โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-7 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-7 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2561 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-7 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

ระหว่างที่คิดอยู่ก็ได้ยินเสียงอะไรแตกดังเพล้งอยู่ด้านหลังทางเดิน... นั่นแหละ ล้มจนได้ ชายหนุ่มคลายคิ้วออกหลังจากที่คิดจนเรียบร้อยแล้ว สถานการณ์ที่แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยตาแต่ก็สามารถรับรู้ได้นั้นเกิดขึ้นแล้ว

หลังจากที่เช็คช่วงฮีทของตัวเองอย่างมั่นใจแล้วถึงกำหนดตารางบินแท้ๆ สจ๊วตหนุ่มที่หยิบยาระงับอารมณ์ที่เตรียมไว้ภายในเครื่องบินมากินประมาณ 1 กำมือ ท่าทางที่สับสนกับสภาวะร่างกายที่ควบคุมไม่ได้ของตน ก็แสดงออกมาให้เห็นอย่างอัตโนมัติ บางทีอาจไม่มีแม้แต่เวลาให้สับสนด้วยซ้ำเพราะเขาไม่ได้มีเวลาว่างถึงขนาดนั้น

ยังไงก็ตามสจ๊วตคนนั้นต้องกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน ไม่ว่าวันนี้เขาจะมีหน้าที่อะไรก็ตาม


“คุ…คุณไบรท์ตัน...”

“ครั้งนี้ก็ไม่มีแชมเปญเหรอครับ”


…เพราะเป็นแบบนี้ไง ชายหนุ่มยังคงมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม สีหน้าที่เกือบจะร้องไห้ ซึ่งถูกกระตุ้นราวกับมีอะไรทิ่มแทงอยู่ตรงส่วนล่างของร่างกาย ในขณะเดียวกันก็น่าเอ็นดู ไม่แน่ว่าระหว่างขาของอีกฝ่ายนั้น อาจจะกำลังส่งเสียงร้องอยู่ก็ได้

“ขอโทษ...ครับ...ผม...จู่ๆ ผมก็...ทำไม...เป็นแบบนี้...”

“ด้วยอาการของคุณตอนนี้เป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สินะครับ”


ชายหนุ่มปิดนิตยสารแล้วเปลี่ยนจากการนั่งพิงสบายๆ เป็นการลุกขึ้นนั่งดีๆ ระยะห่างระหว่างสจ๊วตกับชายหนุ่มเหลือเพียงแค่ 2 เมตรเท่านั้น ชายหนุ่มมองเห็นขาที่กำลังสั่นระริก จะเดินมาถึงตรงนี้ได้ไหมนะ แต่ว่าปัญหาไม่ใช่ว่าว่าสามารถทำมากกว่านี้ได้หรือไม่ได้


เป็นปัญหาที่จะต้องทำ ‘อย่างแน่นอน’ ชายหนุ่มมองตรงไปยังเขาแล้วปลดหัวเข็มขัดออก

แน่นอนว่าสำหรับอีกฝ่ายคงจะได้ยินเสียงปลดหัวเข็มขัดดังเป็นพิเศษมากกว่าในเวลาปกติ


เป็นไปตามที่เขาคาดไว้เลย อีกฝ่ายเดินโซเซเข้ามาอย่างยากลำบากทีละก้าวทีละก้าวเพื่อแก้ปัญหาที่เผชิญอยู่ นัยน์ตาของสจ๊วตที่ดิ้นรนให้ระยะห่างแคบลงปรือเหลือแค่ครึ่งเดียว สิ่งที่ลอยมาสัมผัสกับจมูกของโอเมก้าหนุ่มแน่นอนว่าเป็นกลิ่นหอมหวานที่คล้ายกับตัวเขา แต่ความหอมหวานนั้นช่างต้านทานได้ยาก

ความรู้สึกที่อมช็อกโกแลตชิพไว้เต็มปากแล้วปล่อยให้ละลายหายไปโดยที่ไม่ได้เคี้ยว ครั้งนี้การคาดการณ์ของเขาก็ยังคงแม่นยำ ในที่สุดสจ๊วตหนุ่มที่เริ่มลงไปคลานกับพื้นก็มาถึงด้านหน้าเขา


เครื่องบินกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า ชายหนุ่มซึ่งเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียวของชั้นเฟิร์สคลาสกางนิตยสารที่เคยปิดไว้อีกครั้ง ระหว่างนั้นสจ๊วตก็รูดซิปของชายหนุ่มลงอย่างรีบเร่งและขบกัดความเป็นชายของเขาผ่านกางเกงชั้นในราวกับกำลังลุ่มหลง อีกฝ่ายไม่สนใจชั้นในที่เริ่มเปียกน้ำลายและสัมผัสแก่นกายของผู้โดยสาร VVIP จนกว่ามันจะแข็งตัวขึ้น ลิ้นชื้นไล้เลียความเป็นชายที่อยู่ภายใต้ชั้นในอย่างตะกละตะกราม

ในที่สุดสจ๊วตหนุ่มก็ทนไม่ไหวและดึงชั้นในของชายหนุ่มลง ทันทีที่เห็นความเป็นชายของชายหนุ่มก็ตาลุกวาว อีกฝ่ายขบกัดและดูดเลียแก่นกายที่ตื่นตัวของเขาราวกับคนอดอาหารมาหลายวัน ชายหนุ่มคาดเดาได้ไม่ยากว่าระหว่างนั้นช่องทางด้านหลังของโอเมก้าก็คงเฉอะแฉะไปหมดแล้ว


“...อือ อืม...อึก...”


