facebook-icon Twitter-icon

ความคิดเห็น (comment) จากผู้อ่านคือกำลังใจที่ดีที่สุดของนักเขียน อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจนักเขียนมีแรงใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะ :)

ตอนที่ 93 : สิงโตเฒ่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 93 : สิงโตเฒ่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2561 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 93 : สิงโตเฒ่า
แบบอักษร

ตอนที่ 93 : สิงโตเฒ่า


โฟคงัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียงแบบยังไม่ตื่นเต็มตาดีนัก

หลังจากที่โดนพี่ชายเทศนาไปยกใหญ่ เฟี๊ยตก็ขอตัวออกไปนอนพักหลังจากขับรถพาเขาหนีไอ้เพียวมาทั้งคืน ซึ่งไอ้พี่ชายก็คงอาจจะแอบด่าเขาอยู่ในใจก็ได้ว่า มันช่างเป็นเวลาเกือบ 9 ชั่วโมงที่ไร้ค่ามาก เพราะเมื่อมาถึงบ้านสวนที่เชียงใหม่ ไอ้ตัวดีที่เขาตั้งใจหนีมาก็ยืนหน้าแป้นแล้นรออยู่แล้ว

เมื่อพี่ชายออกไป โฟคก็ตั้งใจจะเอนหลังเล็กน้อยเพราะเมื่อยจากการนั่งยาวบนรถยนต์มาทั้งคืน แต่รู้สึกตัวอีกที เวลาก็หายไปเกือบ 3 ชั่วโมงเสียแล้ว เขาคงเผลอหลับไปจากความเหนื่อยอ่อน ชายหนุ่มบิดตัวไปมาอย่างรู้สึกกลับมาสดชื่นอีกครั้งหลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ก่อนจะดึงผ้าห่มออก เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา และเดินออกไปพูดคุยกับพนักงานในส่วนล็อบบี้




“หน่อย เป็นไงบ้าง ไม่เจอกันนานเลยนะ”

โฟคเอ่ยทักทายพนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่ในเคานเตอร์ส่วนของล็อบบี้คนเดียวด้วยรอยยิ้มกว้าง หน่อยเป็นน้องพนักงานที่มาทำงานที่โฮมสเตย์ของเขานานแล้ว เรียกได้ว่าเป็นพนักงานหน้าเก่าที่สนิทกันดี กลับมากี่ครั้งก็เจอและคุยกันถูกคอ

“โอ๊ย ไม่เจอพี่โฟคนานมาก เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยกลับมาบ้านเลยนะพี่ หนูนี่คิดถึงจะแย่” หน่อยหันกลับมายิ้มกว้างตอบด้วยความร่าเริง

“งานยุ่งหนะสิ พี่อุดฟันจนตาจะเขแล้วเนี่ย” เขาตอบกลับไปพร้อมเสียงหัวเราะสบายๆ

“กลับมาก็ดีเลยพี่โฟค หนูขอถ่ายรูปคู่ไปอวดเพื่อนในเฟสบุ๊คหน่อย ครั้งก่อนลงรูปคู่กับพี่เฟี๊ยตไป เพื่อนหนูนี่ทักกันมาจนแชตแทบระเบิดว่ามาถ่ายกับใครยังไง ครั้งนี้ขอลงรูปคู่กับพี่โฟคบ้าง หนูอยากเรียกเรตติ้ง” หน่อยพูดอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง และรอคอยให้เขาอนุญาต

“เอาสิ ได้เลย”

โฟคตอบแบบเล่นด้วยอย่างถือสนุก พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมาจัดแจงเซลฟี่ให้ด้วยตนเอง ความเครียดความโกรธความน้อยใจที่สะสมไว้ดูเหมือนจะถูกเจือจางหายไปจนแทบหมดแล้ว ตอนนี้เขาค่อนข้างจะถือได้ว่าอารมณ์สดชื่นมากทีเดียว


“แล้วนี่ใครสลับไปพักเที่ยงหละ”

