IT'S .

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4 - ชดใช้หนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2561 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 - ชดใช้หนี้
แบบอักษร

4

ชดใช้หนี้


“คุณพ่อผมอยากให้ผมมีทายาท แล้วผมก็เลือกคุณให้คลอดทายาทของผม”

“...บ้าไปแล้วเหรอ!!!” ผมตะคอกออกมาอย่างเหลืออด “ผมเป็นผู้ชายนะ!!”

หลังจากพูดจบผมก็สะอึกและชะงักไปเมื่อมีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว ผมนึกไปถึงตอนที่เขาพาผมไปโรงพยาบาล นี่คือเหตุผลที่เขาพาผมไปตรวจ...เพื่ออยากจะแน่ใจว่าผมสามารถตั้งครรภ์ลูกให้เขาได้...อย่างนั้นเหรอ!

“เข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าผมพาคุณไปโรงพยาบาลทำไม” เขาว่าเสียงเรียบ เอนกายพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยล้า ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นพาดจนเหมือนจะโอบผมที่นั่งใกล้ๆ อยู่รอมร่อ “ต้องให้อธิบายต่อไหมว่าผมจ่ายหนี้ให้คุณทำไม”

“...”

ผมได้แต่กลืนน้ำลายและมองหน้าเขา เงินเกือบสี่สิบล้าน...แลกกับการที่ผมต้องมีลูกให้เขาอย่างนั้นสินะ เขามีอะไรกับผมเมื่อคืนและหลับไป แต่ก็ไม่ยอมปล่อยตัวผมไปไหน เขาลุกขึ้นมาสร้างบทรักบนเตียงอีกครั้ง...เพื่อจะถ่ายคลิปข่มขู่ผมให้ยอมฟังข้อเสนอของเขาก่อน…? หมายความว่าตอนนั้นเขาจะต้องรู้แล้วว่าผมเป็น Intersex เขาถึงได้ถ่ายคลิปผมไว้แบล็กเมล์…

เขา...ตั้งใจจะให้ผมเป็นคนท้องลูกเขาตั้งแต่ตอนนั้น เลยสืบเรื่องของผมแล้วหาช่องโหว่มาบังคับ...เขามันปีศาจชัดๆ คิดเรื่องชั่วแบบนี้ในเวลาที่เมาเนี่ยนะ!!!

“คุณเป็นคนเก่ง น่าจะเข้าใจแล้วว่าผมทำแบบนี้ทำไม โชคดีที่เมื่อคืนผมเจอคุณ อะไรๆ เลยง่ายขึ้นหน่อย…”

“ทำไมต้องเป็นผม!”

ผมถามในสิ่งที่ยังคาใจเพียงเรื่องเดียว เพราะคนหน้าตาดีแบบเขาขอแค่กระดิกนิ้วเรียกก็ย่อมต้องมีสาวๆ มาพลีกายยอมตั้งท้องลูกให้เขาอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเป็นผมด้วยซ้ำ

“เหตุผลข้อแรก เพราะคุณหน้าตาดี ตรงตามสเปกที่ผมต้องการ ข้อสอง คุณทำงานเก่ง ผลการเรียนสมัยที่คุณยังเรียนอยู่ก็ออกมาดีในระดับที่น่าพอใจมาก แปลว่าคุณคงหัวดีพอสมควร ลูกที่คลอดจะต้องได้ข้อดีนี้ไปบ้าง สุดท้ายข้อสาม ผมไม่อยากแต่งงานกับใครแล้วก็ไม่อยากวุ่นวายหาผู้หญิงที่หน้าตาแบบคุณมาเป็นแม่พันธุ์ให้ลูกผมอีก เสียเวลา ในเมื่อคุณท้องลูกของผมได้เหมือนกันผมก็เลือกคุณ”

“นี่คุณ…”

“ผมชอบหน้าตาคุณ รูปร่างคุณ แค่นั้นจบ ลูกผมต้องมีส่วนผสมของคุณกับผมตามที่ผมต้องการ”

“มันไม่เพี้ยนเกินไปหน่อยเหรอ! จู่ๆ คุณจะให้ผมมีลูกให้คุณเนี่ยนะ ไม่สิ! คุณไม่ควรเอาเงินฟาดหัวใครเพื่อให้เขามีลูกให้คุณตามใจชอบแบบนี้!”

