เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

55.5 อนาคตพ่อบ้านใจกล้าแน่นอน

ชื่อตอน : 55.5 อนาคตพ่อบ้านใจกล้าแน่นอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
55.5 อนาคตพ่อบ้านใจกล้าแน่นอน
แบบอักษร

ย่างสู่ราตรีแห่งแสงดาวนับล้าน หมู่บ้านผีสิง โรงพยาบาลร้าง และรังอสูรในกระเป๋า

          “หน้ากากค้างคาวเผือก กำไลผ้ามัมมี่ และกิ่งสนมายา”

          อีซีโอไล่อ่านตำแหน่งกำกับชื่อสิ่งของบนแผนที่งานเทศกาล บนกระดาษหนังเขียนบอกกติกาการละเล่น ข้อห้าม และกำหนดเวลา เด็กหนุ่มกางแผนที่ให้สาวน้อยพินิจดูช่วยกันวิเคราะห์ กิจกรรมที่สี่คือเกมหาของ ของสามอย่างที่อีซีโอพูดไล่ชื่อคือของรางวัลที่จะได้รับเมื่อชนะเกมการแข่งขันต่างๆ การแข่งขันที่ว่าคือกิจกรรมประจำร้านค้าในเมืองออร์อินดอท ตำแหน่งร้านมีระบุชัดเจนซึ่งมีระยะทางห่างมากพอสงควร  

          กิจกรรมครั้งนี้ให้เวลาสองชั่วโมง คู่รักทั้งหลายต้องไปร่วมเล่นเกม เอาชนะ และนำของรางวัลสามอย่างที่ว่าส่งมอบให้ดวงดาวน้อย ผู้ดูแลงาน

          ประหนึ่งให้คู่รักวิ่งเล่นทั่วเมืองอีกครั้ง

          “มิกำหนดต้องไปที่ใดที่แรก”

          เด็กหนุ่มหลุบตาคิ้วลดระดับ สมองครุ่นคิดคำนวณเวลา เขาถามความเห็นของว่าที่ภรรยาตัวน้อยว่า พวกเราไปที่ที่ใกล้สุดดีหรือไม่

          “อือ”

          โซฟีไม่มีความคิดเห็น อีซีโอพยักหน้าพลางทั้งคู่เริ่มบุกตะลุย เที่ยวชมเที่ยวเล่นในงานเทศกาลดอร์ฮาโลที่ยามนี้บรรยากาศครื้นเครง มีแสงสีสันสดใสปานหมู่บ้านขนมหวาน “เป้าหมายคือหน้ากากค้างคาวเผือก” เด็กหนุ่มมิรู้หน้ากากค้างคาวเผือกมีลักษณะ รูปร่างเช่นไร กระนั้นเขามั่นใจว่ามันมีสีและกลิ่นเหมือนเผือก พวกโซฟีเดินฝ่าฝูงชนในเครื่องแต่งกายอสุรา ผีหัวขาด ผีกระสือ ผีกระหัง นักเชิดหุ่นน้อยเกือบโดนกลืนหายลับไปในกลุ่มอมนุษย์ตัวสูงโปร่งปานเสาไฟ ป้ายบอกทาง เทียบกับขนาดส่วนสูงของนางแล้วตัวโซฟีช่างเล็กกระจิ๋วปานภูตแคระ นางกอดแคนดี้พลางสอดส่องสายตาระแวงมองรอบๆอย่างตื่นตระหนกกลัวโดนเหยียบ ถูกชน ปกติโซฟีมิเดินบนถนนคนชุกชุมเช่นนี้ ส่วนมากนางเดินเรียบทางเท้า หรือไม่ก็หลบมุมมืด หลังพุ่มไม้ นานๆก็ใต้โต๊ะ

          นางมิชินเวลาอยู่กับผู้ใหญ่ ยิ่งไม่กล้าคบหาสาวน้อยอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน

          โซฟีไม่เคยคิดอยากเสวนาหรือพูดคุยกับคนแปลกหน้า และน่าเสียใจที่ทั้งชีวิตนางมีคนแปลกหน้ามากมายเหลือเกิน