โฟคถามขึ้นหลังจากถ่ายรูปกับพนักงานสาวเป็นที่เรียบร้อย เขาชำเลืองตาไปมองนาฬิกาแขวนผนังก็เห็นนาฬิกาชี้เวลาเที่ยงตรงแล้ว ปรกติพนักงานต้อนรับจะมีสองคน พอเที่ยงก็หยุดไปพักคนหนึ่ง

“มีหนูอยู่คนเดียวนี่แหละพี่โฟค วันนี้น้องอีกคนท้องเสียลาป่วยไป หนูเห็นว่าไม่มีลูกค้าเลยไม่ได้ขอใครมาช่วย เดี๋ยวคงโทรฝากให้ใครซื้อเข้ามา”

หน่อยพูดอย่างสบายๆ พนักงานคนสนิทอยู่กับบ้านเขามานานแล้วและก็ค่อนข้างจะเต็มที่กับการทำงาน โดยไม่คิดเล็กคิดน้อยเท่าไหร่

“เฮ้ย งั้นหน่อยไปพักเลย เดี๋ยวพี่อยู่เอง” โฟคพูดอย่างอาสา

“โอ๊ย ได้ไงหละพี่ หนูจะให้เจ้านายมาทำงานแทนหนูได้ไง” หญิงสาวตอบพร้อมส่ายหัว

“ไปเถอะน่า ลูกค้าก็ไม่มีสักคน ถือว่าเป็นคำสั่งไง” โฟคพูดสำทับอีกครั้งอย่างยืนยัน

“เอางั้นนะพี่ พี่ว่าไงหนูว่างั้นนะ” พนักงานสาวถามขึ้นอีกครั้งอย่างต้องการความมั่นใจ

“ไปเลย เดี๋ยวพี่อยู่เอง” เขาตอบหนักแน่น

“โอเคพี่ งั้นหนูขอไปหาอะไรกินก่อนนะ ว่าจะกลับไปเอาของที่บ้านพอดี บ่ายโมงหนูกลับมานะพี่ ขอบคุณมากนะคะ”

หน่อยพูดพร้อมกับคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์และเดินออกมาจากเคานเตอร์อย่างว่าง่าย โฟคมองเด็กสาวเดินออกไปจากส่วนของล็อบบี้พร้อมกับส่ายหัวอย่างเอ็นดู




“โฟค”

ยังไม่ทันที่เขาจะนั่งลงเลือกหาซีรีย์มาดูแก้เบื่อสักเรื่อง เสียงทุ้มหนึ่งก็ดังขึ้นราวกับว่ารอคอยจังหวะนั้นมาตลอดอยู่แล้ว เงยหน้ามองขึ้นไปก็เจอกับคนที่คาดเดาไม่ยากมาเกาะเคานเตอร์เรียกชื่อเขาอยู่ ไอ้วิศวกรปิโตรเลียมสุดที่รักของเขานั่นเอง

“ครับ?”

โฟคแกล้งทำเสียงตอบรับเหมือนสงสัยแบบคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ความจริงความโกรธของเขาหายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่ได้ฟังคำสอนจากพี่ชายแล้ว แต่เขาก็แค่อยากแกล้งคนตรงหน้าบ้าง หายโกรธก็ได้ แต่ก็ต้องแก้เผ็ดบ้าง หลอกเขาได้หลอกเขาดีนัก

“โฟค?”

อีกฝ่ายทำหน้าไม่เข้าใจไปกันใหญ่ เมื่อเห็นเขาทำท่าราวกับไม่รู้จักกันมาก่อน เพียวหรี่ตาลงเหมือนกำลังพิจารณาท่าทีของเขา โฟคเห็นแบบนั้นก็เผลอยิ้มมุมปากออกมาอย่างเผลอตัว

“จะเช็คอินเหรอครับ รบกวนขอบัตรประชาชนด้วยครับ”

โฟคลุกขึ้นทำท่าจริงจังเหมือนตัวเองเป็นพนักงานต้อนรับคนหนึ่งของโฮมสเตย์ ถึงแม้ท่าทีเขาจะแกล้งเป็นเหมือนไม่รู้ แต่สีหน้าท่าทางของเขาก็ติดจะแฝงอารมณ์หยอกล้อเล่นไว้อย่างกึ่งตลกของคนที่คุ้นเคยตรงหน้า

