yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 21 เห่อหลาน(นี่ยังไม่คลอดเลยนะ) (แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 เห่อหลาน(นี่ยังไม่คลอดเลยนะ) (แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 เห่อหลาน(นี่ยังไม่คลอดเลยนะ) (แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 21 เห่อหลาน (นี่ยังไม่คลอดเลยนะ)  

"แม่จะตีก้นใครหรอครับ" 

"ตาภพมาตั้งแต่เมื่อไหร่"จู่ ๆ คุณภพก็มานี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนะครับอ้อผมลืมไปเขาเป็นประธานบริษัทนี่นา 

"ผมก็มาตั้งแต่แม่จะตีก้นนั่นแหละครับแล้วนี่แม่มาหาผมที่บ้านนี่มีอะไรหรือเปล่าครับ" 

"แม่มาหาลูกมันต้องมีธุระด้วยหรือไง"แม่คุณภพเอ่ยเหมือนน้อยใจเล็กน้อย 

"ผมแค่ถามเฉย ๆ เองนะครับแม่ไม่โกรธผมนะครับ" 

"เอาเถอะแม่จะกลับแล้วล่ะเดี๋ยวแม่ต้องไปงานต่ออีก" 

"แม่ไม่อยู่ทานข้าวเย็นกับผมก่อนหรอครับ"คุณภพเอ่ยชวนคุณแม่ผมก็ว่าอย่างนั้นท่านอุตส่าห์มาหาทั้งที 

"ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน" 

"ก็ได้ครับ" 

"สวัสดีครับ"ผมยกมือไหว้แม่คุณภพแล้วท่านก็กลับไป 

ผมค่อยหายใจคล่องขึ้นมาหน่อยครับดูเหมือนแม่ของคุณภพจะเริ่มเชื่อแล้วล่ะว่าผมท้องแต่เรื่องยอมรับหลานนี่ผมยังไม่แน่ใจ 

"เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้นะครับ"ผมหันไปบอกคุณภพแล้วเดินตรงไปยังห้องครัวทันทีผมกลัวเขาห้ามไม่ให้ผมทำโน่นทำนี่จริง ๆ 

"นี่น้ำครับ" 

"ขอบใจ" 

"ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วจังครับ" 

"ก็อยากกลับไง"อะไรของเขาตอบแบบนี้ก็ได้หรือผมก็ไม่ได้ถามอะไรที่กวน ๆ เลยนะ 

"ผมไม่ถามคุณแล้วก็ได้ครับ"ผมส่ายหน้าก่อนจะนั่งลงบนโซฟาเอนหลังพิงกับพนักโซฟา 

ผมรู้สึกมึนนิดหน่อยที่ต้องตื่นกะทันหันแบบนั้นเหมือนสมองผมมันยังไม่ปรับตัวมันก็จะมีการมึนหัวนิดหน่อย 

หมับ 

"คุณภพ! " 

"หื้ม"คุณภพนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ผมแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนตักของผม 

อะไรของเขานะถ้าง่วงขึ้นไปนอนบนห้องก็ได้นี่นาเตียงออกจะหลับสบายด้วยอ่ะแถมตอนนี้ยังเอาหน้ามาซุกกับท้องของผมอีกรู้สึกจั๊กจี้จังเลยครับ 

"ไง..วันนี้ดื้อหรือเปล่าครับ"ผมได้แต่นั่งเงียบปล่อยให้พ่อเขาคุยกับลูกไป 

"อยากเจอเร็วๆ จัง"อีกไม่นานหรอกครับมั้ง นะ... 

"ต้องน่ารักแน่ ๆ เลยจุ๊บ" 

"อ๊ะ"ผมสะดุ้งทันทีไม่คิดว่าเขาจะดึงเสื้อผมขึ้นแล้วจุ๊บที่ท้องของผมแถมยัยหนูยังดิ้นตอบรับอีก... 

ไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้เป็นเหมือนกันผมนั่งฝังคุณภพคุยกับยัยหนูไปสักพักสุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวเผลอหลับไปจนได้ 

. 

