กำใจ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 แก้ไขคำผิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 แก้ไขคำผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2561 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 แก้ไขคำผิด
แบบอักษร

ณ โรงพยาบาล

".แม่ครับ..อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะอยู่กับปาล์มก่อนนะ..พี่นัท ช่วยแม่ปาล์มด้วยนะครับ"

เด็กหนุ่มที่เพิ่งเลิกงานมาถึงร้องบอกหมอเจ้าของไข้ที่รู้จักกันเป็นอย่างดี เพราะแม่ของเขามารักษาที่นี่เป็นประจำ

"ปาล์ม..แม่ปาล์มไม่ได้เป็นไร แค่หลับไปเท่านั้นเอง..เรามาเหนื่อยๆไปพักก่อนก็ได้..คุณน้าเพิ่งหลับไปอีกสักพักกว่าจะฟื้น"

หมอหนุ่มบอกปาล์มที่ทำหน้าห่วงใยแม่ของตนอย่างมาก

"งั้นผมฝากแม่แปบนะครับผมขอทำธุระก่อน"

ปาล์มพูดขอก่อนจะแยกไปเข้าห้องน้ำ

หมอนัทมองตามหลังร่างเล็กไปอย่างนึกห่วงๆ หลังๆมานี้ปาล์มทำงานแทบทุกวัน ทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อหาเงินมารักษาแม่ของเขา แล้วไหนจะต้องดูน้องที่กำลังเรียนอยู่อีก ทำให้ทุกวันนี้ปาล์ม ต้องทำงานเป็น 2 เท่าตัว  ปาล์มมักจะตกใจแบบนี้ทุกครั้งเวลาแม่ของเขาไม่ฟื้น เพราะช่วงนี้หลังแม่ของเขามักจะหมดสติบ่อย บวกกับร่างกายไม่แข็งแรงเพราะป่วยเป็นโรคมะเร็ง จึงต้องมานอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลบ่อยๆ  แทบจะกินนอนอยู่ที่นี่เลยก็ว่าได้  เขาเองพยายามช่วยหางานให้ปาล์มเป็นงานเสริมและสามารถอยู่เฝ้าแม่ของเขาได้ แต่ค่ารักษาค่อนข้างสูง ปาล์มเลยต้องออกไปหางานเสริมในเวลากลางคืนบ่อยๆ

"วันนี้ไปทำงานรึเปล่า" หมอหนุ่มถามขึ้นเมื่อร่างบางเปิดประตูห้องน้ำออกมา

"ไปสิคับ  เงินยังไม่พอค่ารักษาที่ผมยืมพี่ไปครั้งที่แล้วเลย" ปาล์มพูดออกมาพร้อมกับกุมมือแม่ของเขาไปด้วย เพราะค่ารักษาครั้งที่แล้ว ปาล์มหาเงินไม่ทัน หมอนัทจึงเอ่ยปากบอกว่าจะช่วยจ่ายให้แต่ปาล์มไม่ยอม เลยต้องทำสัญญายืมเงินจากหมอนัท แทน

"ฮึ้ม...ก็พี่บอกแล้วว่าจะช่วย เราก็ไม่ยอม ถ้าให้ช่วยนะ เราก็จะไม่ลำบากแบบนี้เลย" หมอนัทพูดออกมาอย่างไม่สบอารมย์ เขาชอบแอบปลื้มในน่ารัก ความเก่ง กตัญญู ของเด็กหนุ่ม จึงอยากจะรับเลี้ยงเป็นน้องบุญธรรม  แต่เด็กหนุ่มก็เอาแต่เกรงใจไม่ยอมท่าเดียว ก็เลยได้แต่ช่วยห่างๆ 

"ไม่เป็นไรหรอกครับปาล์มยังไหว แค่นี้พี่นัทก็ช่วยปาล์มเยอะแล้ว" ปาล์มพูดออกมามือก็จัดกระเป๋าไปด้วย

"ดูแลตัวเองด้วยละ พรุ่งนี้มีเรียนด้วยนิ ปี 1 กิจกรรมก็เยอะด้วย " หมอนัทพูดอย่างห่วง ปาล์ม เพิ่งเข้ามหาลัย ไหนจะเรียนไหนจะทำงาน

"ขอบคุณครับ ฝากแม่ด้วยนะครับพี่นัท ถ้าปริมกับมาให้ปริมโทรหาผมด้วยนะครับ   " ปาล์มบอกกับหมอนัทเพราะเขาติดต่อปริมน้องสาวของเขาไม่ได้ 

"ได้สิเดี๋ยวพี่บอกปริมให้" หมอนัทว่าออกมายิ้มๆ

"ผมไปก่อนนะครับก่อน" ปาล์มยกมือไหว้แล้วเดินออกไปเพื่อทพงาน



 ณ ผับ ×××


"ไอ้ปาล์ม โต๊ะ 3 โซน A เพิ่มโซดา โต๊ะ 2 โซนVIP เพิ่มเหล้า " เสียงของบัส เพื่อนรักของปาล์มสั่งออกมา

