Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4 หมา ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2561 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 หมา ?
แบบอักษร

คืนนั้นโชคดีที่ความเย็นของน้ำปลุกสติกลับมาจนกระทั่งฉันสามารถคุมร่างกายให้ว่ายน้ำตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง โซเซมาสลบที่วัดโกโรโกโสแห่งหนึ่ง  


ฉันสลบไปสามวันแล้วตื่นขึ้นมาในสภาพปรกติสมบูรณ์เต็มร้อย ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีแผลถูกกัดที่ก้น ไม่มีอะไรเลย 

ราวกับว่าคืนนั้นฉันฝันไป ...

"ตอนประสกเดินเข้ามาถึงอารามนี้ก็อยู่ในสภาพนี้อยู่แล้ว ... เอ่อ แต่ในสภาพเปลือยนะ" นายชีรูปนึงตอบ ยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ใช่ความฝัน 

(นายชี? ฉันพูดไม่ผิดหรอกโลกนี้ดูคล้ายโลกจำลองของหนังจีนย้อนยุคที่ฉันเคยดูตอนเด็ก แต่โลกแห่งนี้ดูแปลกประหลาด อย่างเช่นภิกษุชายในที่ที่ฉันมาอาศัยเขาอยู่ เป็นผู้ชายโกนหัวที่โสดเป็นหนุ่มเทื้อ ขึ้นคาน แก่แล้วยังไม่แต่งงาน หรือแต่งแต่ถูกเมียหย่าแล้วไล่ออกจากบ้าน หรือพวกไม่มีที่ไปกำพร้า ไม่มีคนเลี้ยง ไปไหนไม่รอดแล้วมาบวช รวมกลุ่มกันเพื่อให้รอด อะไรประมาณนั้น ..... 

ในภายหลังฉันถึงรู้ซึ้งตรึงจิตว่ามันยังมีอะไรโคตรแปลกประหลาดมากกว่าเรื่องผู้ชายนายชีเรื่องนี้ในโลกแห่งนี้)


สรุปว่าฉันรอดโดยไม่เสียหายร้ายแรง เว้นแต่เสียจิ้นให้ผู้ชาย ไม่สิ ตัวผู้ ... ตั้งสามตัว 

หากเป็นสิบกว่าปีก่อนตอนที่ยังเป็นเด็กน้อย ฉันคงฟูมฟายมากกว่านี้แทนที่จะมีความรู้สึกมึนชาแบบนี้

ขอโทษทีเถอะ! ฉันผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนแก่ขนาดนี้จะให้มานั่งตีอกชกหัวกับจิ้นที่เสียไปอย่างนั้นเรอะ! บ้าหรือเปล่า?

ฉันยังไม่ตาย ... ถึงจะโผล่มาอยู่มิติไหนก็ไม่รู้ แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ 

แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ...


แต่ฉันยังมีปัญหาฉุกเฉินอีกเรื่องหนึ่ง ... ฉันลองถามหายาหรืออะไรสักอย่างที่ป้องกันไม่ให้ตัวอ่อนฝังตัวกับนายชีที่ดูแลฉัน

"ทะ ทะ ... ที่นี่มีแต่นายชีถือเพศ พะ พรหมจรรย์นะ! มะ มะ ไม่มี ขะ ของพรรค์นั้นหรอกนะ!!"  นายชีหนุ่มน้อยโวยวายเสียงสั่น หน้าแดงก่ำ ตอบแล้วมุดหนีหายออกจากห้อง  

อะไรวะ?! 


หลังถามออกไปแบบนั้น เย็นวันนั้นพวกในชียกโขยงมาที่ห้อง 

เท่าที่เห็น ดูเหมือนที่นี่เป็นวัดโกโรโกโสที่มีนายชีแค่สามสี่คน สภาพในจีวรเก่าบางเหมือนผ้าขี้ริ้ว  พวกนี้โกโรโกโสเช่นเดียวกับบรรยากาศรอบด้าน 

นายชีอาวุโสหน้าแก่ก่อนวัยที่ดูเหมือนอาเหล่าเจ็กขายน้ำเต้าหู้ที่ซอยบ้านฉัน กระแอมกระไอ ก่อนร่ายยาวอ้างถึงความเหมาะสมระหว่างชายหญิงไม่ควรอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน บลา บลา บลา ยืดยาวนานประมาณครึ่งชั่วโมง แต่สรุปว่าจะให้ฉันออกไปจากอาราม 

เหตุผลรับฟังได้ ถ้าฉันไม่สังเกตเห็นสีหน้าหวาดระแวงเหมือนพวกนั้นเห็นฉันเป็นผู้ร้ายข่มขืนหนีคดี  

"... สตรีรูปงามเช่นประสกมิควรมาอยู่ในที่แห่งนี้ อันอาจนำอันตรายมาสู่ ...บลา บลา"  

??!! 

ประชดกันเรอะ!

