กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่22.2 แคร์คนที่ควรแคร์

ชื่อตอน : บทที่22.2 แคร์คนที่ควรแคร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.8k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2561 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่22.2 แคร์คนที่ควรแคร์
แบบอักษร

“ถ้ามีอะไรให้ช่วย ติดต่อมาหาทรายได้เสมอนะคะ ทรายจะช่วยอย่างเต็มที่” ละอองทรายมองสบตากับชายตรงหน้า วัลลพเองก็พยักหน้ารับเบาๆ 

“ลุงลพเก็บเงินนี่ไว้นะคะ เอาไว้ใช้จ่ายในเบื้องต้นก่อน” ละอองทรายส่งหนูศิลป์คืนให้แก่ใบบัว ก่อนที่จะหยิบเงินจำนวนหนึ่งในกระเป๋ากระโปรง แล้วยัดใส่มือของวัลลพเอาไว้ 

“ลุงรับไม่ได้หรอกหนูทราย” วัลลพส่ายหน้าปฏิเสธ เงินที่เธอให้มานั้นมีจำนวนไม่น้อยเลย ปึกนี้คงเกือบแสนเห็นจะได้ 

“รับไว้เถอะนะคะ คิดเสียว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับไข่เค็มที่ลุงลพเคยให้ทรายเมื่อสิบสามปีที่แล้ว” ละอองทรายเอ่ยน้ำตาใสๆก็พรั่งพรูออกมา 

เธอยังจำได้ดีเมื่อตอนเธออายุเก้าขวบ ตอนนั้นคุณยายป่วยต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลหลายสัปดาห์ พุดซ้อนก็โดนศรศรีกลั่นแกล้งให้เข้าไปขุดดินขนทรายในไร่จนกระทั่งเกิดจับไข้ได้ป่วยขึ้นมาอีกคน  

พุดซ้อนได้แต่นอนซมอยู่ในห้อง หากแต่ไปขอน้ำขอข้าวปลาอาหาร ศรศรีก็ไม่ให้ มีเพียงยาพารากับข้าวต้มใส่เกลือเท่านั้นที่ศรศรีอนุญาตให้เธอหยิบออกจากครัวได้ ทั้งเธอและพุดซ้อนจึงมีข้าวต้มเปล่าๆตกถึงท้องเท่านั้น จนกระทั่งวัลลพแอบหยิบไข่เค็มในครัวมาให้เธอเก็บเอาไว้ เธอกับพุดซ้อนจึงมีของประทังชีวิตได้ไปอีกหลายวัน 

“โธ่…แม่คุณ” วัลลพจ้องมองหญิงสาวด้วยน้ำตาคลอเช่นเดียวกัน แม้เรื่องช่วยเหลืออันน้อยนิดเธอก็ไม่เคยลืม

“แล้วเดือนต่อๆไปทรายจะโอนเข้าบัญชีให้นะคะ เอาไว้เป็นค่าใช้จ่าย”  

“แต่ลุงเกรงใจ…”  

“คิดเสียว่าเพื่อหนูศิลป์นะคะ หนูศิลป์จะได้ใช้ชีวิตดีๆ”  

“ขอบคุณนะหนูทราย ขอบคุณมากจริงๆ” วัลลพเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจเป็นที่สุด 

“หากมีโอกาสทรายจะขึ้นมาเยี่ยมบ่อยๆนะคะ”  

“แล้วนี่จะไปยังไงกันครับ” ราฟาเอลที่ยืนมองอยู่นานเอ่ยถามขึ้นบ้าง 

“สามีของใบบัวมีรถกระบะน่ะครับ เราก็จะพากันนั่งรถไปบ้านผมที่พิษณุโลก ใบบัวกับสามีก็จะไปอยู่ช่วยดูแลหนูศิลป์ที่บ้านผมเลย” วัลลพตอบ 

“ยังไงก็โชคดีนะครับ มีอะไรก็ติดต่อมาได้เสมอ” ราฟาเอลส่งยิ้มให้ 

“ครับ อย่างนั้นผมลานะครับ ลุงไปนะหนูทราย” วัลลพพยักหน้าให้ชายหนุ่ม ก่อนจะหันมาบอกกับหญิงสาว 

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ แล้วเข้าไปหอมศีรษะเล็กของหนูศิลป์แผ่วเบา จากนั้นจึงจ้องมองทั้งหมดเดินออกจากบ้านไป 

