โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-10 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-10 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-10 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

“หมายความว่าจะให้ฉันเชื่อใจนายทุกอย่างงั้นสิ”

“เพราะว่าเชื่อใจก็เลยเรียกมาไม่ใช่เหรอครับ”


ถึงแม้ว่าจะไม่เชื่อแต่ก็ไร้ซึ่งหนทาง ชายหนุ่มรู้ความจริงที่ว่าก่อนมาถึงตน ชายชราตรงหน้าติดต่อไปหาแพทย์ที่มีชื่อเสียงของแต่ละประเทศหมดแล้ว และพวกเขาส่วนใหญ่หากไม่ปฎิเสธก็ล้วนแต่ทำไม่สำเร็จ

แล้วตอนนี้คังยองโฮยังจะทางเลือกอื่นอีกเหรอ ก็ไม่หนิ ชายหนุ่มแย้มยิ้ม


“ผมจะแสดงให้เห็นด้วยผลลัพธ์ครับ”


แม้นิ่งเงียบแต่คำตอบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของชายหนุ่มกลับไม่ถูกใจเอาเสียเลย คังยองโฮมองคนเด็กกว่าด้วยแววตาตรงไปตรงมา เขายืนเอามือไพล่หลังพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่เพราะอย่างนั้นจึงคาดเดาได้ยากว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นมองชายหนุ่มขึ้นลงราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ถ้าดูแค่ความสามารถอย่างไรก็ไร้ข้อกังขา ถึงแม้จะต้องจ่ายด้วยราคาที่สูงแต่ก็คุ้มค่ากับราคาที่เสียไป

แต่ก็แน่นอนว่าคนตรงหน้าเป็นคนนอก คังยองโฮไม่เชื่อในเครื่องจักรและในมนุษย์ก็ยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่ โดยเฉพาะมนุษย์ที่ตัวเองไม่สามารถควบคุมได้ก็ยิ่งรังเกียจ


“…ดี ฉันจะให้เวลาหนึ่งเดือน ถึงจะไม่รู้ว่านายจะใช้วิธีไหน แต่ถ้าผลลัพธ์ออกมาไม่เป็นไปตามที่คาดหวังไว้  ไม่ว่าฉันหรือนายก็คงยินดีกับมันไม่ได้จริงๆ”

“ทราบแล้วครับ”

“จำเอาไว้ แค่เดือนเดียว หลังจากหนึ่งเดือนฉันมีนัดหมายกับตระกูลฮัน มันเป็นกำหนดการที่กำหนดไว้ตั้งแต่ก่อนที่หลายชายฉันจะเกิดมา จนถึงตอนนั้นไม่ว่าจะยังไงก็ต้องเห็นผลลัพธ์ให้ได้ ถึงจะเป็นซูเปอร์อัลฟ่า แต่ถ้าไม่สามารถมีลูกได้ล่ะก็... มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย เข้าใจใช่ไหม”


หนึ่งเดือน ชายหนุ่มคิดไตร่ตรองถึงช่วงเวลาอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ อันที่จริงบทสนทนาที่ต้องคุยยังเหลืออยู่แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา ชายหนุ่มจึงเอามือไพล่หลังแล้วยืดตัวขึ้น


“จริงๆ แล้วถ้านายพักที่นี่ได้ก็คงจะดี... แต่เห็นบอกว่าไม่สะดวก”

“ผมค่อนข้างเครียดง่ายครับ... ถ้าต้องตั้งใจทำการวิจัย อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวก็คงจะดีกว่า ผลสำเร็จของงานก็จะยิ่งดีกว่าเดิมด้วยครับ”

“อืม ก็ดี ถ้างั้นฉันจะให้การ์ดหนึ่งคนคอยติดตาม เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะไปไหนก็พาเขาไปด้วยล่ะ มาเกาหลีครั้งแรกไม่ใช่เหรอ คงจะไม่คุ้นทางที่นี่ ให้เขาเป็นคนขับรถให้แล้วกัน”

“ขอบคุณในความหวังดีครับ”


ถ้าพูดอีกอย่างก็คือส่งคนมาคอยสังเกตการณ์นั่นแหละ ท่าทีของคังยองโฮที่ทำเหมือนหวังดีเพื่อปกปิดความต้องการที่แท้จริงของตนเองทำให้ชายหนุ่มหัวเราะเยาะอยู่ในใจ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้คนที่รู้สึกเสียดายมากที่สุดก็คือคังยองโฮเองนั่นแหละ แต่ก่อนเขาก็แค่ออกคำสั่งอย่างเดียว ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรให้ราวกับหวังดีเช่นนี้


“ก่อนอื่นก็ทำตารางคืนนี้ให้ว่างซะ หนึ่งทุ่มมาเจอกันอีกครั้ง”

“คืนนี้เหรอครับ”