" เคร..ได้ รอแปบนะ  เดี๋ยวจัดของให้โต๊ะนี้ก่อน"

ร่างบางตะโกนบอกเพื่อนของตน เพราะตรงนี้ที่เขาอยู่ค่อนข้างเสียงดัง

ปาล์มทำงานเป็น ผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์ และคอยจัดเหล้าให้กับพนักงานเสริฟ เขามาทำงานได้เพราะ บัสแนะนำให้ บัสเด็กหนุ่มหน้าหวานทำงานที่นี่ตั้งแต่ม.6 พอเข้ามหาลัยเลยมาเจอกับปาล์ม จึงแนะนำให้มาทำงานเพราะเงินค่อนข้างดี 

" ไอ้ปาล์ม เมิงช่วยเอาเหล้าไปเสริฟโซน VIP แทนกูหน่อยสิ กูจะไปเข้าห้องน้ำ นะ นะ ช่วยกูหน่อยนะ" บัสพูดก่อนวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที

"ไอ้นี่..ทุกทีเลยนะเมิง " ปาล์มบ่นกับตัวเองแต่มือหยิบโน้นหยิบนี่เพื่อเตรียมเหล้าไปเสริฟตามที่เพื่อนเขาสั่ง


ก๊อก..ก๊อก..

" ขออนุญาติครับ" ปาล์มพูดขออนุญาตก่อนจะเปิดประตูเข้าไป..

"อื้ม..อื้ออ..อย่าเพิ่งสิครับ. มีคนเข้ามา.."

ฮึ้มม..

"ช่างสิ..แค่เด็กเสีิฟเอาเหล้ามาเพิ่มเดี๋ยวก็ออกไป ฉันจ่ายกับค่านายไปเท่าไหร่ใครจะกล้าว่า

ส่วนนายนะ..เสร็จแล้วก็รีบออกไปได้แล้ว" เสียงทุ่มใหญ่พูดออกมาโดยที่หน้าไม่หันมามอง เพราะสนใจสิ่งที่อยู่หน้ามากกว่า เพราะร่างเล็กตรงหน้า หน้าตาน่ารักผิวขาวสะอาดเพราะผ่านการดูแลร่างกายมาดีเพื่อสำหรับใช้งาน

  "..........)

ปาล์มไม่ตอบแต่กลับเดินออกจากประตูทันที เพราะภาพที่เห็นมันเป็นเรื่องที่ชินตา กับสถานที่แบบนี้ไปแล้ว

พลั่ก

อ้ะ..

"เอ้าพี่นัท ได้ยังไงครับ"  ปาล์มถามออกมาเมื่อเห็นหมอนัทเปิดประตูมาชนกับเขาอย่างจัง

"พี่นัดเพื่อนไว้น่ะ.. แล้วเราล่ะ..ทำงานที่นี่งั้นเหรอ" หมอนัทถามขึ้น ตกใจไม่น้อยที่เจอกับปาล์มที่นี่ เพราะเขามาที่นี่บ่อยแต่กลับไม่เจอกันเลยสักครั้ง.

"ครับ ปาล์มทำได้สักพักแล้วล่ะครับ เพื่อนแนะนำให้  เดี๋ยวค่อยคุยกันนะครับพี่..ผมทำงานก่อน" ปาล์มพูดออกมาก่อนจะแยกตัวออกไป..


"ไงไอ้เสือ..เมิงนี่ไปอดอยากมาจากไหน..มาถึงก็ต้องการหาอาหารใส่ท้องขนาดนี้วะ".. หมอนัทที่เดินเข้าเอ่ยออกมาเมื่อเห็นร่างสูงที่กำลังเข้าได้เข้าเข็มตอนนี้

"มันจะอะไรกันหนักหนาวะ  ไอ้พัตร เมิงเอาไอ้นัทไปยิงทิ้งที ขัดจังหวะจริง นายออกไปก่อนไป " ร่างแกร่งว่าออกอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะหันหน้าไปบอกร่างเล็กข้างให้ออกไปก่อน"

"เอ้า..ไอ้พล กูเพื่อนมึงนะ..แล้วดูลูกน้องมึงสิตัวใหญ่ขนาดนั้น..ถ้าทำจริงขึ้นกูจะรอดไหม "

หมอนัทว่าออกมาก่อนจะจ้องไปที่ร่างสูงที่กำลังพูดถึง

 หมอนัทกับกำพลเป็นเพื่อนรักกัน แต่ด้วยสายงานที่ไม่ค่อยอำนวยกันสักเท่าไหร่ นานครั้งถึงจะเจอกันสักที

