โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01-2 จุดกำเนิดของชื่อ

ชื่อตอน : 01-2 จุดกำเนิดของชื่อ

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 09:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01-2 จุดกำเนิดของชื่อ
แบบอักษร

ไม่ว่าจะคิดอย่างไร การพบกันครั้งแรกของพวกเขาก็ไม่มีความโรแมนติกเลยสักนิด


ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่พอนึกถึงช่วงเวลาที่ได้พบกันครั้งแรกที่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานก็ทำให้ยิ้มกว้างขึ้น เพราะใบหน้าของคนที่ยื่นมือมาช่างดูงดงามและแข็งแรง

ผู้คนในคฤหาสน์นี้ล้วนเป็นเหมือนกันทุกคน พวกเขามีใบหน้าที่ดูมีเงาแห่งความหวาดกลัวปกคลุมอยู่และเดินไปเดินมาราวกับเครื่องจักร หากไม่ใช่คำสั่งของคังยองโฮก็ไม่มีใครสนใจสถานการณ์หรือปฏิกิริยาของคนแปลกหน้าเลย

ในสถานที่แห่งนี้ แม้แต่ผู้รับใช้ที่รับผิดชอบเพียงงานเล็กๆ น้อยๆ ก็เป็นอัลฟ่า กฎเกณฑ์ที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในโลกของอัลฟ่าก็เป็นเพียงแค่ปลาใหญ่กินปลาเล็กเท่านั้น


“ฉันชื่อยูจูโฮ”


ชายหนุ่มเพียงแค่ทอดสายตามองมือที่ยื่นออกมาท่ามกลางความวุ่ยวายอย่างไม่ลังเลนิ่งๆ เมื่อเทียบกับรูปร่างแล้ว สำหรับเขาที่เขินอายกับคนแปลกหน้า การจับมือหรือบอกชื่อเสียงเรียงนามก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก

ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นเพราะเขารู้เรื่องราวอันโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับอีกฝ่ายนั่นแหละ

คังฮันโฮ บุตรชายคนที่สองของคังยองโฮ เขาเป็นหนึ่งในคนปกติที่มีอยู่ไม่กี่คนที่เก็บความสงสัยต่อโครงสร้างบ้าๆ ของคฤหาสน์ไว้ในใจ เขารับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับแม่ของตัวเองขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ผ่านเรื่องเล่าเท่านั้น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นหน้าแม่บังเกิดเกล้าเลย แน่นอนว่าแม้กระทั่งรูปสักใบก็ไม่เคย ราวกับไม่เคยมีตัวตนมาตั้งแต่แรก ส่วนผฃชายผู้นั้นที่บอกว่าเป็นพ่อก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี แต่เขากลับไม่กล้าเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อด้วยซ้ำ

ดังนั้น ฮันโฮจึงเป็นเด็กกำพร้าที่โชคไม่ดีเอาเสียเลย ตั้งแต่จำความได้ก็เรียกได้ว่าเป็นคนในครอบครัวของคฤหาสน์หลังนี้ แต่กลับตระหนักได้ว่าตัวเองไม่มีใครเลย


“จะปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไปเหรอ”


มือข้างนั้นยังคงยื่นมาทางเขาอยู่ ฮันโฮที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงอีกต่อไปจึงต้องจับมืออีกฝ่ายกลับอย่างช่วยไม่ได้

ยูจูโฮ ชื่อที่ได้ยินเพียงครั้งเดียวก็จดจำได้ราวกับถูกสลักไว้ในหัว ยูจูโฮ ยูจูโฮ ฮันโฮทวนชื่อของคนตรงหน้าซ้ำอีกสองรอบในใจ


“ต่อไปนี้ฉันก็จะมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน เพราะงั้นฝากตัวด้วย”



ยูจูโฮเป็นผู้ชายที่พิเศษในหลายๆ ด้าน อย่างแรกเลย เขาใช้คำพูดที่เป็นกันเองกับคังฮันโฮอย่างไม่ลังเลด้วยเหตุผลที่ว่า ‘อายุเท่ากัน’ ตั้งแต่การพบกันครั้งแรก มีนิสัยร่าเริงจนสามารถทำให้ระยะห่างระหว่างคนเราแคบลงได้ราวกับเป็นความสามารถที่มีมาตั้งแต่เกิด ในคฤหาสน์หลังนี้ นอกจากคังยองโฮกับพวกพี่น้องแล้วก็ไม่มีใครพูดแบบเป็นกันเองกับคังฮันโฮอีกเลย

แต่จูโฮเข้าไปใกล้คังฮันโฮที่ขี้อายไม่พูดไม่จาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ


“บันทึกให้หน่อยได้ไหม เข้ามาตรงนี้ แล้วแค่กดปุ่มนี้ก็ใช้ได้แล้ว”

ฮันโฮรับนาฬิกาจับเวลาที่อีกฝ่ายยื่นให้โดยไม่รู้ตัว วันนี้โค้ชมาสายผิดปกติ หลังจากบ่นพึมพำจูโฮก็มอบหน้าที่ให้เขาทำแทนแล้วเดินไปยืนอยู่หน้าจุดปล่อยตัว  ฮันโฮจึงได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมถึงต้องมาตามดูการฝึกซ้อมของคนๆ นี้ด้วยนะ แล้วทำไมจะต้องถือนาฬิกาจับเวลาไว้ด้วย แต่ก็ทำได้แค่พยักหน้ารับเท่านั้น