หลายวันต่อมา 

"นี่นม" 

"ขอบคุณครับ"คุณภพยื่นแก้วนมอุ่น ๆ มาให้ผมหลังจากที่ตื่นเช้ามาผมต้องดื่มทุกวันเลยครับ 

วันนี้เป็นวันหยุดครับคุณภพไม่ได้ไปทำงานผมว่าจะขอออกไปเที่ยวข้างนอกสักหน่อยอยู่แต่บ้านผมรู้สึกเบื่อยิ่งงานบ้านก็ไม่ได้แตะเลยแม้แต่น้อยโดนสั่งห้ามไปหมดเลย 

วันนี้ผมกับเขาจะไปเดินห้างครับตอนนี้ผมก็เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยผมใส่เสื้อตัวใหญ่หน่อยอำพรางท้องของผมไปเยอะเลย 

"พร้อมแล้วใช่ไหมไปกันเถอะ" 

"ครับ" 

. ณ ห้างZZ 

คุณภพพาผมมาห้างที่ค่อนข้างหรูสำหรับผมแค่ห้างธรรมดาก็พอแล้วล่ะแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ฟังสิ่งที่ผมพูดเลย 

แอร์ที่ห้างนี้ค่อนข้างหนาวเลยแหละจนขนแขนผมลุกขันไปหมดผมต้องเอามือลูบแขนให้มันเรียบลงเหมือนเดิมแต่ผมก็ชอบบรรยากาศแบบนี้นะ 

ผมกับคุณภพแวะเข้าร้านของเด็กแรกเกิดมีหมดเลยทั้งเสื้อผ้า ขวดนม เปลเตียง ของเล่น ถุงมือและอีกเยอะแยะเลยครับมีแต่ของน่ารัก ๆ เลยครับอยากได้ทั้งหมดเลย 

"สนใจสินค้าชิ้นไหนคะ"พนักงานเดินมาหาผมส่วนเขาไปนั่งรอตรงเก้าอี้ในร้านแล้วเรียบร้อย 

"ผมขอเดินดูคนเดียวก่อนก็แล้วกันนะครับ" 

"เชิญเลยค่ะดิฉันขอตัวนะคะ"ว่าแล้วพนักงานก็กลับไปที่เดิมผมไม่ชอบให้พนักงานมาเดินตามเท่าไหร่นักมันไม่เป็นส่วนตัวแถมผมยังรู้สึกกดดันด้วย 

มีแต่ของน่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลยครับละลานตาไปหมดเลยผมเดินไปยังแผนกเสื้อผ้าก่อนทำไมถึงมีแต่ชุดที่น่ารักจังครับเลือกไม่ถูกเลยนึกภาพยัยหนูใส่แล้วนะอยากจะเห็นเร็ว ๆ จัง... 

ผมเลือกเสื้อผ้ามาได้4-5 ชุดผมคิดว่าซื้อแค่นี้ไปก่อนวันหลังค่อยมาซื้อใหม่เอาก็ได้อีกอย่างผมกลัวไม่มีที่จะเก็บด้วย 

ผมกลัวคุณภพเขารอผม ผมเลือกเสื้อผ้านานไปนิดหนึ่งเพราะมันมีแต่ชุดที่สวยและน่ารักไปหมดเลยตัดสินใจลำบากจริง ๆ ครับ 

"ซื้อแค่นี้ใช่ไหม" 

"ครับเดี๋ยวมันจะเยอะเกินไป" 

"จะซื้ออะไรเพิ่มอีกไหม"คุณภพถามผมหลังจากจ่ายเงินแล้วออกจากร้านมา 

"ผม..อยากกินนมปั่นครับ" 

"..." 

