Qiān sī xì

ยินดีที่ได้รู้จัก เชวียนซิซี ฝากเนื้อฝากตัวด้วย.. ขอบคุณที่เข้ามาชมงานเขียนของเรา เรามีการเขียนเป็นงานอดิเรก อาจมีผิดพลาดบางประการเรารับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์หรือตอบคำถามข้อสงสัยให้เท่าที่จะตอบได้เกี่ยวกับนิยายของเรานี้ เราจะพยายามนำสิ่งต่างๆมาขัดเกลาตัวเองให้ดีขึ้น ถ้าชอบก็ติดตามไว้ แต่งให้อ่านเรื่อยๆ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมผลงาน (*/-/*)

ตอนที่ 13 ประชุมปรึกษา 3

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 ประชุมปรึกษา 3

คำค้น : ผู้มาจากฟากฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 250

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2561 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 ประชุมปรึกษา 3
แบบอักษร

ตอนที่ 13 ประชุมปรึกษา 3

Xenious’Jeva ศักราชที่ 10034 เดือน ตุลาคม วันที่8 เวลา 10:00

                เช้าวันนี้ผมตื่นมาเพื่อจัดการกับข้อมูลที่เหลือบางส่วนและเตรียมตัวเพื่อไปหาฟาฟาและหารือปรึกษาอยากให้เธอออกแบบชุดย้อนยุคสักหลายๆชุด เพราะผมกลัวเธอจะไม่เข้าใจว่าผมต้องการชุดแบบไหน ผมจึงแนบข้อมูลบางส่วนของเสื้อผ้าแล้วก็นำมันไปให้ฟาฟา  ผมส่งข้อความไปบอกเธอว่า ‘วันนี้ผมจะไปพบฟาฟาที่บ้าน เธอจะสะดวกรึเปล่า?’ ตอนแรกก็กังวลกลัวเธอจะไม่ว่างเพราะเธออาจจะติดบรรยายของแผนกที่เธอสังกัดอยู่ แต่ก็ได้รับข้อความว่า ‘ไม่เป็นไรช่วง2-3วันนี้ว่างเพราะว่าบรรยายของแผนกจบไปนานแล้ว’ ผมจึงนัดแนะเธอและไปพบ


                กว่าผมจะมาพบฟาฟาก็เป็นเวลาสายแล้ว ผมทักทายเธอเล็กน้อย วันนี้เธออยู่ในชุดกระโปรงสบาย ปล่อยผมสยายผมสีบลอนทองไล่ไปสุดปลายผมเป็นสีชมพู ให้ความรู้สึกเหมือนพวกผู้ดี คุณหนูชาวอังกฤษเลย ผ่านไปแล้ว9ปีหลังจากที่พบเธอวันนั้น  จากเด็กสาวน่ารักกลายเป็นหญิงงามโฉมสะคราญล่มเมือง ส่วนที่ควรมีก็มีที่ควรโค้งว้าวก็มี ไหนจะใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ และหน้าอกหน้าใจที่เริ่มใหญ่ขึ้นก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มสาวนี่อีก  อืม?อีกสักประมาณ10ปี เธอคงจะเป็นสาวงามที่ทำให้ผู้ชายทุกคนต้องก้มหัวให้ และมอบรักอย่างหมดใจแน่เลย


                วันนี้เธอใส่ชุดกระโปรงสีขาวสบายๆอยู่บ้าน  เธอดูประหม่านิดหน่อย การแสดงออกของเธอดูเขินอายเล็กน้อยเมื่อผมมองสำรวจเธอ นัยน์ตาเธอสีทองชมพูคล้ายอัญมณีมองผมด้วยสีหน้าแดงระเรื่อพวงแก้มออกสีชมพูธรรมชาติแพรขนตาที่พริ้มไหว ผมสบตาเธอแล้วก็ ตะลึงไปชั่วครู่ เธอสวยมากความงามที่สูงส่งและความอ่อนหวานจากตัวเธอ เหมือนพวกดัชเชส(ดัชเชสคือขุนนางหญิงหรือบุตรของขุนนาง) เธอออกมารับผมที่หน้าประตู ผมถูกความงามของฟาฟาตอนนี้ทำให้ใจสั่นนิดหน่อย ‘อืมสาวงามล่มเมืองเป็นแบบนี้สินะ เหมือนที่คนเขาว่า สตรีงามช่างเป็นสิ่งที่ทำให้คนกระทำผิดบาปเสียจริง’


