Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 18 หน้าที่ของคนโปรด (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 18 หน้าที่ของคนโปรด (50%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 หน้าที่ของคนโปรด (50%)
แบบอักษร

“นี่คุณหมายถึงเรื่องอะไร ฉันตามไม่ทัน ว้าย!” คำพูดท้ายประโยคขาดหายเนื่องจากอยู่ๆโลกพลันหมุนตลบ ร่างบางถูกยกพาดบ่าเหมือนจับกังแบกกระสอบข้าวสารเดินดุ่มๆไปอีกทางหนึ่งทันที

เธอจำได้ว่านี่ไม่ใช่ทางไปห้องนอนดังนั้นจึงอยู่นิ่งๆเหมือนกระสอบจริงๆ หากตกหัวฟาดพื้นไปจากความสูงระดับนี้ไม่คอหักก็คงมีสมองเสื่อม

มิเกลพาเธอเข้ามาที่ห้องทำงานอีกด้าน แขนแข็งแรงที่ว่างอีกฝั่งกวาดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะร่วงลงดังโครมครามก่อนจะวางร่างบนบ่าลงพร้อมกับเท้าแขนทั้งสองกับขอบโต๊ะปิดล้อมทางหนีทั้งสองด้าน

“ที่นั่งเยอะแยะไม่นั่ง คุณสมองกลับเหรอ!” เธอเริ่มต้นโวยวายเมื่อเห็นข้าวของที่จัดเข้าที่เข้าทางอยู่ดีๆก็ถูกทำให้รก

“อยากเรียนรู้งานไม่ใช่เหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น นัยน์ตาพราวระยับ

เนื่องจากกระโปรงทรงแคบทำให้หญิงสาวนั่งไม่ถนัดร่างบางจึงหันเบี่ยงข้างเล็กน้อย ทุกครั้งที่ศีรษะได้รูปหันหลุกหลิกไปมากลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนผมที่มัดรวบไว้ก็กำจายออกมาจางๆ ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ในที่สุดหล่อนก็กลับมากลิ่นกายคล้ายคลึงกับเขาอีกแล้ว

“ฉันอยากเรียนกับฮาฟิซต่างหาก” มือบางดันแผงอกกำยำที่เข้ามาประชิดให้ถอยออกไป ดวงตาเริ่มกวาดมองหาทางหนีทีไล่

“เรียนกับเจ้าของจะเป็นงานไวกว่านะ”

“งั้นก็ถอยไปได้แล้ว” เธอพยายามลุกหนีแต่อีกฝ่ายกลับไม่ขยับ

“เรื่องแรกที่เธอต้องรู้คือคนที่นี่เขาไม่ใช้น้ำสาดเพื่อปลุก”

“ถ้าไม่ปลุกหนักๆวันนี้จะได้ทำงานมั้ย ฉันไม่ได้เดินทางมาเป็นชั่วโมงๆเพื่อมานั่งเฝ้าคุณนอนนะ” 

“มันมีวิธีอื่น” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา

“ไม่อยากรู้” เธอรีบปฏิเสธ ดวงตาพราวระยับตรงหน้าชวนให้ขนลุกเหมือนกำลังเดินเข้าบ้านผีสิง

“แต่ฉันอยากบอก คนที่นี่นิยมใช้วิธีแบบ...มอนิ่งคิส”

ร่างหนาโน้มไปจู่โจมริมฝีปากอวบอิ่มตรงหน้าทันที อีกฝ่ายพยายามขยับตัวหนีแต่ก็ถูกมือแข็งแรงช้อนท้ายทอยไว้ไม่ให้หลบไปไหนได้ สองวันที่ไม่ได้เจอทำเอาชายหนุ่มพลุ่งพล่านอยู่บ้าง จากจุมพิตหยอกเอิ้นในตอนแรกค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงขึ้นทุกขณะ แม้แต่ร่างแข็งแรงยังเข้าไปแนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง 

“อือ!” มือบางพยายามผลักไหล่หนาออก แต่ผลลัพธ์กลับเหมือนมดงัดท่อนซุง 

ปลายลิ้นอ่อนนุ่มตามรุกไล่ช่วงชิงความหวานล้ำไม่หยุด แม้จะพยายามหนีแต่เขากลับตามไปทุกที่ราวกับรู้จักทุกซอกทุกมุมของเธอ เสียงหอบหายใจในห้องอันเงียบสงบประสานกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ร่างบางซึ่งหน้ามืดตาลายเนื่องจากขาดอากาศหายใจไปชั่วระยะเอนหลังลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ชายหนุ่มรีบแทรกร่างเข้าไปตักตวงอย่างไม่รู้จักพอราวกับเจอบ่อน้ำกลางทะเลทราย

แควก!

