ขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนไรด์ตัวเล็กๆคนนี้ เป็นกำลังใจให้ไรด์ได้ด้วย การเม้น 1 เม้น เท่ากับ 1 กำลังใจของไรด์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านทุกเรื่องที่ไรท์แต่งขึ้นนะคะ เลิฟๆรีดเดอร์ทุกคน

ชื่อตอน : บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2561 09:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2
แบบอักษร


~ย้อนอดีต~

วันนั้นผมเกิดเซงๆ ที่เพิ่งติวข้อสอบกับพวกไอ้หยก และไอ้ฟิวมาเลยอยากจะหาอะไรแก้เครียดเลยมาจบที่เหล้าร้านที่ผมก็ไม่ได้มาบ่อยอะไรมาก มันเป็นร้านนั่งชิวปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลง (แนวอินดี้ผสมร็อค) ผมมาร้านเหล้าทีไรจะสอยคู่นอนกลับไปด้วยทุกครั้ง ผมเป็นพวกไม่จริงจังกับใคร (คาสโนว่า) เพราะความรักมันเป็นสิ่งที่ผมคิดว่ามันไม่มีอยู่จริง ผมเห็นไอ้หยกมันทุ่มให้พี่กร ผมยังแอบคิดในใจว่าความรักของคนเรามันสามารถเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้นเลยหรอว่ะ แต่ก็ชั่งมันเถอะ มันคงไม่เกิดขึ้นกับคนแบบผมหรอก


ชีวิตครอบครัวของผม พ่อแม่ของผมท่านแยกทางกันตั้งแต่แต่ผมยังเด็กๆ แม่เลี้ยงดูผมคนเดียวมาโดยตลอด ส่วนพ่อผมหย่ากับแม่ได้ปีสองปีท่านก็ไปแต่งงานมีครอบครัวใหม่ ทิ้งให้พวกผมกับแม่อยู่กับตามลำพัง แต่ดีหน่อยที่ข้างบ้านผม ยังมีไอ้หยกกับแม่ไอ้หยก (โชคดีของแม่ผม) ถ้าวันไหนแม่ผมท่านมีธุระก็มักจะฝากผมไว้บ้านไอ้หยกมัน บางครั้งแม่ไอ้หยกก็จะฝากมันไว้ที่แม่ผม สลับกันไปมาแบบนี้เป็นประจำ จนทั้งแม่มันและแม่ผมกลายเป็นเพื่อนสนิทกันในที่สุด


เพราะลักษณะครอบครัวมันกับครอบครัวผมจะเหมือนกันตรงที่แม่พวกเราเป็นซิงเกิ้ลมัม ผมกับไอ้หยกก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกันจนมาถึงทุกวันนี้ อาจจะเหมือนพี่น้องก็ว่าได้ ผมกับมันมองตาก็รู้ใจกันแล้ว แต่ไอ้หยกมันอ่อนแอชอบถูกรังแกอยู่บ่อยๆสมัยเด็กๆ แม่มันเลยชอบฝากฝังให้ผมดูแลมันเหมือนน้องคนนึงของผม มีดุ ด่า ว่า มันมั้งเพราะมันชอบอ้อนทำเรื่องให้ผมปวดกะบาลอยู่บ่อยๆ


คืนนั้นผมคงดื่มหนักไปหน่อย (แล้วคงโทรตามไอ้เชี้ยพี่เกมส์ (พี่สายต่างสาขา) ให้มารับผมไปส่งที่หอ แต่ไม่รู้อะไรโดนใจผมที่เมาไม่ค่อยมีสติ กับ พี่มัน ไปทำเรื่องอย่างว่ากัน จนผมเกิดพลาดใช่ผมพลาดท่าเสียทีไปมีอะไรกับรุ่นพี่สายของตัวเองในที่สุด ซึ่งตอนตื่นขึ้นมาผมก็กลับจำเรื่องราวในคืนวันนั้นไม่ได้เลย เพราะไอ้พี่เลวมันกลับหายหัวทิ้งกระดาษโน๊ตไว้ให้ผมที่หัวเตียง แล้วเสือกบอกให้รอ (ซึ่งคนอย่างผมคิดไว้ คือ -ำ้แตกก็แค่แยกทางเท่านั้นแหละ)