                หลังจากนิ่งเงียบอยู่นานผมก็รู้สึกตัว ผมกล่าวทักทายกับเธอเล็กน้อยก่อนเธอจะพาผมไปที่ห้องรับแขก  หลังจากเรามาถึงห้องรับแขกแล้ว แม่บ้านก็เอาน้ำชาและของว่างมาเสริฟ เรานั่งมองหน้ากันสักพักผมรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแปลกๆจึงกล่าวขึ้นทำลายความเงียบที่อึดอัดอยู่ตอนนี้


                “ฟาฟา คือผมมีเรื่องอยากขอร้องฟาฟาอีกแล้ว อยากให้ฟาฟาช่วยหน่อยไม่รู้ว่าจะรบกวนรึเปล่า?”ผมกล่าวถามเธอออกไป เมื่อเธอได้ยินดังนั้นดวงตาเธอเปล่งประกายระยิบระยับ


                “ได้สิ! ไม่รบกวนหรอก หลงเอ๋อมีอะไรให้ฉันช่วยละถ้าฉันทำได้ฉันยินดีช่วยเสมอ” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความยินดีและมีความสุข อารมณ์ที่แสดงออกมาคล้ายเธออยากช่วยเหลือคนรักยังไงยังงั้น?


                “ผมอยากให้ฟาฟาออกแบบเสื้อผ้าให้หน่อยน่ะ เอาที่มันคล้ายๆแบบนี้”ผมแนบเอกสารเสื้อผ้าของอาณาจักรชูเสวี่ยไปให้ฟาฟาดู


                “ชุดย้อนยุคหรอ?น่าสนใจดี แต่หลงเอ๋อจะเอาชุดพวกนี้ไปทำอะไร?”เธอกล่าวถามด้วยความสงสัยหลังจจากที่รับเอกสารไปดูคร่าวๆ


                “อืม? ตอนนี้ยังไม่ได้เอาไปทำอะไร แต่อยากให้ฟาฟาออกแบบให้สักหลายๆชุดหน่อย เดี๋ยวผมจะคอยบอกThemeของการออกแบบคราวนี้ ถ้าฟาฟาไม่เข้าใจตรงไหนผมจะอยู่ด้วยได้รึเปล่า?” หลังจากที่ผมกล่าวให้เธอฟัง เธอก็ไม่ถามผมอีกว่าจะเอาชุดไปทำอะไรและเธอก็ยิ้มและพยักหน้าเป็นการตกลง เธอยิ้มมุมปากและปรางแก้มก็แดงอีกเล็กน้อย


                “2-3วันนี้ผมก็ว่างเหมือนกันถ้ายังไงผมขอมาพักที่นี่ได้หรือเปล่า? ช่วยจัดห้องรับแขกให้ทีได้ไหม?เดี๋ยวผมจะได้สะดวกเวลาที่ทำงานออกแบบหรือให้คำปรึกษากับฟาฟา” ผมกล่าวกับเธอแบบนี้เพราะว่า ผมต้องการที่จะรีบจัดการเกี่ยวกับงานให้เสร็จชุดเครื่องแต่งกายต้องให้คล้ายๆกับคนในอาณาจักรไม่ให้แตกต่างจนเกินไปและมันจะดีกว่าถ้าเกิดผมอยู่ด้วยข้อผิดพลาดจะได้น้อยลง


                “เอ๋!? พะ..พักที่นี่? งะ..งั้นทำไมหลงเอ๋อไม่มาพักห้องฉันเลยละ?”เธอกล่าวออกมาเสียงเบาและพูดเสียงตะกุกตะกักหน้าเธอขึ้นสีแดงจนไปถึงลำคอ เธอก้มหน้าลงและวนนิ้วมือไปมา นี่มันอะไรกันผมมองเธอ และเมื่อได้ยินประโยคนี่ใจผมสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาบนหน้าผมทำให้ผมรู้สึกอายนิดหน่อย แต่ก็พยายามสงบใจตัวเอง ผมได้แต่ตะโกนในใจตัวเองว่า ‘สาวน้อยรอให้เธอโตกว่านี้ก่อนดีกว่านะ เธอจะรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ!’


