Peach Bomb

ขอขอบคุณที่สนับสนุนนิยายนะคะ

เพื่อนคนนี้ของผม : ตอนที่ 5

ชื่อตอน : เพื่อนคนนี้ของผม : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2561 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนคนนี้ของผม : ตอนที่ 5
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันเสาร์ไม่มีเรียน  แต่ว่าฉันตื่นแต่เช้า เพราะวันนี้ดีดีและจินชวนฉันออกไปช๊อปปิ้ง ฉันเลยต้องรีบตื่นมาจัดการงานบ้านที่ซีไม่ยอมทำเลยแม้แต่นิดเดียว  ขนาดเสื้อผ้ายังไม่ซัก ฉันต้องมาตามทำให้ตลอด

พอออกจากห้องมาก็ต้องเหวอทันที  ระเบิดลงห้องฉันตอนไหนเนี่ย​ ทำไมเสื้อผ้ากระจัดกระจายงี้อะ  เมื่อคืนซีไปผับนี่นา เมาเละจนถอดเสื้อผ้าทิ้งขว้างขนาดนี้เลยเหรอไง  

"เฮ้อออ  ไอ้บ้าซีถอดเสื้อผ้าทิ้งแบบนี้ได้ไงเนี่ย" ถึงจะหงุดหงิด แต่ฉันก็เก็บมันขึ้นมา  แต่..นี่มันชุดผู้หญิงหนิ  แล้วชุดของใคร ไม่ใช่ของฉันหนิ  ขโมยเข้าห้องเหรอออ

แอ๊ดดดดด

ยังไม่ทันที่ฉันจะมโนไปมากกว่านี้  เจ้าของชุดก็เดินออกมาจากห้องของซี  ผู้หญิงหุ่นสะบึมอกโตเดินออกมาจากห้องมัน ด้วยเสื้อยืดของมันที่ฉันจำได้ดี  พอผู้หญิงเห็นฉัน  ยัยนั่นก็ชะงักทันที

"อุ้ยย ขอโทษนะคะ หนูไม่ตั้งใจ  พี่เค้าบอกหนูว่ายังไม่มีแฟน ขอโทษจริงๆค่ะ"  ยัยนั่นรีบมาเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนหายกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ตกลงไอ้ซีพาผู้หญิงมานอนบ้านสินะ  หิ้วผู้หญิงมาจากผับ ไม่กลัวโรคเลยหรือไงนะ  ไอ้บ้าเอ้ย!  

แล้วทำไมฉันต้องหงุดหงิดด้วยเนี่ย  หรือเมนส์จะมานะ  ต้องใช่แน่ๆ เราจะไปหงุดหงิดกับมันทำไม  บ้าไปแล้ว

ปึง  

เสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง  พร้อมผู้หญิงคนนั้นสาวเท้าออกมาจากห้องไอ้ซีด้วยความเร็วสูง

"ขอโทษจริงๆนะคะ ไม่รู้ว่าพี่เค้ามีแฟนจริงๆค่ะ"  ยังไม่ทันที่ฉันจะบอกความจริง  ยัยนั่นก็โกยแน่บออกไปแล้ว

"ไอ้ซีนะไอ้ซี ไอ้สำส่อน พาผู้หญิงมาจ้ำจี้ที่นี่ได้ไง ที่นี่มีฉันอยู่ด้วยนะโว้ยยย  โอ้ยย หงุดหงิด"



อารมณ์ฉันไม่ดีเลยตั้งแต่เช้า  มาช๊อปก็ไม่มีอารมณ์ดูของ หงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้ ฉันบอกไม่ถูกเลย  ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

"เป็นไรอะ หน้าบูดตั้งแต่มาเลย" จินถามฉันตอนเราเลือกเสื้อผ้าด้วยกัน

"ก็ไอ้ซีด มันพาหิ้วผู้หญิงมานอนที่คอนโดอะ  เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด  ไอ้คนสำส่อน"

