ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 แวมไพรท์ยุค 4.0

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 แวมไพรท์ยุค 4.0

คำค้น : Love Blood รักนี้ฝังเขี้ยว ชุนอา ตลก ดราม่า nc แวมไพรท์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2561 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 แวมไพรท์ยุค 4.0
แบบอักษร

​ตอนที่ 1



ศตวรรษที่ 19 


ปราสาทตั้งตระหง่านเด่นกลางหุบเขาลึก ความสูงของมันเกือบเทียบได้กับชั้นฟ้าแรกที่ปกคลุมด้วยเมฆสีดำและสถานที่แถวนี้ พระอาทิตย์ไม่เคยสามารถส่องแสงเข้ามาถึงเลยสักนิด ยิ่งเป็นสถานที่ชั้นดีให้เหล่าสัตว์ร้ายกระหายเลือดหรือที่เหล่ามนุษย์เรียกกันว่า ปีศาจ คอยแฝงตัวอยู่ แม้จะไม่พบเจอโลกภายนอกแต่ใช่จะใช้ชีวิตได้อย่างน่าอดสู เพราะมนุษย์พวกนั้นก็คือแหล่งพลังงานของพวกเขาดีๆ นี่เอง


ผู้ที่เป็นใหญ่แห่งนี้มีหน้าที่ปกครองและดูแลให้สัตว์กระหายเลือดทุกตนอยู่ในขอบเขตไม่คิดล้ำเส้นเข้าไปในเมืองมนุษย์หากไม่ได้รับอนุญาต ไม่มีเงื่อนไขอะไรที่ตกลงต่อกันแค่พวกเขายังไม่ต้องการให้คำว่าแวมไพร์ถูกเปิดเผยจนกลายเป็นที่รู้จักต่างหาก


"นายท่านจะทำเช่นนี้จริงหรือ?"  


"มันถึงเวลาแล้ว ข้าเบื่อกับโลกใบนี้เต็มที หากสามร้อยปีผ่านไปเจ้าค่อยปลุกข้าให้ฟื้นขึ้นมาด้วยเลือดของเจ้าเองก็พอ ถึงตอนนั้นข้าเชื่อว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม" 


"แต่ถ้านายท่านไม่อยู่ เกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายระหว่างแวมไพรท์กับมนุษย์ นายท่านก็รู้ดีว่าในหมู่พวกเรามีใครบ้างที่คิดจะทำลายกฏเหล่านั้นและออกล่ามนุษย์เหมือนให้หนียิ่งกว่ากระต่ายที่กำลังจะโดนขย้ำ" คนสนิทค้านเพราะถ้าท่านผู้นำไม่อยู่ สัญญาระหว่างมนุษย์กับแวมไพรท์คงจะกลายเป็นโมฆะแน่ๆ แล้วถึงตอนนั้นหากนายท่านตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จะทำยังไง?


"ข้าเชื่อใจเจ้า อิริค" มือที่เย็นเฉียบวางทาบลงบนบ่าของคนสนิท ร่างโปร่งทิ้งกายลงนอนในโลงศพที่ถูกประดับตกแต่งด้วยไม้กางเขน มันเป็นสัญลักษณ์แทนพระผู้เป็นเจ้าที่พวกเขาควรจะกลัวแต่กลับชอบที่จะนำมาตอกติดไว้กับเตียงนอน?แห่งนี้มากกว่า 


"ข้าหวังว่าจะได้ปลุกท่านให้ฟื้นขึ้นมาในอีกไม่นานนัก ท่านรูบี้ โรส..." อิริคมีแต่ความลังเลไม่อาจจะปิดฝาโลงลงได้ในเมื่อคนที่นอนอยู่ในนั้นได้ตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะทำไปเพื่ออะไรกัน?


ครืนนนนนน.....พรึ่บ!


ฝาโลงถูกปิดลงโดยไม่มีการสั่งเสียเพราะมันไม่ใช่ความตาย เป็นเพียงการหลับใหลเพื่อรอเวลาที่สมควรต่างหาก เหล่าทาสรับใช้ได้ยกไปเก็บในห้องที่ถูกสร้างไว้อย่างดี ต่อให้ใช้แรงคนเป็นร้อยก็คงไม่สามารถพังเข้ามาได้อย่างแน่นอน จนกาลเวลานั้นล่วงเลยผ่านไป...

.

.


(ห้าร้อยปีผ่านไป ไวดั่งลมตด =..=")


ศตวรรษที่ 21

.

.

ตึง! ตึง! ตึง!


"เห้ย! เร่งมือหน่อย พวกเราต้องสร้างให้เสร็จก่อนอาทิตย์หน้านะเว้ย!"  การขุเจาะและก่อสร้างถูกเริ่มขึ้นในสถานที่น่ากลัวแห่งนี้ แม้จะดูเหมือนไม่มีใครคิดกลัวอะไรแต่บรรยากาศรอบข้างมันก็น่าวังเวงจนไม่อาจไว้วางใจได้เลย

ตึง! ตึง!

//เสียงดังอะไรกัน?


เสียงกระทบกับฝาโลงทำให้ร่างที่นอนอยู่ภายในเริ่มรับรู้ถึงความวุ่นวายภายนอก แต่ภายในใจก็ยังคงไม่คิดไปไกลเพราะจะมีอะไรมาปลุกให้เขาฟื้นแบบนี้ได้ยังไงกัน มันจะต้องเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์สิ ต้องบูชาด้วยเลือดแล้วเขาจึงจะฟื้นขึ้นมา



"เสร็จทันอาทิตย์หน้า?! ให้เขาไปจ้างคนใหม่ทำเหอะ! ต่อให้มีคนเป็นร้อยยังทำไม่เสร็จเลย!! บอกแล้วว่าอย่ารับงานนี้ ให้มารื้อสุสานทั้งหมดเกิดขุดไปเจอโลงศพหรือผีอยากหลอกช่วงหัวค่ำแบบนี้จะทำยังไงวะ?!"