                “เอ่อ? ไม่ละช่วยจัดห้องรับรองแขกให้ผมดีกว่าผมนอนดิ้นน่ะและก็ชอบละเมอด้วย มันไม่สะดวกและผมก็รู้สึกไม่ดีถ้าจะต้องมีใครมาเห็นสภาพผมตอนนอนดิ้น”ผมกล่าวแถ ออกไปเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่จะทำให้ผมทำเรื่องมิดีมิร้ายกับเธอ


 เธอเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสาวจริงๆ สงสัยผมต้องหาทางเตือนเธอบ้างแล้วว่าเธอจะเที่ยวไปพูดแบบนี้กับคนอื่นไม่ได้หรอกน่ะ  เพราะว่าผมเป็นเพื่อนกับเธอเลยต้องเตือนเธอไว้ก่อนถ้าผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช้ผมละก็คงจะตอบตกลงและลงมือกับเธอแบบไม่คิดหน้าคิดหลังแน่ มันคงไม่มีผู้ชายคนไหนทนไหวหรอกนะถ้ามีสาวสวยมาพูดแบบนี้ อีกอย่างผมก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนซะหน่อย


“งั้นหรอ? อือฉันจะบอกให้แม่บ้านจัดห้องไว้นะแล้วก็จะบอกคุณแม่ว่าหลงเอ๋อจะมาพักกับเราด้วย”เธอกล่าวบอกผมก่อนจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หลังจากเธอออกไปแล้วผมก็ทำการติดต่อไปหาแม่ว่า วันนี้จะค้างบ้านของฟาฟา ให้ฟาฟาช่วยเรื่องงานที่ผมได้รับมาจากพ่อโดยบอกรายละเอียดคร่าวๆให้แม่ฟังตอนแรกที่แม่ฟังแม่ตกใจมากและเธอถึงกับตะโกนเสียงดังอย่างตกใจมันทำให้ผมหูแทบแตก

“อะไรนะ!!จะค้างบ้านของคุณหนูฟาหลันหรอ!?” ผมคิดว่าเธอคงจะคิดอะไรแปลกๆผมเลยบอกเธอว่า ผมให้ฟาฟาจัดห้องรับแขกไว้และผมจะไปพักที่นั้น หลังจากแม่ได้ฟังเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างโล่งใจ


“แฮะ แฮะ นั้นสินะแม่คงจะคิดมากไปเอง งั้นลูกก็ทำตัวดีดีเวลาที่อยู่บ้านคนอื่นนะจ๊ะ และก็ต้องแน่ใจว่าลูกจะไม่ไปทำการทดลองอะไรอันตรายที่บ้านคนอื่นด้วยนะจ๊ะ”เธอกล่าวกับผมด้วยเสียงอ่อนโยน  มันอะไรกันละนั้นที่ว่าไปทดลองอะไรอันตราย แม่คิดว่าผมเป็นคนแบบไหนกันเห้อ! รู้สึกหงุดหงิดใจแปลกๆแฮะ อย่างกับจะประชดว่าอย่าไประเบิดบ้านของคนอื่นเขาละยังไงยังงั้น


“เอ่อ? ครับผมจะระวังไว้ครับไม่มีอันตรายแน่นอน ถ้างั้นแค่นี้นะครับ”หลังจากกล่าวจบผมก็ตัดการติดต่อสื่อสารไป พลางก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เห่อ ปวดหัวชะมัด แล้วก็นั่งพิงหลังจิบชาไปพลาง เผื่อว่าจะทำให้ผมหายหงุดหงิดได้บ้าง

.

.

.

.

                ตอนที่หลงเอ๋อกล่าวว่าเธอจะมาพักที่บ้านฉันใจของฉันเต้นรัวราวกับกลองศึกกำลังโหมกระหน่ำ ความรู้สึกตื่นเต้นและยินดีทำให้ฉันแทบจะสงบตัวเองและหยุดความดีใจนี้ไม่อยู่ นี่มันอะไรกันเหมือนว่าฉันกำลังฝันอยู่เลยในที่สุด นางฟ้าหลงเอ๋อก็จะมาอยู่กับฉันแล้วนี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม! ฉันเคยคิดไว้นานแล้วว่าอยากจะกอดเธอไว้ในอ้อมกอดของฉันกักขังเธอไม่ให้เธอไปไหน นางฟ้าตัวน้อยที่แสนบริสุทธิ์นี่ ฉันพยายามระงับอารมณ์ดีใจและความสุขที่แสดงออกบอกบนใบหน้า


