โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-14 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-14 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 967

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-14 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

ซูเปอร์อัลฟ่าหนุ่มเดินผ่านเขาไป ถึงจะจ้องมองเขาเพียงครู่เดียวแต่ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากมายด้วยสายตาที่เหมือนกับตัวเขาเป็นแค่สิ่งไร้สาระ ทำไมถึงมีโอเมก้าที่ไม่น่าจะพบเจอได้อยู่ตรงนี้ สายตาของอัลฟ่าหนุ่มสื่อออกมาเพียงเท่านั้น

ชายหนุ่มละสายตาออกมาจากซูเปอร์อัลฟ่าไม่ได้แม้แต่ช่วงเวลาสั้นๆ ดวงตาและเส้นผมสีดำสนิทเป็นข้อพิสูจน์อันเด่นชัดที่สุดในลักษณะทางพันธุกรรมตามแบบฉบับของยีนเด่น สีดำเป็นหลุมดำที่กลืนกินสีอื่น เมื่อนำมาเทียบกับใบหน้าขาวซีดไม่เหมือนกับคนตะวันออกแล้ว สีดำที่ยิ่งชัดเจนมากขึ้นจึงดึงดูดสายตาทุกคน

เรียวขายาวเหยียดตรงภายใต้สูทสีดำที่สวมใส่อย่างสุภาพเรียบร้อยเดินเนิบๆ ไปหาผู้มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน ใบหน้าของคังยองโฮยิ้มกว้างหลังได้พบกับหลานชาย แต่นั่นไม่ได้อยู่ในสายตาของชายหนุ่ม ถ้าจะอธิบายให้ละเอียดมากกว่านั้นอีกนิดหน่อยก็คือ ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องเฝ้าสังเกตชายสติไม่ดีผู้นั้น

เหมือนกับสัตว์เดรัจฉานกำลังซุกซ่อนร่างกายที่อ่อนโยน​ไว้ตรงไหนสักแห่ง ความรู้สึกที่เด่นชัดอันเป็นลักษณะเฉพาะของซูเปอร์อัลฟ่า คิดไปเองหรือเปล่านะ ชายหนุ่มที่ตั้งสติได้ช้าเพิ่งสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งกันกับการแสดงสีหน้าอันเศร้าสลดโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่ว่าคังยองโฮจะพูดอะไรอัลฟ่าหนุ่มก็ทำเพียงแค่พยักหน้าจนไม่รู้ว่าริมฝีปากที่ปิดแน่นจะเริ่มพูดตอนไหน สีหน้าของอีกฝ่ายดูเหนื่อยหน่ายตั้งแต่ก่อนหน้านี้

ท่าทางไร้เรี่ยวแรงไม่สมกับเป็นเจ้าของงานเลี้ยงวันเกิดเลย ชายหนุ่มเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวอย่างไม่กระพริบตา


“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”


การ์ดที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามขึ้นมาราวกับกังวลถึงชายหนุ่มผู้ตกลงไปในห้วงของอัลฟ่าหนุ่มอย่างไร้สติ แต่มันเป็นความวิตกกังวลที่ไม่มีความจำเป็นอะไรเลย เขาจึงตอบกลับด้วยเสียงนิ่งๆ


“ไม่ครับ รู้สึกไม่ดีเลยสักนิด”


ถ้าให้อธิบายความรู้สึกออกมาตรงๆ คือเขาอยากช่วยตัวเอง รู้สึกอยากถอดกางเกงลงแล้วขยับมือขึ้นลงซะตอนนี้เลย

เพราะอย่างนั้น เพราะนาย ฉันถึงมีอารมณ์มากขนาดนี้

หลังจากชายหนุ่มเผลอไผลไปกับอารมณ์ของตน เขาก็กลืนคำพูดสุดท้ายลงไปก่อนจะหลับตาลงปรับลมหายใจให้กลับสู่สภาพเดิม​ ถึงภายในกะโหลกศีรษะจะคิดถึงแต่ส่วนที่กำลังแข็งตัวขึ้นและไม่ยอมสงบลงง่ายๆ แต่ยังไงก็ต้องทำให้สงบลง เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถทำให้ทุกอย่างสูญเปล่าลงได้

คิดแบบนั้นอยู่พักหนึ่งแต่พอลืมตาขึ้นมา อัลฟ่าหนุ่มก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาราวกับเป็นเรื่องโกหก


“อยู่นี่เอง ทักทายซะสิ นี่หลานชายของฉัน คังยองจี”


แน่นอนว่าคังยองโฮก็อยู่ข้างๆ ด้วย ความเป็นชายของชายหนุ่มจึงอ่อนตัวลงในชั่วพริบตา


“ยินดีที่ได้พบครับคุณชาย ผมด็อกเตอร์ไบรท์ตันครับ”


…ไม่ใช่หรอก ถึงเขาจะพูดนิ่งๆ แต่ช่องคอของเขาก็ร้อนวูบวาบไปหมด มุมปากที่ยกยิ้มออกมาอย่างยากลำบากสั่นเบาๆ


