โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-13 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-13 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2561 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-13 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

“มาแล้วเหรอ”


เพียงคนเดียวที่ทักทายชายหนุ่มในที่แห่งนี้ก็คือ คังยองโฮ ชายผู้สร้างความสะสุดตาด้วยการใส่ชุดฮันบก ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ใส่สูทหรือเดรส ไม่ใช่แค่เพียงการแต่งกาย แต่ลักษณะทางพันธุกรรมที่เขามีก็เรียกสายตาจากรอบข้างได้เป็นอย่างดี ผู้คนที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่ล้วนเป็นอัลฟ่าที่ ‘ดีใช้ได้’ คังยองโฮก็กำลังโอ้อวดลักษณะทางพันธุกรรมของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ


“ผมเพิ่งเคยมางานแบบนี้ครั้งแรก ประหม่าเหมือนกันนะครับ”

“ถ้าพูดถ่อมตัวอยู่ล่ะก็เลิกพูดซะ ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจกับคนอื่นที่อยู่ที่นี่หรอก ถึงจะสงสัยเกี่ยวกับตัวนายแค่ไหน ก็พูดแค่ภายในขอบเขตของฉันก็พอ”


แม้จะทำเป็นพูดราวกับมีเมตตา แต่คังยองโฮไม่ใช่บุคคลที่จะแบ่งปันอะไรที่เป็นของตัวเองให้กับผู้อื่นเลย แม้แต่แพทย์ประจำตัวของทายาทตนที่เขาพามาโดยการจ่ายเงินเป็นจำนวนที่คนอื่นก็ไม่สามารถจินตนาการได้ เพราะฉะนั้นการพูดคุยหรือติดต่อกับอัลฟ่าคนอื่นๆ เป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการ

ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้า ในครั้งนี้เป็นข้อเสนอที่เขาไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ

แม้จะรู้สึกผิด แต่เขาก็ไม่ได้มาเพื่อให้พวกอัลฟ่าธรรมดาผู้หลงตัวเองทั้งหลายนั้น ตีตราจองด้วยสายตา


“อีกสักพักหลายชายฉันจะมา จริงๆ วันนี้เขาก็ไม่อยากออกมาแต่ฉันบังคับเขามา เอาเถอะ ไม่รู้ว่าทำตัวละเอียดอ่อนอะไรขนาดนั้น นายรออยู่ตรงนี้แล้วกัน หลังจากนั้นค่อยแนะนำตัว”


เขาดูยินดีราวกับพนักงานเสิร์ฟที่กำลังแจ้งว่าจะเสิร์ฟอาหารจานหลัก ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ มองไปทางด้านหลังของคังยองโฮที่อยู่ห่างออกไปแล้วหยิบค็อกเทล 1 แก้วจากถาดที่ผ่านหน้าเขาไป คนที่เฝ้าดูอยู่ด้านข้างมีเพียงการ์ดผู้ติดตามของเขาเท่านั้น

“เคยเจอซูเปอร์อัลฟ่าจริงๆ ไหมครับ”


แม้จะมีสายตาเคลือบแคลงใจมองมาจากทุกทิศทางเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ระยะระหว่างพวกเขากับชายหนุ่มนั้นห่างกันพอสมควร เขามองไปยังทางเข้าเท่านั้นและถามคำถามโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับไป

“ถ้าหมายถึงคุณชายยองจีล่ะก็...เคยครับ”

“อย่างนั้นเหรอครับ”


ชายหนุ่มนึกถึงประวัติโดยย่อของซูเปอร์อัลฟ่าที่เขาเช็คดูเป็นครั้งสุดท้ายระหว่างมาที่นี่


ชื่อของอีกฝ่ายคือ คังยองจี อายุ 31 ปี สูง 181 เซนติเมตร น้ำหนัก 72 กิโลกรัม ซูเปอร์อัลฟ่าคือโค้ดของลักษณะทางพันธุกรรมของคนคนนั้น... แม้จะเป็นข้อมูลที่น่าเบื่อแต่เขาก็จำมันไว้ในหัวอย่างไม่ตกหล่น ถึงจะท่องได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ในข้อมูลที่เหลือ มีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นที่เขายังไม่รู้ ก็คือรูป ชายหนุ่มยังไม่เคยเห็นรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของซูเปอร์อัลฟ่าผู้นี้เลย

ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจ เพราะความรักหลานของคังยองโฮโด่งดังจนแม้แต่ดินแดนอันไกลแสนไกลอย่างนิวยอร์กก็ยังรับรู้ได้ คุณชายผู้สำเร็จการศึกษาทั้งหมดตั้งแต่ระดับประถม มัธยมต้น มัธยมปลายภายในคฤหาสน์ ราวกับซุกซ่อนทรัพย์สมบัติที่มีค่าไว้ และเขาต้องมีอายุเกิน 21 ปีถึงจะสามารถออกมาสู่โลกภายนอกได้

ตอนนั้นอีกฝ่ายได้รับการศึกษาแบบไหนกัน คุณชายที่ไม่มีแม้กระทั่งการบันทึกการสอบเทียบวุฒิการศึกษาสามารถเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยอันดับ 1 ด้วยสิทธิอะไรกัน แต่ขั้นตอนนั้นไม่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย เพราะข่าวที่ว่าคังยองโฮเป็นเจ้าของที่ดินที่ก่อตั้งมหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่ข่าวลืออะไร


“อีกไม่นานผมก็จะได้เห็นสินะครับ”


