Qiān sī xì

ยินดีที่ได้รู้จัก เชวียนซิซี ฝากเนื้อฝากตัวด้วย.. ขอบคุณที่เข้ามาชมงานเขียนของเรา เรามีการเขียนเป็นงานอดิเรก อาจมีผิดพลาดบางประการเรารับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์หรือตอบคำถามข้อสงสัยให้เท่าที่จะตอบได้เกี่ยวกับนิยายของเรานี้ เราจะพยายามนำสิ่งต่างๆมาขัดเกลาตัวเองให้ดีขึ้น ถ้าชอบก็ติดตามไว้ แต่งให้อ่านเรื่อยๆ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมผลงาน (*/-/*)

ตอนที่ 2 ต่างโลก(ที่ไหน)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ต่างโลก(ที่ไหน)

คำค้น : ผู้มาจากฟากฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 817

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2561 01:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ต่างโลก(ที่ไหน)
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ต่างโลก(ที่ไหน)

Xenious’Jeva ศักราช 10026 เดือน มกราคม วันที่ 1 เริ่มวันแรกปีใหม่

ตอนนี้ผม อายุ 4 ขวบ นี่เป็นวันเริ่มต้นปีใหม่ของ ศักราช Xenious’Jeva 10026 มันเป็นวันแรกที่ผมจะได้ออกจากบ้านของผม เพราะตามที่แม่ของผมได้ให้สัญญาไว้ และปีนี้ผมก็โตขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ยังเป็นเด็ก 4 ขวบละนะ ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่ผมเริ่มหัดเดินและฝึกพูด ผมก็ได้เดินสำรวจบ้านของตัวเองดูแล้ว ก็เข้าใจได้ว่า ที่ ๆผมอาศัยอยู่นี้เป็นเขต ที่พักอาศัยใน Zone S เป็น บ้านที่ถูกสร้างโดยวิทยาการต่าง ๆ เรียกได้ว่าเป็นบ้านในฝันเลยละ บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่กว้างมาก การตกแต่งออกแนวล้ำสมัย ทั้งตัวบ้านถูกทำให้ดูกลมกลืนไปกับวิทยาการ ถ้าเทียบกับที่ที่ผมจากมาจากศตวรรษที่21 แล้วผมที่อยู่ที่นี่คิดว่าทุกอย่างมันก้าวหน้าไปมาก ผมพยายามใช้เวลาในบ้านกับแม่พูดคุยและพยายามศึกษาสิ่งต่าง ๆให้เข้าใจ


ทั้งสิ่งมีชิวิต วิทยาการ การฝึกใช้พลังจิต เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมออกจากบ้าน หรือเพื่อเป็นการเตรียมตัวเข้าโรงเรียนฝึกการเป็นPrimalอย่างที่พ่อของผมได้กล่าวเอาไว้ผมไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำอะไรบ้างในการสอบเข้าเป็นPrimalเพราะ พ่อก็ไม่ค่อยมีเวลาอธิบายเลย พอผมถามพ่อก็จะชอบพูดว่า

“รอให้ลูกโตกว่านี้อีกหน่อยนะหลงเอ๋อ แล้วเราค่อยมาคุยกันตอนนี้พ่อต้องไปทำงานก่อน” พอผมได้ฟังแบบนี้ก็รู้สึกว่าอยากโตให้เร็วกว่าตอนนี้ จะได้เข้าใจสักทีเพราะผมก็อยากรู้เรื่องPrimal กับอุปกรณ์ต่าง ๆในกองทัพมากกว่านี้โดยเฉพาะ


ชุดเกราะวิทยาการ Ygg’Darsilli ผมตั้งใจว่าต้องมีให้ได้สักตัวละ บ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่มากถ้าเทียบกับที่อื่น มีสวนหน้าบ้าน ก่อนจะถึงรั่วประตูประมาณ 500ตารางเมตรเป็นสนามหญ้ารอบตัวบ้าน ทุกด้านเป็นสนามหญ้ามีทางเดินปูด้วยแร่อะไรสักอย่างที่จะเรืองแสงตอนกลางคือเป็นไฟส่องทาง ตัวบ้านอยู่ตรงกลาง บ้านมีขนาด550ตารางเมตร ข้างขวาของบ้านเป็นทางเดินไปที่บ้านทรงสี่เหลี่ยมลูกเต๋าที่นั้นเป็นเหมือนแลปเล็ก ๆเป็นที่แม่ใช้ทำงาน ข้างขวาเป็นทางเดินไปที่ โกดังเก็บของ หลังบ้านเป็นเหมือนสวนดอกไม้ที่เป็นเขาวงกต แล้วมี ศาลานั่งเล่น อยู่ตรงกลางวงกตผมจะชอบถือ UI Pad ไปนั่งดูสิ่งต่าง ๆที่นั้นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ


พูดมาถึงตรงนี้แล้วคุณคงจะรู้แล้วว่าผมนั้นเป็นคนที่มีฐานะดีคนนึงเลยก็ว่าได้ตอนนี้ผมก็ 4 ขวบแล้วทุกอย่างก็ดีไปหมดเว้นแต่ว่า บางครั้งที่พ่อหรือแม่พาแขกมาบ้าน ทุกครั้งที่พวกเขาเห็นผมมักจะเข้าใจผิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง ผมไม่ได้รู้สึกน้อยใจหรืออะไรหรอกนะมันก็เป็นสิ่งที่ยืนยันได้ละว่าอย่างน้อยผมก็ได้กรรมพันธุ์ที่ดีมา ทั้งผมสีม่วงอ่อนเหมือนของแม่ ดวงตาสีทอง แพรขนตายาว คิ้วได้รูปสวย ดวงตา หง ผิวขาว หรือจะเป็นแถบผมยาวที่อยู่ทางซ้ายเหมือนพ่อวิธีการพูดแบบสุภาพความสุขุมที่ดูโตเกินวัย เวลาที่ผมแสดงออก ผมมักจะทำตามพ่อเสมอเวลาอยู่ต่อหน้าแขก


เพราะงั้นผมถึงดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่เย็นชาเลยละ หนึ่งเพราะผมไม่ต้องการให้คนแปลกหน้าที่ผมไม่รู้จักเข้ามากอดหรอกนะถึงจะเป็นแขกของพ่อกับแม่ก็เถอะ สองเพื่อเป็นการรักษาความสุภาพสำหรับแขก ที่นี่มีวัฒนธรรมที่หลากหลาย ทุกคนมีอิสระในการเชื่อ ไม่ว่าจะนับถืออะไรขอแค่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็ไม่ผิดถ้าคุณจะเชื่ออะไรแต่ที่นี่วิทยาการโลกล้ำสมัย10000ปี ทุกคนส่วนมากจะนับถือ Haa’Va มารดาแห่งการสร้างสรรค์และวิทยาการ


