ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 07::ล่อลวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07::ล่อลวง
แบบอักษร

​เพิ่มจากเมื่อเช้านะคะ

.......

หลังจากจูบร้อนแรงนั่นจบลง มารีญารู้สึกตัวอ่อนไปหมดและเธอก็พบว่าตัวของเธอมันร้อนมาก ใบหน้าตอนนี้ก็คงจะแดงอย่างไม่ต้องสงสัยเลย มารีญาไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนหลังจูบสิ้นสุดลง ทว่าเอ็ดการ์ดก็เห็นอกเห็นใจเธอ เขาจึงสละอกกว้างของเขาให้เธอซบหลบหน้าเขา

“หึๆ หึๆ” เสียงหัวเราะดังมาจากลำคอหนาของเอ็ดการ์ด เขาหัวเราะขำท่าทางของเธอ เอ็ดการ์ดมีความสุดเสมอเมื่อเขาใช้เวลาอยู่กับมารีญา เธอดูเป็นธรรมชาติมาก มากซะจนบางครั้งเขาก็อดใจไม่ไว้อยากจับเธอกลืนกิน

ทว่ามันยังไม่ถึงเวลาเอ็ดการ์ด เขารู้ว่าเธอบริสุทธิ์และเขาก็อยากมอบคืนพิเศษให้เธอจดจำความรู้สึกดีๆ ไปอีกแสนนาน มันจะไม่เลวร้ายเอ็ดการ์ดให้สัญญากับตัวเอง ทำไมเขาต้องทำกับเธอแบบนี้? คำตอบคือ เพราะเธอพิเศษและเขาถูกใจเธอมากเมื่อได้รู้จักกันมากขึ้น มารีญาเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่ง เอ็ดการ์ดจึงอยากจะรักษาน้ำใจของเธอเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

เหตุผลที่เขาเข้ามาหาเธอมันก็ไม่ดีเท่าไหร่เขาคิดว่าเขาควรทำดีให้มากๆ

“คุณขับรถมาเองเหรอครับ”

“รีญานั่งแท็กซี่มาค่ะ”

“งั้นผมจะขับรถไปส่งคุณนะครับ”

“ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ”

“รบกวนที่ไหนกัน ผมเป็นห่วงคุณนะ ไม่อยากให้นั่งแท็กซี่เท่าไหร่แต่คุณไม่เคยฟังผมเลย” เขาพูดจากนั้นก็เชยคางเธอขึ้นเพื่อให้เธอเงยหน้าคุยกับเขา

“ก็รีญาเกรงใจคุณนี่คะ”

“ไม่ต้องเกรงใจผมเพียงแค่คุณต้องการเท่านั้นรีญา”

“คุณใจดีกับรีญามากๆ เลยค่ะ น่ารักที่สุดเลย” รีญาบอกแล้วเธอก็โอบกอดเขา เอ็ดการ์ดยิ้มแล้วจุมพิตหน้าผากของเธอ เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปมากกว่านั้น

“วันมะรื้นเป็นวันเกิดของผม ผมตั้งใจจะว่าจะไปตั้งแคมป์กลางป่าผมอยากให้คุณไปด้วยครับ”

“วันเกิดของคุณเหรอคะ”

“ใช่ครับ”

“รีญาจะไปนะคะ”

“ค้าง2คืนครับ”

“ค่ะ”

“แค่คุณกับผมนะครับ”

“ค่ะ”

เธอตกปากรับคำง่ายดาย มารีญาไว้ใจเอ็ดการ์ดและหากเธอกับเขาจะค้างอ้างแรมกันก็ไม่ผิด ตอนนี้มารีญาก็มั่นใจว่าเอ็ดการ์ดคือผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้วล่ะ เขาอาจจะมีมุมมืดแต่เขาก็พยายามที่จะทำตัวเป็นคนดีเพื่อเธอ มารีญาทราซึ้งใจและเธอก็เทหัวใจไปหมดทั้งหน้าตักเป็นที่เรียบร้อย

“ก่อนที่ผมจะไปส่งคุณผมมีสิ่งหนึ่งอยากจะมอบให้คุณ”

“อะไรเหรอคะ”

“รอสักครู่นะครับ” เอ็ดการ์ดลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังโต๊ะทำงานของเขา จากนั้นเขาก็หยิบเอาบางสิ่งบางอย่างออกจากลิ้นชักเก็บของ มารีญามองอย่างให้ความสนใจ เธออดที่จะตื่นเต้นไม่ได้เลยจริงๆ

“ว้าวสวยจังเลยค่ะ” หญิงสาวร้องว้าว มันสวยจริงๆ มันเป็นสร้อยคอและมีจี้เป็นรูปดวงดาว มันดูน่ารักแต่ก็สวยงดงามมากเพราะการดีไซน์

“ผมให้คุณครับ”

“แพงไหมคะ”

“ไม่เท่าไหร่ครับ”เอ็ดการ์ดรู้ว่ามารีญาเป็นคนขี้เกรงใจ สร้อยเส้นนี้สำหรับเขาแล้วมันไม่เท่าไหร่จริงๆ

“ค่ะ”

“รับเอาไว้นะครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

“ผมจะใส่สร้อยให้คุณครับ” เอ็ดการ์ดบอกจากนั้นเขาก็ใส่สร้อยคอให้แก่เธอ เอ็ดการ์ดทำมนอย่างเบามือและเคลื่อนไหวเร็วมาก เขาจัดผมให้เธอให้เข้าที่ ตอนนี้สร้อยของเขาอยู่บนลำคอขาวผอง มันดูเข้ากันได้ดี เอ็ดการ์ดเชยคางเธอขึ้นแล้วจุมพิตบนริมฝีปากนุ่มนิ่มแผ่วเบา

