โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-11 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-11 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 16:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-11 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

ชายหนุ่มออกมาจากคฤหาสน์เพื่อขึ้นรถที่เตรียมไว้ เขารีบปิดประตู แล้วเปิดกระเป๋าถือทันที คนที่เป็นทั้งการ์ดและคนขับรถซึ่งยืนรอปิดประตูได้แต่เก็บมืออย่างเก้อๆ และอ้อมมานั่งตรงที่นั่งคนขับ ในตอนนั้นด้านในรถก็เต็มไปด้วยกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโอเมก้าแล้ว

เขาใช้ปากกัดปลายสุดด้านหนึ่งของสายยางเล็กๆ ที่ผูกต้นแขนแล้วดึงอย่างแรง มือที่ควานหาเทสเตอร์ซึ่งถูกวางเรียงไว้อย่างเรียบร้อยนั้นสั่นไม่หยุด เข็มฉีดยา เข็มฉีดยา เข็มฉีดยา ในหัวของชายหนุ่มนึกถึงสิ่งนี้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

แต่เลือดกลับทะลักออกมา แค่ทะลักไหมนะ และตอนที่เลือดหยุดไหลนั้น เขากดด้วยแรงที่รุนแรงจนราวกับจะทำให้กะโหลกแตก ซึ่งหากชำนาญแล้วมันก็จะเป็นความรู้สึกอันคุ้นเคย ครั้งนี้เป็นอาการที่เกิดเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ เขาหยิบเทสเตอร์ด้วยมือที่ไร้ซึ่งการไหลเวียนของเลือด แล้วใช้เข็มฉีดยาดูดตัวยาขึ้นมา


รถได้เคลื่อนตัวออกแล้ว สายตาที่ถูกสะท้อนผ่านกระจกกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างใจจดใจจ่อ ยากที่จะไม่รับรู้ถึงสายตาซึ่งคอยสังเกตการเคลื่อนไหวของเขาราวกับกล้องถ่ายภาพ แต่ตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็ดีทั้งนั้น

ทันทีที่ชายหนุ่มแทงเข็มฉีดยาลงไปที่ต้นแขนก็เอนหัวไปด้านหลัง เส้นผมสีบลอนด์ขาวปลิวไสว

…ดีจัง ตอนนี้มันดีชะมัดเลย ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกจากปากที่อ้าออกกว้าง หลังจากที่ชายหนุ่มเช็คว่ายาเข้าไปจนหมดแล้วเขาก็ดึงสายยางลงด้านล่าง

ก่อนขึ้นเครื่องก็ฉีดยาไปแล้วแท้ๆ ฤทธิ์ยามาหมดตอนนี้ได้ยังไงกัน เกือบพลาดไปซะแล้ว เขาพยายามรวบรวมสติที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ และคาดเดาถึงสาเหตุ ต้องเป็นเพราะคังยองโฮแน่ๆ ราวกับร่างกายรับรู้ว่าในที่สุดก็ได้พบชายสติไม่ดีผู้นั้น จึงแสดงปฏิกิริยาเช่นนี้ออกมาให้เห็น

ถึงจะเป็นความจริงที่น่าขนลุก แต่สายเลือดของชายสติไม่ดีนั้นได้เชื่อมต่อกับสายสะดือของเขาเอง แม้จะเป็นสายสะดือที่ตัดทิ้งไปนานแล้ว ก็แค่มองไม่เห็นด้วยตา แต่มันยังคงติดอยู่ตรงนั้นและสั่นคลอนอย่างน่ารังเกียจ

ชายหนุ่มซุกตัวอยู่กับเบาะนั่ง รู้สึกหมดแรงและตาพร่ามัวไปหมด ร่างกายอ่อนเปลี้ยราวกับสูบกัญชาไป 1 กำ กลิ่นของโอเมก้าที่เคยแพร่กระจายไปทั่วรถก็ค่อยๆ จางลง การที่เปิดกระจกไว้ก่อนหน้านี้ ก็เพื่อช่วยเหลือคนขับรถที่อดทนอย่างยากลำบากกับกลิ่นของโอเมก้าซึ่งส่งกลิ่นฟุ้งในพื้นที่ที่ถูกปิดกั้นรอบด้านนี้

ดังคำพูดของคังยองโฮ ถึงเขาเป็นอัลฟ่าแต่กลับมีกลิ่นของโอเมก้า ไม่ใช่ว่าเขาต้องการให้ร่างกายเป็นเช่นนี้ แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของการกลายพันธุ์ซึ่งเกี่ยวข้องกับโรคทางพันธุกรรมที่เขาเคยเป็นตอนเด็ก ลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่ายิ่งแข็งแรงมากขึ้นเท่าไหร่ กลิ่นของโอเมก้าที่ส่งกลิ่นฟุ้งออกมาก็จะยิ่งหอมหวานมากขึ้นเท่านั้น

ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียกลิ่นหอมหวานที่ออกมาจากตัวของเขาเอง รสชาติดีทีเดียว สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นร่างกายที่ไม่ต่างอะไรกับการถูกสาปแช่ง แต่สำหรับเขานั้น มันเป็นพรอันยิ่งใหญ่เหลือเกิน


เพราะมันมีรสหวาน


ชายหนุ่มที่หลับตาราวกับตายนั้น จู่ๆ ก็เริ่มหัวเราะขึ้นมา ช่างน่าขันจริงๆ จนไม่สามารถกลั้นไว้ได้ ถ้าเป็นเวลาแบบนั้นก็ต้องหัวเราะสิ เสียงหัวเราะคิกคักที่ฟังแล้วจั๊กจี้ดังออกมาข้างนอกแล้วแทรกกลับเข้าไปในแก้วหูอีกครั้ง ร่างกายส่วนบนล้มคว่ำลงไปด้านหน้า ครั้งนี้ผมหน้าม้าของเขาปลิวไสว ต่างหูสีดำตรงติ่งหูด้านซ้ายที่หลังจากใส่ครั้งแรกก็ไม่เคยถอดออกเลยแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหวของศีรษะ

