โซซอล
facebook-icon

ซูเปอร์อัลฟ่า ปะทะ ซูเปอร์อัลฟ่า(?) จะเป็นยังไงนะ...

02-5 การกระทำที่ไม่ดี

ชื่อตอน : 02-5 การกระทำที่ไม่ดี

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 939

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 13:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-5 การกระทำที่ไม่ดี
แบบอักษร

การควบคุมยองจีไม่ยากเลย ถึงแม้ว่าจะดื้อรั้นแต่ฮันจูก็สามารถรูดซิปกางเกงอีกฝ่ายลงอย่างสบายใจด้วยการขยับมืออย่างไม่ได้รีบเร่ง สิ่งขีดขวางอะไรก็ไม่สามารถหยุดยั้งชายหนุ่มได้ ทุกครั้งที่ยองจีตั้งใจจะลุกหนี ฮันจูก็จะกดไหล่เขาลงมาโดยตรง ไม่ใช่แค่ค้ำเก้าอี้แล้วยืนขวางไว้ ยองจีจึงไม่สามารถสู้กับฮันจูได้ด้วยพละกำลังทางร่างกายเพียงอย่างเดียว

ไม่เป็นไร มีแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละที่เขาจะต้องบังคับ ฮันจูมั่นใจ มั่นใจว่ายองจีจะหลงระเริงอยู่ในกำมือของเขาแน่นอน


“คุณชายบอกว่า...ไม่เคยช่วยตัวเองเลยใช่ไหมครับ”


ยองจีอยู่ในสภาพที่ยังคงไม่ได้ตอบอะไรแม้แต่คำถามแรกสุด การกระทำที่ไม่ดีงั้นเหรอ การกระทำที่ไม่ดี... ยองจีเป็นเด็กน้อยผู้ไม่รู้ว่าการกระทำที่ไม่ดีคืออะไร คุณชายผู้เติบโตมาอย่างงดงาม ถึงแม้ว่าจะมีร่างกายที่ไม่ได้เล็กและอายุอานามก็ไม่ได้น้อยแล้ว แต่กลับไม่รู้อะไรเลยจนถึงขั้นตกใจเกี่ยวกับความเป็นจริงของโลก

หลังจากเอาชนะความคับแน่นของเข็มขัด ความโป่งนูนตรงกางเกงก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัด แต่แค่รูดซิปลงก็เรียบร้อยแล้ว มันง่ายดายมาก สัมผัสได้ว่าส่วนอ่อนไหวขยายใหญ่ขึ้นราวกับจะระเบิดออกมาจากข้างใน เป็นปฏิกิริยาตอบสนองอย่างสุดขีด ถึงแม้ว่าช่องทางด้านหลังจะไม่เปียกชื้นแต่ถ้าเป็นด้านหน้าแล้วล่ะก็ ไม่ว่ากี่ครั้งก็สามารถทำให้มันเปียกชุ่มได้มาเดิมพันกันไหมว่าจะปลดปล่อยออกมาสักกี่ครั้ง ฮันจูพูดกับตัวเอง เป็นการเดิมพันที่ไม่เกี่ยวว่าฝ่ายไหนจะชนะ

สิ่งสำคัญก็คือต้องทำให้ยองจีปลดปล่อยออกมาให้ได้ ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน ไม่ว่าจะปลดปล่อยกี่ครั้งก็ตามแต่ก็คาดหวังให้ปลดปล่อยออกมาสักสองสามครั้ง ทว่าสิ่งสำคัญ...

คือยองจีจะต้องถึงจุดสุดยอดด้วยมือของฮันจู


“ปล่อย...นะ”

“ถ้าอย่างนั้นเซ็กซ์ล่ะ มีเซ็กซ์ยังไงครับ”


การปรึกษายังคงดำเนินต่อไป ฮันจูก้มหัวลงและใช้ริมฝีปากขบกัดไปตามติ่งหูที่ร้อนผ่าวของยองจีจนมันกลายเป็นสีแดงแจ๋ ก่อนจะแลบลิ้นเปียกชื้นโลมเลียไปตามใบหูและสอดเข้าไปด้านใน ไหล่ของยองจีหดลงโดยอัตโนมัติกับการกระตุ้นที่เข้าไปอย่างลึกล้ำราวกับจะเข้าไปสัมผัสถึงสมอง

ยองจีสามารถพูดว่าปล่อยออกมาได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งโอกาสที่ฮันจูให้เขาพูดก็มีเพียงครั้งเดียวเช่นกัน นิ้วเท้าที่ขดอยู่ในรองเท้าสะบัดไปมากลางอากาศราวกับใช้เท้าตีน้ำ มือที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกำที่วางแขนแน่นราวกับจะพังมันลง


“ตอบด้วยครับ”


น้ำเสียงของฮันจูเข้ามาใกล้ขึ้น ในที่สุดนิ้วเรียวยาวก็ถอดชั้นในเขาลงแล้วจับตรงส่วนอ่อนไหวที่กำลังสั่นระริก ยองจีลืมตาพรึบ ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในช่วงผสมพันธุ์แถมยังมีสติเต็มร้อยเพราะไม่ได้ดื่มเหล้าสักอึก

เลือดทั้งหมดไปหล่อเลี้ยงร่างกายส่วนล่างและตอบสนองต่อการปลุกเร้าที่มากขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ยองจีกระแทกร่างกายที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ลงบนเก้าอี้อย่างแรงพลางดิ้นตะเกียกตะกาย แต่สุดท้ายก็หนีจากอีกฝ่ายไม่ได้

ทำไมน่ะเหรอ เพราะความไม่รู้ สิ่งที่เขาไม่รู้มีมากมาย

อย่างเช่น


“มะ...ไม่รู้...ฮึก ถ้าถึงช่วง...ผสมพันธุ์...”