“ผมชักติดใจริมฝีปากของคุณซะแล้วสิ”

“อย่าพูดแบบนี้สิคะ” หญิงสาวหลุบตาไม่กล้าสบตาเขา เอ็ดการ์ดยอมปล่อยเธอแล้วก้าวออกห่าง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงแต่ตามองเธอไม่ละห่างไปเลย

“เขินอีกแล้วเหรอครับน่าแดงจัง”

“ค่ะ....เขินมากก็รีญาไม่ชิน”

“อีกหน่อยก็คงชินครับ”

มือหนายื่นมาตรงหน้า มารีญาก็ยื่นมือออกไปวางลงบนมือหนา เขากอบกุมมือเธอเอาไว้ส่งผ่านความอบอุ่นให้กันและกัน มารีญาเอียงศีรษะซบกับต้นแขนล่ำๆ เอ็ดการ์ดยินดีซะยิ่งกว่ายินดีให้เธอซบ

“นายท่านจะเอายังไงครับ ความสัมพันธ์ของคุณหนูกับเอ็ดการ์ดมันเริ่มจะไปไกลแล้วนะครับ” อิกอร์ตามดูอยู่เงียบๆ มาสักระยะแล้ว รายงานความเคลื่อนไหวให้ผู้เป็นนายฟังทุกอย่าง ทว่าแอเรียลกลับยังนิ่งเฉย

“ฉันจะให้บทเรียนแก่มารีญา”

“แลกกับความเจ็บปวดเหรอครับ”

“อืม”

“จะดีเหรอครับนายท่าน” อิกอร์ไม่เห็นด้วย มารีญาดูเปราะบาง หากผิดหวังจะทนรับความเจ็บปวดได้ยังไงกัน เขาในฐานะที่เป็นลูกน้องและเติบโตมาด้วยกัน รู้สึกเป็นห่วง

“ฉันเองก็เป็นห่วงน้องอิกอร์ ทว่ามารีญาไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องปกป้องและหวงเธอมากมายขนาดนี้ และบทเรียนครั้งนี้จะสอนให้มารีญามีเกาะป้องกันหัวใจที่แข็งแกร่ง ส่วนไอ้หมอนั่นแน่นอนว่ามันไม่ตายดีแน่ หากวันนั้นมาถึงฉันจะทำให้มันเจ็บปวดเป็นร้อยเท่าพันเท่ากับที่มารีญาต้องเจ็บ”

แอเรียลเป็นพี่ชายเขาย่อมรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงไปของน้องสาว คนที่เติบโตมาด้วยกันจะไม่รู้ใจกันและกิริยาแสดงออกมันเป็นไปไม่ได้ ยิ่งมารีญาปิดเงียบมันยิ่งน่าสงสัย แอเรียลอยากรู้เขาต้องได้รู้ ทว่าเขาจะเว้นช่องว่างให้น้องสาวของเขาได้เรียนรู้

ผู้ชายที่ดีกับมารีญาหากไม่ใช่พี่น้องและเครือญาติมันก็ไม่มีใครจะดีกับเธอได้อีกแล้วล่ะ

“โทรศัพท์จากคุณหนูครับ” มือถือของแอเรียลมีหลายเครื่อง มารีญาโทรเข้าเครื่องที่อิกอร์เป็นผู้ถือนั่นเพราะมันเป็นเวลางานของแอเรียล เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนจึงโทรมายังอิกอร์

“ว่ายังไงน้องพี่”

“คือรีญาจะโทรมาขอไปตั้งแคมป์กับมิเชลน่ะค่ะ ได้หรือเปล่าคะพี่แอเรียล”

“มันจะสะดวกเหรอรีญา”

“อยากหาประสบการณ์ใหม่ๆ ค่ะ”

“น้องต้องการคนติดตามกี่คน”

“แค่เบลล่าก็พอค่ะ รีญาต้องการความเป็นส่วนตัว”

ไม่ใช่ว่าแอเรียลไม่เคยให้มารีญาไปไหนมาไหนเพียงลำพัง แน่นอนว่าเขามีช่องว่างให้มารีญาเสมอ มันอาจจะไม่บ่อยนักเพราะต้องคำนึงเรื่องปลอดภัย ทว่าครั้งนี้น้องสาวของเขากำลังจะเผชิญหน้ากับอันตราย แอเรียลเป็นห่วงและเขาก็รู้ว่าน้องสาวของเขาไม่ได้ไปกับเพื่อนสาวอย่างมิเชลอย่างที่เธอบอก

ทว่าแอเรียลตัดสิ้นใจแล้วล่ะเขาจะให้บทเรียนแก่น้องของเขาเพื่อสิ่งที่ดีกว่าในอนาคตข้างหน้า

“ได้สิ แต่มีข้อแม้ว่ารีญาต้องโทรหาพี่เช้า เที่ยง และก่อนนอนนะครับ”

“ได้ค่ะขอบคุณนะคะ”

“ครับ ดูแลตัวเองด้วยนะพี่เป็นห่วง”

“เช่นกันค่ะ”

จากนั้นสายก็ถูกตัดไป แอเรียลส่งโทรศัพท์ให้อิกอร์ ทางด้านอิกอร์มองเจ้านายแล้วก็ลอบถอนหายใจ แอเรียลตัดสิ้นใจแบบนี้ก็คงหนักหน่วงหัวใจและรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน

ทว่ามารีญาก็โตแล้วอย่างน้อยเธอก็ควรได้รู้จักความรักและความเจ็บปวด

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ความคิดเห็น