อารมณ์ที่แปรปรวนอย่างไม่มีช่องว่างให้หยุดพักนั้น เป็นหนึ่งในผลข้างเคียงจากยาระงับอารมณ์ แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดใช้ได้ มันเป็นยาที่คอยควบคุมลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่า ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ช่วงผสมพันธุ์ของชายหนุ่มแต่เขาก็ต้องฉีดเป็นประจำ

เพราะถ้าไม่อย่างนั้นจะโหมกระหน่ำเข้าจากมาทิศทางไหน แม้แต่ตัวเองก็ยืนยันไม่ได้


“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”


คนขับรถที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับถามขึ้น อาจเป็นความปรารถนาดีที่เป็นห่วงอาการของเขาหรือไม่ก็แค่ถามเพื่อหาเรื่องไปรายงานคังยองโฮก็ได้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย ช่วงที่อันตรายที่สุดเพิ่งจะผ่านพ้นไป


“ผมดูเป็นอย่างนั้นเหรอ”

“…ไม่ครับ”

“ไม่ค่อยดีเลยครับ ตามที่เห็นนั่นแหละ”


เขาปลดสายยางราวและดึงมันออกพร้อมกับคำตอบที่ยอดเยี่ยม หลังจากที่เอาสายยางเล็กๆเก็บลงกระเป๋าถือด้วยสีหน้าลำบากใจ ชายหนุ่มก็เปิดหน้าต่างแล้วก็โยนเข็มฉีดยาที่ใช้แล้วออกไป


“แต่ว่า...ก็ต้องไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะครับ”


คำถามที่ไม่เหมือนคำถาม สำหรับพวกเขาทั้งสองคนนั้นเป็นคำที่ตรงประเด็นพอดี ตอนนั้นเองคนขับรถก็ย้ายสายตาไปทางด้านหน้าอย่างเงียบๆ เขาตระหนักได้ถึงความจริงที่ว่าชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ตรงเบาะหลังไม่ใช่โอเมก้าหรืออัลฟ่าธรรมดา  และถ้าเขาความรู้สึกไว เขาอาจจะรับรู้ได้แม้กระทั่งความจริงที่ว่าชายหนุ่มเป็นอัลฟ่าที่มีลักษณะทางพันธุกรรมแข็งแกร่งมากทีเดียว ถึงจะมีกลิ่นหอมหวาน แต่ลักษณะทางพันธุกรรมของอัลฟ่าที่เข้ามาใกล้ราวกับข่มขู่กันนั้นบีบคั้นการ์ด

ในขณะเดียวกันก็เป็นพลังที่ปฏิเสธไม่ได้ แม้พวกเขาเพิ่งจะได้พบกันครั้งแรกแต่ลักษณะทางพันธุกรรมของพวกเขานั้น จดจำความสัมพันธ์ภายในห่วงโซ่อาหารที่มีต่อเนื่องกันมาเป็นระยะเวลานานได้ การก้มหัวให้กับคนที่แข็งแกร่งกว่า ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เป็นธรรมเนียมที่ส่งต่อกันมาอย่างยาวนานในโลกของพวกเขา


เรื่องราวทั้งหมดของเขาเริ่มต้นขึ้นจากตรอกตรอกหนึ่งในนิวยอร์ก สถานที่ซึ่งคังฮันโฮกับยูจูโฮหนีออกมาอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วในที่สุดก็มาถึง และสถานที่แห่งความสิ้นหวังที่ไม่ได้รับการยกเว้นใดๆ ไม่มีการรับประกันว่าเมื่อผ่านนรกมาแล้วป้ายต่อไปจะเป็นสวรรค์ เส้นทางของพวกเขายังคงยาวไกลและมองไม่เห็นจุดจบ

ถึงจะเป็นความทรงจำในช่วงที่ยังเล็กมากๆ แต่ชายหนุ่มเก็บช่วงเวลาเกือบทั้งหมดนั้นไว้ในความทรงจำแม้ว่ามันจะไม่ค่อยชัดเจน เพราะชายหนุ่มเองก็เมาฤทธิ์ยาที่เขาได้รับตั้งแต่ตอนเกิด

สิ่งที่สามารถจำได้อย่างชัดเจนก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย ตอนที่ชายหนุ่มยังเด็กนั้น ‘ไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกนะ’ คือคำที่พ่อของเขาพูดแล้วพูดอีกอยู่ทุกวี่ทุกวันราวกับชดใช้ความผิด

…แน่สิว่าไม่ใช่ ชายหนุ่มคิดทบทวนถึงคำพูดเมื่อนานมาแล้วของพ่อเขาอย่างรอบคอบ รูปร่างที่สูงใหญ่ห่อเหี่ยวเหมือนสำลีซับน้ำ เหมือนเงาที่ยืดออกยาวข้างใต้การก้าวเดินของเหล่ากรรมกรที่ยากจนตอนพวกเขาเสร็จสิ้นงาน พ่อเป็นผู้ชายที่เหงาหงอยและว้าเหว่จนกระทั่งเขาเสียชีวิต

แต่ความจริงที่แจ่มชัดอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือเพราะมีพ่ออยู่ ตัวเขาถึงสามารถมาถึงตรงนี้ได้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น