โซซอล
facebook-icon

ซูเปอร์อัลฟ่า ปะทะ ซูเปอร์อัลฟ่า(?) จะเป็นยังไงนะ...

01-11 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-11 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-11 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

เมื่อชายหนุ่มออกมาจากคฤหาสน์เพื่อขึ้นรถยนต์ที่เตรียมไว้ เขาก็รีบปิดประตูแล้วเปิดกระเป๋าถือทันที จนคนที่เป็นทั้งการ์ดและคนขับรถที่ยืนรอปิดประตูให้ได้แต่เก็บมืออย่างเก้อๆ แล้วอ้อมมานั่งตรงที่นั่งคนขับ ทว่าระหว่างนั้นด้านในรถก็เต็มไปด้วยกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโอเมก้าแล้ว

เขาใช้ปากกัดปลายสุดด้านหนึ่งของสายยางเล็กๆ ที่ผูกต้นแขนแล้วดึงอย่างแรง มือที่ควานหาเทสเตอร์ที่ถูกวางเรียงไว้อย่างเรียบร้อยสั่นไม่หยุด เข็มฉีดยา เข็มฉีดยา เข็มฉีดยา ในหัวของชายหนุ่มนึกถึงสิ่งนี้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

แต่เลือดกลับทะลักออกมา เรียกว่าแค่ทะลักไหมนะ พอเลือดหยุดไหลเขาก็กดลงไปด้วยแรงราวกับจะทำให้กะโหลกแตก ซึ่งหากชำนาญแล้วมันก็จะเป็นความรู้สึกอันคุ้นเคย แล้วครั้งนี้เป็นอาการที่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เขาหยิบเทสเตอร์ด้วยมือที่ไม่มีการไหลเวียนของเลือดก่อนจะใช้เข็มฉีดยาดูดตัวยาขึ้นมา


รถยนต์เคลื่อนตัวออกแล้ว สายตาที่สะท้อนผ่านกระจกกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างใจจดใจจ่อ จนยากจะเมินเฉยต่อสายตาที่คอยสังเกตการเคลื่อนไหวของเขาราวกับกล้องถ่ายภาพ แต่ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ดีทั้งนั้น

ทันทีที่ชายหนุ่มแทงเข็มฉีดยาลงไปที่ต้นแขน เขาก็เอนหัวไปด้านหลัง เส้นผมสีบลอนด์ทองปลิวไสว

…ดีจัง ตอนนี้มันดีชะมัดเลย ลมหายใจร้อนถูกพ่นผ่านริมฝีปากที่อ้าออกกว้าง หลังจากเช็กว่ายาเข้าไปจนหมดแล้วเขาก็ดึงสายยางลงด้านล่าง

ก่อนขึ้นเครื่องก็ฉีดยาไปแล้วแท้ๆ ฤทธิ์ยามาหมดตอนนี้ได้ยังไงกัน เกือบพลาดไปซะแล้ว เขาพยายามรวบรวมสติที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ และคาดเดาถึงสาเหตุ ต้องเป็นเพราะคังยองโฮแน่ๆ ราวกับร่างกายรับรู้ว่าในที่สุดก็ได้พบกับชายสติไม่ดีผู้นั้น จึงแสดงปฏิกิริยาเช่นนี้ออกมาให้เห็น

ถึงจะเป็นความจริงที่น่าขนลุก แต่สายเลือดของชายสติไม่ดีก็เชื่อมต่ออยู่กับสายสะดือของเขาเอง ถึงจะเป็นสายสะดือที่ตัดทิ้งไปนานแล้ว ก็แค่มองไม่เห็นด้วยตาเท่านั้น เพราะมันยังคงอยู่และสั่นคลอนอย่างน่ารังเกียจ

ชายหนุ่มซุกตัวอยู่กับเบาะนั่ง รู้สึกหมดแรงและตาพร่ามัวไปหมด ร่างกายอ่อนเปลี้ยราวกับสูบกัญชาไปหนึ่งกำ สักพักกลิ่นของโอเมก้าที่เคยแพร่กระจายไปทั่วรถก็ค่อยๆ จางลง การที่เปิดกระจกไว้ก่อนหน้านี้ก็เพื่อช่วยเหลือคนขับรถที่กำลังอดทนอย่างยากลำบากกับกลิ่นของโอเมก้าที่ฟุ้งอยู่ภายในพื้นที่ที่ถูกปิดกั้นรอบด้านนี้

ดังคำพูดของคังยองโฮ ถึงเขาจะเป็นอัลฟ่าแต่กลับมีกลิ่นของโอเมก้า ไม่ใช่ว่าเขาต้องการให้ร่างกายเป็นเช่นนี้ แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของการกลายพันธุ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับโรคทางพันธุกรรมที่เขาเคยเป็นตอนเด็ก ลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่ายิ่งแข็งแรงมากขึ้นเท่าไหร่ กลิ่นของโอเมก้าที่ส่งกลิ่นฟุ้งออกมาก็จะยิ่งหอมหวานมากขึ้นเท่านั้น

ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียกลิ่นหอมหวานที่ออกมาจากตัวเอง รสชาติดีทีเดียว สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นร่างกายที่ไม่ต่างอะไรกับการถูกสาปแช่ง แต่สำหรับเขาแล้ว มันเป็นพรอันยิ่งใหญ่เหลือเกิน


