ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 10 ภาพวาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ภาพวาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2561 00:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ภาพวาด
แบบอักษร

“ไปอยู่ที่นั้น เจ้าจงเป็นภรรยาที่ดี มีอะไรที่ยอมได้จงยอม อย่าทำให้พ่อแม่เจ้าต้องเป็นห่วง เจ้าไปอยู่ทางนู้นจงเป็นสุข” ซุนเกาหวางจับมือซุนหลี

“เพคะ เสด็จพ่อ” ซุนหลี่ย่อตัว

“ซุนหลี” หวังหวงโฮ่วดึงลูกสาวที่นางรักดั่งแกวตาดวงใจ

“เจ้าไปแม่คงคิดถึงเจ้ามากแน่ เจ้าอยู่ทางเมืองลู่ชิง ที่นั้นหนาวนักเจ้าไม่เหมือนบ้านเราดูแลตัวเองด้วย เมื่อเจ้าไม่มีแม่” หวังหวงโฮ่วจับมือลูกสาว

“เสด็จแม่ อย่าทรงกันแสงเพคะ หม่อมฉันจะดูแลตัวเองให้ดี” หญิงสาวย่อตัวทำความเคารพแก่นาง แล้วเดินไปหารัชทายาทที่อยู่ด้านข้าง

“จงเป็นสุขเถิด วันนี้พี่พึ่งเห็นเจ้าโตเป็นสาวงดงามยิ่งนัก งามกว่านางใดทั้งใต้หล้า แม้นเจ้าจะอำพรางตนภายใต้หน้ากากทมิฬก็ตามที”

“หม่อมฉันขอให้พี่ชายมีความสุขตลอดไปเพคะ”

“ได้เวลาแล้วหลี่เอ่อร์ เดี๋ยวเสียฤกษ์ยาม” ซุนเกาหวางบอกแก่ลูกสาว

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ” ซุนหลี่นั่งคุกเข่าต่อหน้าซุนเกาหวางและหวังหวงโฮ่ว ทำความเคารพสามครั้งเป็นการเคารพต่อบุพการีสูงสุด สาวนางกำนัลสองคนคอยประคองซุนหลี่ เพราะนางได้ใส่ชุดยาวเกลือบหนึ่งวาเดินลงจากบันได นางเดินไปจรดบันไดห้าสิบสองขั้น เดินไปถึงรถม้า เหลียวหลังมองบ้านที่เคยอยู่อาศัยที่นางอุ่นใจที่สุดแต่ต้องหักห้ามใจหน้าที่ใหม่กำลังมาทั้งที่ไม่เต็มใจที่จะทำมันก็ตามที

“อรุณสวัสดิ์องค์หญิงซุนหลี่” หลงหลานมู่ผายมือให้นางจับประคองเดินขึ้นบนรถม้า ขันทีให้นางเหยียบหลังขึ้นรถม้า มือของนางจับเก๋งไม่ยอมจับมือเขา เขาจึงลดมือลงแล้วยิ้มแล้วเดินไปยังม้าทรงนามว่าผิงอัน แม่ทัพมู่ใส่ชุดเต็มยศแม่ทัพจับสายจูงไว้อยู่ เขาจึงขึ้นม้าไป


“องค์หญิงทรงเสวยน้ำหน่อยนะเพคะ” หนิงเหม่ยเอากระติบน้ำให้ซุนหลี่

“ข้ามิหิว เจ้าดื่มเถิด”

“องค์หญิงไม่เสวยอะไรมาสามวัน ถึงเสวยก็เพียงนิดหน่อยเองเพคะ หม่อมฉันกลัวว่าองค์หญิงจะประชวนเอาได้เพคะ”

“ไม่ ข้ายังมิหิว”

“หยุด...” เสียงคนรองให้ม้าหยุด หนิงเหม่ยจึงเปิดม่านขึ้น

“องค์หญิงพะยะค่ะ ถึงเมืองกวางหลิน ชายแดนแคว้นเว่ย์กับแคว้นมู่แล้ว องค์ชายหลงหลานมู่มีบัญชาให้ค้างพักแรมที่จวนของผู้ว่าการหลิวตง” แม่ทัพมู่ขี่ม้ามาบอก

“เจ้าค่ะ” หนิงเหม่ยบอกเขา

“องค์หญิง เชิญเสด็จเพคะ” หนิงเหม่ยบอกแก่ซุนหลี่ โดยหนิงเหม่ยลงก่อน เพื่อประคองนางลงมาเซตัวเล็กน้อยหลงหลานมู่ที่เดินมาด้านหลังเข้าประคองนาง

