โซซอล
facebook-icon

ซูเปอร์อัลฟ่า ปะทะ ซูเปอร์อัลฟ่า(?) จะเป็นยังไงนะ...

01-7 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-7 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-7 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

ระหว่างที่คิดก็ได้ยินเสียงอะไรแตกดังเพล้งอยู่ด้านหลังทางเดิน... นั่นแหละ ล้มจนได้ ชายหนุ่มคลายปมคิ้วออก สถานการณ์ที่แม้จะไม่เห็นด้วยตาแต่ก็สามารถรับรู้ได้เกิดขึ้นแล้ว

อุตส่าห์เช็กช่วงฮีทของตัวเองอย่างมั่นใจแล้วถึงกำหนดตารางบินแท้ๆ สจ๊วตหนุ่มหยิบยาระงับอารมณ์ที่เตรียมไว้ภายในเครื่องบินมากินประมาณหนึ่งกำมือ ท่าทางที่สับสนกับสภาวะร่างกายที่ควบคุมไม่ได้ของตัวเองก็แสดงออกมาให้เห็นอย่างอัตโนมัติ บางทีอาจไม่มีแม้แต่เวลาให้สับสนด้วยซ้ำเพราะเขาไม่ได้มีเวลาว่างถึงขนาดนั้น

ยังไงก็ตามสจ๊วตคนนั้นต้องกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน ไม่ว่าวันนี้อีกฝ่ายจะมีหน้าที่อะไรก็ตาม


“คุ…คุณไบรท์ตัน...”

“ครั้งนี้ก็ไม่มีแชมเปญเหรอครับ”


…เพราะเป็นแบบนี้ไง ชายหนุ่มยังคงมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าสีหน้าเกือบจะร้องไห้เพราะถูกกระตุ้นราวกับมีอะไรทิ่มแทงอยู่ตรงส่วนล่างของร่างกายก็น่าเอ็นดู ไม่แน่ว่าตรงหว่างขาของอีกคนอาจจะกำลังส่งเสียงร้องอยู่ก็ได้


“ขอโทษ...ครับ...ผม...จู่ๆ ผมก็...ทำไม...เป็นแบบนี้...”

“ด้วยอาการของคุณตอนนี้ มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สินะครับ”


ชายหนุ่มปิดนิตยสารแล้วเปลี่ยนจากการนั่งพิงสบายๆ เป็นการลุกขึ้นนั่งดีๆ ระยะห่างระหว่างสจ๊วตกับชายหนุ่มเหลือเพียงแค่สองเมตรเท่านั้น เมื่อมองเห็นขาที่กำลังสั่นระริกก็ได้แต่คิดว่า จะเดินมาถึงตรงนี้ได้ไหมนะ แต่เรื่องที่มากกว่านี้ไม่ใช่ปัญหา


เพราะจะต้องทำ ‘อย่างแน่นอน’ อยู่แล้ว ชายหนุ่มมองตรงไปข้างหน้าแล้วปลดหัวเข็มขัดออก

แน่นอนว่าสำหรับอีกฝ่ายแล้ว คงจะได้ยินเสียงปลดหัวเข็มขัดดังเป็นพิเศษมากกว่าในเวลาปกติ


เป็นไปตามที่เขาคาดไว้เลย สจ๊วตหนุ่มเดินโซเซเข้ามาอย่างลำบากทีละก้าว ทีละก้าวเพื่อแก้ปัญหาที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ นัยน์ตาของอีกฝ่ายที่ดิ้นรนให้ระยะห่างแคบลงปรือเหลือแค่ครึ่งเดียว สิ่งที่ลอยมาสัมผัสกับจมูกของโอเมก้าหนุ่มแน่นอนว่าเป็นกลิ่นหอมหวานที่คล้ายกับตัวเอง แต่กลบต้านทานได้ยากกว่า

เหมือนความรู้สึกที่อมช็อกโกแลตชิพไว้เต็มปากแล้วปล่อยให้ละลายหายไปโดยที่ไม่ได้เคี้ยว ครั้งนี้การคาดการณ์ของชายหนุ่มก็ยังคงแม่นยำ ในที่สุดสจ๊วตที่เริ่มลงไปคลานกับพื้นก็มาถึงตรงหน้าเขา


เครื่องบินกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า ชายหนุ่มผู้โดยสารเพียงคนเดียวของชั้นเฟิร์สคลาสกางนิตยสารที่เคยปิดไว้อีกครั้ง ระหว่างที่สจ๊วตรูดซิปของชายหนุ่มลงอย่างรีบเร่งก่อนจะขบกัดความเป็นชายผ่านกางเกงชั้นในราวกับกำลังลุ่มหลง อีกฝ่ายไม่สนใจชั้นในที่เริ่มเปียกและสัมผัสแก่นกายของผู้โดยสารวีวีไอพีจนกว่ามันจะแข็งตัวขึ้น ลิ้นชื้นไล้เลียสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชั้นในอย่างตะกละตะกราม

ในที่สุดสจ๊วตหนุ่มก็ทนไม่ไหวดึงชั้นในของชายหนุ่มลง ทันทีที่เห็นความเป็นชายก็ตาลุกวาวแล้วขบกัดดูดเลียแก่นกายที่ตื่นตัวราวกับคนอดอาหารมาหลายวัน ชายหนุ่มคาดเดาได้ไม่ยากว่าระหว่างนั้นช่องทางด้านหลังของโอเมก้าก็คงเฉอะแฉะไปหมดแล้ว


“...อือ อืม...อึก...”


