เพ้อเจ้อ13

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep11 ตัวมาร

คำค้น : Ep11 ตัวมาร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep11 ตัวมาร
แบบอักษร

19.00 น.​


ฉันตื่นขึ้นมาหลังจาดเสร็จภารกิจกับเฮียมองดูรอบๆ ตอนนี้เฮียอยู่ในน้ะ ฉันมองนาฬิกาเป็นเวลา 1 ทุ่มตรง

ฉันรู้สึกเจ็บที่ช่วงล่างนิดหน่อยคงเป็นเพราะเฮียเบามือเลยไม่เจ็บหนักเหมือนที่เคยอ่านฉันลุกขึ้นอาบน้ำเพราะจำได้ว่าตอนกลางคืนจะมีปาร์ตี้ปิ้งย่างกัน พออาบน้ำเสร็จฉันกำลังเดินออกจากห้องน้ำ เกิดลื่นสบู่ขึ้นมา "โอยยย ยัยมิกาเอ้ยยยยย" ฉันสบดออกมาคนเดียวซุ่มซ่ามจนเจ็บโอ้ยยย ลุกไม่ขึ้น เจ็บก้นหนักหน่วงมากทำไงดี เฮียอยู่ใหนเนี้ย ฉันตัดสินใจตะโกนเรียกเฮีย เจ็บจริงใรจริง ด้วยความที่ตัวเล็กเนื้อน้อยกระดูกจะแหลมเจ็บหน่อย และแน่นอนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ประจำ แต่ครั้งนี้คงเพราะไม่มีแรงเพราะพึ่งผ่านกิจมาจึงเพลียๆอยู่ ทำให้ลุกไม่ขึ้น "เฮียยยย...เฮียอยู่ข้างนอกมั้ย เฮียยยย" ฉันตะโกนไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เฮียหายไปไหน ฉันตัดสินใจใช้มือขยับเลื่อนตัวเองออกจากห้องน้ำโอ้ยเจ็บจังว้ะ พยายามพยุงตัวเองขึ้นแต่ไม่สำเร็จ ฉันหยิบโทรศัพย์ของที่พักเพราะโทรศัพย์ฉันอยู่ดซนห้องนั่งเล่นเกรงว่าจะลากสังขารไปไม่ถึง ฉันโทรบอกพนักงานหน้าเคาท์เตอร์ให้มาช่วยด่วนนนน


ณภัทร


ตอนนี้ผมอยู่ที่สถานที่ปาร์ตี้ปิ้งย่างของเราและคิดว่าพอเธอตื่นก็คงอายน้ำลงมาขณะที่ผมไอ้ภานุและน้ำฝนกำลังคุยกันรอคนตัวเล็กของผมก็มีพนักงานของโรงแรมวิ่งมาหน้าตาตื่นน

"คุณครับผู้หญิงที่อยู่บนห้องลื่นตอนนี้กำลังพาไปโรงบาลแล้วครับ" ผมตกใจกับคำพูดของพนักงาน

"โรงพยาบาลใหนไปนานรึยัง" ตอนนี้สีหน้าทุกคนดูกังวลโดยเฉพาะผม หละงจากรู้เรื่องผมให้ภานุและน้ำฝนรอที่นี่ผมเรียกคนขับรถมาให้ไปส่งที่ โรงพยาบาลทันที พอถึงโรงพยาบาลคนตัวเล็กของผมนั่งรถออกมาพอดีผมจึงรีบไปหาเธอทันทีที่เธอเห็นผมเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห

"เฮียไปไหนมาหนูตะโกนเรียกเฮียนานแล้ว" เธอถามพร้อมทำหน้าน้อยใจ

"เฮียขอโทษหนูเป็นใรมากมั้ย" ผมถามอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นใรมากค้ะเจ็บบั้นท้ายที่ลุกไม่ขึ้นเพราะไม่มีแรงจริงๆไม่ต้องมาโรงบาลก็ได้แต่เค้าลากหนูมา" เธอตอบแต่ทำให้ผมดล่งใจที่เธอไม่เป็นอะใรมากที่ไม่มีแรงก็คงเป็นเรื่องนั้นคราวหลังผมต้องไม่ให้เธอคลาดสายตาแล้ว 

