โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

02-5 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-5 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 833

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2561 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-5 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

การควบคุมยองจีนั้นไม่ยากเลย ถึงแม้ว่าจะดื้อรั้นแต่ฮันจูก็สามารถรูดซิปลงอย่างสบายใจ ด้วยการขยับมืออย่างไม่ได้รวดเร็วอะไร ไม่ว่าสิ่งกีดขวางที่ตั้งใจจะแอบซ่อนนั้นคืออะไรก็ไม่สามารถหยุดนิ้วมือนั้นได้ ทุกครั้งที่ยองจีตั้งใจจะลุกขึ้นมาด้านหน้า ฮันจูก็จะกดลงที่ไหล่ของเขาโดยตรงเลย ไม่ใช่แค่ที่เก้าอี้แล้วยืนขวางไว้ ยองจีไม่สามารถสู้กับฮันจูได้ด้วยพละกำลังทางร่างกายเพียงอย่างเดียว

ไม่เป็นไร เพราะมีเพียงแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละที่เขาจะต้องบังคับ ฮันจูมั่นใจ มั่นใจว่ายองจีจะหลงระเริงอยู่ในกำมือของเขาแน่นอน


“คุณชายบอกว่า...ไม่เคยช่วยตัวเองเลยใช่ไหมครับ”


ยองจีอยู่ในสภาพที่ยังคงไม่ได้ตอบแม้แต่คำถามแรก การกระทำที่ไม่ดีงั้นเหรอ การกระทำที่ไม่ดี ยองจีเป็นเด็กน้อยผู้ไม่รู้ว่าการกระทำที่ไม่ดีคืออะไร คุณชายผู้ซึ่งเติบโตมาอย่างงดงาม ถึงแม้ว่าจะมีร่างกายที่ไม่เล็กและอายุไม่น้อยแล้ว แต่กลับไม่รู้อะไรเลยถึงขนาดตกใจเกี่ยวกับความเป็นจริงของโลก

ไม่สามารถเอาชนะความแน่นของเข็มขัด และความโป่งนูนตรงกางเกงก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัด แต่แค่รูดซิปลงก็เรียบร้อยแล้ว เป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก รู้สึกได้ว่าส่วนอ่อนไหวขยายใหญ่ขึ้นราวกับจะระเบิดออกมาจากด้านใน เป็นปฏิกิริยาตอบสนองอย่างเต็มที่ ถึงแม้ว่าช่องทางด้านหลังจะไม่เปียกชื้นแต่ถ้าเป็นด้านหน้านั้นไม่ว่าจะเท่าไรก็สามารถทำให้เปียกชุ่มได้ เรามาเดิมพันกันไหมว่าจะปลดปล่อยออกมาสักกี่ครั้ง ฮันจูพูดกับตัวเอง เป็นการเดิมพันที่ไม่เกี่ยวว่าฝ่ายไหนจะชนะ

สิ่งสำคัญก็คือต้องให้ยองจีปลดปล่อยออกมาให้ได้ ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนและไม่ว่าจะปลดปล่อยกี่ครั้งก็ตามแต่เขาก็คาดหวังให้ปลดปล่อยออกมาสักสองสามครั้ง ถึงจะพูดอีกกี่ครั้งแต่สิ่งสำคัญ...

คือยองจีจะต้องถึงจุดสุดยอดด้วยมือของฮันจู


“ปล่อย...นะ”

“ถ้าอย่างนั้นเซ็กซ์ล่ะ มีเซ็กซ์ยังไงครับ”


การปรึกษายังคงดำเนินต่อไป ฮันจูก้มหัวลงและใช้ริมฝีปากขบกัดไปตามติ่งหูที่ร้อนผ่าวของยองจีจนกลายเป็นสีแดงแจ๋ แล้วแลบลิ้นเปียกชื้นโลมเลียไปตามใบหูและสอดเข้าไปด้านใน ไหล่ของยองจีหดลงโดยอัตโนมัติกับการกระตุ้นที่เข้าไปอย่างลึกล้ำราวกับจะเข้าไปสัมผัสถึงสมอง

ยองจีสามารถพูดว่าปล่อยออกมาได้แค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และโอกาสที่ฮันจูให้เขาพูดก็มีเพียงครั้งเดียวเช่นกัน นิ้วเท้าที่ขดตัวอยู่ภายในรองเท้า สะบัดไปมากลางอากาศราวกับใช้เท้าตีน้ำมือที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนนั้นไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากกำที่วางแขนแน่นราวกับจะทำลายมันลง


“ตอบด้วยครับ”


น้ำเสียงของฮันจูเข้ามาใกล้ขึ้น ในที่สุดนิ้วเรียวยาวก็ถอดชั้นในของเขาลงแล้วเข้าไปจับตรงส่วนอ่อนไหวที่กำลังสั่นระริก ยองจีลืมตาพรึบ เขาไม่ได้อยู่ในช่วงผสมพันธุ์แถมยังมีสติเต็มร้อยเพราะไม่ได้ดื่มเหล้าสักอึก

เลือดทั้งหมดไปหล่อเลี้ยงยังร่างกายส่วนล่างและตอบสนองต่อการปลุกเร้าที่มากขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ยองจีกระแทกร่างกายซึ่งไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ลงบนเก้าอี้อย่างแรงและดิ้นตะเกียกตะกาย แต่สุดท้ายก็หนีจากอีกฝ่ายไม่ได้

ทำไมน่ะเหรอ เพราะความไม่รู้ สิ่งที่เขาไม่รู้มีมากมาย

อย่างเช่น


“มะ...ไม่รู้...ฮึก ถ้าถึงช่วง...ผสมพันธุ์...”