“อย่าคิดมากเลยนะ หนูนิดทำดีที่สุดแล้ว” ราฟาเอลยกมือขึ้นโอบไหล่บางของหญิงสาว และลูบไล้แผ่วเบาราวปลอบโยน 

“ที่เคยได้ยินใครพูดกันว่าความดีทำยาก หนูนิดเพิ่งจะเข้าใจวันนี้เองค่ะ มันยากจริงๆ” ละอองทรายเอ่ยพลางถอนหายใจเบาๆ  

“แล้วจะท้อใจแล้วเลิกทำมั้ย”  

“ไม่ค่ะ ถึงหนูนิดจะเหนื่อย จะท้อ จะมีแต่คนตราหน้าว่าเป็นคนไม่ดีที่เนรคุณ หนูนิดก็จะทำความดีต่อไป จะแบ่งปัน ช่วยเหลือผู้อื่นที่พอจะช่วยได้ เพราะมันคงจะแย่มากใช่มั้ยคะถ้าคนเราเหนื่อยและท้อจนเลิกทำความดีกันหมด”  

“ถูกต้องเลยคนดี อย่าให้ใครหรืออะไรมาบั่นทอนจิตใจจนทำให้เราล้มเลิกความดีในตัว เราแคร์ทุกคนบนโลกหมดไม่ได้ ฉะนั้นก็แคร์คนที่ควรแคร์เหมือนกับที่หนูนิดบอกน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว ฉันดีใจนะที่หนูนิดคิดได้แบบนั้น” ราฟาเอลยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอด้วยความรักใคร่เอ็นดู 

“ค่ะ” ละอองทรายยิ้มรับ 

“งั้นกลับบ้านเรากันเถอะ” ราฟาเอลส่งยิ้มหวานให้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินออกไป 

ไร่จอนห์สัน

“หนูนิดทำแบบนั้นก็สมควรแล้วล่ะค่ะ อย่าเก็บมาคิดมากเลยนะคะทูนหัวของป้า” พุดซ้อนเข้าไปสวมกอดหญิงสาวพลางลูบที่แผ่นหลังบางอย่างให้กำลังใจ เมื่อได้ฟังเธอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนจบ 

“หนูนิดสงสารหนูศิลป์จังเลยค่ะ แกโชคร้ายที่ต้องเป็นคนมารับผลการกระทำของผู้เป็นแม่”  

“แต่หลังจากนี้อะไรๆคงจะดีขึ้นนะคะ คุณลพเองก็เป็นคนดี ส่วนใบบัวก็ดูจะรักหนูศิลป์อยู่ไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่คอยอยู่ดูแลทั้งที่โดนคุณศรกับคุณศิโขกสับแบบนั้นหรอกค่ะ ต่อแต่นี้เราก็ทำในส่วนของเรานะคะ คอยช่วยเหลือกันไปเท่าที่จะช่วยกันได้”  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ

“หนูนิดขอบคุณป้าพุดนะคะ ที่ป้าพุดคอยอยู่เคียงข้างหนูนิดมาเสมอ ถ้าไม่มีความรักจากป้าพุด หนูนิดไม่รู้เลยว่าจะผ่านพ้นความทุกข์แต่ละคืนไปได้ยังไง” ละอองทรายมองสบตาพุดซ้อนด้วยความซาบซึ้ง 

“ป้าก็ขอบคุณที่หนูนิดเป็นเด็กดีของป้ามาเสมอนะคะ ป้ารักหนูนะทูนหัวของป้า” พุดซ้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข พลางลูบศีรษะเล็กด้วยความอ่อนโยนทะนุถนอม 

“หนูนิดก็รักป้าพุดค่ะ” ละอองทรายยิ้มตอบ 

“เอาล่ะๆ ไม่ดราม่ากันแล้วนะคะ เดี๋ยวป้าลงไปช่วยพิกุลดูแลเรื่องอาหารดีกว่าค่ะ” พุดซ้อนพูดจบก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องไป 

เวลาต่อมา

“ยืนคิดอะไรอยู่หื้ม” ราฟาเอลเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง ขณะที่เธอกำลังยืนอยู่ยังระเบียงนั่งเล่นเพื่อสูดอากาศเย็นยามหัวค่ำ 