สำหรับผมแล้วHaa’Va เปรียบเสมือนที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของที่นี่ คำสอนของHaa’va ก็ไม่ได้งมงายอะไร ให้สิทธิและเสรีภาพ และให้เกียรติสตรีด้วย ใช่ครับฟังไม่ผิดหรอกเพราะ Haa’Vaเป็นผู้หญิง เพราะงั้นเราต้องสุภาพกับผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรที่ลำบากเพราะผู้หญิงและผู้ชายที่อยู่อาศัยบน Xenious’Jeva แห่งนี้มีสิทธิเท่าเทียมกัน จะแบ่งแยกระดับก็แค่ฐานะทางสังคมเท่านั้นเอง อัตราส่วนประชาก่อนของที่นี่คือ ชาย:หญิง = 20:80 ที่นี่มีคู่รักหลากหลายไม่จำกัดหรอกนะ ว่าต้องเป็นคนละเพศหรือเป็นคู่มันอยู่ที่ความพอใจของพวกคุณที่จะเลือก เพราะบางคนก็มีฮาเร็มอะนะ แต่มันอยู่ที่ว่าคุณจะทำให้พวกเขาหรือเธอยอมรับได้ไหม


เพราะที่นี่ก็หลากหลายวัฒนธรรมหลากหลายเผ่าพันธุ์ด้วยสิ ฟังมาถึงตรงนี้ก็พอที่จะเข้าใจอะไรได้บ้างแล้ว ขณะ ที่ผมนั่งศึกษาข้อมูลต่าง ๆ จาก UI Pad เพื่อฆ่าเวลารอแม่กลับจากการทำงานและพาผมออกไปเดินเที่ยวสถานที่ต่าง ๆใน Xenious’Jevaที่ ๆเราจะไปกันตอนนี้คือ เขต ZONE B เป็นสถานที่การค้า ที่รวมทุกอย่างไว้ที่นั้น ตั้งแต่อาหาร สถานที่ท่องเที่ยว ไปจนถึง ร้านขายของมีค่าต่าง ๆ และที่ ๆ มีการแสดงสิ่งต่าง ๆเช่น ภาพยนตร์ ละครเวที หรือสวนสนุก ZONE B จัดเป็นสถานที่ มั่งคั่งมากทีเดียว


ขณะที่ผมนั่งไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย “หลงเอ๋อลูกพร้อมรึยังจ๊ะ เราจะไปกันแล้วนะ”


มันช่างเป็นเสียงที่อบอุ่นทุกครั้งที่ได้ยินจริง ๆ ผมจึงตอบแม่ออกไปเพื่อบอกว่าผมเตรียมตัวเสร็จแล้ว “ผมพร้อมที่จะไปเที่ยวกับแม่แล้ว ฮะ”


“จ๊ะวันนี้เราจะไปZONE B กันลูก ต้องสนุกมากแน่ ๆเลย” แม่กล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ


“วันนี้เราจะไปกันหลายๆที่เลยใช่ไหมฮะ?”ผมถามแม่เพราะไม่อยากไปแค่ที่เดียว


“ใช่จ๊ะวันที่เราจะไปทุก ๆที่ที่หลงเอ๋อ อยากไป แต่ก่อนอื่นเราไปหาอะไรทานกันก่อนจะ” แม่บอกพลางยิ้มออกมา


“งั้นผมขอเอาของไปเก็บก่อนนะฮะ”ผมบอกแม่พลางเดินไปเก็บของและไปทำธุระส่วนตัวอีกนิดหน่อย


“ไม่ต้องรีบก็ได้ เดี๋ยวแม่ขอตัวอาบน้ำแต่งตัวใหม่สักแปปนะ”แล้วแม่ก็ยิ้มหวานก่อนจะเดินไปทำธุระ

.

.

.

.

ฉันเฝ้ามองหลงเอ๋อตลอดเวลา 4 ปีที่ผ่าน หลงเอ๋อเป็นเด็กที่ร่าเริงแจ๋มใสเขาเป็นเด็กที่ฉลาดค่ะทุกครั้งที่ฉันต้องออกไปทำงาน เขาจะถามฉันอย่างเป็นห่วงเหมือนฉันจะหายไปว่า “แม่จะกลับมาเร็วๆใช่ไหมฮะ?”


เขาถามพลางทำสีหน้าอ่อนโยน มันเป็นภาพที่น่ารักมากเลยละ หลงเอ๋อเป็นเด็กที่ไม่ว่าจะมองดูยังไงแล้วก็ชวนให้เข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงเลยละ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าเล็ก ๆนั้น ริมฝีปากบางเหมือนผลผิงกัว คิ้วได้รูปเหมือนคันสร แพรขนตายาว ผมสีม่วงอ่อนแถบฟ้าแซม นัยน์ตาสีทองชวนหลงใหล ผิวขาวอมชมพู ฉันคิดภาพออกเลยถ้าเขาเป็นเด็กผู้หญิงแล้วโตไปจะสวยแค่ไหน


เขาเป็นเด็กที่ออกจะน่ารักมากค่ะเขาจะแจ๋มใสเวลาที่อยู่กับฉันและมักจะแสดงออกแบบสุภาพ และสุขุมตามแบบพ่อของเขา เวลาที่อยู่ต่อหน้าแขกหรือคนอื่น เหมือนเขาต้องการพยายามทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเพราะเขาบอกว่าอยากโตไวไวมันเป็นอะไรที่ตลกมากเลยเมื่อฉันมอง เขาเป็นเด็กที่โตเกินวัย ทุกครั้งที่ฉันกลับมาจากที่ทำงานเขามักจะถามทุกอย่างที่เขาอยากรู้จากฉันเขาจะสนใจพวกสิ่งต่างๆเวลาที่ฉันเล่าให้ฟัง เขาจะตั้งใจฟังพร้อมพึมพำว่า “ว้าว !จริงหรอฮะ! มันน่าสนใจ! ผมอยากเห็น!” พร้อมกับยิ้ม แล้วยังดวงตาที่สว่างไสวนั้นของเขาอีก


เขาจะชอบฟังเรื่องต่าง ๆและจะชอบมากโดยเฉพาะเรื่องของสัตว์และสิ่งมีชีวิต โดยเฉพาะ สัตว์เวทย์พลังจิต อย่างพวกTarorix ฉันก็อธิบายอะไรมากกับเขาไม่ได้ฉันก็เลยตัดสินใจซื้อของขวัญให้เขาเป็น UI Pad ที่รวมข้อมูลความรู้ต่างๆของยานไว้ในนั้น และก็โหลด ข้อมูลสิ่งต่าง ๆที่ เขาสนใจลงไป ตั้งแต่ สิ่งก่อสร้างแบบจำลองแบบแปลนเก่า ๆ และสัตว์แต่ละสายพันธุ์ เขาจะใช่เวลาเงียบๆนั่งดูพวกมัน ถ้าฉันมีเวลาว่างฉันจะพยายามหาเวลามาสอนการใช้พลังจิตให้เขาฉันต้องยอมรับว่ามันเป็นอะไรที่สุดยอดมาก


ตอนที่ฉันสอนเขาครั้งแรกเพราะว่า การฝึกใช้พลัง ไม่ได้ทำง่าย ๆครั้งแรกที่ฉันฝึกมันยากมากและฉันใช้พลังได้ตอนอายุ10ขวบ ใช่เด็กทุกคนมีค่าเฉลี่ยสามารถใช่พลังได้ส่วนใหญ่เร็วที่สุด10ขวบเพราะจิตของเด็กยังไม่แข็งแรงพอมันทำให้เด็กที่อายุน้อยกว่านั้นไม่สามารถควบคุมสิ่งของหนักๆได้แต่ไม่ใช่กับหลงเอ๋อ ครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาใช้พลังฉันตกใจแต่ก็ต้องเก็บอารมณ์ตื่นเต้นไว้เพราะอยากให้เขาไม่รู้สึกแปลกแยกจากคนอื่น ฉันพยายามสอนเขาไปเรื่อย ๆ และเก็บเรื่องนี้ไว้และไปปรึกษากับ ไป๋เหลา