                ฉันพยายามสูดลมหายใจและกล่าวว่าในเมื่อจะพักที่นี่ก็พักห้องเดียวกับฉันก็ได้แต่เพราะว่าฉันอายเกินไปบวกกับความตื่นเต้นเสียงของฉันจึงพูดไม่ได้ศัพท์และหัวของฉันก็โล่งไปหมดเหมือนทุกอย่างตีกันยุ่งเหยิงจนไม่สามารถรวบรวบเป็นประโยคได้ หลังจากฉันกล่าวแบบนั้นออกไปฉันแทบอยากจะมุดหน้าหนีด้วยความอายที่กล่าวคำเหล่านั้นออกมาฉันพยายามสงบใจและกล่าวกับตัวเองในใจว่า ‘อย่าเขินสินี่ฉันเป็นอะไรไปก็ผู้หญิงเหมือนกัน มันคงไม่เป็นอะไรหรอกถึงฉันจะชอบหลงเอ๋อก็เถอะ อึก!’

หลังจากนั้นฉันก็ต้องผิดหวังเพราะหลงเอ๋อกล่าวว่า ‘เธอขอนอนห้องรับแขกดีกว่าเธอเป็นคนนอนดิ้นและละเมอ มันไม่สะดวกและไม่สบายตัว’ เมื่อฉันได้ฟังแบบนั้นก็รู้สึกเศร้าและผิดหวังนิดหน่อยแต่ก็แค่ช่วงพริบตาเดียวเท่านั้นฉันตื่นเต้นมากที่ว่า2-3วันนี้หลงเอ๋อมาอยู่ที่บ้านฉัน เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน2คนตั้ง3วัน มันทำให้ฉันใจเต้นระส่ำถึงแม้ว่าจะไม่ได้นอนห้องเดียวกันแต่ฉันก็ได้อยู่กับหลงเอ๋อทั้งวัน มันทำให้ฉันมีความสุขมากๆ ที่นางฟ้าหลงเอ๋อมาพักอยู่กับฉัน และไหนจะงานออกแบบชุดที่หลงเอ๋อมาขอร้องฉันอีก


                มันคงจะต้องสนุกแน่และเป็นการเปิดประสบการณ์การออกแบบที่ท้าทายสำหรับฉันมันก็น่าสนใจดีกับหัวข้อที่หลงเอ๋อให้ฉันออกแบบตอนนี้ฉันขอตัวออกมาจากห้องรับแขก เพื่อติดต่อกับแม่ของฉัน เมื่อแม่ฉันทราบว่าหลงเอ๋อจะมาพักที่บ้าน แม่ดีใจมากกว่าฉันซะอีกเธอถึงกับขนาดลางานแล้วกลับมาสั่งคนงานให้จัดห้องพักแขกให้หลงเอ๋อเป็นอย่างดีทุกอย่างถูกจัดสันให้หลงเอ๋ออย่างดี  มันทำให้ฉันแปลกใจมากว่าแม่ก็คงชอบหลงเอ๋อเหมือนกัน แม่เข้ามาพูดคุยกับฉันและไปทักทายหลงเอ๋อนิดหน่อยก่อนจะปล่อยให้เรา2คนอยู่ด้วยกัน


                หลังจากแม่ได้สั่งให้จัดเตรียมห้องพักรับแขกไว้ให้หลงเอ๋อ ฉันก็พาหลงเอ๋อไปที่ห้องStudioของบ้านฉัน  ที่นี่ฉันใช้มันเพื่อเป็นที่ผ่อนคลายและสร้างงานศิลปะของฉัน  ฉันถามหลงเอ๋อว่าเธออยากให้ชุดออกมาเป็นยังไง  หลงเอ๋อก็ตอบกลับฉันว่าชุดแบบที่แนบไปให้ในเอกสาร  ออกแบบมันให้ดูหรูหราหน่อยเหมือนพวกขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์ก็ได้ ต้องการให้มันดูองอาจหน่อย  จะใช้ผ้าอะไรสร้างก็ได้แต่ไม่ต้องให้มันเรืองแสงหรือสะดุดตาอะไรแบบนั้น นอกจากนี้หลงเอ๋อยัง บอกว่าเธอต้องการ