“หลายๆเรื่องน่ะค่ะ” ละอองทรายตอบพลางวางมือทาบทับไปที่แขนของชายหนุ่มอีกที ลมเย็นที่พัดโชยมากระทบผิวจนรู้สึกหนาว ก็อบอุ่นขึ้นโดยพลันเมื่อมีเขาโอบกอดเธอไว้เช่นนี้ 

“เลิกคิดมากได้แล้ว มาที่นี่ฉันตั้งใจพาหนูนิดมาพักสงบจิตใจนะ”  

“หนูนิดพยายามจะไม่คิดอะไรแล้วล่ะค่ะ แต่ก็ยังอดคิดบ้างไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวปัญหา ไปอยู่ที่ไหนก็พลอยทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปหมด โดยเฉพาะคุณราฟ อื้ม….” พูดยังไม่ทันจบประโยคดี ก็ถูกเขาจับให้หันหน้าเข้าหาแล้วประกบริมฝีปากทาบทับลงมาทันที 

เขากดจูบทาบทับลงไป ขยับไล่งับและดูดดึง บดขยี้เรียวปากเธออย่างเร่าร้อน ครอบครองกลีบปากเธอแนบแน่น เหมือนตั้งใจลงโทษเด็กดื้อที่พูดจาระคายหูเขาเสียเหลือเกิน 

“อื้อ…คุณราฟ เดี๋ยวหนูนิดก็ขาดใจตายพอดี” ละอองทรายท้วงด้วยเสียงเหนื่อยหอบ เมื่อเขาจูบเธออยู่เนิ่นนานก่อนจะยอมถอนริมฝีปากออกไป 

“ก็อยากดื้อพูดจาไม่เข้าหู คอยดูถ้าได้ยินว่าพูดถึงตัวเองแบบนั้นอีกล่ะก็จะทรมานให้ขาดใจ แต่ไม่ใช่จูบนะ” ราฟาเอลเอ่ยด้วยสายตาดุดันและแพรวพราวในคราเดียว  

“คุณราฟทะลึ่ง”  

“จำเอาไว้ ว่าหนูนิดไม่ใช่ตัวปัญหา และไม่ได้ทำอะไรให้ฉันเดือดร้อนทั้งนั้น อย่าพูดอีกไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ”  

“หนูนิดขอโทษค่ะ จะไม่พูดอีกแล้ว” ละอองทรายเห็นเขาทำหน้านิ่วจึงเอ่ยขึ้นเสียงหวาน 

“ดีมาก” ราฟาเอลลูบพวงแก้มนุ่มแผ่วเบา ก่อนจะเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลังเช่นเดิม 

“กอดกันเติมพลังหน่อยเนอะ กลับใต้คงมีเรื่องให้จัดการอีกเยอะเลย” ราฟาเอลบอกพลางกระชับกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น 

“มีอะไรที่หนูนิดพอจะช่วยได้บ้างมั้ยคะ หนูนิดไม่อยากให้คุณราฟเหนื่อยอยู่คนเดียว” ละอองทรายจับมือหนาของชายหนุ่มมาวงทาบที่แก้มนวลของเธอ เอนเอียงใบหน้าไปอิงแอบเอาไว้อย่างรักนักหนา

“แค่อยู่ข้างๆฉันก็พอแล้ว ฉันต้องการแค่นั้นเอง” ราฟาเอลเอ่ยเสียงหวาน จูบซับขมับบางแผ่วเบา ก่อนที่ทั้งสองสายตาจะทอดยาวออกไปมองภาพวิวเบื้องหน้าที่นภาผืนกว้างกำลังมืดสนิทลงและมีแสงนวลจากดวงจันทร์และดวงดาวทอประกายส่องแสงออกมา 

เรื่องระหว่างเขาและเธอนั้น ยังมีอะไรให้ร่วมฝ่าฟันกันอีกมากนัก โดยเฉพาะการกลับใต้ครั้งนี้ เขารู้ดีว่ายังมีปัญหามากมายให้เร่งจัดการ อาจจะเหนื่อยกายลำบากใจขึ้นอีกหลายเท่า หากแต่ถ้าแลกมาด้วยการมีเธออยู่เคียงข้างตลอดไป ก็ไม่มีอะไรที่จะคุ้มค่าไปกว่านี้อีกแล้ว...


*****************************************

ตอนหน้าขึ้นเครื่องกลับใต้กันเลยค่า อิอิ😁😁😁



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น