เมื่อ ไปเหล๋า ได้ฟังแบบนั้นก็ขบคิดทันที เขาทำหน้าขมวดคิ้วและมีสีหน้าอึมครึมมากเลยหลังจากที่ฉันอธิบายไปแบบนั้น เขาก็บอกกับฉัน “หลงเอ๋อเป็นอัจฉริยะแน่ ๆไม่ต้องสงสัย เด็กคนอื่นขณะที่อายุเท่าเขายังไม่ได้มีความสนใจอะไรแบบนี้เลย แล้วยิ่งเขาศึกษาข้อมูลต่าง ๆ และพยายามทำความเข้าใจมันก็แสดงออกให้เห็นว่าลูกเรานั้นไม่ใช่เด็กปกติ เรายังอนุญาตให้เขาออกไปไหนไม่ได้ ไม่งั้นมันจะเป็นอันตรายต่อเขา และมันจะทำให้เขารู้สึกแปลกแยก เราควรทำให้เขาเข้าใจว่าเขาปกติเหมือนคนอื่นมันน่าจะดีกว่า”


เราพยายามคิดและถกเถียงเรื่องต่างๆของหลงเอ๋อว่าควรทำยังไง และบางครั้งฉันและ ไป๋เหลาจะเชิญคนสนิทหรือ เพื่อนมาที่บ้านเพื่อให้เขาได้พบเจอและศึกษามารยาท และการเข้าสังคมให้เขาได้ปรับตัวและไม่เครียดเกินไป เขาทำได้ดี เขาทำตัวสุขุม มันดูแล้วให้ความรู้สึกขององค์หญิงตัวน้อย ๆเลยละเวลาที่มองดูเขาทำแบบนั้น เขาแสดงออกได้ปกติมากเขาเป็นเด็กที่ฉลาด ฉันมักจะบอกเขาว่า “หลงเอ๋อลูกไม่ควรจะใช่พลังต่อหน้าแขกคนอื่นนะเพราะมันอาจเสียมารยาทต่อแขกได้”หลังจากที่ฉันบอกเขาไปแบบนั้น เขาก็ยิ้มแล้วตอบกลับมาโดยไม่สงสัยอะไรเลย “ได้ฮะ ผมจะไม่ใช้พลังต่อหน้าแขก”


เขาเป็นเด็กที่น่ารักเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเลย ใครก็ตามที่เห็นเขาครั้งแรกมักจะเข้าใจผิดว่าเขาเป็นเด็กผู้หญิงมันช่วยไม่ได้หรอกนะ ก็เขาเป็น หลงเอ๋อ ของฉันนี่น่า เขาเหมือนฉันตอนเด็ก ๆ มากฉันอยากจะรักษาเขาไว้แบบนี้และไม่อยากให้เขาไปไหนเลย แต่ฉันก็ไม่สามารถทำยังงั้นได้หรอก เพราะ เมื่อเขาโตขึ้นฉันรู้ว่าเขาก็ต้องโผ่บิน และบินไปในที่สูง ๆ และไกลมากแน่ ๆ เขาเป็นอัจฉริยะที่เด่นเกินใคร และตอนนี้ฉันทำได้แค่ปกป้องเขาไว้หลังจากเราเตรียมตัวกันเสร็จที่แรกที่ที่ฉันจะพาเขาไปก็คือ ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าในZONE Bเพื่อไปทานอาหารกันกับเขามันเป็นเวลาก่อนเที่ยงที่เราออกจากบ้าน เรานั่งรถ RemoreBlack รถ รีมูซีนสีดำออกจากบ้าน


โดยมีคนขับรถและบอดี้การ์ดประมาณ7-8คนที่ถูกจ้างมาโดย ไป๋เหลา เขาจะคอยปกป้องฉันและหลงเอ๋อ ทำไมน่ะหรอ?? ก็เพราะตั้งแต่ที่ฉันแต่งงานกับ ไป๋เหลามาชีวิตฉันก็เปลี่ยนไป ฉันไม่สามารถไปไหนเหมือนคนปกติได้มักจะมีนักข่าวหรือไม่ก็แฟนคลับมาคอยขอถ่ายรูปอยู่บ่อย ๆ มันทำให้ฉันไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนอย่างปกติได้เลย


ฉันแนะนำพวกบอดี้การ์ดให้กับหลงเอ๋อ ว่าพวกเขาจะคอยไปรับไปส่งพวกเรา หลงเอ๋อยิ้มออกมาเหมือนไม่แปลกใจและพูดอย่างสุภาพกับพวกเขาว่า “ยินดีที่ได้รู้จักฮะ” เขาพูดได้อย่างเป็นปกติ ฉันดีใจนิดหน่อยที่เขาไม่กลัว หลังจากที่เขาเข้าไปนั่งในรถเขาก็ดูตื่นเต้นมากตาของเขาเป็นประกายในขณะที่มองดูโน้นดูนี่ ฉันตามเขาขึ้นไปและเราก็เริ่มออกรถเพื่อมุ้งหน้าไปที่ZONE Bกัน เข้ามองไปรอบๆ ขณะที่ รถเคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆ เขาคอยถามฉันตลอดทางว่าสิ่งเหล่านั้นคืออะไรเขาน่ารักมากเลยเวลาที่เขาถามคำถามพร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกายแบบนั้น


ฉันบอกเขาเท่าที่จะบอกได้ให้เขาเข้าใจและอธิบายสั้น ๆให้เขารู้ พวกเรานั่งรถไปสักพักก็เข้าสู่ZONE B ห้างสรรพสินค้ามากมาย โรงหนัง โรงละคร ร้านอาหาร ร้านมาร์คเก็ตขายของอัตโนมัติ ฉันพาหลงเอ๋อเดินเข้าไป ในร้านอาหารที่อยู่ในศูนย์การค้า โดยมีบอดี้การ์ด เดินอยู่รอบๆ เว้นระยะหน้าหลัง 2 เมตร ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา มากมาย เริ่ม มองมาที่พวกเรา แล้วเริ่มกระซิบ ฉันพยามยามทำตัวเป็นปกติและเดินผ่านไป เพื่อไม่ให้หลงเอ๋อต้อง หิวฉันพาเขาไปเดินตรงไปที่ร้านอาหาร

ร้านอาหารนี้เป็นร้านอาหารจีนออกแบบเป็นเป็นสไตรจีนแบบหรูหรา ให้ความรู้สึกของความคลาสสิค เป็นความลงตัวที่อธิบายไม่ถูก นอกจากนี้ยังออกแบบและตกแต่งด้วยเทคโนโลยีของ Xenious’Jeva ดู ๆไปแล้วเหมือนกับ ว่ามันกลมกลืนไปหมด ขณะที่ฉันพา หลงเอ๋อ เข้าไปในร้าน เขาจะคอยมองไปรอบ ๆด้วยความสนใจและทำตาเป็นประกาย ฉันรู้ว่าเขาสงสัยและมีคำถามมากมาย แต่ตอนนี้เขาพยายามจะไม่ถามคำถามฉันเพราะพวกเราเริ่มมีคนมามุงดูเรามากขึ้นเขา เลยเหมือนจะเก็บคำถามไว้ก่อน ฉันพาเขาเดินไปที่โต๊ะนั่ง โดยเดินผ่านเค้าเตอร์ที่มีพนักงานแคชเชียร์อยู่หนึ่งคนหลังจาก ที่พนักงานเห็นชั้นก็นำชั้นไปยังโต๊ะที่ว่าง โดยก้าวนำหน้าพวกเราเดินผ่านส่วนกลางของร้านตรงไปที่บันไดทางขึ้นไปชั้น 2 โดยชั้น2จะเป็นห้องที่มีความเป็นส่วนตัวโดยเสียค่าบริการเพิ่มนิดหน่อย บนชั้น2นี้ตั้งแต่บรรไดตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์คล้ายไม้หอมและมีแร่อะไรสักอย่างผสมอยู่ในไม้เหล่านั้นเป็นสีสันที่ดูสวยงามดี มีภาพโฮโลแกรม และแสงไฟสีเหลืองอ่อนให้ความรู้สึกสบาย เหมือนมาพักผ่อน