"เออ..ช่างเถอะ.ไอ้พัตรเมิงก็เลิกมองไอ้นัทได้ล่ะ.ส่วนมึงนะ งานที่กูให้ช่วยไปถึงไหนแล้ว" กำพลถามออกมา เพราะเขาให้นัทช่วยดูแลผู้ป่วยคนหนึ่งที่จะเป็นพยานให้กับร่างแกร่ง เพราะร่างแกร่งเข้าสืบค้นอย่างบางแล้วเจอสิ่งปกติ

"ดีขึ้นเลื่อยๆ.แต่ดูจากบาดแผลและกระสุนที่ผ่าออกมา ไม่ใช่กระสุนของมึง รับรองหลักฐานชิ้นนี้ ช่วยมึงได้ " หมอนัทที่เป็นทั้งตำรวจพร้อมกับเป็นหมอที่คอยหนุนงานกำพลเบื้องหลัง อธิบายออกมา เพราะก่อนหน้านี้ มีคนเอาศพมาทิ้งไว้ที่โกดังคู่แข่งของกำพล หลักฐานกับพบปืนของกำพลที่ทำหายเมื่อหลายวันก่อนเกิดเหตุ อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย และในกองศพก็ยังพบผู้รอดชีวิตที่หมอนัดรักษาอยู่ แต่ในเมื่อตรวจทุกอย่างแล้ว กำพลไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้แน่นอน

อืม..อย่าให้กูรู้นะมึงว่าใครเล่นตุกติกกับกู..กูจะยิงทิ้งทั้งตระกูลเลยมึงคอยดู..

"เออ จะทำอะไรก็ระวังหน่อย มั่วแต่กินเด็กอยู่นั้น หัดมองคนมองอื่นบ้างนะมึง สักวันศัตรูจะจ้างเด็กพวกนี้มายิงมึง” หมอนัทว่าออกมาอย่างเอือมนิสัยเพื่อนของตน

"หึ กล้าก็ลองดูสิ" กำพลพูดอย่างไม่กลัว ใครจะกล้าทำอะไรแบบนั้น ท่ากล้าก็ย่ามใจเกินไปหน่อยแล้ว

"มึงทำไมลองเปิดใจคบกับใครให้เป็นจริงเป็นจังละวะ นี่เมิงชื้อบริการแบบนี้ มา 2 ปี แล้วนะไอ้พล จนคนดูแลกิจการที่เค้าส่งเด็กให้จะเปิดสาขา 2 ได้อยู่แล้ว อะไรจะส่งเสริมการขายได้ทุกวัน  และอีกอย่างมึงป้องกันทุกครั้งไช่ไหม"

 หมอนัทถามกำพลออกมา เพราะตลอดเวลากำพลมักจะใช้วิธีนี้เพื่อหาความสุขให้กับตนเอง แทนที่จะหาความรักที่แท้ไว้ข้างกาย แทน   บางครั้งเขาอยากให้เพื่อนของเขาหยุดชื้อกินแบบนี้ แต่ไม่รู้จะช่วยวิธีใด

"ป้องกันแน่นอน มึงก็จับกูตรวจร่างกายทุกเดือนยังจะถาม ก็ทำไงได้ ก็กูชอบแบบนี้ และอีกอย่าง ใครจะมารักกูจริงส่วนใหญ่เข้ามาก็เพราะเงินทั้งนั้น"

ร่างใหญ่ว่าออกมา เขาก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอก แต่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจและจริงใจกับเขาสักที กูก็เหนื่อย

 อยากจะมีใครสักคนมาช่วยดูแลกูตอนกูแกสักคนที่ไม่ใช่เด็กที่กูกินอย่างทุกวันนี้..

"อืมว่าแต่ ปาล์มทำงานที่นี่นานแล้วเหรอวะ..ทำไมกูไม่เห็น" หมอนัทถามออกมาเพราะกำพลมักใช้ที่นี่เป็นเซพเฮ้าส์ทำงานและจะขลุกอยู่ที่นี่ทุกวัน ใครเข้าออกเขาจะรู้ดี

"ปาล์ม ใครวะ กูไม่เห็นคุ้นชื่อเลย " กำพลหันมาถามอย่างสงสัย

"อะไรของเมิงก็น้องคนที่เดินมาเสริฟเหล้าให้มึงเมื่อกี้ไง"

"ไม่รู้วะ กูไม่เห็น..

กูว่าลงไปข้างล่างกันดีกว่าว่ะ หาไรสนุกทำดีกว่า.." กำพลว่าออกมาก่อนจะกอดคอหมอนัทออกจากห้องไป..

<<<<<<โปรดติดตามตอนต่อไป>>>>>>>

ขอกำลังใจด้วยนะคะ สัก 1 กำลังใจ ก็ยิ้มไปได้หลายวัน....คริ.. คริ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น