          ไม่อยากรู้จักใคร และไม่อยากให้ใครรู้จักตน

          ด้านในโลกที่มีเพียงเหยื่อและการสังหาร โซฟีคิดว่ามันเหมาะกับนางมากว่าให้นางวิ่งเล่นกับเพื่อนฝูง และพูดคุยเรื่องอนาคตด้วยซ้ำ

          ตุบ

          แสงไฟทำให้โซฟีตาพร่ามัว เสียงฝีเท้าทำให้นางสับสนหวาดหวั่น ช่วงขณะที่คิดว่าควรหันหลังวิ่งหนี อีซีโอคว้าจับมือโซฟี เขารั้งนางเอาไว้อย่างกล้าหาญ

          “ขอโทษ”

          “..”

          เพราะมัวห่วงเรื่องกิจกรรมเลยลืมนึกถึงนิสัยของคนที่เขารักมากที่สุด ผู้ครองรัตติกาลสำนึกผิดในความประมาทเลินเล่อ เขาเสียใจเพราะพลั่งพลาดทำให้โซฟีเศร้าโดยใช่เหตุ “ไม่เป็นไร..” โซฟีตอบเสียงเบา นางมิคิดมาก อีซีโอให้เบาใจ ทว่าเขาจดจำเรื่องคราวนี้ไว้ในใจลึกๆว่าจะมิทำผิดซ้ำอีก “ทางนี้”

          ด้วยมีช่องว่างระหว่างที่หัวใจล่องลอย อีซีโอแอบเนียนจับอุ้งมือโซฟีอย่างที่สาวน้อยยังไม่รู้สึกตัวว่าโดนเขาจูงแล้ว

          อีซีโอใช้จิตสังหารอ่อนๆผลักไสทุกคนที่ขวางทาง นำพานักเชิดหุ่นน้อยมาเดินในบริเวณที่ปราศจากคนรบกวนเวลาของพวกนาง

          ยอดเยี่ยมทีนี่ก็ไม่มีใครกั้นกลางข้าและนาง… อีซีโอเก็บซ้อนแผนการในดวงตาทรงปัญญาพลางลอบเหลือบมองมือโซฟี

          จับเช่นนี้หรือปล่อยดี อีซีโอคิดด้วยใจซื่อตรง เขาหันขวับพลางจับมือโซฟีเบาๆ ในเมื่อนางไม่ปฏิเสธ เขาก็…เนียนๆไปละกัน

          เดินไม่นานนัก พวกโซฟีแวะมายังร้านค้าเป้าหมาย กิจกรรมแรกที่พวกนางต้องเผชิญคือเกมปาลูกดอกให้โดนลูกโป่งผีผ้าห่ม กิจกรรมประจำร้านขายผลไม้แอปแอน์เบอร์รี่ ด้านในร้านขนาดใหญ่มีลูกค้าคับคั่ง แต่ส่วนกิจกรรมนั้นจัดขึ้นหน้าร้าน มีคนเข้าร่วมกิจกรรมเรื่อยๆไม่ขาดสาย คนที่เล่นต่างหวังรางวัลใหญ่ กลาง เล็ก และน้ำผลไม้รสส้ม

          พวกโซฟีไม่มีเป้าหมายเป็นน้ำผลไม้ พวกนางมาที่ด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น

          “จากกิจกรรมฟอสเทลสตาร์”

          “โอ๊ะโอ้ คู่รักวัยประถมหรือ”

          พนักงานดูแลกิจกรรมส่งยิ้มดุดันประหนึ่งมือปืนแห่งแดนทะเลทรายให้พวกโซฟี ลุงอายุสามสิบกว่าชี้นิ้วโป้งไปยังตำแหน่งหน้าร้านพลางอธิบายกติกาด้วยเสียงสนุกสนามกรอปท้าทายสี่ส่วน “ปาลูกดอกให้โดนลูกโป่งบนนั้น แตกห้าได้รางวัล”

