โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-3 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-3 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2561 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-3 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

อย่างที่คาดไว้ ร่างกายของจูโฮนั้นยิ่งวันเวลาผ่านไปก็ยิ่งเสื่อมถอย นับวันสถิติก็มีแต่ร่วงลง เพราะนอกจากเป็นพิษต่อร่างกายสมกับที่เป็นยาที่ทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้กลับเป็นไปได้แล้ว ผลข้างเคียงก็ยังร้ายแรงอีกด้วย การเสื่อมลงของสมรรถนะทางร่างกายและโรควิกลจริตที่เกิดจากอาการซึมเศร้าระดับรุนแรง จากการเปลี่ยนแปลงของร่างกายโดยไม่เต็มใจ ทำให้อีกคนทุกข์ทรมาน ร่างกายและจิตใจอ่อนแรงขึ้นเรื่อยๆ สิ่งเหล่านั้นเป็นผลที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว

พละกำลังของฮันโฮไม่สามารถขัดขวางคังยองโฮได้ทั้งสิ้น เขาสงสารยูจูโฮจากใจจริง ในขณะเดียวกันก็ทุกข์ใจจากความรู้สึกผิด หลายครั้งที่คิดว่าต้องพูดออกไป แต่พอคิดว่าถ้าบอกไปแล้วในอนาคตก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร สำหรับฮันโฮแล้วเขาไม่มีความกล้าที่จะหลบหนีเลย


“ฮันโฮ ฮันโฮ... ฮันโฮ อยู่ไหนน่ะ ฮันโฮ...”


คิดเช่นนั้นแล้วก็ไม่สามารถใจดำถึงขนาดทิ้งจูโฮไปเฉยๆ ได้

ในบรรดาผลข้างเคียงของยา อาการที่เด่นชัดที่สุดคือ ‘ความกังวลในการแยกจาก’ เป็นอาการที่เมื่อแยกออกจากผู้คนแล้ว จะรู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็จะเกิดอาการคิดหมกมุ่น ไม่อยากให้ใครก็ตามเห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเองโดยสัญชาตญาณ  เป็นสภาวะที่รับรู้ได้อย่างรวดเร็ว


“คังฮันโฮ...! อยู่ไหน ถามว่าอยู่ไหนไงเล่า! ออกมาเดี๋ยวนี้...!”


กว่าจูโฮจะตระหนักได้ถึงสภาพที่ผิดปกติของตนเองก็สายไปเสียแล้ว ได้แต่ทำลายข้าวของอย่างไม่ไยดีและร้องไห้ตลอดเวลา อยู่ๆ ก็หัวเราะราวกับคนเสียสติ ในที่สุดก็แผดเสียงแล้วปลดปล่อยความโกรธออกมา

ถ้าถามว่าฮันโฮทำอะไรได้บ้างก็คงทำได้แค่ปลอบใจเท่านั้น บางครั้งก็โดนทั้งหมัดหนักๆ บางครั้งก็โดนข่วน แต่เขาก็ดึงอีกฝ่ายมากอดอย่างไม่ลังเล เพราะสิ่งที่เขาทำได้ก็คงมีแค่นี้เท่านั้น

การที่อัลฟ่าทั้งสองก้าวข้ามลักษณะทางพันธุกรรมแล้วตกหลุมรักกันอย่างรวดเร็ว ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าแรกเริ่มนั้นเกิดจากความสงสาร หรือความเห็นอกเห็นใจ หรืออาจจะเป็นเพราะความงดงามของยูจูโฮก็ได้

ฮันโฮขี้สงสารมากเกินกว่าจะไม่รักจูโฮ

ถ้าเป็นเช่นนี้ก็ชัดเจนแล้ว ว่าอนาคตแบบไหนที่กำลังรอพวกเขาอยู่ อนาคตนั้นใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว และอาการของจูโฮเองก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้วย อีกคนตบหน้าฮันโฮ ร้องไห้ หัวเราะราวกับคนบ้า ขว้างแจกันดอกไม้ให้แตก แล้วใช้เศษแก้วนั้นกรีดข้อมือตัวเอง


ในความโชคร้ายทั้งหมดนั้นยังมีความโชคดีอยู่อย่างหนึ่งก็คือ เดิมทียูจูโฮเป็นผู้ชายที่แข็งแรงมาก การใช้ชีวิตของเขาในตอนที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ ไม่ได้ราบรื่นขนาดนั้น จูโฮคิดว่าการที่ตนไปเตะตาของคังยองโฮเข้าเป็นความโชคดีที่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขา แต่ผลที่ออกมากลับตรงกันข้าม เขาจึงต้องอดทนเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อ


“ฮันโฮ......”


สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์มีส่วนที่แปลกประหลาดอยู่ ในช่วงที่รู้สึกว่าตายไปน่าจะดีกว่านั้น แน่นอนว่าจะถูกก่อกวนจากความคิดที่ฝังแน่นว่าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมที่จู่ๆ ก็ชีวิตตกอับแต่ก็ไม่ฆ่าตัวตายทั้งที่จิตใจยับเยินไปหมด ยิ่งกว่านั้น จูโฮยังอดทนกับขาของตนที่ไม่ขยับไปตามที่ตั้งใจ และอารมณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ หลายสิบครั้งต่อวันทั้งที่คุมมันไว้แล้ว

เพราะความหวังที่ฮันโฮไม่มีนั้น เกิดขึ้นกับจูโฮ


“ฉันอยากจะวิ่ง... อีกสักครั้ง...”