แน่นอนครับเขาไม่ได้ขัดอะไรผมยอมผมด้วยแถมยังพาไปที่ร้านอีกคือดีอ่ะ...ผมอยากดื่มอะไรหวาน ๆ สักหน่อยกินแต่ผลไม่กับนมอุ่นมาเยอะแล้วอยากจะเปลี่ยนบ้างน่าจะดีแถมพวกขนมมาด้วยยิ่งดีผมไม่ได้กินมานานแล้วเหมือนกัน 

ผมเดินเข้าไปในร้านกลิ่นกาแฟเครื่องดื่มต่าง ๆ นี่ตีกันมากเลยครับรู้สึกเวียนหัวเลยผมเลยสั่งมาเดินกินแทนส่วนขนมก็สั่งใส่กล่องกลับไปกินที่บ้าน 

ปึก 

"เหวออ"ผมเดินก้มหน้าก้มตาดูดนมปั่นในมือจนลืมดูทางแล้วไปชนกับคนที่เดินสวนมาจนเกือบล้มก้นจ้ำเบ้าซะแล้ว 

"ขอโทษครับพอดีผมไม่ได้มองทาง"ผมเอ่ยขอโทษคนที่ผมเดินไปชนแล้วก็ช่วยเก็บถุงส่งคืนให้ 

"ไม่เป็นไรครับคุณ..." 

"...ครับ? " 

หมับ 

"คุณภพ" 

"..."คุณภพมาจับแขนผมแล้วก็พาเดินออกจากตรงนั้นทันที 

เขายังคงไม่พูดไม่จาอะไรกับผมเขาหึงผมหรือเปล่านะผมคิดเข้าข้างตัวเองได้หรือเปล่า... 

"คุณภพผมเจ็บแขนครับ" 

"ขอโทษที.."เขาค่อย ๆ ปล่อยแขนของผมเขาบีบแรงนิดหน่อยครับดีที่แขนของผมไม่เป็นรอยมือชัดเจนนัก 

"ครับ"ผมตอบรับสั้น ๆ ไป 

"จะดูหนังไหม" 

"ผมไม่ดูครับ คุณภพล่ะ" 

"แล้ว..." 

"กลับบ้านกันดีกว่าครับผมเมื่อยแล้ว"ง่าย ๆ เลยผมขี้เกียจเดินแล้วแถมยังเหนื่อยง่ายด้วยนี่ก็ชักจะง่วงขึ้นมาซะแล้วสิ 

"ตามใจก็แล้วกัน" 

"ขอบคุณครับ"ผมพูดขอบคุณก่อนจะจับมือคุณภพแล้วเดินไปยังที่จอดรถเขาตกใจเลยครับตอนที่ผมไปจับมือไม่รู้อะไรดลใจให้ผมทำแบบนั้นแต่เขาก็ไม่ได้สะบัดมือผมออกแถมยังจับมือตอบผมด้วย... 

อยากหยุดช่วงเวลาตรงนี้จังเลยครับ... 

. 

ที่บ้าน 

"เมื่อไหร่จะกลับมานะ"เสียงใครกันนะมีแขกมาบ้านหรอ 

"ไอ้พัด? " 

"เฮียยยยย"คุณพัดมาที่นี่มีธุระหรือเปล่านะ 

"มาถึงนี่มีอะไร" 

"อาเจ๊คิดถึงจังเลยยย"ว่าแล้วคุณพัดก็วิ่งมาหาผมแล้วก็พุ่งกอดผม 

"เอ่อ..สวัสดีครับ"ผมทำตัวไม่ถูกแล้วครับตอนนี้ 

"ตาพัดเบา ๆ สิ"แม่คุณภพ?  

"ขอโทษทีครับเจ๊ผมลืมตัวแฮะ ๆ " 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" 

"ไม่เป็นไรได้ไงหลานผมโกรธผมหรือเปล่าเนี่ย"หลาน? อย่าบอกนะว่าทุกคนจะรู้เรื่องแล้วนอกจากแม่คุณภพผมก็ไม่ได้บอกใคร.. 

"นี่แกไปเอาข่าวมาจากไหน"คุณภพถามน้องชายตัวเอง 

"จากไหนไม่สำคัญหรอกดูแค่นี้ก็รู้แล้วท้องใหญ่ขนาดนี้เจ๊คงไม่ได้ท้องอืดหรอก"ผมเกือบจะหัวเราะกับคำตอบคุณพัดที่ตอบพี่ชายไปเข้าใจเปรียบเทียบได้ดีเลยทีเดียว 

"แล้วนี่แม่กับไอ้พัดมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"คุณภพหันไปถามคุณแม่ 

"ทำไมแม่จะมาหานี่ต้องมีธุระด้วยหรอ" 

"แม่ครับ.." 