"แล้วไง พาผู้หญิงมานอนก็เป็นสิทธิ์ของซีหนิ   แกเป็นแค่เพื่อน จะไปยุ่งเรื่องของเค้าทำไม" ดีดีบอกฉัน พร้อมทำหน้าสงสัยใส่

"ก็..ฉันอยู่ด้วยนี่นา  เอาผู้หญิงมาแบบนี้ไม่ถูกดิ" ฉันหาทางออกให้ตัวเอง เพราะก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหงุดหงิดทำไม

"แล้วซีเอาผู้หญิงมาจ้ำจี้บนเตียงของแกหรือไง แกถึงได้เดือดร้อนเนี่ย"

"นั่นดิ" จินก็เห็นดีเห็นงามไปด้วยอีกคน

"ก็ไม่ได้เอามาจำจี้บนเตียงของฉัน แต่ฉันเห็นแล้วมันหงุดหงิดอะ"ฉันบอกก่อนเดินหนี  แต่ยัยสองคนยังตามมาไม่ลดละ

"ที่แกหงุดหงิดนี่เป็นเพราะว่าแกหึงซีหรือป่าว" ดีดียื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ พร้อมจับผิดฉันเต็มที่

"ไม่ได้หึง  จะหึงทำไม เป็นแค่เพื่อนกัน"

"นั่นดิ เป็นแค่เพื่อนกัน แล้วแกจะหงุดหงิดทำไม" ดีดีมองฉันแล้วยิ้มมุมปากใส่

แต่ว่า....นั่นดิ ไม่หึงแล้วทำไมฉันถึงหงุดหงิดล่ะ  ต้องเป็นเพราะว่ามันถอดเสื้อผ้าทิ้งไม่เป็นที่เป็นทางแน่ๆเลย ฉันเลยหงุดหงิดเพราะต้องเก็บ

ดีดีกับจินเข้าไปลองเสื้อในห้องลองชุดแล้ว  แต่ฉันยังยืนคิดเรื่องเมื่อเช้าไม่หยุด  ว่าสาเหตุที่ฉันหงุดหงิดเป็นเพราะอะไรกันแน่ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก หรือเราจะบ้าแล้วนะ


"นี่เลม่อน" ดีดีเข้ามาสกิดไหล่ของฉันจากทางด้านหลัง

"หืม ว่าไง"

"แกเคยเปลี่ยนลุคมั่งมะ ดูเฉิ่มเชยจนฉันแทบทนไม่ไหวแหนะ" ถ้าฉันเฉิ่มเชยแล้วแก อะไรไม่ทราบ

"ทำไมอะ แบบนี้ก็ดีแล้วนี่"

"ดีแล้ว ถามจริง ส่องกระจกแล้วไม่แปลกใจมั่งเหรอที่ตัวเองใส่ชุดคุณป้าแบบนี้"ดีดีชี้มาที่ชุดของฉัน

"ชุดคุณป้า?"ฉันก้มมองชุดตัวเอง ก็ปกตินี่นา

"โอ้ย จะบ้า  ตอนแกใส่ชุดนักศึกษาก็ไม่เป็นไรหรอก แต่พอใส่ชุดปกติมาแล้วฉันอยากจะเอาหัวหม่งพื้นตาย  ตอนแรกว่าจะไม่ทัก แต่ทนไม่ไหวจริงๆ"

"ทำไมอะ ชุดมันดีแล้วหนิ สวยแล้ว"

"ใครสอนแฟชั่นให้แกไม่ทราบ  เอางี้ดีกว่า ใครที่บอกว่ามันสวย"เหมือนดีดีจะเริ่มหงุดหงิดนิดๆแล้ว

"ซีไง  พาซีไปช่วยเลือกตลอดเลย"

"งั้นแกก็โดนซีล้างสมองแล้วล่ะ  แต่งแบบนี้มาตั้งแต่กี่ขวบไม่ทราบ"

"ตั้งแต่...จำไม่ได้อะ"

"อย่าบอกนะ ว่าแต่งแบบนี้มาโดยตลอด ฉันอยากฆ่าซีขึ้นมานิดๆละ  แกไม่แปลกใจเหรอว่าทำไมแกไม่มีผู้ชายมาชอบ"

"เพราะอยู่กับซีมากไป คนเลยคิดว่ามีแฟนแล้ว"

"โนวๆ  เพราะแกแต่งตัวประหลาดต่างหากเล่า!" 