มีกระถางแจกันลวดลายโบราณแต่ตรงลวดลายกับมีสีสะท้อนแสงสวยงามให้ความรู้สึกถึงวิทยาการที่ล้ำยุคดึงดูดความสนใจของเหล่าลูกค้า เดินไปได้สักพักพนักงานก็นำเรามาหยุดที่หน้าห้อง ๆหนึ่งประตูเป็นประตูเลื่อน ทำจากไม้และกระดาษให้ความรู้สึกของจีนโบราณเป็นความคลาสสิคลงตัว ของในห้องประดับด้วยเฟอนิเจอร์ไม้เรียบโทนสี เข้มให้บรรยากาศสงบ ห้องตกแต่งด้วยลวดลายต่างๆ มีภาพโฮโลแกรมการแสดงของนักร้องในชุดจีนโบราณพร้อมกับร้องเพลง เสียงเพลงเป็นเพลงหวาน เบา สบาย ทำให้เข้าถึงบรรยากาศการพักผ่อน


ที่กลางห้องเป็นโต๊ะทรงกลม กลางโต๊ะเป็น ลูกไข่มุกสะท้อนแสงขนาดใหญ่ให้ความสว่างไม่แสบตา รอบโต๊ะมีเก้าอี้ไม้ผสมแร่สะท้อนแสงเป็นรวดลายตามเก้าอี้ให้ความรู้สึกจีนย้อนยุคผสมไซเบอร์นิดหน่อย เป็นภาพที่แปลกตาแต่ลงตัว เมื่อเรานั่งลงที่โต๊ะทานอาหาร พนักงาน ก็ยืนแผ่น เมนูที่คล้ายแถบแผ่นใสบาง ๆมาให้เราเพื่อให้เราสั่งรายการอาหาร


“คุณลูกค้าจะสั่งอาหารอะไรคะ”พนักงานพูดอย่างนอบน้อมและยิ้ม 


“ฉันขอ หมูผัดเปรี้ยวหวาน ไก่สมุนไพรจีน เนื้อเป็ดย่างน้ำแดง หมูกรอบทรงเครื่อง” ฉันบอกพนักงานพลันนักงานก็หยิบแผ่นใสบางอีกแผ่นนึงมาติ๊กเมนูอาหารตามที่ฉันบอก 


“คุณลูกค้าอาหารจะรับอาหารทานเล่นไหมค่ะ”พนักงานถาม ฉันหันไปถามหลงเอ๋อว่าเขาอยากกินอะไร

“หลงเอ๋อลูกอยากกินอะไรลองท้องไหมจ๊ะ? อาหารเรียกน้ำย่อย”

“งั้นผมขอ ติ่มซำ เกี้ยวทอด ขนมจีบ แล้วก็ซาลาเปาหมูแดง ฮะ” เขาตอบพลางยื่นเมนูให้พนักงาน ฉันถามเขาว่าอยากดื่มอะไรไหมเป็นพิเศษรึเปล่า

“ลูกอยากดื่มชา หรือ น้ำผลไม้รึเปล่าจ๊ะ?”

“ผมขอน้ำชา ฮะ” เขาตอบพลางส่งยิ้ม และก็มองไปรอบๆห้องอย่างตื่นเต้น หลังจากพนักงานรับรายการก็บอกพวกเรา

“อาหารจะนำมาเสริฟในไม่ช้าคะ ขอให้พักผ่อนกับบรรยากาศให้สนุกนะคะ” แล้วเดินออกไป

.

.

.

.

ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในร้านอาหารสไตล์จีนโบราณผสมกับเทคโนโลยีทันสมัย ให้ความรู้สึกแปลกนิดหน่อย โดยเฉพาะพวกแร่เรืองแสงที่ผสมอยู่กับพวกไม้และเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ในร้าน มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอก กล้วยไม้ ดอกหลี่ฮวา(ดอกหลี่) เถาฮวา(ดอกท้อ) ผสมลอยในอากาศอ่อน ๆ และกลิ่นอาหารที่หอมกรุ่นออกมา ตั้งแต่ผมออกมาจากบ้านก็รู้สึกแปลกๆทั้งคนที่ ใส่ ชุดดำ7-8คนที่เป็นบอดี้การ์ด ทั้งรถที่คล้าย รีมูซีนแต่รูปทรงแปลกตา แล้วไหนจะคนที่มามุงดูเราอีกผมสงสัยมากแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป


ตอนนี้ผมอยู่ในห้องกับแม่ 2คน โดยที่ พวกบอร์ดดี้การ์ด เฝ้าอยู่นอกห้อง ผมเลยถามแม่เกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่ผมสงสัย “แม่ฮะ ทำไมทุกคนถึงมุงดูเราแบบนี้ละฮะ” ผมถามแม่ด้วยความรู้สึกแปลกๆ แม่ตอบผมกลับพลางยิ้ม “เพราะว่าสถานะเราไม่เหมือนพวกเขาจ๊ะ เพราะว่าพ่อของลูกเป็นผู้บัญชาการ Xenious’Jevaนี้”


“มันเลยทำให้พวกเราได้รับความสนใจ ช่วงแรก ๆแม่ก็แปลกใจเหมือนกันที่ มีคนมาขอถ่ายรูปอย่างกับดาราแต่สักพักก็ชิน” แม่อธิบายให้ฉันฟังไปพลางก็เล่าถึงเรื่องราวต่าง ๆที่เกิดขึ้นหลังจากแม่แต่งงานว่าสถานะของแม่เปลี่ยนไป ถูกจับตามอง บอกว่าผมมีสถานะแบบไหนบนยานลำนี้ มันทำให้ผมตกใจมากและตกตะลึง และคิดว่าที่ผมกับแม่มีสถานะแบบนี้เพราะ สถานะของพ่อที่เป็นผู้บัญชาการยาน ตัวผมเปรียบได้กับ ลูกของชนชั้นสูงในอดีตคล้ายพวกลูกขุนนางหรืออาจจะสูงกว่านั้น แม่บอกว่าผมไม่จำเป็นต้องกังวลเพราะพ่อกับแม่จะไม่จำกัดสิทธิ์ของผมและให้ทางเลือกต่าง ๆแต่ขอให้ระวัง เรื่องของการใช้พลังก็พอ ที่เหลือก็ไม่มีอะไรต้องห่วง หลังจากนั้นไม่นานอาหารก็ถูกนำเข้ามาเสริฟ ผมทานอาหารไปพลางถามคำถามแม่ไปพลางแม่ก็ตอบคำถามผมทั้งหมดอย่างอ่อนโยน