เพราะมันมีรสหวาน


หลังจากหลับตาราวกับตายอยู่ๆ ชายหนุ่มก็เริ่มหัวเราะขึ้นมา ช่างน่าขันจริงๆ จนไม่สามารถกลั้นไว้ได้ ถ้าเป็นเวลาแบบนั้นก็ต้องหัวเราะสิ เสียงหัวเราะคิกคักที่ฟังแล้วจั๊กจี้ดังออกมาข้างนอกแล้วแทรกกลับเข้าไปในแก้วหูอีกครั้ง ร่างกายส่วนบนล้มคว่ำลงไปด้านหน้า ครั้งนี้ผมหน้าม้าของเขาปลิวไสว ต่างหูสีดำตรงติ่งหูด้านซ้ายที่หลังจากใส่ครั้งแรกก็ไม่เคยถอดออกเลยแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหวของศีรษะ

อารมณ์ที่แปรปรวนอย่างไม่มีช่องว่างให้หยุดพักเป็นหนึ่งในผลข้างเคียงจากยาระงับอารมณ์ แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดใช้ได้ มันเป็นยาที่คอยควบคุมลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่า ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ช่วงผสมพันธุ์แต่เขาก็ต้องฉีดเป็นประจำ

เพราะถ้าไม่อย่างนั้นมันจะโหมกระหน่ำเข้าจากมาทิศทางไหน แม้แต่ตัวเองก็ยืนยันไม่ได้


“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”


คนขับรถที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับถามขึ้น อาจเป็นความปรารถนาดีที่เป็นห่วงอาการของเขาหรือไม่ก็แค่ถามเพื่อหาเรื่องไปรายงานคังยองโฮก็ได้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย ช่วงที่อันตรายที่สุดเพิ่งจะผ่านพ้นไป


“ผมดูเป็นอย่างนั้นเหรอ”

“…ไม่ครับ”

“ไม่ค่อยดีเลยครับ ตามที่เห็นนั่นแหละ”


เขาปลดสายยางราวและดึงมันออกพร้อมกับคำตอบที่ยอดเยี่ยม หลังจากเก็บสายยางเล็กๆ ลงกระเป๋าถือด้วยสีหน้าลำบากใจ ชายหนุ่มก็เปิดหน้าต่างแล้วก็โยนเข็มฉีดยาที่ใช้แล้วทิ้งไป


“แต่ว่า...ก็ต้องไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะครับ”


คำถามที่ไม่เหมือนคำถาม สำหรับพวกเขาทั้งสองคนนั่นเป็นคำที่ตรงประเด็นพอดี ช่วงเวลานั้นคนขับรถก็ย้ายสายตาไปทางด้านหน้าอย่างเงียบๆ เมื่อตระหนักได้ว่าชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ตรงเบาะหลังไม่ใช่โอเมก้าหรืออัลฟ่าธรรมดา และถ้าเขาความรู้สึกไว เขาอาจจะรับรู้ได้แม้กระทั่งความจริงที่ว่าชายหนุ่มเป็นอัลฟ่าที่มีลักษณะทางพันธุกรรมแข็งแกร่งมากทีเดียว ถึงจะมีกลิ่นหอมหวาน แต่ลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่าที่เข้ามาใกล้ราวกับข่มขู่ก็บีบคั้นเขา

ในขณะเดียวกันก็เป็นพลังที่ปฏิเสธไม่ได้ แม้พวกเขาเพิ่งจะได้พบกันครั้งแรกแต่ลักษณะทางพันธุกรรมกลับจดจำความสัมพันธ์ภายในห่วงโซ่อาหารที่มีต่อเนื่องกันมาเป็นระยะเวลานานได้ การก้มหัวให้กับคนที่แข็งแกร่งกว่า ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เป็นธรรมเนียมที่ส่งต่อกันมาอย่างยาวนานในโลกของพวกเขา


เรื่องราวทุกอย่างของชายหนุ่มเริ่มต้นขึ้นจากตรอกตรอกหนึ่งในนิวยอร์ก สถานที่ที่คังฮันโฮกับยูจูโฮมาถึงหลังจากหนีออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เป็นสถานที่ที่ความสิ้นหวังก็ไม่ได้รับการยกเว้นใดๆ ไม่มีการรับประกันว่าเมื่อผ่านนรกมาแล้วป้ายต่อไปจะเป็นสวรรค์ เส้นทางของพวกเขายังคงยาวไกลและมองไม่เห็นจุดจบ

ถึงจะเป็นความทรงจำในช่วงที่ยังเล็กมากๆ แต่เขาก็เก็บช่วงเวลาเกือบทั้งหมดไว้ในความทรงจำแม้ว่ามันจะไม่ค่อยชัดเจน เพราะตัวเขาเองก็เมาฤทธิ์ยาที่ได้รับตั้งแต่เกิด

สิ่งที่สามารถจำได้อย่างชัดเจนก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย ‘ไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกนะ’ คือคำที่พ่อพูดแล้วพูดอีกอยู่ทุกวันราวกับชดใช้ความผิดระหว่างที่เขายังเด็ก

…แน่สิว่าไม่ใช่ ชายหนุ่มคิดทบทวนถึงคำพูดเมื่อนานมาแล้วของพ่ออย่างรอบคอบ รูปร่างสูงใหญ่ห่อเหี่ยวเหมือนสำลีซับน้ำ เหมือนเงาที่ยืดออกยาวใต้การก้าวเดินของเหล่ากรรมกรที่ยากจนหลังเสร็จสิ้นงาน พ่อเป็นผู้ชายที่เหงาหงอยและว้าเหว่จนกระทั่งจากโลกนี้ไป

ความจริงที่แจ่มชัดอีกอย่างหนึ่งก็คือเพราะมีพ่ออยู่ ตัวเขาถึงสามารถมาถึงตรงนี้ได้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น