“ต่อจากนี้เขาจะมาเป็นแพทย์ประจำตัวของหลาน จำหน้าเขาไว้หน่อย”

“…”


ซูเปอร์อัลฟ่าหนุ่มนิ่งเงียบ แม้จะไม่ตอบรับแล้วก็ไร้ซึ่งสัญญาณจะเปิดริมฝีปากออก แต่คังยองโฮก็ไม่ได้ต่อว่าท่าทางที่ไม่สุภาพของหลานชายตน อีกทั้งยังไม่ได้เร่งเร้าให้ตอบด้วย อัลฟ่าทั้งสองเพิกเฉยราวกับชายหนุ่มไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น และไม่รับรู้เลยว่าการกระทำเช่นนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจ


“ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะครับ”


เขาแทรกขึ้นมาพร้อมกับจ้องมองไปทางอัลฟ่าหนุ่ม


“ถ้าท่านประธานไม่ว่าอะไร ผมอยากจะลองคุยอะไรกับคุณชายหน่อยน่ะครับ”

“แค่สองคนเหรอ”

“ครับ แค่สองคน”


ถ้าอัลฟ่าหนุ่มคิดจะเมินเขา ทางนี้ก็สามารถทำตัวไม่สุภาพได้เหมือนกัน ยังไงก็ดูเหมือนกับอีกฝ่ายตั้งใจจะไม่ตอบตั้งแต่แรก แต่ก่อนอื่นต้องกันคังยองโฮที่แสนวุ่นวายออกไปก่อน และเป็นไปตามที่คาดไว้อัลฟ่าชราไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอของตนได้

สายตาที่เคลือบแคลงใจมองมายังชายหนุ่มแต่ไม่มีข้ออ้างที่จะปฏิเสธการร้องขออย่างแน่นอน ชายหนุ่มแย้มยิ้ม รอยยิ้มในดวงตาน่าดึงดูดใจกับกลิ่นหอมหวานที่ฟุ้งรอบตัวเข้ากันเป็นอย่างดี

และดูเหมือนจะไม่รู้เลยว่านั่นทำให้ความรู้สึกของคุณชายที่แสนดื้อดึงและไร้มารยาทนี้เปลี่ยนไป


“…ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องหลีกทางให้สินะ ยองจี พรุ่งนี้มาคุยกับปู่หน่อยแล้วกัน”


ฟังดูเหมือนเป็นการพูดสนิทสนมแบบส่วนตัวกับหลานชาย แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงคำสั่งที่บอกให้ชายหนุ่มฟัง และความหมายของคำพูดนั้นก็คือ ‘ถ้าหากว่าช่วงที่ฉันไม่อยู่นายคิดจะพูดอะไรไร้สาระล่ะก็ ฉันจะล้มเลิกสัญญาตอนนั้นเลย’

คังยองโฮจ้องมองหลานชายที่ไม่ตอบรับอะไรนิ่งๆ สุดท้ายก็หันหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่มีคำบอกลาแก่ชายหนุ่มสักคำ ทางนี้ก็ไม่มีคำลาส่งกลับไปเช่นกัน ชายหนุ่มมองตรงไปยังคุณชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนที่ให้ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่เห็นไกลๆ


“ชื่ออะไรครับ”


ชายหนุ่มถามคำถามและกดดันไปพร้อมๆ กัน ถึงจะเป็นการพบเจอที่เขารอคอยมาอย่างจริงจังและยาวนาน แต่คำแรกที่ทักไปกลับไร้รสนิยมมาก และแน่นอนว่ามันเป็นวิธีการพูดที่อีกฝ่ายรู้สึกว่าอวดดีเสียจริง


“ชื่อ”


ถึงจะรู้อยู่แล้ว แต่ที่ชายหนุ่มถามย้ำไปอีกครั้งเพราะจะบังคับให้อีกฝ่ายตอบออกมา มันเป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าชื่อสามตัวอักษรของอีกฝ่ายคือ คังยองจี

แต่ไม่ใช่จากปากคนอื่น เขาอยากได้ยินจากปากของยองจีเอง และต้องได้ยินด้วย

ในทางกลับกัน อัลฟ่าหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้ได้แต่จ้องมองเขานิ่งๆ ดวงตาสีดำสนิทยิ่งดูใกล้ๆ ก็ยิ่งเหมือนข่มขู่เขาอยู่ จ้องมองมาด้วยสายตาที่เหนือกว่าและบีบบังคับอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าร่างกายที่สูงโปร่งจะเล็กกว่าเขานิดหน่อยและไม่ได้อ้วนเทอะทะ แต่เพียงแค่สบตาก็ทำให้ขาสั่นได้

ชายหนุ่มรู้สึกเพลิดเพลินอย่างไม่ต้องสงสัย แน่นอนว่าแค่ในใจเท่านั้น


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น