“จะเล่นกันแบบนี้เหรอโฟค” เพียวตอบกลับพร้อมพยักหน้าเบาๆ แบบเข้าใจความหมาย

“อะไรกันครับคุณ ถ้าเช็คอินผมก็ต้องขอบัตรประชาชนไว้เป็นหลักฐานนะครับ ถ้าของในโรงแรมหาย ผมจะได้ตามตัวขโมยถูก” โฟคแกล้งทำหน้าขึงขังเหมือนจะพูดจริง แต่ก็ติดยิ้มมุมปากแบบสะใจที่ได้แกล้ง

“ได้ครับ นี่บัตรประชาชนผม จดชื่อผมไว้ให้ดีนะครับ เผื่อผมจะเผลอขโมยของอะไรไป”

เพียวพูดพร้อมกลั้วหัวเราะอย่างตั้งตัวได้ ก่อนจะส่งบัตรประชาชนตัวจริงของตนแบบเล่นตามน้ำไปตามบทบาท แฟนหนุ่มของเขายักคิ้วเล็กน้อยราวกับจะจงใจท้าทาย

“จดไว้ละเอียดแน่นอนครับ ท่าทางจะดูเป็นคนขี้ขโมย” โฟคพูดด้วยหน้าเรียบๆ แต่ก็แกล้งแอบด่าไปอย่างหมั่นไส้

“นั่นสินะครับ ไม่รู้ว่าขโมยหัวใจลูกคนเล็กของเจ้าของโรงแรมนี่จะโดนจับด้วยไหม” เจ้าของตุ้มหูรูปไม้กางเขนพูดพร้อมเคาะนิ้วมือบนเคานเตอร์ไปมาอย่างสบายใจ

“เขาอาจจะไม่สนใจคนอย่างคุณก็ได้นะครับ ลูกชายเจ้าของโรงแรมนี้เขาไม่ชอบคนเจ้าชู้”

สีหน้าของเขากระตุกไปวูบหนึ่งเพราะไม่คิดว่าเพียวจะมาไม้นี้ แต่ก็ต้องใจดีสู้เสือ โฟคเงยหน้าขึ้นมองคนอีกฝั่งของเคานเตอร์ด้วยสีหน้าท้าทาย

“ว้า แย่จัง ลูกชายเจ้าของโรงแรมนี้เขายังโสดอยู่ไหมครับเนี่ย”

เพียวถามต่อ พร้อมยกมือขึ้นท้าวคางมองเขามาด้วยแววตาที่แสนระยิบระยับ โฟคถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างเผลอตัว เขาแพ้สายตาแบบนี้ของไอ้เพียวที่สุด วันแรกที่เผลอตัวเผลอใจให้กับมันจนหมดก็เพราะไอ้สายตาพิฆาตแบบนี้นี่แหละ


“ไม่รู้สิครับ บางทีโสดไม่โสดก็ขึ้นอยู่กับว่าใครถาม”

โฟคพูดกลับไป หลังจากแกล้งก้มหน้าลงมาเขียนใบเช็คอินเข้าพักเพื่อกลบเกลื่อนอาการ เขาเงยหน้าขึ้นพูดอย่างท้าทายหลังจากคิดว่าปรับสีหน้าได้จนเรียบเป็นปรกติแล้ว

“หึหึ แล้วถ้าผมถามนี่จะตอบว่าโสดไหม”

จากท่าทีอึกอักไม่เข้าใจในตอนแรก กลายเป็นความลื่นไหลจนแทบจะเรียกได้ว่าคนเริ่มเกมชักจะตามไม่ทันเสียเอง โฟคเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองจะพลาดท่าน้อยๆ เสียแล้ว บางทีไอ้เพียวอาจจะถนัดในเกมแบบนี้มากกว่าที่เขาคิดมาก