เสียงผ้าฉีกขาดปลุกสติของคนทั้งคู่ หญิงสาวใช้เข่ากระทุ้งสีข้างของผู้อยู่ด้านบนทันทีที่รู้สึกตัว  

การที่ชายหนุ่มพยายามแยกขาเธอออกจากกันทำให้กระโปรงทรงสอบเข้ารูปที่สวมใส่มาในวันนี้ฉีกขาดด้านข้างราวกับกี่เพ้า เมื่อรู้ตัวเกิดอะไรขึ้นใบหน้าสวยก็แดงก่ำไม่ต่างอะไรกับผลเชอร์รี่ มือบางพลันเปลี่ยนเป็นไม้หนีบหยิกแก้มสากที่ยังไม่ล่าถอยลากออกไปโดยไม่ปรานี

“ฮึ!” เสียงทุ้มคำรามในลำคอ ขบกลีบปากนุ่มนิ่มแรงๆเป็นการส่งท้าย

“ถ้าตบ จะไม่ได้มีแค่กระโปรงแน่ที่ขาด” ชายหนุ่มชิงพูดขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายง้างมือ

“ได้ ไม่ตบ!” 

“โอ๊ย!” ผู้ขู่ร้องลั่นเมื่อมือบางเปลี่ยนเป็นกรงเล็บข่วนเข้าที่ลำคอ ร่างหนาถอยหลังไปหลายก้าวเนื่องจากกลัวตะปบที่สองจะตามมา

“ฉันจะฆ่าคุณ!” หญิงสาวหวีดร้องเมื่อเห็นว่ากระโปรงขาดสูงจนถึงสะโพก เรียวขาได้รูปใต้ถุงน่องแบบเต็มตัวเผยออกมาเกือบหมด โทสะพลันลุกโชนเหมือนสาดน้ำมันเข้ากองเพลิง โมโหอีกฝ่ายที่ขยันสร้างแต่ความทรงจำดีๆ ร่างบางจึงกระโดดลงจากโต๊ะสาวเท้าไประบายแค้นอีกหน

“อุก!” ชายหนุ่มแสร้งตัวงอรับหมัดที่ซัดเข้าท้อง แรงแค่นี้หรือจะผ่านกล้ามเนื้อแข็งแรงเข้ามาได้ แต่นั่นแหละ ยอมๆไปซักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นไร

“เดี๋ยว!” เขารีบปรามเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกเท้าขึ้น รองเท้าส้นแหลมขนาดนี้ลองได้เหยียบลงมาหลังเท้าคงเป็นรูแน่

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” หญิงสาวปัดมือหนาออกดังเพียะ โมโหจนหายใจเข้าออกแทบไม่ทัน

“ครั้งที่แล้วคุณทำให้ฉันอายไม่พอเหรอ ครั้งนี้ยังจะให้ฉันไปเจอผู้คนด้วยสภาพแบบนี้อีกเหรอ!” ความขุ่นมัวเมื่อเช้าพัดกลับมาปกคลุมอีกหน 

ความทรงจำครั้งก่อนยังคงแจ่มชัด เธอเดินออกจากโรงแรมแห่งนี้ไปพร้อมกับชุดที่ขาดวิ่น ถึงแม้จะมีเสื้อโค้ตของฮาฟิซช่วยปกปิดจากสายตาคนนอกแต่ยังไงความอับอายเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ ไม่อยากจะเชื่อว่าครั้งที่สองเขาก็ยังกระทำเรื่องดีๆไม่ต่างจากครั้งแรก ดวงตาพลันรู้สึกร้อนผ่าว

อาการโมโหของคนตรงหน้าทำให้ผู้ก่อเรื่องตะลึงงัน หล่อนพูดว่าครั้งที่แล้ว...ครั้งที่แล้วอะไร เขาพยายามใช้ความคิดทบทวนความทรงจำอย่างรวดเร็ว อะไรที่ทำให้หล่อนเกรี้ยวกราดได้ขนาดนี้ ไม่นานก็พบภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในสมอง เมื่อจำได้ว่าที่ตนเคยมีคดีเก่าอยู่ที่นี่ใบหน้าแข็งกร้าวพลันอ่อนลงแทบจะทันที 

“พิมพ์นารา” แม้แต่เสียงก็ยังอ่อนลงไปด้วย

“ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” 

มิเกลรั้งร่างบางมาโอบหลวมๆ แม้อีกฝ่ายจะดิ้นขลุกขลักไม่ยอมง่ายๆแต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านกำลังของเขาได้อยู่ดี

“ยี่ห้ออะไรไม่ทนเลย ไว้ฉันจะให้ดีไซเนอร์มาตัดให้ใหม่” มือหยาบลูบที่รอยขาดเบาๆ

หญิงสาวพลันร่างแข็งทื่อ ปัดมือของเขาออกอย่างแรง

“ฉันเกลียดคุณ!” 


______________________________________________________________

เดี๋ยวนะ สรุปในลงโทษใคร 55555555

คิดถึงก็บอกคิดถึง ทำมามึนๆใส่ แบบนี้นาราจะรู้เหรอ 

คอมเม้นต์กันเข้ามาได้น้าาาา ไรท์อยากมีเพื่อนคุย 

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาา เลิ้ฟฟฟ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น