                ให้ฉันออกแบบตราสัญลักษณ์ออกมา หลงเอ๋อกล่าวว่า เธอจะนำมันไปสร้างและจะเลือกใช้แร่พิเศษทำให้มันสวยงามคงทนและต้องไม่มีใครเลียนแบบหรือสร้างมันออกมาได้  มันฟังดูสุดยอดนะของที่ไม่มีใครเลียนแบบได้เหมือนนอกจากนี้หลงเอ๋อยังแนะนำฉันให้ศึกษานิยาย ซี่รี่ย์ และหนังกำลังภายในเก่าๆ ฉันแปลกใจมากที่หลงเอ๋อทุ่มเทกับงานชิ้นนี้ถึงขั้นศึกษาพวกมันจากหนัง  และบางครั้งก็มีหนังสือภาพ พอฉันดูข้อมูลหนังและสื่อต่างๆรวมทั้งรายละเอียดของชุดที่ใช้การปักฝีมือ

                ฉันก็เริ่มร่างแบบมันออกมา ประมาณ 7-8ชุด คร่าวๆ แล้วก็ลองถามความเห็นของหลงเอ๋อ ตลอดเวลาที่ฉันทำงานหลงเอ๋อจะไม่รบกวนอะไรฉันเลยเธอจะมองฉันอย่างสงบ แต่ว่าใจของฉันนั้นเต้นโครมครามตลอดเวลา แค่คิดว่าคนที่ฉันชอบมาคอยนั่งเฝ้าฉันมันก็ทำให้ฉันหวั่นไหวแปลกๆแล้ว  บางครั้งเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นจากงานที่ทำก็เผลอสบตาเข้ากับหลงเอ๋อ เธอแค่ยิ้มให้ฉันด้วยรอยยิ้มแสนหวาน แต่รอยยิ้มนั้นของหลงเอ๋อมันทำให้ฉันหลงใหลและเขินอายอย่างช่วยไม่ได้ฉันพยายามไม่คิดฟุ้งซ่านและสะบัดไล่ความรู้สึกเขินอายออกไปเพื่อให้มีสมาธิทำงาน


                เมื่อฉันได้แบบชุดแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องลงรายละเอียดว่าส่วนไหนของชุดต้องใช้ผ้าอะไร ตัวอย่างภาพ ชุดนี้เป็นชุดในช่วงฤดูหนาว ฉันใช้ผ้าขนสัตว์ของสนุขจิ้งจอกสีขาวของดาวPaternal ที่เป็นขนที่ดีที่สุดและนุ่มที่สุดให้ความอบอุ่นและเบาสบาย มาสร้างชุดส่วนเสื้อคลุม ใช้ผ้าไหม ผ้าแก้วและใยสังเคราะห์ถักขึ้นและผสมมันลงไปบนตัวชุด ใช้ผ้าที่มีขนาดโปร่งบางทำให้ชุดดูมีมิติขึ้น จากนั้นใช้ด้ายพิเศษในการปักลายของชุดที่ออกแบบ เราเลือกแบบของลายที่จะปักนานพอควรฉันแนะนำหลงเอ๋อว่าให้ปักลายTarorixกับลายเมฆลงไปดีไหม?


                เขาบอกว่าให้ลองปักหลายๆลายก็ได้ฉันจึงคิดไว้คราวๆก่อน  มาถึงการเลือกสีฉันทำแบบชุดด้วยกัน4 สี ขาว ฟ้า แดง และดำ ใช้ด้ายสีทองเป็นลายปัก และสีเงินสลับกันบางจุด  เพราะว่าฉันยังคิดว่ามันยังไม่ดีพอ เลยใส่ลูกเล่นกันน้ำไว้ทำให้น้ำที่โดนผ้าไม่ทำให้มันเปื้อนและซึมออกไปทันที เวลาจะทำความสะอาดให้ใช้เครื่องอบผ้าแบบพิเศษในการทำความสะอาด แต่สำหรับหลงเอ๋อ เธอคงจะใช้ระบบทำความสะอาดของตัวเองด้วยสร้อยควบคุมของเธอ หลังจากนั้นฉันก็พักแบบเสื้อฤดูหนาวไว้ก่อน