เร็วกว่าที่คิดอีกนะ ชายหนุ่มคำนวณเวลาในใจ


“มีงานเลี้ยงวันเกิดของหลานชายฉันที่ซูยังจอง นายต้องไปร่วมงาน ...ช่วงนี้หลานชายของฉันเหมือนจะอยู่ในวัยแตกเนื้อหนุ่มแบบช้าเกินไปหน่อย เลยเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องแล้วไม่ยอมออกมา ถ้าไม่หาโอกาสฉันเองก็ยังเห็นหน้าได้ยาก อย่างน้อยก็ไปเจอให้คุ้นหน้าคุ้นตาหน่อยแล้วกัน”


ไม่ใช่หรอก ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีน่ะสิ ชายหนุ่มยิ้มอย่างนุ่มนวลจนตาโค้งลง


“เข้าใจแล้วครับ ช่วยแจ้งกฎที่ต้องทำหรือการแต่งกายด้วยนะครับ ผมจะได้เตรียมตัวถูก”

“เดี๋ยวการ์ดจะบอกเอง”

“ครับ ถ้าอย่างนั้นอีกสักครู่พบกันนะครับ”


ในที่สุดบทสนทนาก็จบลง ชายหนุ่มผ่อนคลายลงได้จริงๆ เสียที ช่วงเวลาที่อยู่กับคังยองโฮการหายใจเป็นเรื่องที่เหนื่อยเกินกว่าจะจินตนาการไว้ อารมณ์ความรู้สึกรุนแรงขึ้นมาด้วยความเร็วพอๆ กับการเต้นของชีพจร และตอนนี้มันก็แปรปรวนและบ้าคลั่ง แถมยังพลุ่งพล่านไม่หยุดด้วย

ถ้ายกตัวอย่างก็เหมือนกับการเจตนาฆ่าแล้วปล่อยทิ้งไว้เป็นระยะเวลายาวนาน หรือความโกรธแค้นอย่างรุนแรงในตอนท้าย การร้องไห้เหมือนจะระเบิดตู้มออกมากับความเสียใจอันไร้เหตุผล แล้วก็กำลังจมดิ่งลงด้วยการขนลุกจนเจ็บหน้าอกในความน่าสลดใจที่ไม่มีทางรู้ว่ามีให้แก่ใคร

และสุดท้ายก็จบลงด้วยความคิดที่อยากจะเปิดกระเป๋าถือ แล้วหยิบเข็มฉีดยามาปักเข้าที่ลูกตาของชายสติไม่ดีผู้นั้นซะ

ถึงจะไม่มีคำสั่งบอกให้ไปแต่ก็รู้ว่าเป็นเวลาที่ต้องหันหลังกลับแล้ว ชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังอึกและระงับความต้องการด้วยการจับหูกระเป๋าถือให้แน่นขึ้น ต้องรีบออกไปจากที่นี่ ฤทธิ์ของยาระงับอารมณ์กำลังจะหมดลงแล้ว ขอบตาด้านขวาและริมฝีปากของชายหนุ่มสั่นระริก ฉีดยา ฉีดยา ฉีดยา ในหัวของชายหนุ่มคิดแต่เพียงสิ่งนี้เท่านั้น

แต่คังยองโฮที่ไม่มีทางรู้เรื่องนี้แน่นอนกลับเรียกเขาให้หยุด


“เดี๋ยวก่อน นาย...”


ชายหนุ่มจึงหยุดเดินแล้วหันกลับมา ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้ร่างกายซีกซ้ายของตัวเองสั่นแทนซีกขวา


“ทั้งๆ ที่เป็นอัลฟ่าแต่กลับมีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเมก้างั้นเหรอ”


ไม่เพียงแค่นั้นแต่ก็ต้องหัวเราะอย่างพอเหมาะด้วย โชคดีที่ใบหน้าซีกซ้ายยังปกติดี ซึ่งมันแตกต่างกับอีกด้านที่ซ่อนไว้อย่างสิ้นเชิง


“แยกออกได้ทันทีเลยสินะครับ”


ดูท่าว่าชายชราคงจะขุ่นเคืองใจ เพราะในข้อมูลส่วนตัวที่ต้องส่งมาให้คังยองโฮ เขาจงใจเว้นช่องที่ให้กรอกลักษณะทางพันธุกรรมไว้ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรจริงๆ ชายหนุ่มรู้สึกกลัวสายตาอันเด็ดเดี่ยวเหมือนมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งของคังยองโฮ


เขารู้สึกเจ็บปวดจนทนสายตาน่าขนลุกนั่นไม่ไหวแล้ว สั่นสะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกที่เริ่มควบคุมได้กลับไหลทะลักออกมาอีกครั้ง จู่ๆ ก็หายใจไม่ออก อึดอัดอยู่ภายในอก ดูเหมือนว่ายาจะหมดฤทธิ์จริงๆ ซะแล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะก็อันตรายมาก ต้องรีบออกไปจากที่นี่ แต่ทว่า...

ใบหน้าฝั่งซ้ายของชายหนุ่มกลับยิ้มเยาะในตอนท้าย


“ไม่มีอะไรต้องกังวลเลยครับ เพราะอย่างที่คุณรู้ ผมเองก็เป็นอัลฟ่า... ถึงร่างกายจะเป็นแบบนี้ก็ตาม”


แล้วก็คิดว่า


‘น่าปักเข็มฉีดยาลงไปอย่างนั้นเสียจริง’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น