“คงจะไม่โสดมั้ง ท่าทางเค้าจะไม่ชอบคนเจ้าชู้อย่างคุณ” โฟคตอบพร้อมยักไหล่เบาๆ

“ตอบแบบนี้แปลว่าผมจีบได้ ผมพูดถูกไหมครับคุณพนักงานต้อนรับ”

วิศวกรหนุ่มพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ตรงท้ายประโยค ในจังหวะเวลานั้นคงต้องยอมรับตามสัตย์จริงว่าโฟคถึงกับใจสั่นกับเสียงหัวเราะที่แสนจะมีเล่ห์เหลี่ยมและทรงเสน่ห์นั้น เพียวกำลังแผ่รัศมีความเจ้าชู้ออกมาอย่างเหลือร้าย แต่ให้ตายเถอะ นอกจากมันไม่ได้น่าหนีห่างแล้ว มันยังชวนลุ่มหลงอยู่มาก

“ผมไม่ทราบครับ คุณคงต้องไปบอกเค้าเอาเอง” โฟคตอบในขณะที่ยังก้มหน้างุดแกล้งทำเป็นเขียนใบเช็คอินไปเรื่อยเปื่อย

“โถ่ ไม่เอาสิครับคุณพนักงานต้อนรับ ผมหนะชอบลูกชายคนเล็กของเจ้าของโรงแรมนี้จริงๆ คุณจะไม่ช่วยผมสักหน่อยเหรอครับ” เพียวพูดพร้อมเอื้อมมือราวกับจะมาดึงใบเช็คอินที่เขากำลังเขียนข้อมูลวนไปวนมาออกไปจากเขา

“ผมก็บอกแล้วไงว่าเค้าไม่ชอบคนเจ้าชู้อย่างคุณหรอก”

โฟคตอบพร้อมกับเลื่อนเอาใบเช็คอินหนีมือคนอีกฝั่งของเคานเตอร์อย่างไม่ยอมง่ายๆ นี่ว่าจะแกล้งเล่นแค่ขำๆ กลายเป็นว่าตกลงไปในหลุมของไอ้เจ้าราชสีห์เสียเอง คิดแล้วก็อยากจะเคาะหัวตัวเองว่าไม่น่าไปเล่นกับคนแบบมันเลย โฟคพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้ร้อนขึ้นจนจับสังเกตได้ แต่เขาก็รู้ตัวว่ามันก็ไม่ค่อยง่ายเท่าไหร่นัก




“งั้นผมจีบนะครับ”

เพียวพูดพร้อมกับฉวยจังหวะคว้าใบกรอกข้อมูลผู้เข้าพักไปจากโต๊ะ จนโฟคที่ก้มหน้าหนีตลอดต้องเผลอมองตามอย่างตกใจ เขาเผลอสบกับสายตาคมนั่นอย่างไม่ได้ตั้งตัว แววตาของเพียวไม่ได้อ่อนนุ่มอบอุ่นเหมือนที่เคยรู้จัก แต่กลายเป็นความร้อนแรง เร่งเร้า และเข้าถึงได้ยากแบบที่เขาไม่ค่อยได้พบเห็น ราวกับสายตามันจะมนต์วิเศษอย่างร้ายกาจ โฟครู้สึกเหมือนมีแรงไฟฟ้าอ่อนๆ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

“คุณจีบเค้าไม่ติดหรอก”

โฟคแกล้งตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะบ้าง พร้อมกับส่งรอยยิ้มกลับไปอย่างท้าทาย เมื่อมันมาไม้นี้ เขาก็ต้องงัดมารยาขึ้นมาต่อสู้บ้าง ก็คงจะต้องรอดูว่าใครจะใช้จนหมดเล่มเกวียนก่อนกัน

“คุณอาจจะไม่เคยรู้ว่าผมเป็นพวกอยากได้อะไรก็ต้องได้ และที่สำคัญ อะไรที่ผมอยากได้ ผมก็ไม่เคยไม่ได้” เพียวตอบพร้อมยิ้มกลับมาอย่างท้าทาย