          ลูกโป่งผีผ้าห่มวาดรอยยิ้มสยองล่องลอยบนฟ้า

โซฟีแหงนหน้ามองลูกโป่งผีผ้าห่มที่ลอยละล่องเหนือหลังคาอาคาร ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างด้วยความแปลกใจระคนพิศวงทึ่งในระดับความสูงที่เอาจริงๆใครจักปาโดน!!! “ค คือ..” นักเชิดหุ่นน้อยพึมพำลำบากใจ นางมิรู้เลยมันยากเช่นนี้ กระนั้นสำหรับอีซีโอมิใช่ปัญหาใหญ่ เด็กหนุ่มเคยได้คำชมจากอาจารย์มาแล้วว่า เขาเก่งเรื่องฟันดาบระยะไกล ระยะและระดับความสูงแค่นี้เรื่องกล้วยๆ

          ประเดี๋ยวสิ ฟันดาบกับปาลูกดอกมันคนละอย่างเลยนะ แถมรูปแบบมันเหมือนกันเสียที่ไหน

          โซฟีอยากค้าน แต่มิอยากบั่นถอนความมั่นใจอีซีโอ

          “ห้าดอกราคาสิบเหรียญเงิน”

          พนักงานยื่นไหใส่เหรียญเงิน เด็กหนุ่มวางสีหน้าเฉยเมยพลันใส่เงินในไห เขารับลูกดอก ครั้นก้าวเท้าไปยืนตำแหน่งที่ผู้เล่นต้องประจำ

          “หึ แค่นี้”

          คนรักวัยชรา นักท่องเที่ยวน่ามึน เด็กใจแตก หยุดยืนและชะโงกหัวมองอีซีโอด้วยสายตาคาดหวังได้เห็นยอดฝีมือ ท่ามกลางแรงกดดันช่างลุ้นระทึก เด็กหนุ่มรวบรวมสมาธิ สายตาประหนึ่งเหยี่ยวเล็งเป้าหมายที่บรรดาลูกโป่งบนฟากฟ้าสีดำทะมึน สมาธิก่อกำเนิดพลางพลังมาโฮออร่าสีดำลุกเป็นเปลวเพลิงไสว เขากางแขนและปาลูกดอกอย่างรวดเร็ว ครั้นลูกดอกพุ่งทะยานสู่ฟ้าด้วยความเร็วประหนึ่งสายฟ้าฟาด

          ฟิ้ว—

          ประหนึ่งแสงดาวตกที่วาดผ่านเทือกเขา ตกลงในป่าใหญ่

          “…..”

          เงียบกริบ

          อีซีโอเสยผม วางมาดคนหล่อทำอะไรไม่ผิด “เมื่อครู่ลองเชิง”

          พลาดชัดๆ!!!

          หากเป็นพี่เมรัยปา ป่านนี้โซฟีใช้มือแคนดี้ฟาดหัวไปแล้ว ดูสิ ปาพลาดแล้วยังทำเป็นหล่ออีก

          นักเชิดหุ่นน้อยบีบตุ๊กตาอย่างไร้ที่ระบาย นางเปาลมหายใจฟู่ พลางจับจ้องดูเด็กหนุ่มด้วยความหวังที่ไม่มากนัก อีซีโอเห็นโซฟีเขม่นให้เขาพลันมีพลังใจ เขาหรี่ตาเล็งเป้าอีกครั้ง คราวนี้โดนแน่นอน

          ฟิ้ว—

          จุ๋ม…

          “ลมแรง”

          เด็กหนุ่มอธิบายสาเหตุที่พลาดเป้าอย่างหน้าไม่อาย ปลอบโซฟีว่าครั้งนี้โดนแน่

          นักเชิดหุ่นน้อยอยากค้อนให้ท่าทีแสนสง่างามของผู้ครองรัตติกาลยิ่งนัก นางถอนหายใจพลางถามเสียงกลัดกลุ้ม “เหลือลูกดอกเพียงสามจะทำเช่นไร”

          กติกาบอกต้องปาโดนห้าลูก แต่ตอนนี้เหลือลูกดอกแค่สาม

          “ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเช่นไร…มันจะมีทางออกเสมอ”