"เฮียขอโทษน้ะที่ดูแลหนูไม่ดี" ผมพูดออกไปจากใจคนดีของผมคงขวัญเสียน่าดู

"เฮียกลับกันหนูอยากกินกุ้งย่างจะตายล้ะเนี้ย" เธอพูดอย่างคนโมโหหิว

"ปะครับไปๆๆ" หลังจากนั้นก็พาเธอกลับมาตอนนี้ก็ 2 ทุ่มพอดี

"เป็นห่วงแทบแย่ดีน้ะไม่เป็นใร" น้ำฝนคุยกับคนตัวเล็กของผม

"ฉันไม่เป็นใรง่ายๆหรอกน่า อยู่เถียงกับแกไปอีกนานย้ะ" เธอตอบน้ำฝนทุกคนกำลังทานอาหารปิ้งย่างและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแต่จู่ก็มีเสียงๆหนึ่งดึงความสนใจของพวกเรา

"อ้าวภัทรค้ะบังเอิญจังเลยทำใรกันอยู่หรอค้ะ" จีน่าเธอมาได้ยังไง

"ไม่ใช่เรื่องของคุณน้ะค้ะไม่ทรายว่ามาทำใม" มิกาตอบกลับผมรู้เธอกำลังหัวเสีย

"นั่นสิ" ผมเสริมมิกา

"อ้ะอ้าว ไม่เจอแปปเดียวเดี้ยงเลยหรอค้ะคุณมิกา" จีน่ายังคงกวนประสาทเธอต่อ

"หยุดพูดแบบนี้น้ะจีน่า" ผมตอบอย่างโมโหจีน่าสลดลงเพราะเธอรู้เวลาผมโมโหเป็นยังไง

"เพื่อนฉันจะเป็นอะใรก็ไม่ใช่เรื่องของป้าน้ะอุ้ยยย" น้ำฝนกับมิกานี่แสบพอกัน

"แหมหึหึเสียใจเธอไม่ไช่เป้าหมายฉัน โถว่ภัทรค้ะพอดีจี่ามีถ่ายแบบชุดว่ายน้ำน้ะค้ะ" เธอตอบพร้อมมาเกาะแขนผม

"ปล่อยผม" ผมบอกแต่ไม่รู้ว่าตอนใหนที่ตัวเล็กของผมให้น้ำฝนพากลับห้องไปเห้อเพราะเธอคนเดียวทั้งทำให้ผมเจ็บและยังทำให้ผมผิดใจกับมิกาอีกผมสบัดเธอล้ะเดินหนีเธอทันทีเพราะเพื่อนภานุของผมเอาแต่ไม่รู้ไม่ชี้ไม่ช่วยใรกุเลยยยยย




มิกา


ฉันให้น้ำฝนมาส่งที่ห้องเพราะไม่อยากทนดูภาพบาดตาเธอมันตัวมารของความสุขฉันจริงๆ ฉันล้มตัวลงนอนอย่างหงุดหงิด จนเผลอหลับไปไม่รู้นานเท่าใหร่ แต่ต้องตื่นมาเพราะรู้สึกว่ามีคนกำลังกอดจากด้านหลัง

"เฮียทำให้หนูตื่นหรอ" เฮียพูด

"ป่าวค้ะ" ฉันตอบฉันไม่โกรธเฮียหรอกฉันเองที่มาทีหลัง

"เฮียรู้ว่าหนูไม่พอใจแต่เฮียอยากให้หนูรู้ทั้งใจตอนนี้เฮียมีแค่หนูคนเดียวก็เกินพอแล้วอย่าคิดมากน้ะครับ" เฮียพูดเฮียบอกมีฉันทั้งใจเฮียรักฉันหรอห้ะ ฉันฝันไปรึป่าว 

"เฮียคือเอ่อออ.." พูดไม่ออกอ้ะ

"เฮียรักหนูน้ะครับ" ฉันไม่ได้ตอบอะใรเพราะเขิลมากกก ไม่รู้ด้วยว่าเฮียหลับไปตั้งแต่เมื่อใหร่ 

"ขอบคุณค้ะเฮียหนูรักเฮียมานานแล้ว" ฉันตอบแต่เฮียหลับไปแล้ว






มาล้ะค้ะไรท์จะตายชาวงยี้ไรท์ยุ่งหนักมากรอติดตามกันน้ะค้ะผ่านช่วงนี้จะอัพแบบเดิมแล้ววเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยอยากให้นิยาจบยังไงบอกไรท์ได้เด้ออออออออออ

ความคิดเห็น