สำหรับอัลฟ่าแล้วสจ๊วตหนุ่มช่างเร่าร้อนแตกต่างกับตอนที่มีสติก่อนหน้านี้ เขาเลียขึ้นลงไปทุกส่วนราวกับความเป็นชายที่ขบกัดอยู่นั้นเอร็ดอร่อยเป็นอย่างมาก ช่วงฮีทเหมือนจะเริ่มขึ้นแล้ว ในช่วงฮีทนั้น ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตามแต่ช่องทางด้านหลังของโอเมก้าก็จะเปียกแฉะ นั่นเป็นสัญชาตญาณอันน่าสมเพชของโอเมก้า

ท่ามกลางความวุ่นวาย มือที่พลิกเปิดนิตยสารก็ยังคงทำหน้าที่อย่างอิสระ แม้ว่าศีรษะที่อยู่ตรงหว่างขาจะขยับขึ้นลงและดูดเลียแก่นกายของเขาอย่างไร้สติ แต่เหมือนว่าเท่านั้นจะยังไม่พอ สจ๊วตหนุ่มจึงดึงกางเกงและชั้นในของตัวเองลงรวดเดียว แล้วสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางที่เปียกชุ่ม ราวกับไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา


“ดูท่าว่าคอคงแห้งมากสินะครับ ดื่มเท่าที่อยากดื่มเลยครับ”


หลังจากนั้นไม่นานชายหนุ่มลดสายตาลงราวกับค้นหาอีกฝ่าย แก่นกายแข็งขืนสอดเข้าไปด้านในกระพุงแก้มจนแก้มป่องออกแต่ก็คงยังไม่เพียงพอ สจ๊วตหนุ่มทำสีหน้ายั่วยวนแล้วยกบั้นท้ายที่คับแน่นขึ้นลง เป้าหมายที่โอเมก้าต้องการนั้นชัดเจน ชายหนุ่มลูบหัวของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนแล้วถามว่า


“ว่าแต่ว่า ผมจะสามารถดื่มได้จากที่ไหนกันล่ะ”


* * *


เครื่องบินยังคงบินอยู่บนท้องฟ้า นอกจากเสียงของเครื่องบินแล้วชั้นเฟิร์สคลาสที่ว่างเปล่าก็เงียบสงบ ไม่มีบทสนทนาใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงเสียดสีกันในช่องทางนุ่มอันเฉอะแฉะและเสียงครวญครางด้วยความพึงพอใจเท่านั้น

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ลำคอแห้งผากไปพร้อมๆ กับอาการหายใจหอบ ตอนนี้พอสอดใส่เข้าไปก็ถูกดันออกมานอกช่องทางคับแคบไปซะเกือบทุกครั้ง คงจะเป็นอย่างนั้นเพราะด้านใน​ช่องทางนั้นเต็มไปด้วยน้ำกามของชายหนุ่มเสียแล้ว

ชายหนุ่มกระแทกอีกฝ่ายด้วยการขยับสะโพกอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ โอเมก้าที่ศีรษะอยู่บนเบาะที่นั่งและมีเพียงบั้นท้ายที่ยกสูงขึ้นก็ขยับสะโพกตามไปด้วย ทั้งสูทราคาแพงและยูนิฟอร์มต่างก็ยับยู่ยี่ไปหมด สจ๊วตหนุ่มที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เสียงจะร้องกำลังกลั้นเสียงสะอื้นซ้ำไปซ้ำมา ในพื้นที่นี้ นอกจากทั้งคู่แล้วคนที่เหลือก็ถูกกั้นออกไปอย่างสมบูรณ์ นี่แหละคือพลังอำนาจของเงิน

แน่นอนว่านั่นก็ยังไม่ใช่เสียงที่เกิดขึ้นทั้งหมด


“ฮ้า...วันแบบนี้ก็ต้อง....ดื่มแชมเปญ...ใช่ไหมล่ะ”


เพราะเป็นวันที่เหมาะกับการดื่มอวยพร ชายหนุ่มยกแก้วที่มีแชมเปญอยู่ประมาณครึ่งแก้วดื่มจนหมด แก่นกายของเขายังคงคาอยู่ในช่องทางของอีกฝ่ายและกำลังขยับอยู่

เขาไม่ได้วางแก้วไว้ที่ที่เดิมของมันแต่กลับปล่อยให้มันกลิ้งไปมาบนทางเดินที่อ่อนนุ่ม จะเป็นแบบนั้นหรือไม่ ชายหนุ่มก็กระแทกเข้าที่ช่องทางด้านหลังของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เขาเลือกถูกจริงๆ ช่างเป็นการเดินทางที่สุขสมดีจริงๆ ชายหนุ่มเริ่มหัวเราะคิกคักราวกับคนบ้า


เรื่องราวยังไม่จบ ไม่เพียงแค่ยังไม่จบเท่านั้นแต่ตอนนี้เริ่มต้นขึ้นหรือยังก็ไม่รู้ คิดเพียงแค่นั้นก็รู้สึกเพลินเพลิน น่าขัน แล้วก็รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า เป็นวันที่อดทนต่อหลายๆ สิ่งได้อย่างยากลำบาก โอเมก้าล้มลงไปพร้อมกับเสียงดังตึงอย่างแรงแต่เขาก็ยังไม่หยุด วันนี้เป็นวันที่มีความสุขจริงๆ


“เอ้า ชน!”


เป็นวันที่กลับไปยังคฤหาสน์ของคนสติไม่ดี

กลับไปอีกครั้งด้วยเท้าของเขา เด็กกำพร้าที่ประสบความสำเร็จในการหลบหนี


ชายหนุ่มปลดปล่อยตระกูลของตน ตระกูลที่ถูกสาปแช่งเข้าไปด้านในช่องทางลึกอย่างเต็มที่ด้วยความภาคภูมิใจ


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น