                ต่อจากนั้นฉันก็ร่างแบบชุด ฤดูร้อนออกมาโดยทำให้มันเป็นผ้าเบาสบายต่อคนใส่ไม่ให้รู้สึกร้อนหรืออึดอัด จะเน้นใช้ผ้าเบา ไม่ใช้ผ้าขนสัตว์หรือผ้าที่หนาเกินไป ใช้ผ้าบางทำชั้นระบายและปักลายต่างๆโดยเน้นให้มีความองอาจ และใช้สีที่ดูสบาย คือขาว เขียว ฟ้า เหลือง ชมพู ทำให้ดูสดใส ไม่ทำให้มันหม่นแสงและไม่ใช้สีดำ รอบนี้ฉันปักลายต้นไม้มงคลพันธ์ปี ดอกอิงฮวา(ซากุระ) และ ดอกฉาฮวา(สึบากิหรือคาเมเลีย) โดยทำเป็นลายพลิ้วไหว  แสดงถึงอุดมคติอันสูงส่งในภาษาดอกไม้และความงามสง่า


                มาถึงชุดที่ฉันคิดว่ายากที่สุดคือชุดของแม่ทัพ ฉันพยายามศึกษาอยู่นานมันยากที่ฉันจะวาดเกราะออกมา ฉันไม่รู้ว่าหลงเอ๋อจะเอาชุดพวกนี้ไปทำอะไรและไม่รู้ว่าจะให้ใครใส่แบบชุดทั้งหมดฉันจึงเอาตัวหลงเอ๋อเป็นแบบ หลังจากร่างเสร็จก็ลงลายละเอียดโดยเน้นไปที่ส่วนเกราะและผ้าคลุม เกราะหลงเอ๋อบอกว่าจะใช้แร่ที่มีความทนทานและเบาในการสร้าง  ส่วนผ้าคลุมถ้าจะให้โล่งไว้ก็คงดูปกติไปฉันเลยกล่าวกับหลงเอ๋อว่าเราควรจะใส่ ลายปักหรือย้อมลงไปบนผ้าคลุมเพื่อเพิ่มความสง่าและองอาจดีไหม


                หลงเอ๋อตอบกลับว่าก็ดีน่ะและชมฉันว่าทำออกมาได้ดี มันทำให้ฉันดีใจมากที่หลงเอ๋อชมฉัน อ่า!ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่เลยที่รู้สึกดีกับแค่คำชม ฉันไม่เข้าใจตัวเองจริงๆหรือว่าฉันคิดเกินเลยกับหลงเอ๋อไป? ไม่ได้เราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่จะว่าไปมันก็ไม่ได้มีกฎห้ามไว้นิหน่า?Xenious’Jevaที่นี่เปิดกว้างเรื่องความรักด้วย อ่าไม่น่า!ฉันคงต้องบ้าไปแล้ว  ฉันพยายามสงบใจและออกแบบชุดแม่ทัพต่อไป ฉันถามหลงเอ๋อว่าต้องทำให้มันเด่นรึเปล่า เธอก็กล่าวว่าอืมก็ดีนะ ฉันจึงออกแบบไว้2ชุดคือ แดง และดำ โดยปักดิ้นทอง ตามขอบลายและตัวชุด


  ส่วนผ้าคลุมหลงเอ๋อแนะนำให้ฉันปักลายTarorix ที่คล้ายสัตว์4ขาตะกูลแมว นก งู และก็พวกสัตว์กระดองคล้ายตะพาบน้ำ ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงให้ปักลายพวกนี้ แต่ฉันก็ออกแบบและปักมันลงไป  เราใช้เวลาออกแบบและเลือกชุดอยู่ครู่ใหญ่เมื่อได้แบบที่ต้องการแล้วคราวๆ หลงเอ๋อก็บอกว่าเดียวจะนำแบบเหล่านี้ไปใส่ไว้ที่เครื่องแปลนผลิต และบอกให้ฉันออกแบบเครืองประดับที่เหมาะกับแต่ละชุดให้ด้วย และก็ขอให้ฉันวาดตราสัญลักษ์เพิ่มด้วยโดยใช้ภาพที่ปักลงผ้าคลุมเป็นแบบและเขาขอให้วาดรูปผู้หญิงลงไปแทรกในตราปักนั้นด้วย