ผมถามแม่ว่าที่ยานลำนี้มีโรงเรียนหรือสถานศึกษารึเปล่า แม่ตอบว่ามี ที่นี่สถานศึกษาที่ใหญ่ที่สุดเป็นศูนย์รวมของสถานศึกษา อยู่ที่ZONE C ตั้งแต่อนุบาลจนถึงมหาลัย และมีวิชาแบ่งสาขาให้เลือกเรียนตามที่พวกเราสนใจ สำหรับเด็กที่พิเศษบางคนสามารถเรียนเทียบชั้นเรียนได้ ถ้ามีความรู้และความสมารถ สถานศึกษารับเด็กตั้งแต่อายุ 5 ขวบปีขึ้นไปและยังสามารถทดสอบการเข้าชั้นเรียนได้หากเรายืนคำร้องขอสอบเทียบชั้น มันจึงไม่แปลกที่จะมีเด็กอัจฉริยะและห้องเรียนพิเศษแยกออกมา


ในZONE C เป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่ที่มีความกว้างมากพอเท่าๆกับประเทศใหญ่ ๆเลย ทุกที่จะมี รถรางพลังงานโฟรตรอนที่วิ่งแค่แปปเดียวก็ถึงจุดหมาย มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะเดินทางไปไหนมาไหนในสถานที่ที่กว้างบนยานลำนี้ในเวลาแค่ชั่วพริบตา พอผมฟังมาถึงตรงนี้มันทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นและอยากเข้าเรียนเร็ว ๆ ผมเริ่มวางแผนที่จะเตรียมตัวในการเข้าเรียน ผมพูดกับแม่ว่าผมอยากเรียนเสริมก่อนการเข้าทดสอบเทียบชั้นตอนอายุ 5 ขวบ ผมอยากเรียนทุกอย่าง เท่าที่จะเรียนรู้ได้ในตอนนี้แม่กล่าวพลางหัวเราะว่า “งั้นแม่จะลองไปปรึกษากับพ่อเรื่องนี้ดูนะว่าหลงเอ๋ออยากเรียนเสริม”


“จริงหรอฮะ? งั้นผมจะไปอ้อนคุณพ่อด้วยอีกแรงเพราะผมอยากเป็นเหมือนคุณพ่อ” ผมพูดออกไปแบบนั้นพลางก็วางแผนว่าจะอ้อนคุณพ่อแบบไหน เราทานอาหารกันประมาณสองชั่วโมงได้ หลังจากเราทานเสร็จก็ไปเดินดูสินค้าและซื้อสิ้นค้าอีกหลายอย่าง โดยเฉพาะเสื้อผ้า


ขณะ ที่อยู่ในร้านเสื้อผ้าแผนกเครื่องแต่งกาย เราก็ยังตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอยู่ดี ลูกค้าในร้านเริ่มมองผมสายตาวิ้ง วิ้ง มันทำให้ผมรู้สึกเขินนิดหน่อยแต่ก็พยายามไม่แสดงออก เพราะที่นี้มีวัฒนธรรมมากมายและหลากหลายเผ่าพันธุ์ มันจึงมีเสื้อผ้ารูปแบบต่าง ๆมากมายให้เลือกซื้อ แม่พาผมไปหาพนักงานเปลี่ยนเสื้อผ้าและพูดอะไรกับพนักงานหญิงคนนึง ก่อนจะหันมาพูดกับผมว่า “หลงเอ๋อเดี๋ยวลูกตามพี่สาวคนนี้ไปในห้องลองเสื้อนะจ๊ะเธอจะแนะนำเสื้อผ้าให้

”แม่บอกว่าจะนั่งรออยู่โซฟาหน้าห้องเปลี่ยนชุด 


“แม่จะนั่งรออยู่ตรงนี้หลงเอ๋อเปลี่ยนเสื้อเสร็จออกมาให้แม่ดูด้วยนะ”


“ตามฉันมาทางนี้เลยค่ะคุณหนู ฉันจะหาชุดที่เหมาะกับคุณหนูให้เองค่ะ”เธอกล่าวพลางยิ้มและเดินนำผมไป


“งั้นผมจะตามพี่สาวคนนี้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะฮะ”ผมตอบแม่พลางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามพนักงานไป


พนักงานสาวให้ผมเข้าไปรอในห้องส่วนตัว ส่วนเธอไปเลือกชุดแล้วค่อยเดินตามผมเข้ามาในห้องลองเสื้อ “ขออนุญาติคะคุณหนู” พนักงานสาวพูดพลางก็เลื่อนม่านกั้นก่อนจะเดินเข้ามาแล้วปิดคืน ห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้ากว้างพอให้คน4-5คนเข้ามาได้ ผมรู้สึกแปลกๆกับคำที่พนักงานสาวเรียกผมว่าคุณหนูเธอกลล่าวว่า

“งั้นเราเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเลยไหมคะ” พลางยิ้มอย่างมีความสุขผมเห็นสายตาที่เธอมองผมเป็นประกายเหมือนเวลาที่เด็กสาวเห็นของเล่นที่ตัวเองสนใจผมพยักหน้าแล้วตอบสั้นๆ 


“ ฮะ ”ด้วยเสียงแผ่วเบา ไม่รู้ทำไมเธอถึงทำท่าทางมีความสุขมากกว่าเดิม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ

เธอถอดเสื้อผ้าผมเหลือไว้แค่กางเกงใน ผมไม่ได้เขินอายมากเท่าไหร่ เพราะยังไงต่อหน้าเธอผมก็เป็นแค่เด็กอายุ 4 ขวบ หลังจากถอดแล้ว ผมก็ยืนและขยับตามที่เธอบอก เธอสวมเสื้อผ้าให้ผมด้วยความกระชับกระเชง พอผมรู้ตัวอีกที่ผมก็ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว ผมมองดูตัวเองในกระจก แล้วต้องตะลึง ดวงหน้ากลมหน้ารักเริ่มเข้ารูป ผมม่วงอ่อนแถบฟ้ายาว นัยน์ตา สีทอง ปากจิ้มลิ้มน่ารัก จมูกเล็กเชิดขึ้นน้อย ๆ ผิวขาวละเอียดนุ่มอมชมพู ผมมุมปากกระตุกทันทีหลังจากที่มองดูภาพรวมของตัวเอง เพราะว่าชุดที่ผมใส่อยู่ตอนนี้เป็นชุด สีขาวกระโปรงยาวลายลูกไม้น่ารักเหมือนพวกเจ้าหญิงในหนังสือนิทาน เป็นกลีบซ้อนกันคลุมเข่า มีโบเล็ก ๆ คาดไว้รอบเอวเป็นรูปผีเสื้อ ใส่รองเท้าผ้าใบขาว คู่เล็ก


ผมตกใจและพยายามดึงติกลับมาแต่พนักงานก็พูดขึ้นว่า “แต่งตัวเสร็จแล้วค่ะเราไปให้คุณแม่ดูกันเถอะ” และยิ้มพร้อมกับดึงผมออกจากห้องลองเสื้อพาไปหาคุณแม่ที่นั่งอ่านนิตยสารอะไรสักอย่างอยู่โซฟาหน้าห้อง