ความหวังของเขาจุดไฟให้แก่ความสิ้นหวังของฮันโฮ นึกถึงลักษณะปลายเท้าของเขาถีบที่พื้นดินอย่างแรงแล้วเด้งออกไป ยังจำช่วงเวลาที่กล้ามเนื้อทั้งหมดของร่างกายเคลื่อนไหวอย่างมีพลังและมีชีวิตชีวาได้ ช่างงดงามและแข็งแรง แต่เขาย้อนกลับไปตอนนั้นอีกไม่ได้แล้ว

บางครั้งจูโฮจับปกเสื้อของฮันโฮไว้แล้วน้ำตาไหล ตอนนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว ฮันโฮเองก็อดทนต่อไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


‘จะต้องออกไปจากคฤหาสน์ของพวกสติไม่ดีหลังนี้’

แม้จะต้องตายแต่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ทั้งสองจึงตัดสินใจที่จะหลบหนีไป


ถ้าพูดตั้งแต่บทสรุปก็คือ การหลบหนีของพวกเขานั้นไม่สำเร็จ คังยองโฮเป็นผู้ชายที่ดูจะยินยอมอย่างง่ายดายงั้นเหรอ เขาผิดหวังและโกรธเคืองอย่างมากกับความจริงที่ว่า พ่อพันธุ์ที่เก็บพันธุกรรมของตนไว้และผู้อุ้มท้องที่พินิจพิเคราะห์เลือกมาอย่างดีนั้น ตั้งใจจะหนีไปจากเขา

พวกเขาต้องได้รับโทษที่เหมาะสมกับพฤติกรรมที่ทำลงไป ในคฤหาสน์หลังนี้ ‘การหลบหนี’ เป็นสิ่งต้องห้ามและเป็นความผิดที่ร้ายแรงมากที่สุด ดังนั้นการลงโทษอย่างรุนแรงให้เป็นตัวอย่างแก่คนรอบข้างย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอน

ความจริงที่คังยองโฮเป็นคนสติไม่ดีนั้นน่าเสียดายมาก แต่ก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ ถึงจะปฏิเสธยังไงความจริงที่ว่าเขามีพลังที่แข็งแกร่งก็ไม่เปลี่ยนแปลง เขาเป็นผู้นิยมลัทธิเลือดบริสุทธิ์อย่างสุดโต่งมีความทะนงตัวและการยึดมั่นเกี่ยวกับลักษณะทางพันธุกรรมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในกระบวนการนั้นก็ไม่สามารถนับจำนวนการกระทำต่างๆ ที่เขาได้ทำลงไปได้


คืนนั้น จูโฮถูกลากไปที่ห้องผ่าตัดเพื่อใส่มดลูกเข้าไป


ยูจูโฮเป็นชายหนุ่มที่แข็งแรง ความจริงแล้วจากความโชคร้ายทั้งหมดที่เคยเผชิญมา ครั้งนี้คือเรื่องที่เลวร้ายที่สุด การผ่าตัดใส่มดลูกมีอัตราการเสียชีวิตมากกว่า 90% คนที่รับการผ่าตัดด้วยการผ่าตัดที่แสนอันตรายนี้ เสียชีวิตลงถึง 9 คนจาก 10 คนเลยทีเดียว


สุดท้ายแล้วยูจูโฮก็เป็นผู้รอดชีวิตเพียง 1 คนนั้น

นี่มันบ้าสุดๆ ไปเลย ในที่สุดการเตรียมการทั้งหมดก็เสร็จสิ้นแล้ว


“จูโฮ ยูจูโฮ...”


เซ็กซ์ครั้งแรกของทั้งคู่ไม่ได้น่าเคลิบเคลิ้มเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าจะกอดคนที่ตนเองรักอยู่ แต่ฮันโฮกลับน้ำตาไหลไม่หยุด ตอนนี้คนที่ส่งยิ้มให้เขาเป็นเพียงคนรักที่เสียสติไปแล้ว ช่องคลอดซึ่งถูกทำขึ้นด้วยฝีมือของมนุษย์ กับคนรักที่กางแขนทั้งสองข้างออกพร้อมกับยิ้มให้กับตนเองนั้น ต่างก็ไม่มีอยู่ในความเป็นจริง บั้นท้ายที่สัมผัสกับเตียงอยู่ มีเพียงแต่เขาเท่านั้น


“ขอโทษนะ ฉัน ฉัน...”


ช่วงผสมพันธุ์ได้เริ่มต้นขึ้นพอดี เมื่อฤดูผสมพันธุ์มาถึง ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่สัตว์เดรัจฉานเท่านั้น ช่วงนั้นทำให้ฮันโฮรู้สึกตื่นตัว แม้เขาจะไม่ต้องการแต่ก็รู้สึกถูกดึงดูดจนกระทั่งเกิดการร่วมรักกัน เขาเอาแต่พูดซ้ำๆ ไม่หยุด จูโฮ ขอโทษนะ ยูจูโฮ ฉันผิดเอง

เขาสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปจนสุดในช่องทางตรงหว่างขาของคนรัก ซึ่งด้านบนยังเป็นชายแต่ด้านล่างนั้นถูกผ่าตัดจนกลายเป็นอวัยวะเพศหญิงอย่างชัดเจน เป็นครั้งแรกที่ฮันโฮมีความคิดว่าอยากตาย

ตอนนี้แม้จะตายก็ตายไม่ได้ เขาตระหนักได้ในตอนที่ปลดปล่อยน้ำกามเป็นครั้งที่ 5 ในช่องทางของคนรัก เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น