ช่วงผสมพันธุ์จะวนมาทุกเดือนหลังจากอายุ 20 ปี ตอนนี้ผ่านมาเป็นเวลา 10 ปี เพราะฉะนั้นเท่ากับว่าฤดูผสมพันธุ์วนมาเกิน 100 รอบแล้ว ทุกครั้งที่ช่วงนั้นมาถึงก็ต้องปลดปล่อย ปกติจะผ่านไปด้วยการฉีดยาควบคุมอารมณ์ ยาคุมอารมณ์มีพิษทำให้ทรมานแต่ถ้าผ่านสองสามวันที่เหมือนจะตายนั้นไปได้ ก็จะสามารถกลับสู่สภาพเดิมเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แต่วันใดวันหนึ่งก็อาจจะมีช่วงที่ต้องเข้าไปในห้องที่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าคือที่ไหน วันนั้นจะเริ่มต้นด้วยการฉีดยาที่เรียกว่ายาบำรุง 1 เข็ม และที่ข้างๆ เขาจะมีปู่อยู่ด้วยเสมอ


‘ลองเข้าไปในนี้สิยองจี’ ด้วยน้ำเสียงแม้จะอ่อนโยนแต่ก็ข่มขู่ ซึ่งลูบไล้อยู่ตรงหัวไหล่


อาจจะตั้งแต่อายุ 20 ปี เดือนละครั้งหรืออาจจะสามเดือนครั้งที่ถูกฉีดยาบำรุงแทนยาคุมอารมณ์ ร่างกายที่มีไข้ขึ้นสูงจะถูกมือของปู่จูงเข้าไปในประตูห้องที่ไม่รู้จัก ภายในห้องนั้นมีคนหนึ่งคนหรือบางทีก็หลายคนเปลือยกายรอเขาอยู่ มือหรือข้อเท้าของพวกเขามีกุญแจมือกับโซ่ล็อกไว้ โดยที่เขาก็ไม่รู้ว่าล็อกไว้ทำไม

อาจจะเป็นพวกอัลฟ่า เพราะไม่มีแม้สักครั้งที่ภายในห้องนั้นจะมีกลิ่นหอม


“จำ...ไม่ได้...ไม่ต้องมาถาม...อึก!”


ถ้าเริ่มช่วงผสมพันธุ์ การคุมสติให้ครบถ้วนสมบูรณ์ก็จะเป็นเรื่องยาก ยองจีมักจะมีอาการแปลกๆ เขาเข้าห้องไปแล้วก็ตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นโดยไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง

อาจจะเป็นวันรุ่งขึ้นแต่จริงๆ แล้วก็ไม่แน่ว่าอาจจะผ่านมาแล้วสักสองวัน ต้องผ่านค่ำคืนที่เหนียวเหนอะหนะปนกับอาการไข้ สุดท้ายถึงสามารถออกมาจากห้องได้ จากนั้นก็จะรู้สึกถึงผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของเขาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องอาบน้ำ

จนถึงตรงนั้นเป็นทั้งหมดของความทรงจำ เขาทำอะไรอยู่ข้างในนั้นและเกิดอะไรขึ้นบ้าง


“บอกว่าให้ หยุด...จับ...!”


ไม่สามารถรู้ได้เลย สิ่งที่รู้มีเพียงแค่ตอนนี้นิ้วมือของฮันจูกำลังสัมผัสอยู่ตรงส่วนอ่อนไหวของตนและรูดขึ้นลงอย่างเต็มแรง

ใบหน้าของยองจีก้มลงโดยอัตโนมัติ เขาทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก นิ้วมือของฮันจูรูดส่วนอ่อนไหวที่เริ่มลื่นอย่างรวดเร็วตามความต้องการ ฮันจูกดถูเบาๆ ตรงส่วนปลายแล้วกุมแท่งร้อนด้วยนิ้วมือที่เหลือ ยองจีตัวเกร็ง เข่าของเขาที่เคยแยกออกกว้างหุบเข้าหากันเพราะความรู้สึกดีที่ถูกปลุกเร้าตรงแก่นกาย แต่หว่างขาของเขานั้นมีฮันจูยืนขวางอยู่

แปลก นี่มันอะไรกัน แปลกมาก... ยองจีส่ายหัวอย่างแรงและตั้งใจจะต่อต้านแต่นิ้วมือของฮันจูจับกุมตั้งแต่ส่วนที่ยื่นออกมาลงไปด้านล่างแล้วขูดเขี่ยเบาๆ ตรงพวงไข่ซึ่งมีน้ำหนัก ทั้งตัวถอยหนีด้วยความกังวลราวกับจะแตกร้าวในไม่ช้า ยองจีขบฟันกรามไว้แน่นแต่นั่นช่วยอะไรไม่ได้เลย

แม้ขัดแย้งกันแต่สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสดชื่นกว่าครั้งไหนๆ อยากหนีไปให้พ้น ทรมาน แต่พอคิดอย่างนั้นแล้วก็...


ทำไมเขาจะต้องหนีล่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น