จนวันที่พวกผมไปเที่ยวกันกับไอ้ฟิว ไอ้หยก แล้วพี่เกมส์มันแสดงตัวให้ผมรู้สถานะว่าผมกับพี่มันเป็นอะไรกัน ผมถึงได้ช็อก!!! แล้วพี่มันเกิดโมโหบ้าบออะไรไม่รู้ก็มาจบที่คอนโดพี่มันอีกทั้งที่ผมไม่ได้สมยอมมันเลย (ไอ้เลว) จูบกูซะคิดว่ากูเป็นเยลลี่หรือไง เอากูอย่างกับเป็นตุ๊กตาอย่าง ไอ้คนชอบบังคับ


~ตัดมาที่ปัจจุบัน~

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา นึกขึ้นได้ว่าครั้งนี้มันครั้งที่สองแล้วนะ ที่ผมกับพี่มันมีอะไรกัน หมดกันคาสโนว่าคนหล่ออย่างผม ผมอยากได้เมียนะทุกคน แต่กลับได้ผัวอย่างพี่มันมาแทนโคตรซวย ถึงพี่มันจะหล่อเหมือนเทวดาแต่ความเจ้าชู้ของพี่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากผมเท่าไหร่ คนเจ้าชู้มาเจอคนเจ้าชู้ คงบรรลัยน่าดูทุกคนว่าไหม?


"โอ๊ยอึดอัดจะกอดอะไรนักหนา!!!!" ผมยกมือพี่มันออกจากเอวผม ผมลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าของตัวเองเตรียมจะแอบหนีพี่มันที่ยังหลับอยู่คงจะไม่ตื่นขึ้นมาตอนนี้นะ ผมเปิดประตูห้องนอนออกจะก้าวออกจากห้อง


"จะไปไหนฟ้า!!!!!!" แมร่งตื่นได้จังหวะต่อกูจะหนีด้วย วิ่งสิครับรอมันข่มขืนอีกรอบหรือไง ไม่ทันไรพี่มันก็มาถึงตัวผมจนได้


"ปล่อยนะ!! ไอ้เชี้ยเกมส์!! " ผมโมโหสุดขีดครับ


"ไม่ปล่อย!! ใครใช่ให้หนีรู้ไหมว่ามันทำให้พี่ไม่ชอบ" อ้าวพี่มึงไม่ชอบก็เรื่องของพี่มึงดิครับไม่เกี่ยวกับผม


"มันก็เรื่องของพี่!! แค่เรื่องที่เราผิดพลาด พี่ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรผมก็ได้มันไม่จำเป็น" ผมพูดออกไปตามความจริง ผมก็เป็นผู้ชายพี่มันก็เป็นผู้ชายก็ไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้วแค่เรื่องแค่นี้ (ผมพูดจบพี่มันจับผมลากแล้วเหวี่ยงผมลงเตียง


"โอ๊ย!! เจ็บ!!" นาทีนี้ผมจุกไปหมดทั้งตัวไอ้เชี้ยพี่แมร่งโยนอย่างกับผมเป็นตุ๊กตา ตอนนี้พี่มันคร่อมตัวผมอยู่


"หึหึ...ได้กันสองครั้ง ฟ้าบอกเกิดจากเรื่องผิดพลาด" เกมส์ที่เริ่มมีอารมณ์หัวร้อนขึ้นมาหลังจากฟังฟ้าพูดจบ


"ลืมเรื่องนั้นของเราเถอะนะพี่เกมส์ฟ้าขอร้อง" ผมอยากให้มันจบแค่นี้ดีกว่าเรื่องไปไกลมากกว่านี้แล้วจะมองหน้ากันไม่ติด


"ฟ้าบอกให้พี่ลืมไปมันง่ายๆแบบนี้นะหรอ!!!!" พี่มันตะคอกใส่ผม จนผมเริ่มกลัวพี่มันที่โมโหแบบดึงสติพี่มันเองไม่อยู่แล้ว


"แล้วพี่จะเอาอะไรกับฟ้าอีก!!!!" ผมพูดออกไปน้ำเสียงสั่นๆแบบเจ็บใจเหมือนกัน


"โถเว้ย!!!!" พี่มันลุกออกจากตัวผม เดินไปชกกำแพงด้วยความโมโหเหมือนระบายอารมณ์โกรธ เราต่างคนต่างเงียบไปหลายนาทีจนผมอึดอัด ผมลงจากเตียงแล้วกำลังเดินออกไปจากตรงนี้