          เด็กหนุ่มกล่าวให้สาวน้อยซึ้ง และเพื่อสนับสนุนประโยคดังกล่าว อีซีโอให้อัดพลังมาโอสามส่วนในลูกดอกปาขึ้นฟ้า ระเบิดลูกโป่งผีผ้าห่มเป็นจุณ ตูม

          “เรียบร้อย”

          สวยงามไร้ที่ติ

          “…”

          โซฟีอึ้งสติแข็งค้าง พูดไม่ออกสักคำ นางเพิ่งรู้ว่าเด็กหนุ่มที่หลงรักตนจะมีนิสัยชอบแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้

          คิดอะไรไม่ออกก็เผามันเถอะ…

          “ฝีมือฉกาจ อนาคตเป็นปรมาจารย์ดาบแน่พ่อหนุ่ม”

          “ไกลกว่านี้ก็โดน”

          อีซีโอรับรางวัลพลางส่งโซฟีที่กำลังกระอักกระอ่วนเหมือนคนปวดหัว ครั้นทั้งคู่ไปยังร้านต่อไป

          ณ ร้านขายหนังสือแฟร์ กิจกรรมประจำร้านคือเกมบิงโก โซฟีและอีซีโอรับกระดาษตัวเลขจากพนักงานคนละแผ่น เด็กหนุ่มมองแถวตัวเลขแนวตั้งแนวนอนอย่างครุ่นคิด คราวนี้เขาควรเผามันดีหรือไม่ “มิต้องห่วง มารดาแห่งโชคร้ายเกลียดข้า”

          อีซีโอยกกระดาษบิงโกให้โซฟีดู นักเชิดหุ่นน้อยมองตัวเลขจำนวนหลักสิบ เก้าสิบแปด ห้าสิบสอง เจ็ด และอีกนับไม่ถ้วน ครั้นนางก้มมองกระดาษบิงโกของตน ดูแล้วก็ไม่ต่างจากของอีซีโอเท่าไหร่นัก เกมนี้คงต้องใช้โชคจริงๆ

          ไม่เป็นไร โซฟีให้กำลังใจตนเอง ส่งยิ้มให้ตุ๊กตาแมวด้วยเพื่อขอให้มันส่งโชคให้นาง

          “สามสิบสอง..หนึ่ง..สี่สิบห้า”

          เสียงพนักงานดังบอกตัวเลขช้าๆ พวกโซฟีเข้าร่วมเล่นในรอบที่มีคนธรรมดาร่วมเล่นด้วย ฉะนั้นพวกนางต้องแข่งขันกับคนพวกนี้ หากมีใครบิงโกก่อนพวกโซฟี พวกโซฟีถือว่าแพ้เกม และต้องเริ่มเล่นใหม่ เสียเวลาและเสียเงินเพิ่ม และหากโชคร้ายจริงๆอาจเสียเงินไม่น้อย แต่ไม่เป็นไร อีซีโอเงินเยอะ ถ้าเล่นไม่ชนะจริงๆ เขาจะเผาร้านชายหนังสือเอง โซฟีไม่ต้องกังวล

          “บิงโก!!”

          ด้วยแอบตื่นเต้นกับเกม โซฟีให้เผลอตะโกนบิงโกดังลั่นสนั่นร้านขายหนังสือ นักเชิดหุ่นน้อยตกใจอาย รีบมุดใต้โต๊ะพลางชูกระดาษบิงโกอย่างกล้าๆกลัวๆ มือสั่นระริก “บ บิงโก”