“คุณผู้หญิงคะ คุณว่าชุดนี้ดูเป็นยังไงบ้างคะ”พนักงานกล่าวพร้อมกับดันผมเบาๆไปยืนอยู่ตรงหน้าแม่แม่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือแล้วมองมาที่ผม ขณะที่มองมาเธอก็ถึงกับอมยิ้มแล้วทำตาเป็นประกายแปลกๆ


“ดูดีสุด ๆ เลยละคะ” แม่พูดขึ้นมาให้พนักงานฟัง แล้วเธอก็ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรเธอก็บอกพนักงานสาวว่าจะใส่ชุดนี้ออกไปเลย แล้วขอให้เลือกชุดที่เป็นเสื้อกับกางเกง รองเท้าเข้าชุดสัก 4-5ชุด ก่อนจะดึงผมไปหาแล้วกระซิบข้างหูว่า

“หลงเอ๋อแม่รู้ว่าจะพูดอะไร แต่แม่ว่าใส่ชุดนี้ไปอ้อน คุณพ่อของลูกเขาคงตกลงแบบไม่ปฎิเสธเลยละ”แม่ทำสายตากับสีหน้าเจ้าเล่ห์เป็นครั้งแรกให้ผมได้เห็นผมรู้สึกแปลกใจมากและเก็บเรื่องที่จะพูดกลับลงไปหลังจากเราซื้อเสื้อผ้าเสร็จผมก็ใส่ชุดนี้เดินเที่ยวกับแม่ ไปที่ต่าง ๆ และ ตอนที่พวกเราถึงบ้านก็เป็นเวลา 21:00ตอนนี้พ่อกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้องทำงานอยู่ แม่พาผมมายืนที่หน้าห้องพ่อก่อนจะ เคาะประตูแล้วผลักเข้าไปโดยที่เอาตัวเองบังผมไว้อยู่ด้านหลัง


“ไป๋เหลา หลงเอ๋อบอกว่าเขาอยากเรียนพิเศษ คุณคิดว่ายังไงคะ” แม่ถามพ่อออกไปยิ้มๆแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ


“มันจะไม่เร็วไปหรอที่รัก ลูกเรายังเด็กอยู่นะ” พ่อกล่าวกลับมาแล้วส่งสายตาผ่อนคลายออกมา


“หรอค่ะงั้นคุณลองพูดกับหลงเอ๋อดูสิคะเผื่อลูกจะได้เข้าใจ” แล้วแม่ก็ดึงฉันเบา ๆ มายืนอยู่ตรงหน้าสายตาของพ่อ มองมาที่ฉันอย่างตกตะลึง และเหมือนจะเหม่อลอยอะไรสักอย่าง แล้วเขาก็เดินออกมาจากโต๊ะทำงานมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน พ่อยิ้มแบบแปลก ๆ ทำไมนะผมถึงรู้สึกว่าสายตาที่พ่อจ้องเหมือน พวกคนแก่โรคจิตที่แอบมองเด็กสาวอาบน้ำ รู้สึกขนลุกแบบพิลึกพ่อกล่าวว่า 


“มาตรงนี้ให้พ่อดูชัดๆหน่อยสิ” เป็นเสียงที่แผ่วเบาและอ่อนโยน พ่อยิ้มออกมารอยยิ้มของพ่อกับแววตาที่มองผมเหมือนพบเจอสมบัติที่หวงแหนที่สุด พ่อดึงมือผมไปเบาๆแล้วก็มองสำรวจผม พร้อมกับอาการตื่นเต้น ผมแปลกใจมากเพราะไม่เคยเห็นพ่อ เสียกิริยาแบบนี้บ่อย ๆ ผมหันไปมองแม่ เธอยิ้มและมองมาที่พวกเรา ด้วยร้อยยิ้มและใบหน้าของผู้ที่เป็นผู้ชนะยังไงยังงั้น

.

.

.

.

มันก็ 4 ปีมาแล้วหลังจากที่ผมพบหลงเอ๋อ ครั้งแรกที่เขาเกิดผมติดธุระสำคัญว่าเราใกล้จะคนพบมิติใหม่แล้ว ผมพยายามเคลียงานที่ทำได้ให้หมด เพื่อให้มีเวลาว่างไปพบภรรยาและลูกที่กำลังจะเกิด ผมไปถึงที่โรงพยาบาลแพทย์ ก็4ชั่วโมงให้หลังจากที่ เที่ยนลู่ คลอด หลงเอ๋อแล้วตอนนั้นเขาอยู่ในแคปซูลเครื่อง PSEN ส่วนผมอยู่อีกห้องนึงกับ เที่ยนลู่ ยืนมองเขาผ่านกระจกกั้น เขาลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปรอบ ๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรครั้งแรกที่เขามองดูผมตอนนั้นมันให้ความรู้สึกว่า เขามองผมเป็นศตรูยังไงยังงั้น แต่ผมก็สลัดความคิดนี้ทิ้งไป


ผมมองดูเขา เข้าใจว่าเขาเหมือนเทวดาองค์น้อย ๆที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตผมตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ เขาให้ความรู้สึกอยาปกป้องมากผมเห็นเขาแล้ว ก็สัญญากับตัวเองว่า จะปกปก้อง ทั้งเที่ยนลู่และหล๋งเอ๋อ ทุกครั้งที่ผมมีเวลาว่างผมจะหาเวลาไปเล่นกับเขา เขาจะชอบถามผมเกี่ยวกับกองทัพและวิทยาการต่าง ๆ ทุกครั้งที่ผมเล่าเขาจะทำตาเป็นประกายและตั้งอกตั้งใจฟังอย่างดี เขาเป็นฉลาดมากผมรู้ว่าเขาต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่มาก ๆแน่ในอนาคตแต่ตอนนี้ผมก็ยังบอกไม่ได้ แต่มันคงเป็นสัญชาตญาณละมั้งที่รู้สึกแบบนั้น


ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีจนกระทั้งเที่ยนลู่มาบอกผมว่าพัฒนาการของ หลงเอ๋อก้าวหน้ามาก มากกว่าคนทั่วไป ถึง5เท่าตอนนั้นผมตกใจมาก ผมปรึกษาเรื่องนี้กับ เที่ยนลู่ว่าเราควรจะปกปิดเรื่องที่ หล๋งเอ๋อมีวิวัฒนาการที่โตเกินไว ความสามารถเขาเทียบเท่ากับ ผู้ใหญ่ที่ที่โตเต็มวัยได้เลย เพราะการที่หลงเอ๋อ ใช้พลังจิตได้ถึงขนาดยกของหนักได้มันเป็นสิ่งที่เหนื่อความคาดหมายและสรุปได้ว่าพลังจิตของเขาแข็งแกร่งมาก เพื่อป้องกันไม่ให้สถาบันเทคโนโลยีใช้ประโยชน์จากเขาผมจึงปกปิดเรื่องที่หล๋งเอ๋อใช้พลังได้ก่อนวัย