“คุณจะเอาทักษะเมื่อ 10 ปีที่แล้วมาอวดก็คงจะไม่ได้หรอกนะ บางทีสิงโตเฒ่าก็อาจจะคิดว่าตัวเองเก่ง ทั้งที่ความจริงก็อาจจะล่าสัตว์ไม่เป็นแล้วก็ได้ คุณว่าไหม” โฟคยิ้มด้วยท่าทีกึ่งจะยั่ว พร้อมทิ้งจังหวะอึดใจตรงช่วงท้ายประโยคราวกับจะสบประมาทอยู่ในที

“คุณท้าผมเหรอคุณพนักงานต้อนรับ คนอย่างผมไม่เคยจีบใครไม่ติดนะ”

เพียวพูดพลางเคาะนิ้วพร้อมทอดสายตามาอย่างเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ท่าทางสารพัดฉายาที่เขาเคยได้ยินมาก่อนตอนที่จะคบกันนั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริงแม้แต่น้อย ไอ้เพียวดูจะเป็นมนุษย์จำพวกที่ชอบเล่นกับไฟ

“กับบางคน คุณคงอาจจะจีบไม่ติดก็นะ ได้ข่าวว่าแฟนคนล่าสุดของคุณ คุณก็คบกันโดยไม่เคยจีบเค้ามาก่อนนี่” โฟคพูดอย่างเหมือนจะถือไพ่เหนือกว่า

“หึหึ” เพียวไม่ตอบแต่กลั้วหัวเราะอยู่ในลำคอ

“คุณขี้โกงโดยการข้ามขั้นตอนจีบเค้าไม่เลยไม่ใช่เหรอ ก็อย่างว่าแหละนะ ถ้าคุณจีบ คุณอาจจะจีบเขาไม่ติดจริงๆ ก็ได้” โฟคพูดต่อประโยคจนจบพร้อมยักคิ้วอย่างท้าทาย


“ผมไม่เคยจีบใครไม่ติด และแฟนคนปัจจุบันของผมก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ถ้าคุณบอกว่าผมไม่เคยจีบ ก็ได้ ผมจะจีบให้คุณดูใหม่ ผมจะพิสูจน์ให้คุณดูว่าผมไม่ได้พูดผิดแม้แต่นิดเดียว”

เพียวตอบพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะโปรยเสน่ห์อย่างเหลือร้าย ท่าทางของแฟนของเขาไม่ได้มีทีท่าจะโกรธหรือโมโห แต่ดูจะเป็นไปอย่างถือสนุกมากกว่า ไอ้เพียวใช้ลิ้นเลียไปตามริมฝีปากราวกับเป็นสิงโตหนุ่มที่บังเอิญมาเผชิญหน้ากับเหยื่ออันโอชะ

“ขอให้สำเร็จนะ ผมจะคอยดู”

เขาตอบด้วยสีหน้าที่เรียบสนิทตรงกันข้ามกับก้อนเนื้อในอกที่กำลังเต้นอย่างสั่นระรัว โฟคยื่นบัตรประชาชนคืนอีกฝ่ายอย่างต้องการจะตัดบท ถ้าเผลอต่อความยาวสาวความยืดกันไปต่อ เขาเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำให้กับรอยยิ้มนั้น


“จดชื่อบนบัตรประชาชนของผมไว้ให้ดีๆ หละ” เพียวรับบัตรออกมาเสียบใส่กระเป๋าเงิน พร้อมเงยหน้าขึ้นมาอย่างรู้จังหวะ

“...”

“เพราะคุณจะต้องโดนผมขโมยหัวใจไปแน่นอน!”






นายพินต้า

ฝากเฟสกับทวีตนายพินต้า ninepinta ด้วยน้า

ช่วงนี้ค่อนข้างเบิร์นเอาต์และหมดแรงเขียนยังไงไม่รู้ ไม่รู้ว่าพฤหัสนี้จะได้ลงหรือเปล่า ใครอยากอัพเดตข่าวคราวการลงตอนใหม่ก็ไปส่องที่ทวีตเด้อ เผื่อไม่ได้ลงจะได้บอกก่อน

ปล. ห้ามลืมเมนต์ให้สิงโตแก่แก่ในเรื่องด้วยนะ 555555

ความคิดเห็น