ลออจันทร์ / เลี่ยงจิน 亮金

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โบยบินที่ 6 สายตาที่คอยจับจ้อง [100%]

ชื่อตอน : โบยบินที่ 6 สายตาที่คอยจับจ้อง [100%]

คำค้น : นิยายจีนโบราณ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 432

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โบยบินที่ 6 สายตาที่คอยจับจ้อง [100%]
แบบอักษร

“ไม่ต้องมากพิธีกับข้าหรอก ว่าแต่เจ้าเป็นสาวใช้คนใหม่งั้นหรือ ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”

จางหวงลู่ปราดเข้าไปยืนชิดสาวใช้ มือหนาเหี่ยวย่นยื่นไปจับมือของนางเอาไว้อย่างตาแก่ที่ชอบลวนลามสาวใช้อยู่เป็นนิจ

“ข้าขออภัยเจ้าค่ะใต้เท้าจาง ข้ามีตาหามีแววไม่จึงไม่ทราบว่าเป็นท่าน ได้โปรดอย่าถือโทษโกรธข้าเลยนะเจ้าค่ะ” เฟยเซียงลนลานด้วยเกรงความผิดจึงไม่ได้ทันฉุกใจว่านางถูกชายผู้เป็นเจ้าของจวนดึงเข้าไปโอบกอดเสียแล้ว

“เจ้าได้รับบาดเจ็บ ไปใส่ยาที่ห้องข้าก่อนเถอะ”

ไม่พูดเปล่าแต่ดันร่างบางให้ออกเดินไปพร้อมกับตน เฟยเซียงเลิ่กลั่กอย่างไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร อีกทั้งยังซาบซึ้งใจที่ใต้เท้าจางมีน้ำใจช่วยทำแผล ไม่คิดเลยว่าผู้ว่าการจางหวงลู่จะใจดีมีเมตตาแม้กับสาวใช้ตัวเล็กๆ อย่างนาง

เมื่อถูกคะยั้นคะยอหนักเข้านางก็ยอมโอนอ่อนเดินตามชายแก่เข้าไปในห้องอย่างประสาซื่อ ด้วยเติบโตมาในเผ่ากระเรียนฟ้าจึงไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของมนุษย์ผู้มากไปด้วยตัณหาและความโลภ

“แผลของเจ้าลึกมาก มาเถอะสาวน้อยข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

เมื่อเข้ามาในห้องลับตาคนจางหวงลู่ก็กอดรัดหญิงสาวอย่างหื่นกระหาย เฟยเซียงตกใจกับสัมผัสหยาบโลนนั้น แต่ไม่กล้าขัดขืน นางตัวแข็งทื่อหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะรวบรวมความกล้ากลั้นใจถามออกไปว่า

“ไหน...ตะ...ใต้เท้าบอกว่าจะทำแผลให้ข้า”

ทว่าขุนนางเฒ่าหลงความงามของหญิงสาวจนหน้ามืดตาลาย เขาไม่สนคำทักท้วงหรือกิริยาขัดขืนของนางแม้แต่น้อย หมายใจว่าเมื่อตกเป็นของเขาเมื่อไหร่เขาจะยกนางเป็นอนุภรรยาลำดับต้น เพราะนางทั้งสาว ทั้งสวย ทั่วเรือนร่างช่างยวนเย้าจนเขาไม่อาจหักห้ามใจ

“ว้าย!”

เฟยเซียงร้องเสียงหลงเมื่อถูกเหวี่ยงลงไปนอนบนเตียง ยังไม่ทันที่นางจะหยัดกายถอยหนี จางหวงลู่ก็ทาบทับร่างนางเอาไว้เสีย แล้วซุกไซ้ซอกคองามระหงขณะที่สองมือดึงทึ้งเสื้อผ้า

แคว้ก!

เสื้อตัวนอกของนางถูกฉีกออกจนขาดไม่เป็นชิ้นดี เสื้อตัวในหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นอกอิ่มสล้างน่าชม

“ได้โปรดปล่อยข้า ปล่อยนะ!”

กระเรียนสาวรังเกียจจนแทบจะอาเจียนออกมา บัดนี้นางรู้แล้วว่าใต้เท้าจางกำลังทำอะไร เขาจะร่วมรักกับนางทั้งที่นางไม่ได้สมยอม นั่นก็หมายความว่านางกำลังจะถูกข่มขืน ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ไปได้

นางตั้งสติพยายามจะผลักใต้เท้าจางออกจากการกอดรัด แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงกับเรี่ยวแรงของผู้ชายแตกต่างกันมาก อีกทั้งหากนางใช้ฤทธิ์หรือเวท ทุกคนก็จะรู้ว่านางไม่ใช่มนุษย์ หากความลับเปิดเผยนางจะไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อตอบแทนบุญคุณคุณชายจางชงหยวนดังที่ได้ตั้งใจไว้แต่แรก

เวลานี้นางต้องเลือก...