          ฮาๆปรากฏสรรพเสียงหัวร่อขบขันควบคู่รอยยิ้มแจ่มใสดุจทุ้งดอกทานตะวัน อีซีโอชูรางวัลแห่งชัยชนะให้ผู้เล่นทั่วร้านประจักษ์เป็นขวัญตา ปานประหนึ่งจักประกาศกร้าวว่ามันคือดวงทั้งหมดในเดือนนี้ของโซฟี เขาส่งมอบกำไลผ้ามัมมี่ให้นาง คราวนางยัดใส่ท้องตุ๊กตาแมว เมื่อไม่มีธุระกับร้านขายหนังสือแล้ว พวกโซฟีก็ย้ายก้นออกมาสูดอากาศเย็นๆด้านนอก บริเวณริมฝั่งทะเลสาบมีดอกบัวสีขาวโพลนเบ่งบานประปราย ลมพรูพัดโชยกลิ่นหอมแห่งภูตราตรี โซฟียกนิ้วจับปอยผมมิให้มันกรีดดวงตาสีฟ้าครามแฝงละอองหยาดดารา อีซีโอยืนมองนางสลับมองท้องทะเลสาบ ท้องฟ้า และกำแพงอิฐมีช่อดอกไม้ประดับประดา

          เด็กหนุ่มหยิบแผนที่และเปิดกางกว้าง “กิ่งสนมายา ร้านขายต้นไม้มาลายศ์”

          สาวน้อยยินแล้วพลางยกหัวแคนดี้ปิดปาก นางหันหน้าให้เขาครั้นพยักหน้าเบาๆเป็นคำอธิบายว่าเข้าใจ

          คราวทั้งคู่ตกลงมุ่งหน้าสู่ด่านสุดท้าย

          ณ ร้านขายต้นไม้มาลายศ์

          “เกมจับคู่ไพ่ปริศนา”

          ชื่อเกมฟังลึกลับประหนึ่งมีสัตว์ประหลาดแอบเร้นใต้ไพ่ปริศนา ณ ห้องขนาดเล็กดุจห้องทำงานแม่หมอพยากรณ์ เครื่องเรือนวางเรียงรายล้วนมีกลิ่นอายมนตร์ดำน่าสะพรึง หัวกะโหลกจิ้งจอก โถใส่ลูกกะตา กระถางดอกไม้กินเนื้อ และซากผีเสื้อที่โดนปักเข็มติดบนผนังลายอักขระอาคม โซฟีกวาดตามองรอบห้องด้วยความสนใจห้าส่วน นางเคยเยือนห้องที่มีของสะสมและเครื่องเรือนแห่งศาสตร์มืดมิน้อย คนที่ชอบของเหล่านี้มักเป็นพวกวายร้ายและบุคคลร่ำรวยที่มีงานอดิเรกน่ารังเกียจ

          เบื้องหน้าคือโต๊ะไม้สีน้ำตาล แก้วน้ำชา และสำรับไพ่

          “กติกาง่ายดายดุจดีดนิ้ว ขอให้พวกเจ้าจับคู่ไพ่ให้ถูกทั้งหมด”

          แม่หมอท่าทางลี้ลับหัวเราะเสียงแหบพร่า นางชี้นิ้วผิวติดกระดูกไปที่สำรับไพ่พลางใช้พลังมาโฮยกไพ่ทีละใบ กลุ่มไพ่แตกกระจายและหมุนวนปานพายุ ครั้นพวกมันปลิดปลิวและร่วงหล่นกระจักกระจายเต็มบนโต๊ะโดยหงายด่านหลังไพ่สีดำลายดอกลิลลี่ เกมนี้ต้องใช้ความจำสูง อีซีโอยอมรับว่าเมื่อครู่เขาจดจำไพ่แต่ละใบแล้ว กระนั้นจำไม่ได้ทั้งหมด ฝั่งโซฟี นักเชิดหุ่นน้อยวางสีหน้าเรียบเฉยปานน้องสาวที่ตามแอบพี่ชายมาซื้อหนังสือโป๊เท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

          “หากเปิดไพ่หลาดห้าครั้งถือว่าพวกเจ้าแพ้”

          “หากแพ้แล้วสามารถเริ่มใหม่ได้หรือไม่”

          “ได้ ราคาสิบเหรียญเงินสำหรับเล่นเกมอีกครั้ง”

          “หึ”

          เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องหน้าตาสำคัญยิ่ง อีซีโออยากแสดงความกล้าหาญและความเก่งกาจให้โซฟีชื่นชม ให้นางมองเขาในระดับที่ไม่มีชายใดเทียบเท่า เด็กหนุ่มตั้งใจวางแผนดิบดี อาศัยเกมครั้งนี้เพิ่มความเชื่อใจและยกระดับสถานะภาพเขาในในใจโซฟี ให้นางรู้ว่าเขาเก่ง ฉลาด พึ่งพาได้ ไม่ใช่แค่หน้าตาดูหล่อเหลามีสง่าราศี ด้านดีๆของอีซีโอมีอีกมากมาย ซึ่งเขาจะแสดงให้นางเห็นอย่างแน่นอน

          อีซีโอมิใช่อัจฉริยะ กระนั้นเขามีความจำเป็นเลิศ

          เด็กหนุ่มก้มตามองไพ่บนโต๊ะ เริ่มจากคู่แรก

          อุ้งมือผิวขาวเนียนนุ่มแตะไพ่และหงายขึ้น ปรากฏว่าหน้าไพ่ไม่ตรงกัน

          “โอ๊ะโอ้”

          แม่หมอร้องหัวร่อเยาะเย้ย เด็กหนุ่มหรี่ตาแฝงความโกรธา เขาคิดใช้เกมนี้พลิกภาพลักษณ์เขาในใจโซฟีแท้ๆ ทำไมมันยากจัง

          “อีกครั้ง”

          ปลายนิ้วแตะไพ่เปิดหงาย ครั้นเลื่อนไปเปิดไพ่อีกใบ

          “ไม่”

          โซฟีจับมือแคนดี้พลางมือแคนดี้จับมืออีซีโอ เด็กหนุ่มชะงักไม่เปิดไพ่ เขาหันมองโซฟีพร้อมด้วยสายตาตั้งคำถาม นักเชิดหุ่นน้อยใช้มือแคนดี้ปัดๆมืออีซีโอเจตนามิให้ผู้ครองรัตติกาลเปิดไพ่ที่เขาคิดว่าถูก โซฟีมีความคิดลึกล้ำและเมื่อครู่นางมองเห็นกระแสพลังมาโฮบนไพ่ กลิ่นมาโฮเจือจางที่คล้ายไม่มีความพิเศษใดๆ ทว่านักเชิดหุ่นน้อยมองเห็นสิ่งที่แอบแฝง ดวงตาของนางมองกลไกและกลอุบายทะลุปรุโปร่ง

          “ใบนี้”

          โซฟีใช้มือแคนดี้พลิกไพ่อีกใบซึ่งปรากฏว่ามันเป็นไพ่ที่มีหน้าตรงกับไพ่ที่อีซีโอเปิด

          “ร้ายนักนะแม่หนู”

          “..”

          บรรยากาศมีแรงกดดันสั่นไสว ให้รู้สึกเงียบสงบอย่างน่าประหลาด โซฟีและอีซีโอคุ้นชินกับบรรยากาศเช่นนี้ ฉะนั้นพวกนางไม่ได้ตื่นตระหนกหรือหวาดหวั่นใจแต่อย่างใด หากเป็นคนธรรมดาอาจไม่ทันสังเกตหรือรู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าไพ่ที่เลือกโดนสับเปลี่ยน โอกาสที่พวกเขาจะชนะแถบเป็นไปไม่ได้เลย และหากเป็นคนที่พอมีฝีมือนิดหน่อย ต่อให้จับได้ว่ามีกลโกงซ้อนอยู่ พวกเขาก็ยากหาทางแก้ไข

          แต่ไม่ใช่สำหรับพวกโซฟีที่อาศัยในเงาตึก ใต้ต้นไม้ ฝีมือของพวกนางสูงกว่ามนุษย์ธรรมดา หากว่าด้วยกลโกงแล้ว

          พวกโซฟีจักจัดการอย่างง่ายดาย

          โกงมาโกงกลับ

          นักฆ่าปกติคงทำเช่นนั้น กระนั้นโซฟีใจนุ่มนิ่ม ไม่ว่าศัตรูจะใช้กลโกงหรือเล่ห์เหลี่ยมเช่นไร นางเพียงใช้พลังอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าสยบอีกฝ่ายเท่านั้น

          ต่อหน้าอำนาจแห่งเทพสังหาร ไม่ว่ากลโกงใดก็สามารทำลายได้!!!