ช่วงผสมพันธุ์จะวนมาทุกเดือนหลังจากอายุยี่สิบ และตอนนี้ผ่านครั้งแรกมาเป็นเวลาสิบปี เพราะฉะนั้นเท่ากับว่าฤดูผสมพันธุ์ของเขาวนมาเกินร้อยรอบแล้ว ทุกครั้งที่ช่วงนั้นมาถึงก็ต้องปลดปล่อย ปกติจะผ่านไปด้วยการฉีดยาควบคุมอารมณ์ ยาคุมอารมณ์มีฤทธิ์ส่งผลให้ทรมาน แต่ถ้าผ่านสองสามวันที่เหมือนจะตายไปได้ก็จะกลับสู่สภาพเดิมเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แต่บางวันก็อาจจะมีช่วงที่ต้องเข้าไปในห้องที่เขาเองก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าอยู่ที่ไหน ก่อนจะเริ่มต้นด้วยการฉีดยาที่เรียกว่ายาบำรุงหนึ่งเข็ม ซึ่งตรงที่ข้างๆ เขาจะมีปู่อยู่ด้วยเสมอ


‘ลองเข้าไปในนี้สิยองจี’ ด้วยน้ำเสียงแม้จะอ่อนโยนแต่ก็ข่มขู่กับมือทีี่ลูบหัวไหล่มน


ตั้งแต่อายุยี่สิบปี อาจจะมีเดือนละครั้งหรือสามเดือนครั้งที่ถูกฉีดยาบำรุงแทนยาคุมอารมณ์ ร่างกายที่มีไข้ขึ้นสูงจะถูกมือของปู่จูงเข้าไปในประตูห้องที่ไม่รู้จัก ซึ่งภายในห้องจะมีคนหนึ่งคนหรือบางทีก็หลายคนเปลือยกายรอเขาอยู่ มือกับข้อเท้าของพวกเขามีกุญแจมือกับโซ่ล็อกไว้ โดยที่ยองจีก็ไม่รู้ว่าล็อกไว้ทำไมเหมือนกัน

อาจจะเป็นพวกอัลฟ่า เพราะไม่มีสักครั้งที่ภายในห้องจะมีกลิ่นหอมหวาน


“จำ...ไม่ได้...ไม่ต้องมาถาม...อึก!”


ถ้าเริ่มช่วงผสมพันธุ์ การคุมสติให้ครบถ้วนสมบูรณ์ก็จะเป็นเรื่องยาก ยองจีมักจะมีอาการแปลกๆ เพราะเมื่อเขาเข้าห้องไปก็จะตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นโดยไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง

อาจจะเป็นวันรุ่งขึ้นแต่จริงๆ แล้วก็ไม่แน่ว่าอาจจะผ่านมาแล้วสักสองวัน ต้องผ่านค่ำคืนที่เหนียวเหนอะหนะปนกับอาการไข้ สุดท้ายถึงสามารถออกมาจากห้องได้ จากนั้นก็จะมีผ้าขนหนูผืนใหญ่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของเขาแล้วพามุ่งหน้าไปห้องอาบน้ำ

จนถึงตรงนั้นเป็นทั้งหมดของความทรงจำ เขาทำอะไรอยู่ข้างในนั้นและเกิดอะไรขึ้นบ้าง


“บอกว่าให้ หยุด...จับ...!”


ตัวเองก็ไม่รู้ตัวเลย สิ่งที่รู้มีเพียงแค่ตอนนี้มือของยูฮันจูกำลังสัมผัสส่วนอ่อนไหวของเขาพร้อมกับรูดขึ้นรูดลงอย่างเต็มแรง

ยองจีก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ เขาทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก ฮันจูรูดส่วนอ่อนไหวที่เริ่มลื่นอย่างรวดเร็วตามความต้องการก่อนจะกดถูเบาๆ ตรงส่วนปลายแล้วกุมแท่งร้อนด้วยนิ้วมือที่เหลือ ยองจีตัวเกร็ง เข่าของเขาที่เคยแยกออกกว้างหุบเข้าหากันเพราะความรู้สึกดีที่ถูกปลุกเร้าตรงแก่นกาย แต่ตรงหว่างขากลับมีฮันจูยืนขวางอยู่

แปลก นี่มันอะไรกัน แปลกมาก... ยองจีส่ายหัวอย่างแรงและตั้งใจจะต่อต้าน แต่ฮันจูจับกุมตั้งแต่ส่วนที่ยื่นออกมาลงไปด้านล่างแล้วขูดเขี่ยเบาๆ ตรงลูกกลมๆ ที่มีน้ำหนักจนทั้งต้องถดหนีด้วยความกังวลราวกับจะแตกร้าวในไม่ช้า ยองจีขบฟันกรามไว้แน่นแต่นั่นช่วยอะไรไม่ได้เลย

แม้จะขัดแย้งกันแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสดชื่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ อยากหนีไปให้พ้น ทรมาน แต่พอคิดอย่างนั้นแล้วก็...


ทำไมเขาจะต้องหนีแล้วล่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น