แรกเริ่มที่ฉันได้ยินฉันแปลกใจและถามเขาว่าทำไมต้องผู้หญิง? เขาก็ตอบกลับมาแค่การยิ้มเฉยๆ ฉันจึงไม่ถามอะไร ไม่บอกก็ไม่บอกสิ! ฉันไม่รู้ก็ได้ค่ะ! เมื่อฉันวาดแบบตราสัญลักษณ์เสร็จแล้วหลงเอ๋อก็บอกว่าจะนำแบบชุดกับตราสัญลักษณ์ไปก่อนส่วนพวกเครื่องประดับค่อยกลับมาเอาที่หลังแล้วหลงเอ๋อก็ขอตัวออกไป ฉันจึงรีบกล่าวหยุดเธอว่า “ส่งให้แม่บ้านก็ได้เดี๋ยวฉันจะบอกให้แม่บ้านส่งไปที่ห้องถักทอ ส่วนตราประทับเดียวฉันจะให้แม่บ้านส่งไปที่บ้านของจินเซียงหลงเอ๋อก็ลองติดต่อจินเซียงเรื่องรายละเอียดอีกทีนะ” เมื่อฉันกล่าวแบบนั้นหลงเอ๋อก็หยุกก่อนจะตอบกลับ


“อ่า...ก็ได้ ฉันแปลกใจจริงๆที่บ้านฟาฟามีเครื่องถักเสื้อ และก็เพิ่งรู้ว่าบ้านของจินเซียงมีเครื่องแกะสลักแร่”หลงเอ๋อถามด้วยความแปลกใจ


“เป็นปกติละคะที่หลงเอ๋อจะไม่รู้แต่ว่าบ้านของจินเซียงก็ มีStudioที่วิจัยเทคโนโลยีกับแร่ต่างๆน่ะคะ คล้ายๆกับบ้านของ หลงเอ๋อที่มีแลปทดลองนั้นละคะ”ฉันตอบคำถามเพื่อให้หลงเอ๋อหายแปลกใจ หลงเอ๋อพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะทำการติดต่อกับจินเซียง

.

.

.

.

                “อ่า?หลงเอ๋อมีอะไรถึงได้โทรมาหาฉันได้ละ  รึว่ามีอะไรให้ช่วย?”เสียงจากปลายสายของจินเซียงถามผมผมเลยกล่าวกับเธอว่า


                “ตอนนี้ผมอยู่บ้านของฟาฟากำลังให้ฟาฟาออกแบบเสื้อผ้าให้กับของอะไรอีกนิดหน่อย เดียวอีกสักพักจะมีของส่งไปให้รบกวน เธอเลือกแร่กับหินมาทำตามแบบในเอกสารที่ส่งไปให้ทีนะ แล้วก็ภายในวันสองวันนี้ จะส่งแบบอาวุธโบราณ ไปให้ รบกวนช่วยออกแบบให้เหมือนกับที่เขียนไปในรายละเอียดทีนะ”ผมกล่าวกับจินเซียงบอกเล่ารายละเอียด


                “อ่า? ก็ได้อยู่หรอกแต่ว่า หลงเอ๋อเธอจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไรน่ะบอกฉันได้รึเปล่า?”จินเซียงถามผมด้วยความสงสัยว่าของที่ผมทำจะใช้ทำอะไร


                “มันเป็นของจำเป็นที่ต้องใช้นะเดี๋ยวผมจะค่อยบอกรายละเอียดอีกทีนะแต่ตอนนี้คงบอกอะไรไม่ได้มาก อ่าแล้วก็สำหรับเรื่องอุปกรณ์ชุดสูทType ต้นแบบน่ะ ผมมีแผนพัฒนามันอยู่ ตอนนี้กำลังคิดจะทำสูทเต็มตัวและทำให้มันบินได้จริงๆแต่มันก็ยังต้องการคนทดสอบอยู่ ในส่วนนี้ผมจะให้ จินซียงเป็นคนคอยกำกับดูแล ส่วนผู้ทดสอบก็จะมีหลิวเอ๋อ กับ จินตี้อวี้ถ้ามีอะไรสงสัยก็ให้ถามกับหลิวเอ๋อนะและก็บอกรายละเอียดของโปรเจคชุดสูทที่ผมกำลังพัฒนาให้ จินตี้อวี้ฟังด้วย”