"แม่ก็อย่าปากแข็งนักเลยครับมาเยี่ยมหลานก็บอกไปสิครับ"คุณพัดพูดขึ้นผมได้ฟังแบบนี้ก็รู้สึกดีใจจังอย่างน้อยแม่คุณภพก็ไม่ได้รังเกียจยัยหนูของผม.. 

"ตาพัดทำเป็นรู้ดี" 

"รู้ดีสิครับเจ๊ดูสิแม่เขาซื้อเสื้อผ้าของใช้อื่น ๆ มาเต็มเลย"ว่าแล้วคุณพัดก็พาผมไปยังโซฟาที่เต็มไปด้วยถุงข้าวของบนโต๊ะก็ยังมีอีก 

"ขอบคุณนะครับ"ผมยกมือไหว้ขอบคุณแม่คุณภพ 

"หลานฉันทั้งคนนี่นา" 

"ไม่ค่อยจะหลงหลานเลยนะครับแม่"คุณพัดเอ่ยแซว 

"ไม่ค่อยอะไร" 

"เปล่าครับไม่มี๊" 

"แล้วไป" 

"อาเจ๊มานี่เร็ว"ว่าแล้วคุณพัดก็ดึงแขนผมไปยังห้องนั่งเล่นทิ้งคุณภพกับคุณแม่ไว้สองคน.. 

"ใจเย็น ๆ สิครับคุณพัด" 

"โหอาเจ๊เรียกซะห่างเหินเรียกผมว่าพัดไม่ก็น้องพัดและก็แทนตัวเองใหม่ด้วยนะครับ"ร่ายยาวมาเป็นชุดเลยจะให้ผมเรียกแบบนี้ได้ยังไงผมไม่ชินหรอก.. 

"เอ่อ...พัดจะพาพี่..ไปไหนหรอ"รู้สึกไม่คุ้นปากเลยครับ 

"ดีมากครับอาเจ๊" 

"ไม่เรียกอาเจ๊ได้ไหมฟังแล้วมันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้" 

"งั้น...เรียกพี่ตินโอเคไหมครับ" 

"ค่อยดีขึ้นหน่อยแล้วนี่มีอะไรหรือเปล่า" 

"พามาดูของฝากไงครับพี่ตินรู้ไหมก่อนที่จะมานี่แม่เล่าเรื่องที่พี่ตินท้องให้ฟังพ่อกับผมนี่แทบจะไม่เชื่อแต่แม่ก็ยังยืนยันวันนี้ผมเลยมาพิสูจน์แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะว่าเฮียจะเลือกได้ดีขนาดนี้"มิน่าล่ะถึงได้พากันมาหาผมที่นี่ 

"น้อยคนที่จะเป็นเหมือนพี่" 

"ก่อนจะมานี่นะแม่พาผมไปซื้อของพวกนี้มาด้วยล่ะทั้งเสื้อผ้ารองเท้าเยอะแยะเลยแถมยังมีอาหารเสริมบำรุงครรภ์ด้วยนะ"ไม่พูดเปล่าพัดหยิบของในถุงมาให้ผมดูด้วย 

"แม่น่ะดูท่าทางแล้วจะเห่อหลานมากเลยอ่ะพี่ตินลุกขึ้นมาเตรียมนั่นเตรียมนี่ นี่เตรียมทำห้องให้หลานแล้วนะ"ผมได้แต่อึ้งทั้งดีใจ 

"ขอบคุณนะ" 

"ผมเต็มใจอยู่แล้วครับ ไหนผมขอทักทายหลานหน่อยไหม"พัดมองผมด้วยสายตาวิบวับปนอ้อนเอาเถอะอาเขาจะทักทายหลานนี่นา 

"ได้สิ" 

"ไงครับตัวเล็กของอาพัด"พัดขยับมาใกล้ท้องของผมแล้วก็กระซิบถามยัยหนูดิ้นตอบรับด้วยล่ะดีจัง... 

"รีบโตไวๆ นะ" 

"ลูกฉันเป็นคนไม่ใช่ต้นไม้จะได้โตไว ๆ " 

 

2BC.  

ความคิดเห็น