จนถึงตอนนี้ที่เที่ยนลู่กลับมาหลังจากที่พาหลงเอ๋อ ออกจากบ้านครั้งแรก เธอบอกว่าหลงเอ๋ออยากเรียนพิเศษเพื่อเตรียมตัวเข้าสถานศึกษาและสอบเทียบชั้นเรียน ผมอยากจะปฎิเสธไปแต่เมื่อ ผมได้เห็นหลงเอ๋อที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้เขาน่ารักมาก มากขนาดที่ว่าทำให้ผมชะงักไปได้พักนึง ผมมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมสีม่วงอ่อนแถบสีฟ้า นัยน์ตาสีทอง ดวงหน้ากลมกลึง ผิวขาวเรียบเนียนอมชมพู ใส่ชุด กระโปรงระบายคุมเข่า เป็นกลีบซ้อนกันเหมือนเจ้าหญิงในนิทานผมพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองเพื่อไม่ให้หายใจออกมาแรงเกินไปแล้วเขาก็พูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า

“คุณพ่อฮะผมอยากเรียนรู้สิ่งต่างๆได้ไหมฮะ” เขาพูดด้วยเสียงใสบริสุทธิ์มันไพเราะเหลือเกินผมพยายามรวบรวมสติที่คิดไปไกลว่า ถ้าหลงเอ๋อเป็นเด็กผู้หญิงมันจะดีแค่ไหนกันน่า แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกมา หลงเอาก็เข้ามากอดผมแล้วพูดเสียงเบาที่ข้างผม

“ไม่ได้หรอฮะคุณพ่อ?” ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกอดเขาตั้งแต่ตอนไหนผมอุ้มเขาขึ้นมานั่งที่แขนพลางมองดูเขาด้วยแววตารักใคร่

“ได้สิทำไมจะไม่ได้ละ แต่หลงเอ๋อต้องสัญญาว่าจะเชื่อฟังไม่ทำอะไรที่อันตรายนะได้ไหม?” ก่อนที่ผมจะคิดอะไรก็ตอบเขาไปแล้วผมพยายามคิดวางแผนเรื่องการจะให้หลงเอ๋อเรียนพิเศษ ว่าทุกคนที่มาสอนต้องรักษาความลับและทำข้อตกลงจนกว่าหลงเอ๋อจะอายุ10ขวบ


“พ่อจะปรึกษากับฝ่ายสถาบันให้ส่งครูสอนพิเศษมาที่บ้านวันมะรืน ในการสอนวิชาต่าง ๆ และฝึกทักษะความรู้ทุกอย่างที่พอจะสอนลูกได้” ผมบอกเขาไปพลางก็มองเขา

“ขอบคุณฮะคุณพ่อ” เขาหัวเราะเสียงใสพร้อมกล่าวขอบคุณ มันเป็นภาพที่น่ารักมาก


“ลูกควรจะมีวิชาพละพ่อจะให้เพื่อนพ่อที่เป็นครูฝึกPrimalมาจัดตารางออกกำลังกายให้ลูกนะ” ผมอดไม่ได้ที่จะกังวลในใจว่าที่ผมตอบปัดและปฏิเสธที่จะให้เขารู้เรื่องPrimalเพราะเขายังเด็กจะทำให้เขาเสียใจ แต่ว่าเหมือนผมจะกังวลมากไป “ได้ฮะขอบคุณมากๆเลยฮะ” เขาตอบพลางทำท่าไชโย มันดูน่ารักมาก


“งั้นวันนี้ลูกก็ควรพักผ่อนได้แล้ว เดียวพ่อจะจัดการเรื่องครูสอนพิเศษให้” ผมบอกเขาพลางให้เขาไปพักผ่อนเพราะเขาอาจจะเหนื่อยเพราะไปเล่นทั้งวัน

“ได้ฮะ”เขาตอบเสร็จเที่ยนลู่ก็จูงมือ หลงเอ๋อ ออกจากห้องก่อนยิ้มให้ผมและปิดประตูผมจัดการเรื่องต่างๆภายใน 2 วันครูสอนพิเศษและตารางเรียนของหล๋งเอ๋อก็เสร็จ แต่สิ่งที่ทำให้ตกตะลึงมากคือ ครูทุกคนให้เขาทำโจทย์ และตอบคำถามวิชาต่าง ๆ ตั้งแต่ระดับ อนุบาล จนไปถึงโจทย์ของมหาลัย หลงเอ๋อสามารถทำมันได้แบบไม่มีปัญหา ทั้งวิชา คณิต ภาษา ประวัติศาสตร์ สิ่งมีชีวิตชีวะวิทยาต่าง ๆ ความเข้าใจในวิชา PsychoJenesis การดูแบบแปลน การแก้สมการ วิชาแพทย์เภสัช โดยเฉพาะ เทคโนโลยีเขาทำได้ดีในทุก ๆ ด้าน ค่าเฉลี่ยสูงมาก ผมพยายามพูดคุยกับพวกครูที่สอนพิเศษให้หลงเอ๋อ ว่าลองเสนอให้เขาทำอะไรที่เขาสนใจดูในการสอนควบคู่กันไปด้วย


หลงเอ๋อใช้เวลา แค่ 6 เดือนในการเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ และศึกษาเองอยู่ตลอดเวลา เขามักจะพยายามทำความเข้าใจสิ่งต่างๆได้ดี และ การฝึกร่างกายของหลงเอ๋อก็ดูดีขึ้นเขาสามารถ สร้างแคมป์ตั้งเต็นท์จากอุปกรณ์ต่าง ๆได้แล้ว และจดจำการเอาชีวิตรอดในระบบนิเวศของป่าได้ตอนนี้ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้พลังจิตต่อหน้าครูที่สอนอยู่ดี ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี มีหลายสิ่งหลายอีกอย่างที่ หลงเอ๋อทำให้พวกเราตกใจแต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะมันก็ไม่ได้มีอันตรายจนกระทั่งล่วงเข้าเดือนที่7ขณะที่ผมกำลังประชุมพูดคุยกับครูสอนพิเศษของหลงเอ๋อว่าเราจะสอนเขาเรื่องอะไรอีกดีในห้องทำงานของผม เทียนลู่ นั่งจดรายละเอียดที่พอจะสอนได้ให้หลงเอ๋อ เพราะเธอก็เป็นนักวิทยาศาสตร์คนนึงเหมือนกันเธอสอนทฤษฎีสสาร


การคำนวณสมการ พลังงานควอตัมใหม่ และสอนการควบคุมพลังจิตให้หลงเอ๋อ ขณะที่เราประชุมกันอยู่ในห้องทำงาน หลงเอ๋อกำลังอยู่ที่แลปของ เที่ยนลู่ที่ใช้ในการฝึกปฎิบัติการต่าง ๆ โดยให้เขานั่งทำความเข้าใจสิ่งต่างๆไปก่อน แล้วสักพักก็มีเสียงระเบิดดังขึ้น ตามด้วยสัญญาณแจ้งเตือนดังขึ้น

“ตูม!!!!! ตูม!!!! วี้ดด!!!!!!”


“ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! เครื่องปฎิกรณ์สสารควอตัมกำลังถึงจุดสูงสุด กรุณาอพยพไปที่ปลอดภัย”


“ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! เครื่องปฎิกรณ์สสารควอตัมกำลังถึงจุดสูงสุด กรุณาอพยพไปที่ปลอดภัย”


“ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! เครื่องปฎิกรณ์สสารควอตัมกำลังถึงจุดสูงสุด กรุณาอพยพไปที่ปลอดภัย”

คนแรกที่รู้สึกตัวและวิ่งออกจากห้องไปทางแลปทดลองคือ เที่ยนลู่ เธอวิ่งแบบไม่คิดชีวิตออกจากห้องไปพลางก็ตะโกนไปตลอดทาง “หลงเอ๋อ ! หลงเอ๋อ!!” แล้วก็วิ่งไป ตลอดทางจะได้ยินเสียงดังออกมาเป็นระยะ ๆ ผมรีบวิ่งตามออกไป และทุกคนก็ตามออกมา ใช้เวลาประมาณ 5 นาที ก่อนที่พวกเราทุกคนจะมาถึง แลปทดลองผมเห็นเที่ยนลู่เกาะกระจกกั้นนิรภัยพร้อมกับทุบกระจกไม่หยุด และ ตะโกนเสียงดังพลางจะขาดใจ


“หลงเอ๋อ !!! ใครก็ได้ช่วยหลงเอ๋อที!! เร็วเข้า!! เร็วสิ!! หลงเอ๋อ!!!”