อย่างไรก็ตาม ในที่สุดคังยองโฮก็ยอมเปืดตัวหลานชายที่ซ่อนไว้เป็นเวลาเกือบ 20 ปีออกสู่สายตาคนภายนอกเป็นครั้งแรก นั่นหมายความว่าสุดท้ายก็เสร็จสิ้นขั้นตอนสำหรับมอบตำแหน่งของตนให้กับทายาทผู้สืบทอดแล้ว เพราะนอกจากเงินหรืออำนาจแล้วก็ยังมีอีกหลายสิ่งที่จำเป็นสำหรับการนำพาตระกูลคังก้าวต่อไปในภายภาคหน้า

โดยเฉพาะความสัมพันธ์กับอัลฟ่าระดับสูงคนอื่นๆ นั้นเป็นเรื่องที่สำคัญมาก แม้ว่าจะมีความสามารถมากแค่ไหนก็ไม่สามารถปกครองเพียงคนเดียวได้แน่นอน ถ้าตั้งใจจะปกครองแบบเผด็จการให้สำเร็จก็ต้องมีพรรคพวกที่คอยให้ความคุ้มครองเขา

เพราะฉะนั้นการสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับคังยองจีหลังอายุ 20 จึงไม่ใช่เรื่องที่ยากอะไรมากมายแต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้บอกให้รู้ ทำไมเป็นอย่างนั้นน่ะเหรอ มีคติที่ว่าสิ่งที่อร่อยให้กินทีหลังสุดไงล่ะ  อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเป็นอาหารรสเลิศอย่างสุดท้ายที่จะต้องเหลือเอาไว้จนกระทั่งสุดท้ายของสุดท้ายเลยก็ได้

ไม่หรอก ถ้าคิดดูดีๆ ก็ใกล้ถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยงแล้ว ช่วงที่ชายหนุ่มเห็นเขาครั้งแรกจะต้องเป็นช่วงเขาที่เคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตเท่านั้น ต้องมีระยะห่างที่สามารถแตะต้องได้และเมื่อยื่นมือออกมาก็ต้องสัมผัสได้ด้วย ชายหนุ่มต้องการจะเห็นเขาตรงหน้าแบบสัมผัสถึงการหายใจเข้าออกได้อย่างชัดเจนเต็มสองมือ ไม่ใช่ผ่านรูปหรืออีกฝั่งของจอคอมพิวเตอร์

บทสรุปของความปรารถนาและการรอคอยนั้น ขัดแย้งกับจิตใจที่เต็มไปด้วยความแค้นต่อคังยองโฮโดยสิ้นเชิง มันเป็นความอยากรู้อยากเห็นต่อคนอายุเท่ากันที่แม้จะเกิดในสภาพแวดล้อมที่เกือบจะเหมือนกับตน แต่กลับก้าวเดินไปตามทางของโชคชะตาอันตรงกันข้าม และท้ายที่สุดแล้ว อย่างน้อยมันก็เป็นความอดทนซึ่งเขาจะต้องรักษาไว้แก่อีกฝ่าย ที่เป็นผู้ให้ความช่วยเหลือที่สำคัญที่สุดจนทำให้เขาสามารถหลุดพ้นจากคฤหาสน์หลังนี้ไปได้

มันเป็นลางสังหรณ์ที่เขารู้สึกมานาน ว่าวันเช่นนี้จะต้องมาถึงอย่างแน่นอน


“มาทางนั้นแล้วครับ”


จุดหมายปลายทางของชายหนุ่ม ก็คือตัวเขาเอง

ถึงแม้ว่ารอบข้างจะไม่พูดอะไรแต่เขาก็สัมผัสได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเบนสายตามองไปยังชายผู้ตรงมาจากทางเข้าอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ยิ่งกว่านั้น ความสนใจของทุกคนก็จดจ่อไปทางนั้นในชั่วพริบตาเดียว

ชายผู้ที่ผูกขาดและดึงดูดสายตาของฮันโฮได้อย่างเป็นธรรมชาติ ด้วยเส้นผมและดวงตาสีดำสนิทอันมีเอกลักษณ์ และพันธุกรรมอันโดดเด่นที่สามารถแยกแยะได้ทันทีแม้จะมองจากไกลๆ เพียงแวบเดียวนั้น กำลังเดินมาทางนี้

ตัวสั่นไปหมด แต่ไม่ได้เป็นเพราะอารมณ์ อาการขนลุกเกรียวตั้งแต่ปลายนิ้วครอบงำร่างกายของเขาไปทั้งร่างโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน ต้องอธิบายสิ่งนี้ว่าอะไรนะ คำขยายความที่ไม่ได้ถูกบันทึกอยู่ในพจนานุกรมของชายหนุ่มนั้น สั่นคลอนราวกับจะเจาะทะลุผิวหนังออกมาแล้วทำให้เลือดทั่วทั้งร่างกายเดือดพล่าน

ถูกล้อมรอบด้วยความรู้สึกที่อยากจะกรีดร้องออกมา แต่ในทางตรงกันข้ามก็อยากจะหลบซ่อนให้มิดชิดอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขามีทั้งจิตใจที่ต้องการร้องตะโกนออกมาอย่างเต็มที่ว่าตนอยู่ตรงนี้และจิตใจที่ต้องการทิ่มแทงดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจนกว่าจะไม่สามารถเห็นร่างกายของตนเองได้อยู่รวมกัน

แปลกประหลาด แปลกมากๆ นี่มันผิดปกติ เขาบ่นพึมพำในใจ รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนอวัยวะภายในท้องทั้งหมดจะออกมานอกปาก ชายหนุ่มกำหมัดแน่น


สุดท้ายก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา ทั้งที่คิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้แต่ก็ต้องยอมรับมัน ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกสับสนมาก คำขยายความเพียงคำเดียวที่สามารถอธิบายถึงเหยื่อที่เขารอคอยมาเนิ่นนานได้นั้น


ก็คือ ‘งดงาม’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น