"มีอะไรกัน เสียงดังเข้าไปข้างในแหนะ" จินเพิ่งออกมาจากห้องลองเสื้อ เดินมาเห็นยัยดีดีกำลังเหวี่ยงใส่ฉันพอดี

"ก็เลม่อนอะดิ โดนไอ้ซีล้างสมองมาแน่ๆ บอกว่าชุดแบบนี้สวย"ดีดีหันไปฟ้องจินทันที

"จริงดิ  ตอนแรกนึกว่าเลม่อนมันชอบแต่งตัวประหลาดซะอีก  ไม่นึกว่าโดนล้างสมองมา"จินทำตาโตมองฉัน  ตกลงฉันผิดปกติจริงๆเหรอ

"ตกลงแบบนี้ไม่สวยเหรอ" ฉันก้มมองชุดตัวเอง  เวลาใส่ซีก็บอกว่าน่ารักตลอดนี่นา

"ไม่สวย!" ยัยดีดีและจิน ประสานเสียงพร้อมกันจนฉันสะดุ้ง

"ฉันเคยอ่านเจอมานะ เค้าบอกว่าถ้าคนๆนึงโดนพูดกรอกหูเรื่องเดิมอยู่ทุกวัน  พอนานเข้าก็จะเชื่อว่าสิ่งนั้นคือเรื่องจริง  ฉันว่าเป็นแบบนี้ชัวร์" ดีดีฉลาดขึ้นมาทันที

"แล้วซีจะมาหลอกฉันทำไมเล่า"

"แกอยากรู้ว่าทำไมมั้ยล่ะ" จินถามฉันก่อนเดินเข้ามาจับไหล่  ฉันพยักหน้ารับเบาๆ

"งั้นแกก็ต้องเปลี่ยนการแต่งตัว  ถ้าเปลี่ยนแล้วคนอื่นว่าสวย แต่มันบอกไม่สวย ถ้ามันไม่แกล้งแก  สมองมันเองก็มีปัญหา จะลองมั้ยละ"

ฉันพยักหน้าตอบรับจินเหมือนต้องมนต์  ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน  ว่าฉันโดนล้างสมองจริงมั้ย


จินและดีดีพาฉันเข้าออกร้านนั้นร้านนี้ไม่หยุด แถมยังพาฉันไปทำผมกับทำเล็บอีกด้วย แถมคอยย้ำกับฉัน ว่าแบบนี้คือสวย ใส่แบบนี้ถึงจะสวย  ตอนแรกฉันคิดว่าจินและดีดีโกหก  ยัยดีดีเลยบอกให้ฉันไปถามคนที่อยู่แถวๆนั้นดู  ฉันเลยเข้าไปถามตามที่ดีดีแนะนำ  

ผลปรากฏว่าคนพวกนั้นพูดเหมือนกับจินและดีดี  ตกลงไอ้บ้าซีมันแกล้งฉันมาตลอดเลยเหรอเนี่ย  ไอ้เพื่อนเลว  กลับไปถึงคอนโดเมื่อไหร่ฉันจะถลกหนังหัวแกออกมาดูเล่นเลยคอยดู

ดีดีบอกว่าทีหลังถ้าจะออกจากบ้านแล้วไม่มั่นใจว่าสวยจริงมั้ย ให้ถ่ายรูปแล้วส่งมาในไลน์กลุ่ม แล้วสองคนนี้จะช่วยบอก  ฉันว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน  ดีกว่าไปถามซี แล้วมันโกหกฉันอีก

รอก่อนเถอะไอ้คนเลว ฉันจะรีบกลับไปคิดบัญชีกับแก












แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น