                “จินตี้อวี้? ใครละนั้น แต่ก็ช่างเถอะไว้ฉันจะบอกพวกเขาให้ละกัน อ่าและก็หวังว่า เธอคงจะไม่ได้ไปทำอะไรแปลกๆให้พวกเราเป็นห่วงอีกนะหลงเอ๋อ” จินเสียงกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่มๆแต่ฟังจากเสียงของเธอแล้วคงเป็นการเตือน ว่า ‘หยุดทำอะไรแผงแผงให้คนอื่นเดือนร้อนซะทีสิ เดียวฉันก็ฟาดเธอซะหรอก’


“อ่า! ไม่มีหรอก ผมไม่ได้จะทำอะไรอันตรายเลยจริงๆ!”ผมกล่าวปฏิเสธออกไปและหัวเราะแห้งๆออกมา หู้ว! ผู้หญิงนี่เซนต์เรื่องการตรวจจับความผิดนี่ไวเกินคาดแฮะ อันตราย! คราวหน้าผมคงต้องฝึกทำน้ำเสียงปกติเวลามีสถาการณ์แบบนี้อีกน่าจะดีกว่า


“หืม! น่าสงสัยแฮะ อืมก็ได้ฉันจะทำตามที่เธอบอกและปล่อยเรื่องนี้ไปก่อนก็ได้  แล้วพอพวกเขามาฉันจะบอกรายละเอียดโปรเจคคราวๆให้พวกเขาเอง มีอะไรอีกรึเปล่า?”จินเซียงกล่าวว่ามีอะไรอีกรึเปล่าผมจึงกล่าวบอกว่าไม่มีอะไรแล้วและตัดการติดต่อไป


หลังจากนั้นผมก็เน้นสมาธิไปกับการออกแบบและให้คำแนะนำกับฟาฟาต่อ  ภายใน2-3วันนี้ เป็นอะไรที่สนุกมากคิดถึงเมื่อก่อนที่ผมไปค้างบ้านเพื่อนครั้งแรกได้เลย คุยกันจนดึกดื่นเล่นและก็นอน แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ผมก็ไม่ได้นอนห้องเดียวกับฟาฟาหรอกนะ หลังจากนี้ยังมีอะไรยุ่งๆอีกหลายอย่างให้ต้องไปเตรียมตัว ผมจึงปล่อยเรื่องเสื้อกผ้าให้ฟาฟาจัดการไปโดยไปสนใจโปรเจคชุดสูทของผมในมุมเงียบๆ

Xenious’Jeva ศักราชที่ 10034 เดือน ตุลาคม วันที่10

*การเตรียมความพร้อมของหลงเอ๋อกำลังค่อยเป็นค่อยไป มีการพัฒนาโปรเจคไปเรื่อยๆในช่วงนี้หลงเอ๋อกำลังยุ่งกับการเตรียมตัวไปสำรวจดาวเคราะห์

**ฟาฟาใช้คำแทนตัวหลงเอ๋อว่า เธอ เพราะเข้าใจว่าหลงเอ๋อเป็นผู้หญิง

*******ชุดที่หลงเอ๋อให้ฟาฟาออกแบบคือชุดที่จะใช้ในการสวม เมื่อลงไปยังดาวเคราะห์ดวงใหม่นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับที่ถูกออกแบบ โดยหลงเอ๋อได้ดัดแปลงเครื่องประดับบางอย่างให้สามารถใช้แทนกระเป๋าเก็บของ โดยใส่อนุภาคมิติลงไป

แต่ก็ไม่ทราบว่าหลงเอ๋อทำไปเพื่ออะไรเพราะตัวเองก็มีสร้อยคออยู่แล้ว

****การที่หลงเอ๋อปล่อยให้ฟาฟาออกแบบชุด เพราะเห็นว่าคงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว มันจะเป็นการทำให้ฟาฟาออกแบบชุดทั้งหมดเป็นชุดสตรีของอาณาจักรจูเชวี่ย โดยที่หลงเอ๋อก็ไม่รู้อะไรเลยว่าตัวเองต้องสวมใส่ชุดสตรีที่ฟาฟาออกแบบ แค่ดูชุดว่าสวยและปล่อยผ่านๆไป เพราะรูปลักษณ์ชุดมันองอาจคล้ายชุดราชสกุลของเชื้อพระวงศ์ทำให้หลงเอ๋อดูไม่ออกว่ามันเป็นชุดหญิงหรือชาย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น