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่อยากแต่งงาน” เขาเริ่มขมวดคิ้วมองผมด้วยท่าทีหงุดหงิด “คุณพ่อจะจับผมแต่งงานเพื่อให้มีทายาทก่อนผมอายุครบสามสิบ แต่ผมไม่อยากแต่ง แล้วความต้องการหลักของเขาคือการมีทายาท เพราะงั้นผมเลยต้องมีทายาทให้เขา ด้วยการซื้อคุณ”

“แต่…!”

“ไม่ต้องห่วง แค่คุณคลอดเด็กคนนั้นแล้วยกเขาให้ผม คุณก็หมดหน้าที่ ไม่ต้องชดใช้เงินสี่สิบล้านนั้นให้ผมอีกเลย”

“...”

“แต่ถ้าคุณไม่ตกลง คุณต้องหาเงินมาคืนผมภายในเจ็ดวันนี้ ถ้าทำไม่ได้ผมก็จะเป็นคนยึดบ้านกับทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณมีเอง”

“อะไรนะ!!” ผมถลึงตามองเขาด้วยความโกรธ ควบคุมอารมณ์โทสะไม่ได้จนกระชากคอเสื้อเขาอย่างแรง “คุณมันโคตรบ้าอำนาจ!!! โตมาแบบไหนถึงได้ใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง บีบบังคับให้คนไม่มีทางสู้ต้องทำแบบนี้น่ะฮะ!!!”

“...”

คุณกันต์ไม่ตอบ แต่ค่อยๆ แกะมือผมออกจากคอเสื้อเขา สายตาคู่นั้นยังมองผมอย่างเบื่อหน่าย ยิ่งสร้างแรงโทสะให้ผมมากขึ้นกว่าเดิม

“เอากลับไปคิดดู ผมมีเวลาให้คุณคิดตั้งเจ็ดวัน ถ้าตกลงก็ไปหาผมที่ห้องรองประธาน หรือมาหาผมที่นี่”


เฮ้อ…

ผมได้แต่ถอนหายใจทิ้งมาหลายวันแล้ว นี่ก็เข้าวันที่หกที่ผมยังเงียบและไม่ได้ติดต่อรองประธานไป ทางนั้นเองก็ไม่มาตอแยผมอย่างที่คิดเอาไว้ เหมือนว่าเขาจะใช้เอกสารการชำระหนี้แทนผมนั่นกดดันให้ผมเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเขาเอง ผมคิดไม่ตก...เจ้าหนี้ของผมเปลี่ยนไปแล้ว และเจ้าหนี้คนนี้ก็เขี้ยวซะจนผมเครียดและปวดหัวทุกวัน ผมไม่มีทางหาเงินสี่สิบล้านไปคืนเข้าได้ทันภายในเวลาที่เหลือวันเดียวนี้หรอก นอกจากผมจะซื้อหวยแล้วถูกรางวัลที่หนึ่งวันนี้!