“ระวังหน่อย”

ซุนหลี่เดินออกห่างเขาทันที


“ถวายบังคมพะยะค่ะ กระหม่อมหลิวตง ผู้ว่าการเมือง กวางหลิน ถวายบังคมองค์ชายหลงหลานมู่และองค์หญิงซุนหลี่” ผู้ว่าการบังคมเขาทั้งสอง มองหลงหลานมู่ด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เพราะสายตาของเขามองมาที่ตนยิ่งดูน่าเกรงขาม

“ตามสบายผู้ว่าการหลิวตง” หลงหลานมู่บอกเขาและคนรับใช้ของเขา

“เข้าจวนกี่คนพะยะค่ะ”

“ตามที่เจ้าเห็น” หลงหลานมู่พูดด้วยน้ำเสียงแสนธรรมดา แต่เปรี่ยมไปด้วยอำนาจ

“หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า...หก...ไม่มีแล้วใช่ไหม” คนรับใช้ของจวนนับ

“ใช่” แม่ทัพมู่บอกเอง

“คนที่นับเมื่อกี้นอนด้านในจวน ส่วนผู้อื่นนอนด้านนอก” คนรับใช้พูด

“เชิญเสด็จพะยะค่ะ”

“ถึงที่พักแรมสักที องค์หญิงไม่ได้สรงน้ำมาสามวันแล้ว จะได้สรงน้ำชำระพระองค์ หม่อมฉันได้เตรียมไว้แล้ว” หนิงเหม่ยจัดชุดสีชมพูลายดอก

“ขอบใจหนิงเหม่ย เจ้ามานอนกับข้าซิ วันรุ่งพรุ่งนี้ เจ้าต้องเดินทางกลับแคว้นเย่ว์แล้วข้าคงเหลือตัวคนเดียว”

“เพคะหม่อมฉันจะนอนเป็นเพื่อนองค์หญิง แล้วมีอีกเรื่องหนึ่งก็คือ องค์หญิงมิใช่อยู่ลำพังแต่องค์หญิงยังมีองค์ชายแปดหลงหลานมู่ดูแลพระองค์เพคะ”

“ข้ามิหวังพึ่งเขาหรอก”

“องค์ชายหลงหลานมู่ ดูจะทรงเอาใจใส่องค์หญิงมากนะเพคะ ยอมให้องค์หญิงได้แวะระหว่างทางเพื่อพักผ่อนหลายแห่งกว่าจะถึงเมืองนี้ หม่อมฉันเป็นประกายความรักส่งผ่านถึงองค์หญิงด้วยเพคะ”

“ช่างเถอะ ข้าจะอาบน้ำแล้ว”

“เพคะ”


“เคารพบิดามารดา เคารพฟ้าดิน เคารพแผ่นดินถิ่นเกิด ข้าองค์หญิงซุนหลี่แห่งแคว้นเย่ว์ขออำลาไปยังแคว้นมู่ ไปยังบ้านของสวามีนับแต่วันนี้เป็นต้นไป” ซุนหลี่คุกเข่าก้มลงบังคมลงบนดิน น้ำตาของหญิงสาวนองหน้า นางเองผ้าเช็ดหน้าในสาบเสื้อออกมาแล้วเอาดินใส่แล้วถือไว้ มีสาวให้สองคนพยุงลุกขึ้นยืน

“องค์หญิง” หนิงเหม่ยจับมือนายของตนจูบ

“ขอบคุณที่เคยดูแลข้ามาตั่งแต่ข้าอายุสิบปี เป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งพี่ของข้า แต่นี้ไปเบื้องหน้าข้าต้องเดินไปเพียงลำพัง ขอให้เจ้าดูแลตนเองด้วย” ซุนหลี่ยิ้มให้นาง

“เพคะ หม่อมฉันส่งเสด็จเพคะ” หนิงเหม่ยน้ำตานองหน้าด้วยความอาลัยรักผู้เป็นนาย

“ข้าพร้อมแล้วแม่ทัพมู่” ซุนหลี่ลุกขึ้นยืนโดยมีนางกำนัลคอยประคอง เดินไปยังรถม้าคันใหม่ของแคว้นมู่


“องค์ชายแปด หลงหลานมู่ขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ” ทหารองครักษ์หน้าตำหนักเทียนถางเป็นทั้งตำหนักและท้องพระโรงของใต้อ๋องแคว้นมู่ หลงหลานมู่ในชุดนักรบเต็มยศด้านหลังของเขาคือซุนหลี่และแม่ทัพมู่ ในท้องพระโรงจับจ่องไปที่ซุนหลี่คนเดียว