ผมรีบเข้าไปจับตัวของเที่ยนลู่ไว้ เพราะว่าไม่ว่าเธอจะตะโกนแค่ไหน หลงเอ๋อ ก็ไม่ได้ยินหรอกเพราะ แลปเป็นห้องเก็บเสียงเสียงจากข้างนอกเข้าไปไม่ถึงข้างใน ผมพยายามจับเธอมากอดไว้ ไม่ให้เธอทำอะไรที่ไม่มีเหตุผล เธอทุบกระจกจนเลือดออกจากมือ พลางตะโกนไม่หยุด ประตูนิรภัยของห้องแลปปิดลงแล้วมันไม่สามารถเปิดได้จนกว่าทุกอย่างในห้องนั้นจะกลับคืนสู่ภาวะปกติหรือไม่ก็ ทุกอย่างถูกกำจัดเพื่อไม่ให้เหลือร่องรอยของสิ่งเจือปนในอากาศ


“ปล่อยฉันนะ!! ไป๋เหลา หลงเอ๋อยังอยู่ข้างในนั้นฉันต้องช่วยเขา!!”ผมกอดเธอแน่นมากกว่าเก่าเพื่อปลอบเธอภาพที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า คือเครื่องปฎิกรณ์ที่หลงเอ๋อกับเที่ยนลู่เป็นคนสร้างและออกแบบ ตามทฤษฎีพลังงาน สสารควอตัมใหม่ผมเห็นหลงเอ๋อ ยืนอยู่ข้าง ๆ เครื่องพลาง เขาก็ใช้พลังจิตควบคุม สสารต่าง ๆใส่เข้าไปใน เครื่องปฎิกรณ์ข้างเท้าเขามีหนังสือบันทึก และกระดาษสมการมากมายหล่นเต็มไปหมด ผมไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรแต่ถ้าให้เดาเขาคงจะพยายามหยุดการ โอเวอร์ลิมิต ของ เครื่องปฎิกรณ์พลังงาน สักพักสัญญานแจ้งเตือนก็ดับลง ทุกอย่างในห้องทดลองเริ่มเป็นปกติ เครื่องปฎิกรณ์เริ่มเย็นลง และมีความสเถียรของแกนพลังงานมากขึ้น หลังจากนั้นประตูนิรภัยก็เปิดออก เที่ยนลู่รีบวิ่งเข้าไปตรงประตูห้องแลป


เธอตะโกนสุดเสียงว่า “หลันหลงเอ๋อ !!! นี้ลูกทำอะไร???” เธอดูโมโหมากและหลงเอ๋อก็ดูจะตกใจกลัวเธอสุดๆ

เขาเงียบไปสักพักก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงสะอื้นไห้ “ฮือ~ฮึฮือ...มะ~ ม่ะ~ม๊า หนูขอโอต ฮือ~แงงง!!”

เที่ยนลู่มีสีหน้าเจ็บปวด แล้วเข้าไปกอดหลงเอ๋อแน่น พลางก็ถอดถอนใจออกมา มองไปรอบ ๆตัวหลงเอ๋อแล้วก็ต้องสะดุดกับสิ่งที่เห็นพอทุกคนได้สติ ก็พากันตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

“เอ๋!!นี้มันทฤษฎีอนุภาคควอมตัมใหม่” นี้มันไม่ดีแล้วสมการนี้หรือว่าจะเป็นไปได้ แต่มันก็ไม่น่าจะใช่

หลงเอ๋อไม่น่าจะ ไม่สิเดี๋ยวนะมันอาจจะเป็นไปได้

“นั้นมันทฤษฏีควอมตัมไม่ใช่หรอ!!!...นี้มันเหลือเชื่อมาก”

“ถ้าใช่จริงๆแบบนี้ เทคโนโลยีเราอาจก้าวหน้าไปอีกขั้นก็ได้!!...ไม่สิ อาจจะก้าวหน้าไปไกลกว่านั้นอีกหลายขั้นเลย”

“เด็กคนนี้เป็นคนเขียนมันขึ้นมาหรอ...เด็กคนนี้เป็นอัจฉริยะ!!! ไม่สิเป็น อัจฉริยะในอัจฉริยะแน่นอนเลย!!!”

.

.

.

.

ก่อนที่ผมจะทันได้รู้อะไร ผมก็เห็นแม่ ทำหน้าหน้ากลัว ผมพยายามคิดทุกอย่างว่าจะทำยังไงดีเพราะตอนนี้เธอน่ากลัวมากจริงๆสิ่งที่ผมคิดได้มีอย่างเดียวเท่าคือการใช้ ความ ไร้เดียงสาของผม ผมพยายามสงบสติก่อนที่จะแสดงมันออกที่สีหน้าเป็นสีหน้าสำนึกผิด และพูดออกไปว่า

“ฮือ~ฮึฮือ...มะ~ ม่ะ~ม๊า หนูขอโอต ฮือ~แงงง!!”

ก่อนที่ผมจะทันตั้งตัวแม่ก็ทำสีหน้าเจ็บปวดและกอดผมไว้แน่นเธอคงจะตกใจมาก ผมปล่อยให้แม่กอดสักพัก ก็พลันได้ยินเสียงคุณครูพากันพูดชื่นชมผมทั้ง ๆ ที่ ผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น??

เอ๋??พวกเขาพูดอะไรกันน่ะ ผมนี่นะอัจฉริยะนี้มันไม่ใช่ซะหน่อยผมแค่จะดับไฟที่มันร้อนแค่นั้นเองต้องรีบอธิบายกับแม่แล้ว “ฮือ~แม่จ๋ามันไม่ใช่...นะฮะ” “แม่รู้จ๊ะ...ลูกรัก” เดี๋ยวสิมันไม่ใช่อย่างที่คิดกันนะ “ฮือฮึ~แม่มันไม่ได้เป็นแบบที่คิดนะฮะ” “แม่รู้จ๊ะ...ลูกไม่ได้ทำผิดอะไร โอ๋~โอ๋” เดี๋ยวสินี้แม่ไม่ฟังผมเลยมันไม่ใช้อย่างที่ทุกคนคิดซะหน่อย “แต่แม่ฮะ~” “ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้นแม่เข้าใจแล้วตอนนี้ลูกควรจะหลับพักผ่อนนะเด็กดี” โอ๊ย งั้นปล่อยให้เข้าใจไปแบบนี้ละกัน เพราะยังไงก็อธิบายไม่ได้อยู่ดี “ฮะ”

Xeniou’Jeva ศักราช 10026 เดือนที่ 7 วันที่ 15

หลันหลงเอ๋อ ประสบความสำเร็จในการคิดค้น พลังงานควอตัมใหม่...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น