่ามือและนิ้วมือของเขา เพราะอย่างนั้นยองจีจึงกัดปากด้วยความขุ่นเคืองใจแล้วหันหลังไป

ด้านหน้าประตูมีการ์ดยืนอยู่ หลังจากคิดว่าการ์ดที่ตนไม่รู้ว่าอยู่ตรงนี้ด้วยก็น่าจะเฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดแน่ๆ ใบหน้าก็เลยเห่อร้อนจนแดงด้วยความอับอาย


“หลีกไป!”


ยองจีผลักการ์ดไปด้านข้างราวกับระบายความโกรธ เปิดประตูออกแล้วหายไป เป็นการหนีที่สมบูรณ์แบบ ถึงจะเป็นสงสัยว่าตนเองสามารถยอมรับได้ไหมก็เถอะ

จริงๆ แล้วไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ยอมรับมันก็ไม่สำคัญไปมากกว่านี้ ฮันจูจ้องมองประตูที่ถูกปิดจนแทบพังแล้วถอนหายใจที่กลั้นเอาไว้มาจนถึงตอนนี้ออกมาอย่างยาว แผ่นหลังของเขากำลังสั่นไหวและการสั่นไหวนั้นเจ็บแปลบลงมาถึงหลังเข่าและข้อพับ อดทนได้ดีมาก แน่นอนว่าต้องอดทนได้ดี เขาพูดซ้ำในใจสองสามครั้ง

แม้จะเป็นอย่างนั้นแต่ความเป็นชายของเขายังคงขยายใหญ่และแข็งตัว

มันอยู่ในระดับที่ทรมาน ฮันจูหลับตาลงพลางถอนหายใจแรง กลิ่นลอยออกมาอย่างหอมหวานจนเจ็บจมูก นั่นหมายความว่าลักษณะทางพันธุกรรมของเขากำลังเดือดพล่านอย่างเต็มที่

เขาถอนหายใจอีกครั้ง ถึงบอกว่าสงบลงแล้วแต่มันไม่มีทางที่จะสงบลงได้เลยด้วยความยากลำบากในหลายๆ ด้านในสถานการณ์แบบนี้

ฮันจูเอนหัวไปข้างหลังแล้วก้มลงมองพื้นอย่างช้าๆ อีกครั้ง ตอนนี้ไม่ใช่แค่ขาที่สั่น แต่ต้นแขนจนถึงข้อมือก็กำลังสั่นระริก นึกถึงยองจีที่หุบขาอย่างไม่เต็มใจ นึกถึงอีกฝ่ายผู้มีดวงตาเหมือนกับจะร้องไห้และกัดริมฝีปากไว้เพื่อกลั้นเสียงคราง

ร่างกายบริสุทธิ์ที่ไม่เคยแม้แต่มีเซ็กซ์หรือช่วยตัวเองนั้นเปราะบางขนาดไหน ยืนยันได้จากดวงตาทั้งสองข้าง มือทั้งสองข้างและกลิ่น

หลักฐานนั้นยังหลงเหลืออยู่ในมือของเขา น้ำกามของยองจีซึ่งแม้จะมีกลิ่นแรง แต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่ก้อนโปรตีน เขากำลังโอบอุ้มสเปิร์มของซูเปอร์อัลฟ่า ของเหลวที่เรียกราคาได้สูงถ้าหากถูกวางขายในตลาด


“…จะอยู่ตรงนั้นไปเรื่อยๆ เหรอครับ”


ฮันจูเงยหน้าแล้วปรือตาลงโดยไม่รู้ตัวพลางมองไปยังการ์ดของเขาที่ยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู


“พอดีว่าผมกำลังจะช่วยตัวเองน่ะ”


ถ้าอยากดูก็ยืนดูต่อไป น้ำเสียงที่บอกกล่าวอย่างอ่อนน้อมเมื่อครู่นี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย สีหน้าของเขาเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตาแล้วหัวเราะคิกคัก ใกล้จะถึงเวลาที่ต้องฉีดยาแล้วแต่คิดว่าเลื่อนไปสักหน่อยก็น่าจะดี เพราะในอุ้งมือของเขามีสิ่งที่ดีกว่านั้นอยู่

สเปิร์มของยองจีเป็นน้ำยาหล่อลื่นที่ทำให้ความรู้สึกของฮันจูพลุ่งพล่านขึ้น ด้วยความรู้สึกลื่นและเหนอะหนะแบบมีเอกลักษณ์เฉพาะ ทำให้ถึงจุดสุดยอดได้อย่างรวดเร็ว ราบรื่น และนุ่มนวลที่สุด ซึ่งถึงแม้จะเป็นฮันจูก็ไม่สามารถสร้างอะไรแบบนี้ได้

และตอนนี้เขาตั้งใจจะป้ายน้ำยาหล่อลื่นนั้นลงตรงความเป็นชายของเขา ไม่ใช่ช่องทางด้านหลัง


            ในที่สุดการ์ดก็หันหลังไป

            และประตูก็ปิดลงตรงหน้า


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น