ยูจูโฮเป็นนักกรีฑาที่เริ่มได้รับความสนใจจากทั่วโลกในฐานะอัลฟ่าระดับพรีเมียมซึ่งถูกค้นพบจากสมาคมกรีฑาอัลฟ่าที่คังยองโฮให้การสนับสนุนอยู่

จูโฮได้รับคะแนนมากมายจากร่างกายอันแข็งแกร่ง คังยองโฮชอบอะไรก็ตามที่แข็งแรง ถึงจะเป็นสิ่งที่ชอบแค่ไหนแต่ถ้าอ่อนแอก็เปล่าประโยชน์ ชายชราผู้นั้นต้องการมดลูกที่สามารถรองรับและประคับประครองได้จนถึงตอนสุดท้าย  เพราะการอัดพวกยาอันตรายเข้าไปเพื่อสร้างร่างกายให้สามารถให้กำเนิดบุตรจำเป็นจะต้องมีร่างกายที่แข็งแรง

ฮันโฮมองดูจูโฮที่กำลังวิ่งอยู่

ถึงไม่อยากจะยอมรับแต่อัลฟ่าที่คังยองโฮเลือกมางดงามมากจริงๆ แม้จะเทียบกับพวกอัลฟ่าแล้วถือว่าตัวเล็ก แต่เส้นผมสีดำที่พลิ้วสะบัดและมีความงดงามแบบสุขภาพดีจนทำให้นึกถึงม้าสีน้ำตาลตัวมันเงากำลังวิ่งอยู่ก็ปกคลุมลงมาตั้งแต่หัวไหล่ทั้งสองข้าง เอว ก้น จนถึงน่องราวกับหยาดเหงื่อที่ไหลริน


“แฮ่กๆ... เท่าไหร่... ฟู่... จับเวลาได้เท่าไหร่”

“เอ่อ...”

“อะไรกัน ไม่ได้กดเหรอ โอ๊ย ไม่ใช่งานยากอะไรเลยนะ”


เพราะแม้แต่ใบหน้าตอนหงุดหงิดก็ยังงดงาม เขาจึงได้แต่ฟังคำบ่นที่ถามว่าแค่นั้นก็ทำไม่ได้เหรอ

ระหว่างที่ตำหนิจูโฮก็แย่งนาฬิกาจับเวลาไปอีกครั้ง


“ยังไงก็เถอะ แค่ช่วงนี้สถิติร่วงบ่อยๆ ก็ผิดหวังจะตายแล้ว...”

“…”

“เป็นเพราะท่านประธานเลย การอยู่ดีกินดีมันก็ดีอยู่หรอก แต่จริงๆ พอทำสถิติได้ไม่ดีก็กังวล ฉันอยู่ดีเกินไปหรือเปล่านะ หรือขี้เกียจมากขึ้น”


ฮันโฮรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ไม่กล้าพูดออกมา


“จะว่าไปช่วงนี้แค่จะตื่นก็ยากแล้ว รู้สึกตัวหนักๆ คงจะเป็นเพราะเตียงนุ่มเกินไปจนฟูกที่หอของสมาคมเทียบไม่ติด”


เขาพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ฟังจูโฮพูดไปเรื่อยๆ

สาเหตุที่สถิติของจูโฮร่วงลงบ่อยๆ น่ะง่ายนิดเดียว ก็เพราะกำลังกินยาอยู่ยังไงล่ะ ไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองต้องการแล้วจูโฮก็ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองกำลังกินยาอยู่ด้วย ยาพวกนั้นถูกผสมไว้ในอาหารที่อีกฝ่ายกินราวกับเป็นยาพิษ


มีสองวิธีที่จะทำให้อัลฟ่าที่ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ด้วยลักษณะทางพันธุกรรมและลักษณะเฉพาะทางร่างกายสามารถให้กำเนิดบุตรได้ วิธีแรกคือกินยาที่ทำให้โครงสร้างร่างกายเปลี่ยนแปลงทีละนิดจนกว่าจะสามารถรับสเปิร์มเข้ามาในร่างกายได้ อีกวิธีคือ ‘การผ่าตัดเพื่อใส่มดลูก’ ซึ่งสภาพร่างกายใหม่จะถูกเปลี่ยนแปลงผ่านการผ่าตัด

ยูจูโฮเชื่อเพียงคำพูดของประธานคังผู้ให้การสนับสนุนกับตนทุกอย่างจนกว่าตนจะสามารถคว้าเหรียญทองได้ และย้ายมาอยู่คฤหาสน์หลังนี้ แน่นอนว่านั่นคือการโกหกหน้าด้านๆ


“คังฮันโฮ นายฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่า”

“อือ”

“ถ้างั้นก็ตอบหน่อย ฉันพูดอยู่คนเดียวตลอดเลยเนี่ย”


ถึงจะมีปากแต่กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถพูดออกมาได้เลน จูโฮน่ะไม่รู้และจะรู้ไม่ได้เด็ดขาด


“ถ้านายออกกำลังกายด้วยก็ดีสิ ร่างกายแบบนี้กำลังดีเลยนะ”


พอพูดแล้วก็ลองจับข้อมือของฮันโฮเหมือนไม่รู้ถึงจิตใจของอีกคนที่หน้าแดงกับการสัมผัสธรรมดาๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น