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

“ร้องไปก็ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอกแม่นางคนสวย เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าที่นี่เป็นจวนของข้า บ่าวไพร่ทั้งหมดเป็นคนของข้า” ใต้เท้าจางหัวเราะร่วนอย่างย่ามใจ จับแขนเล็กทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือศีรษะ สายตากักขฬะโลมเลียมองเรือนร่างของนางด้วยความหลงใหล

“ข้าไม่เคยพบหญิงคนใด งดงามเช่นเจ้ามาก่อน หากเจ้ายอมเป็นของข้า ข้าจะแต่งตั้งให้เจ้าเป็นอนุภรรยาอันดับหนึ่ง”

เขายื่นข้อเสนอซึ่งแน่นอนว่าการจะทำเช่นนั้นต้องปลดอนุภรรยาอันดับหนึ่งลงก่อนถึงจะแต่งตั้งนาง ส่วนตำแหน่งฮูหยินนั้นเขาไม่คิดแต่งตั้งใครมาแทนที่มารดาของจางชงหยวน ถึงเขาจะมักมากในกาม แต่หญิงเดียวที่เขารักมากที่สุดก็คืออดีตฮูหยินที่สิ้นใจไปแล้วเพียงคนเดียวเท่านั้น

“ไม่! ข้าไม่ต้องการเป็นอนุภรรยาของท่าน ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ข้ามาที่นี่เพื่อทำงานเป็นสาวใช้ ไม่ได้ต้องการเป็นอย่างอื่น” เฟยเซียงร้องไห้จนตัวสั่น เป็นเหตุให้ใต้เท้าจางถึงกับชะงัก

เขาบ้าตัณหาก็จริง แต่ก็ไม่ได้เลวพอจะข่มขืนใครได้ แรกทีเดียวเขาคิดว่านางแค่เล่นตัวเหมือนสาวใช้คนอื่นๆ ทว่าหยาดน้ำตา และเนื้อตัวที่สั่นเทิ้มทำให้เขาใจอ่อนยวบ

ทว่า...

ผลัวะ!

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของผู้เป็นบุตรชายก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าทะมึนตึง

“เฟยเซียงเป็นผู้หญิงของลูก ขอท่านพ่อโปรดละเว้นนางเอาไว้สักคนเถอะขอรับ”

ใต้เท้าจางหวงลู่ผละจากการคร่อมทับนาง แล้วหันมามองบุตรชายเต็มตา กว่ายี่สิบปีนับตั้งแต่เล็กจนโต เด็กคนนี้ไม่เคยร้องขออะไรจากเขาแม้แต่อย่างเดียว อีกทั้งยังชิงชังแทบไม่พูดคุย เพราะคิดว่าเขาคือสาเหตุที่ทำให้มารดาต้องฆ่าตัวตาย

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ชงหยวนเอ่ยขอ ย่อมแสดงว่าผู้หญิงคนนี้มีความสำคัญต่อบุตรชายไม่น้อย

“หากเป็นคนของเจ้าก็พานางไปเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่แตะต้องล่วงเกินนางอีก”

“ขอบคุณขอรับท่านพ่อ”

คุณจางชงหยวนโค้งคำนับบิดาก่อนจะสาวเท้ายาวไปที่เตียง ดึงผ้าห่มพันรอบเรือนกายที่เกือบโป้เปลือยของหญิงสาวไว้ราวกับดักแด้แล้วอุ้มนางออกไปจากห้องของผู้เป็นบิดาทันที

“ต่อไปนี้ข้าคงไม่ต้องกังวลเรื่องทายาทสืบสกุลอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเจ้าไม่ใช่ชายรักชายอย่างที่คนเขาร่ำลือกัน”

ใต้เท้าจางหวงลู่บ่นพึมพำกับตนเอง แม้จะเสียดายในความงามของสาวใช้ แต่ผู้หญิงจะหาที่ไหนงามมากสักเพียงใดก็ย่อมได้ แต่หญิงสาวที่ทำให้บุตรชายพึงใจนั้น ใช่ว่าจะหาได้โดยง่ายเสียที่ไหนกัน



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}