สำหรับพวกอัลฟ่าแล้วสจ๊วตหนุ่มช่างเร่าร้อนแตกต่างกับตอนที่มีสติก่อนหน้านี้ เมื่อเลียขึ้นลงไปทุกส่วนราวกับความเป็นชายที่ขบกัดอยู่เอร็ดอร่อยเป็นอย่างมาก ช่วงฮีทเหมือนจะเริ่มขึ้นแล้ว ซึ่งในช่วงฮีท ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตาม ช่องทางด้านหลังของโอเมก้าก็จะเปียกแฉะ นั่นเป็นสัญชาตญาณอันน่าสมเพชของโอเมก้า

ท่ามกลางความวุ่นวาย มือที่ใช้พลิกเปิดนิตยสารก็ยังคงทำหน้าที่อย่างอิสระ แม้ว่าศีรษะที่อยู่ตรงหว่างขาจะขยับขึ้นลงและดูดเลียแก่นกายของเขาอย่างไร้สติ แต่เหมือนจะยังไม่พอเพราะสจ๊วตหนุ่มจึงดึงกางเกงและชั้นในของตัวเองลงรวดเดียวแล้วสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางที่เปียกชุ่มราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา


“ดูท่าว่าคอคงแห้งมากสินะครับ ดื่มเท่าที่อยากดื่มเลยครับ”


หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มก็ลดสายตาจ้องมองเหมือนกำลังค้นหาอีกฝ่าย แก่นกายแข็งขืนสอดเข้าไปด้านในกระพุงแก้มจนป่องออกแต่ก็คงยังไม่เพียงพอ สจ๊วตหนุ่มทำสีหน้ายั่วยวนแล้วยกบั้นท้ายที่คับแน่นขึ้นลง เป้าหมายที่โอเมก้าต้องการช่างชัดเจน ชายหนุ่มจึงลูบหัวอย่างอ่อนโยนแล้วเอ่ยถาม


“ว่าแต่ว่า ผมจะสามารถดื่มได้จากที่ไหนกันล่ะ”


* * *


เครื่องบินยังคงบินอยู่บนท้องฟ้า นอกจากเสียงของเครื่องบินแล้วภายในชั้นเฟิร์สคลาสที่ว่างเปล่าก็เงียบสงบ ไม่มีบทสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงเสียดสีกันในช่องทางนุ่มอันเฉอะแฉะและเสียงครวญครางด้วยความพึงพอใจเท่านั้น

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ลำคอแห้งผากไปพร้อมๆ กับการหายใจหอบ ตอนนี้พอสอดใส่เข้าไปก็จะถูกดันออกมานอกช่องทางคับแคบไปซะเกือบทุกครั้ง คงจะเป็นเพราะด้านในช่องทางเต็มไปด้วยน้ำกามของชายหนุ่มเสียแล้ว

เขากระแทกอีกฝ่ายด้วยการขยับสะโพกอย่างรุนแรงไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ โอเมก้าที่แนบศีรษะอยู่บนเบาะที่นั่งและมีเพียงบั้นท้ายที่ยกสูงขึ้นก็ขยับสะโพกตามไปด้วย ทั้งสูทราคาแพงและยูนิฟอร์มต่างก็ยับยู่ยี่ไปหมด สจ๊วตหนุ่มที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เสียงจะร้องกำลังกลั้นเสียงสะอื้นซ้ำไปซ้ำมา ในพื้นที่นี้นอกจากทั้งคู่แล้วคนที่เหลือก็ถูกกั้นออกไปอย่างสมบูรณ์ นี่แหละคือพลังอำนาจของเงิน

แน่นอนว่านั่นก็ยังไม่ใช่เสียงที่เกิดขึ้นทั้งหมด


“ฮ้า...วันแบบนี้ก็ต้อง....ดื่มแชมเปญ...ใช่ไหมล่ะ”


เพราะเป็นวันที่เหมาะกับการดื่มอวยพร ชายหนุ่มจึงยกแก้วที่มีแชมเปญอยู่ประมาณครึ่งแก้วขึ้นดื่มจนหมดทั้งๆ ที่แก่นกายของเขายังคงคาอยู่ในช่องทางของอีกฝ่ายแล้วขยับอยู่

เขาไม่ได้วางแก้วลงที่เดิมของมันแต่กลับปล่อยให้มันกลิ้งไปมาบนพื้นทางเดินที่อ่อนนุ่ม จะเป็นแบบนั้นหรือไม่ ชายหนุ่มก็กระแทกเข้าที่ช่องทางด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เลือกถูกจริงๆ ช่างเป็นการเดินทางที่สุขสมดีจริงๆ ชายหนุ่มเริ่มหัวเราะคิกคักราวกับคนบ้า


เรื่องราวยังไม่จบ ไม่เพียงแค่ยังไม่จบเท่านั้น แต่ตอนนี้เริ่มต้นขึ้นหรือยังก็ไม่รู้ คิดเพียงแค่นั้นก็รู้สึกเพลินเพลิน น่าขัน แล้วก็รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า เป็นวันที่อดทนอดกลันต่อหลายๆ สิ่งได้อย่างยากลำบาก ถึงโอเมก้าจะล้มลงไปพร้อมกับเสียงดังตึงอย่างแรงแต่เขาก็ยังไม่หยุด วันนี้เป็นวันที่มีความสุขจริงๆ


“เอ้า ชน!”


เป็นวันที่ต้องกลับไปที่คฤหาสน์ของคนสติไม่ดี

กลับไปอีกครั้งด้วยเท้าของเขาเอง เด็กกำพร้าที่ประสบความสำเร็จในการหลบหนี


ชายหนุ่มปลดปล่อยตระกูลของตน ตระกูลที่ถูกสาปแช่งเข้าไปด้านในช่องทางลึกอย่างเต็มที่ด้วยความภาคภูมิใจ


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น