หรือยอมตั้งท้องลูกของเขาให้...เพราะต่อให้ผมหาเงินมาคืนเขาได้ยังไงก็ยังมีความลับของผมที่เขากุมเอาไว้อีกด้วย

“น้ำอัดลมหน่อยนะ จะได้สดชื่น”

กระป๋องโคล่าเย็นๆ ถูกทาบลงที่แก้มจนผมสะดุ้ง ผมเงยหน้ามองพี่ภีมที่กำลังยิ้มให้ผมอยู่ ผมเลยผงกหัวและยิ้มขอบคุณเขา พี่ภีมแสนดีกับผมเสมอ...ผมพยายามไม่แสดงสีหน้าแล้วนะ แต่ผู้ชายโต๊ะข้างๆ คงสังเกตได้ง่ายกว่าใคร

“เครียดอะไรอยู่แนน ช่วงนี้งานแผนกเราก็ไม่ค่อยหนักเท่าไหร่นะ” เขาว่าด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยและทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะของเขา ตอนนี้ทุกคนในแผนกกระจัดกระจายกันออกไปทำงาน เหลือก็แต่ผมกับพี่ภีมที่ต้องนั่งเฝ้าแผนกกันอยู่สองคน

“ผม...มีปัญหานิดหน่อยครับ”

“ปัญหาอะไร ปรึกษาพี่ได้นะ” เขายิ้มบอก รอยยิ้มของพี่ภีมทำให้หัวใจผมพองโตดีจริงๆ…

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ ผมคงหาทางจัดการได้”

“แต่พี่เห็นแนนเครียดมาหลายวันแล้วนะ ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็มาบอกล่ะ พี่พร้อมช่วยเต็มที่เลย”

“...”

ฝ่ามืออุ่นทาบลงบนกลุ่มผมของผมแล้วยีเบาๆ ผมก้มหน้าลงและยิ้มรับไออุ่นนั้น เขาคงไม่รู้ว่าผมรู้สึกกับเขายังไง แต่ผมน่ะ...รู้สึกดีมากเลยล่ะเวลาที่เขาสัมผัส เขาเหมือนเป็นกำลังใจเล็กๆ ที่ทำให้ผมสู้ต่อไปได้ในแต่ละวัน พี่ภีมไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ยิ้ม...และลูบหัวปลอบ ผมก็มีกำลังพร้อมสู้กับปัญหาแล้ว

พลันความคิดหนึ่งก็ฉุดผมออกมาจากความอบอุ่นนั้น ถ้าหากผม...ต้องตั้งท้องลูกของคุณกันต์ แล้วพี่ภีมจะยังเหมือนเดิมกับผมอยู่หรือเปล่า แล้วถ้าผมท้อง...ผมจะต้องหยุดงานจากบริษัทและซ่อนตัวอย่างนั้นเหรอ หมายความว่า...ผมจะไม่ได้เจอพี่ภีมไปอีกนาน...แล้วยัง...กลับมาหาเขาพร้อมกับประวัติที่มีลูกแล้ว พี่ภีมจะยังมองผมเหมือนเดิมหรือเปล่า…

“แนน เป็นอะไร…” พี่ภีมถามเสียงอ่อน เขาขยับเข้ามาใกล้และเปลี่ยนมาโอบไหล่ผมไว้ ฝ่ามือนั้นลูบที่ไหล่ปลอบประโลมผมเบาๆ ผมได้แต่นิ่งและกลืนน้ำลายลงคอ

ทุกวันของผมจะไม่มีพี่ภีมอยู่ข้างๆ แบบนี้อีกแล้ว…?

“พี่ภีม…”

“หืม? ว่าไง”

“...”

ผมได้แต่มองเขาอย่างนึกลังเล เม้มปากไม่กล้าพูดออกไป ผมมีความสับสนหลายอย่างที่อยากจะถามเขา ทั้งความรู้สึกที่เขามีต่อผม ทั้งความรู้สึกของเขาตอนที่รู้ว่าผมคิดยังไงกับเขา แต่ผมก็ยังไม่กล้าทำลายความสัมพันธ์ของพี่น้องตอนนี้

ถ้าผมถามออกไปแล้วผมจะเสียเขาไปหรือเปล่า…

“ไม่มีอะไรครับ…”