          คติวิธีแก้ปัญหาของสาวน้อยดูๆแล้วเหมือนวิธีแก้ปัญหาของเด็กหนุ่มมิมีผิด

          “ฉลาดนัก..”

          อีซีโอเบิกตามองโซฟีด้วยแววตาลุ่มหลง ปกติเห็นนางขี้อายไม่กล้าแสดงความเห็น นี้ถ้าเขาไม่พลาดท่า นางคงยังเก็บซ่อนปัญญาอันชาญฉลาดไว้แน่ๆ

          ดีจังที่พลาด.. เด็กหนุ่มยอมขอบคุณความโง่ของตนเอง เพราะมันทำให้เขารู้ว่าว่าที่ภรรยาฉลาดกว่า… เดี๋ยวนะ

          “ตรงนี้…ตรงนี้…เสร็จล่ะ!!”

          โซฟีใช้มือแคนดี้พลิกหงายไพ่จับคู่ไพ่ทั้งหมดบนโต๊ะสำเร็จ นางเอาชนะเกมอย่างสวยงามประหนึ่งนักพนันมือพระกาฬ นักเชิดหุ่นน้อยแอบหยักยิ้มจองหอง สีหน้าเบิกบานเปี่ยมเสน่ห์นางมาร้ายฝึกหัด ออร่าสาวน้อยสาดประกายแทงตาอีซีโอจนเด็กหนุ่มอยากถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก  

          รอยยิ้มนางชั่วร้ายยิ่งนัก…

          “เสียทีเด็กๆซะแล้ว”

          แม่หมอเศร้าระทมเมื่อเผชิญหน้าความร้ายกาจผสมความซื่อตรงกล้าเสี่ยงของโซฟี ตั้งแต่เริ่มเข้าร่วมกิจจกรมศึกชิงตุ๊กตาเหมียวครั้งนี้ โซฟีก็เริ่มแสดงออกถึงพลังของนางมากขึ้น แตกต่างจากยามทำงานที่พลังเทพสังหารของโซฟีมีไว้เพื่อสะบั้นศีรษะเหยื่อเท่านั้น นักเชิดหุ่นน้อยเพิ่งรับรู้ว่าพลังมาโฮของตนมีประโยชน์มิน้อย ยามเวลาใช้ทำเรื่องต่างๆ ทั้งการเก็บสะสมพลังด้วยการเขมือบขนมหวาน ทั้งการสังเกตออร่ามาโฮ ที่สำคัญคือมันเพิ่มโชคดีให้นางด้วย..กระมัง

          ถ้าหากมิเข้าร่วมกิจกรรม โซฟีคงไม่วันรู้แน่ว่าพลังของนางยอดเยี่ยมเช่นนี้

          “ขอให้รักกันนานๆออกลูกออกหลานเต็มเมือง”

          อีซีโอรับคำอวยพรจากแม่หมอ เขาไม่กล่าวสิ่งใดตอบหญิงชรา เพราะเรื่องนี้คืออนาคตที่เขากำหนดไว้แล้ว ลูกสาวก็พอ ลูกชายไม่ต้อง

          “ไม่รู้เลยเจ้าเก่งกาจขนาดนี้”

          อีซีโอยื่นกิ่งสนมายาให้โซฟีพลางเอ่ยเสียงบางเบาฟังเศร้านิดๆ ทั้งที่เขาแอบสะกดรอยตามนางตั้งนาน ทว่าเหมือนรู้เรื่องของนางน้อยเหลือเกิน..

          “อือ”

          โซฟีใช้มือแคนดี้รับกิ่งสนมายา นางไม่รู้หรอกว่าเขาเศร้าเรื่องใด แต่ว่า “ข้าก็พึ่งรู้เช่นกันว่าตนเองทำอย่างอื่นได้..”

          เก็บตัวอยู่แต่ในห้องมืดๆเกือบทั้งชีวิต..คืนนี้คืนเดียว..โลกของนางนั้นให้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง…มิค่อยเงียบเหงาแล้วสิ

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น