"จะไปไหน!!!" พี่มันตะโกนถามผมอีกรอบ แต่ผมไม่ตอบกลับ แต่จะเดินก้าวออกไป พี่มันจับแขนผมไว้


"พี่เกมส์!!" ผมหันกับไปจ้องตากับพี่มันอย่างไม่มีใครยอมใคร


"ฟ้าจะไปหาอะไรกิน...หิว! ปล่อยได้แล้ว!!" พี่มันเลยยอมปล่อยแขนผม ผมจึงเดินออกไปที่ห้องครัว พี่มันก็เดินประกบผมไม่ห่าง คงกลัวผมหนีพี่มันตามอย่างกับเป็นคนคุม แต่กูนิเป็นนักโทษยังไงยังงั้นเลย เวรจริง!!!!


"เมีย!!!! ทำให้กินมั้งดิหิว" โหยัดเหยียดสถานะให้กูอีกไอ้เลวสุดๆ (ถามกูยังจะเป็นเมียพี่มันไหม) แต่พี่มันก็ดูอารมณ์สงบลงมานิดนึงแล้ว ดีนะไม่กลับไปเป็นอารมณ์ร้ายแบบนั้น กูคงโดนมันข่มขืนแล้วฆ่าแน่หมกห้องนี้


"ใครเมีย?" ผมหันไปถามคนตรงหน้าที่พิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่


"หึหึ! จะให้ทวนสถานะอีกรอบไหมล่ะ?" พี่มันยิ้มแล้วสายตาแทะโลมมองผมหัวจรดเท้า


"ทุเรศ! หยุดหื่นกามได้ไหมไอ้เชี้ยพี่เกมส์ และไปรอที่โต๊ะเลย เดี๋ยวทำเสร็จจะเอาไปให้กิน" ผมพูดจบก็หันหลังไปเช็ดดูของที่ตู้เย็นอะไรที่พอจะทำเป็นอาหารเช้า มีไข่ นม ชีท งั้นก็ทำออมเล็ตชีทกินก็แล้วกัน เพราะง่ายที่สุดแล้วในหัวผมคิดได้ก็ลงมือทำเลย


( 10 นาทีผ่านไป ) ผมก็ทำอาหารเสร็จ แล้วก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะที่มีคนร่างสูงมองผมอยู่อย่างใจจดใจจ่อ


"จะกินได้ใช่ไหมเมีย ไม่ใส่ยาพิษให้ผัวกินใช่ไหม" พี่เกมส์หันมาพูดกับผม


"กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกินจะเอาไปทิ้ง" ผมพูดตอบพี่มัน


"ไม่เอาดิ! เมียอุตส่าห์ทำให้กิน" พี่มันพูดเสร็จก็ก้มหน้าก้มตากินไม่สนโลกใบนี้ ผมก็จะไปนั่งกินที่โต๊ะตรงข้ามกับพี่มัน แต่พี่มันดึงแขนผม แล้วกดตัวผมให้มานั่งตรงหว่างขาแล้วพี่มันก็กินต่ออย่างหน้าตาเฉย แต่ผมก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาใครมันจะกินลงได้


"อึดอัด!! นั่งกินธรรมดาๆเหมือนชาวบ้านได้ไหม" ผมหันไปทำหน้าไม่สบอารมณ์ให้พี่มัน


"อยู่ใกล้ๆดีแล้ว เมียพี่ตัวหอมผัวอยากให้อยู่ใกล้ๆ" แล้วความหื่นของพี่มันคือหอมที่ซอกคอแบบสูดกลิ่นเต็มปอด ผมนิสยองเลยครับ


"ไอ้โรคจิต!!!!!!!!!!!!"


......โปรดติดตามต่อตอนไป...

แอบมาอัพเรียกน้ำย่อยนิดนึง เดี๋ยวมาแต่งฟ้าเกมส์ให้นะคะถ้าว่างๆ

1 เม้น = 1 กำลังใจให้ไรด์

ความคิดเห็น