ฉันกดข่มอารมณ์ รอท่านหยุดพักหายใจกลืนน้ำลาย รินชายื่นให้ แล้วยิ้มหวานเปิดปากแก้ต่างให้ตัวเอง อธิบายถึงความบริสุทธิ์ของสาวน้อยบอบบางในโลกที่ไม่รู้จัก ยืดยาวถึงศีลธรรมจรรยาอันดีของผู้ทรงศีลที่ควรมี 


.................... 

.................... 


"ค่อกก!! อ่อกก! กะ ... ก็ ได้ ...." 


หลังฉันชี้แจงอย่างสุภาพและต่อเนื่องราวสองชั่วโมง พวกนายชีตกลงยอมช่วยฉันในที่สุด ตัวหัวหน้าปาดเลือดออกจากปาก หันกลับไปสั่งลูกน้องที่ยังร้องไห้กระจองอแงที่มุมห้องให้พาฉันไปหาที่พัก


........................................................


เช้าวันต่อมา พวกนายซีพาฉันมาที่กระท่อมร้างริมวัด กระท่อมเก่าจวนพัง แต่พวกนั้นสัญญาว่าจะมาช่วยฉันซ่อมบ้าน (ฉันเอ่ยปากขอร้องน่ะ พวกนั้นคงสงสารผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันถึงกับฟังคำขอร้องแล้วตัวสั่นหลั่งน้ำตา) 

ฉันจัดการทำความสะอาดจนพอมุดหัวนอนได้ นั่งลงหน้ากระท่อมแล้วพิจารณาว่าจะทำอะไรต่อ

ทั้งเนื้อทั้งตัวของฉันตอนนี้มีชุดที่ยืมจากพวกนายชี หม้อก๋วยเตี๋ยวที่ตามมาจากโลกเก่า (นายชีบอกว่าเห็นมันลอยมาติดที่ท่าน้ำหลังวัด หลังจากวันที่พบฉัน) กับร่างกายที่เสียซิงไปแล้ว  

ตามธรรมเนียมแล้วหลังการข้ามโลกมันควรมีอะไรมากกว่านี้สิ 

บ่ายวันนั้นฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงลองสั่งเรียกหน้าต่างสเตตัส เรียกเควสท์ เรียกหาพระเจ้าหรือตัวอะไรสักอย่างเพื่อมาให้พร 

แต่ไม่มีอะไรโผล่ออกมาเลย ...

ฉันแหงนหน้ามองรำพันแผ่วถึงพระเจ้าอย่างสิ้นหวัง "ไม่มีเหรี้ยอะไรให้อิฉันเลยหรือคะท่าน?" 

ฉึก!! 

เสียมด้ามหนึ่งหล่นจากฟ้ามาปักตรงบริเวณที่ฉันยืน ฉันกระโดดหลบทัน หรี่ตามองฟ้าแจ้งจางปางที่อยู่ๆก็มีสายฟ้าแล่บเหมือนกำลังข่มขู่ ...... 

ก็ได้วะ ... ฉันหยิบเสียมขึ้นมาดู 

สองชั่วโมงผ่านไปฉันถึงตระหนักว่าเสียมจากพระเจ้า (?) ด้ามนั้นเป็นเสียมเก่าๆเน่าๆธรรมดา นอกจากสนิมแล้ว ไม่มีช่องใส่อัญมณี ไม่มีหน้าต่างบอกคุณสมบัติ ไม่มีห่านเหรี้ยหงส์อะไรเลย 


ฉันหันไประบายอารมณ์กับหม้อก๋วยเตี๋ยว เตะมันกระเด็นหายออกไปทางป่า 

แก๊งงงงงง!! 

เอ๊งงงงง!!!! 

ตัวสี่ขาอะไรสักอย่างหล่นลงมาจากต้นไม้ ไซบีเรียน? แมวยักษ์? หรือหมี? ตัวใหญ่ ขนฟู สีเข้มขะมุกขะมอมดูเลอะๆ ขนาดตัวเท่าหมีควายตัวย่อมๆ มันนอนหงายเงิบหน้าแหกเลือดอาบอยู่บนพื้น 

ฉันถอยหลบเข้ากระท่อม แอบมองมันอย่างระแวง .... มันยังคงนอนอยู่อย่างนั้น 

ผ่านไปสิบนาทีมันยังไม่ขยับ ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปดู

มันลืมตาสองสีฟ้า-เหลือง จ้องมองฉัน เรามองกันแบบนั้นอีกสิบนาที จนกระทั่งมันคงตัดสินใจจะเป็นมิตร 

มันลุกยืน สะบัดขน หางส่ายนิดๆ ตาหรี่ลง หูลู่ลง เดินตรงมาหาฉัน .... 

".............." พั่บ พั่บ พั่บ 

มันกระดิกหาง เดินเข้ามาใกล้ ..... ใกล้เข้ามา .... 

แล้วเอาหน้ามาซุกหว่างขาของฉัน ....

"ฟืดดดด!!" 

..... ดมเป้าทักทาย


ตูมมมมมม!!!! เอ้งงงง!! เปรี้ยง!! เอ๊งงงง !! เอ๊งงงงงง!!!!


__________________________________________________














ความคิดเห็น