“เจ้ากลับมาพร้อมองค์หญิงซุนหลี่หรือ” หลงอวี้เฉินถามขึ้น เขารู้ว่าหลงหลานมู่ได้ให้ม้าเร็วส่งสาส์นมาว่า


จะนำองค์หญิงแคว้นเย่ว์มาเป็นฮูหยิน

ตอนแรกตนก็ตกใจ แต่ไหนแต่ไรมาหยางหวงโฮ่ว ต้องการให้หลงหลานหลินได้อภิเษกมีคู่ครองแต่เขากลับปฎิเสธทุกครั้ง พอกดดันมากๆ ก็จะคิดแผนบุกยึดเมืองที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมู่ ก็นำมาเป็นเมืองขึ้นโดยไม่ปรึกษาตนแม้นแต่น้อย

“พะยะค่ะ นางคือซุนหลี่ เป็นว่าที่ฮูหยินของกระหม่อม”

“เจ้าไม่เผยใบหน้าให้ข้าได้ดูหรือ”

“นางคงมีความจำเป็นพะยะค่ะ อย่าใส่ใจเลย” หลงหลานมู่พูดแทนซุนหลี่

“เจ้าไปพักผ่อนเถิด แล้วเจ้าไปหาแม่ของเจ้าด้วยนางคงคิดถึงเจ้าน่าดู”

“กระหม่อมทูลลา” หลงหลานมู่บังคมพระบิดา


“องค์ชาย” พ่อบ้านหลี่ ก็คือหลี่กงกงมารอต้อนรับถึงหน้าบ้านพร้อมกับขันทีและนางกำนัลตำหนักหลานมู่

“นางคือ องค์หญิงซุนหลี่ แคว้นเย่ว์ นางเป็นว่าที่ฮูหยินของข้า ปฏิบัติต่อนางเหมือนปฏิบัติต่อข้า” หลงหลานมู่แนะนำซุนหลี่แนะนำให้ขันทีและสาวใช้ฟัง

“เขาคือพ่อบ้านหลี่เป็นพ่อบ้านของข้า” พ่อบ้านหลี่บังคมซุนหลี่ นางตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“นางคืิอ เยี่ยหลิน นางจะมาเป็นสาวใช้ของเจ้านางเป็นต้นไป เจ้าอยากได้อะไรก็บอกกับข้าหรือนางก็ได้”

“หม่อมฉันเยี่ยหลิน ขอรับใช้องค์หญิงจนกว่าชีวิตจะหาไม่เพคะ” เยี่ยหลินย่อตัวทำความเคารพ

“ไม่มีอะไรแล้ว เยี่ยหลินพานางไปพักผ่อน”


ซุนหลี่เดินเข้ามาในห้องตบแต่งงดงามมีภาพวาดกุ้ยฮวาลงสีส้มเต็มต้นดูแล้วสดชื่น

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันเยี่ยหลินเพคะ” เสียงของเยี่ยหลินดังมาจากด้านนอกห้องที่นางอยู่

“เข้ามาได้”

“หม่อมฉันได้เตรียมน้ำไว้ให้ทรงสรงแล้วนะเพคะ แล้วหม่อมฉันได้นำชากวางกุ้ย ทำมาจากดอกกุ้ยหวาชาชั้นดีจากเมืองลู่ถิง มาถวายเพคะ” เยี่ยหลินนำถาดที่มีหูจับปั้น (คนโท) และแก้วมาวางโต๊ะข้างเตียง

“ขอบใจนะ” มองเยี่ยหลินแล้วหันกลับไปมองรูปเหมือนเดิม

"ภาพนั้นองค์ชายเป็นคนวาดเพคะ ดูเหมือนอยู่ในสวนเลยนะเพคะ" 

"ก็สวยดี" ซุนหลี่จึงหันกลับมามองเยี่ยหลินอีกครั้ง

“หม่อมฉันเกลือบลืม องค์ชายแปดเรียกพระองค์ไปเสวยพระกายหารเพคะ”

“เจ้าออกไปก่อนแล้วจะอาบน้ำ”

“ให้หม่อมฉันช่วยไหมเพคะ”

“เจ้าช่วยข้าถอดเครื่องประดับก็พอ นอกนั้นข้าทำเอง”

“เพคะ”


นิยายฟรี ขอมากกว่า 5 เม้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ 

1 คอมเม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น