สุดท้ายผมก็ได้แต่เก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ผมเอง...ก็พอจะรู้สึกได้ว่าเขาเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้ผม แต่เพราะยังไม่แน่ใจเลยเกิดความกังวลขึ้นมา ถ้าเขารู้สึกดีกับผมจริงแล้วเราสารภาพความรู้สึกต่อกันและกัน...เขาจะรับได้น่ะเหรอที่ผมจะไปตั้งท้องให้คนอื่น ในทางกลับกันถ้าเขารู้ว่าผมชอบเขาแต่เขาไม่ได้ชอบผมล่ะ ผมจะต้องเสียเขาไปทั้งในฐานะคนรักและพี่น้องหรือเปล่า

ยากจริงๆ…

เรื่องพี่ภีมผมคงต้องเก็บไว้ส่วนลึกของหัวใจ แต่เรื่องหนี้สินกับคุณกันต์นี่สิ...ผมคงไม่แคล้วที่จะต้องยอมทำตามคำสั่งที่เขาบอกเอาไว้ เขาเอาเงินสี่สิบล้านและความลับของผมเป็นตัวประกันไว้แล้ว ผมไม่มีอะไรไปสู้เขาจริงๆ…

“ทำหน้าเครียดอีกแล้วแนน พี่ให้คำปรึกษาได้นะ อยากระบายก็ระบายได้พี่พร้อมฟัง”

พี่ภีมกระชับกอดผมอีกครั้ง ผมได้แต่เม้มปาก รู้สึกดีกับสัมผัสของเขาแต่ก็หนักใจพอกันที่รู้ว่าอนาคตหลังจากนี้ผมคงไม่ได้เจอเขาประจำและสานความสัมพันธ์ระหว่างเราต่อ

“ขอบคุณครับพี่ ผมคง...เลือกทางแก้ปัญหาได้แล้ว…”


เย็นวันนั้นก่อนเวลาเลิกงานผมรีบเคลียร์งานของตัวเองให้เสร็จก่อนจะขอตัวออกมาก่อน ผมไม่ได้ลงชั้นล่างจะกลับบ้านแต่ขึ้นลิฟต์มาที่ห้องของรองประธานแทน ผมไม่รู้ว่าเขากลับบ้านไปหรือยังแต่ก็ลองเสี่ยงดวงมาดู

“คุณสาลี่สวัสดีครับ” ผมทักทายเลขาหน้าห้องของรองประธาน สาวสวยหน้าดุเงยหน้าขึ้นมองและผงกหัวทักทายผมกลับ “รองประธานยังไม่กลับใช่ไหมครับ”

“ยังอยู่ค่ะ เชิญด้านในเลยค่ะ” เธอว่าก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ ผมเลิกคิ้วมองเธออย่างแปลกใจ

“ไม่ขออนุญาตเขาก่อนเหรอครับ”

“ท่านรองสั่งไว้ว่าเวลาไหนที่ไม่ได้รับแขกแล้วคุณมาหา ท่านอนุญาตให้คุณเข้าไปหาได้ตลอดเวลาค่ะ”

“...”

ผมเม้มปากนิ่งมองตรงไปยังในห้องผ่านประตูที่แง้มเปิดเล็กน้อย ผมกล่าวขอบคุณคุณสาลี่ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน คุณสาลี่ตามเข้ามาด้วยและกล่าวเพียงแค่ว่าผมมาหาก่อนเธอจะกลับออกไปข้างนอกตามเดิม คุณกันต์สวมชุดทำงานที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่นัก เขากำลังนั่งเท้าคางอ่านเอกสารกองเท่าภูเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ ส่วนมืออีกข้างก็ควงปากกาเล่นไปมา

“รองประธาน…” ผมเรียกเขาเสียงเบา เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาแต่ผายมือให้ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า

“ตัดสินใจยอมทำตามข้อเสนอของผมใช่ไหม” เขาถามโดยที่สายตายังอ่านเอกสารอยู่ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก มองคนที่ไม่แม้แต่จะใส่ใจกันก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“ผมยอมทำตามข้อเสนอของคุณ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}