//หนวกหูยิ่งนัก เงียบหน่อยได้มั้ย!! (ได้แต่คิดในใจ)


"เขามาขุดโลงศพออกไปหมดแล้ว จะมามีได้ยังไง!" 


"แต่นี่มันค่ำแล้วนะหัวหน้า!" 


"ขุดต่อไปอย่าพูดมาก!!"  


ตึง! ตึง! ตึง! 


//กูไม่ไหวแล้วเว้ย!!!! 


พลั๊วะ!!! 

ปัง! 

"เหี้ย!! ผีหลอก!!!" 

"ว๊ากกก!!"  

ไม่ต้องรอให้พิสูจน์ความจริง เพียงแค่ฝาโลงถูกกระแทกจนมันเปิดออกคนงานที่ช่วยกันขุดเจาะบริเวณนี้ต่างก็พากันวิ่งหนีหางจุกตูดกันไปเป็นแถว 


ร่างกายขาวซีดค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากโลงศพที่อยู่ภายใต้พื้นดิน ไม่รู้ว่ากาลเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วแต่สำหรับเค้ามันเหมือนกับแค่ถอนหายใจแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป


"ผีงั้นรึ? ข้าน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกเจ้าพวกมนุษย์น่าโง่...." ใบหน้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้จะผ่านมาห้าร้อยปี ผิวขาวซีดได้สัมผัสกับอากาศภายนอกอีกครั้งแต่เขากลับไม่รู้สึก ก็เพราะร่างกายนี้มันเย็นจัดอยู่แล้วต่อให้หนาวแค่ไหนก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี


"ทำไมเตียงนอนของข้าถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วปราสาทข้าหายไปไหน? สิ่งของหน้าตาแปลกประหลาดนี้คืออะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น!!!" ร่างโปร่งไม่เข้าใจภาพตรงหน้า ลอยตัวขึ้นมาจากโลงศพที่อยู่ในหลุมลึกจนเห็นทุกอย่างเต็มตา ทั้งเครื่องมือในการขุดและอุปกรณ์หน้าตาแปลกประหลาดนั่นยิ่งทำให้เขางงหนักกว่าเดิม


"อิริค?" แม้จะเรียกหาคนสนิทยังไงแต่ดูเหมือน ณ เวลานี้เหล่าบริวารทั้งหลายนั้นได้หายไปหมดแล้ว หรือปราสาทของเขาจะถูกมนุษย์โจมตีจนสิ้นซากกัน?


"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด..." แม้ความสงสัยจะมีเต็มหัวไปหมด แต่หลังจากฟื้นชีพได้สิ่งสำคัญที่สุดคือพลังงาน เขาต้องการเลือด... คอแห้งผากระหงจนต้องพาร่างกายที่แทบไม่มีพลังงานเข้าไปในเมืองของมนุษย์ หวังว่าจะมีใครสักคนกลายเป็นมื้อแรกของเขาในรอบห้าร้อยปี 


"เลือด...ข้าต้องการเลือด..."


วี้...วี้....วี้... แปะ!! 


//ไม่ใช่ยุงเว้ย!!! (นึกว่าเหมือนกัน > <) 


ร่างกายที่โซเซออกไปตามทางเดินจนเข้าสู่ตัวเมือง ขาเรียวก้าวผ่านถนนที่มีสิ่งเคลื่อนไหวได้อย่างแปลกประหลาดทั้งที่เมื่อก่อนนั้นเขาเห็นเพียงรถม้าเท่านั้น ตาสีแดงกำลังมองหาเหยื่อชั้นดีในการเติมพลังงานให้กับเขาคืนนี้จนไม่ทันได้มองรถที่วิ่งตรงเข้ามาหาด้วยความเร็ว


ปี๊นนนน!!!


"เห้ย! อยากตายหรือไงวะ?" เสียงตะโกนด่าออกมาจากตัวรถเมื่อคนที่ยังมึนยืนนิ่งอยู่กลางถนน ไม่ยอมหลบหรือแม้แต่จะกลัวว่าสิ่งนั้นจะพุ่งชนให้ตาย? ตายงั้นหรอ? เขาตายไปแล้วจะให้ตายอีกได้ยังไงกัน


"หลบไปๆ เป็นบ้าหรือไงวะ?!" เจ้าของรถสบถด้วยความหงุดหงิด เขาจึงต้องก้าวผ่านไปแม้คิดจะอยากจับคนที่ปากดีนั้นออกมาสูบเลือดให้หมดตัว แต่กลิ่นมันก็ชวนอ้วกมากกว่าจะฝืนกัดได้ลง เขาเดินตรงไปข้างหน้าแบบไม่มีการเล็งเป้าหมาย ในช่วงค่ำมืดแบบนี้ไม่ต้องถามหาร้านอาหารแถวไหนสำหรับแวมไพร์อย่างเขา เพราะสิ่งเดียวที่จะมอบพลังชีวิตให้ฟื้นคืนได้มีเพียง...เลือดเท่านั้น


"หืม?" ขาเล็กก้าวผ่านมายังหน้าร้านแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังยืนต่อแถวในการที่จะได้เข้าไปในนั้น 


"อายุไม่ถึง กลับบ้านไปเลยครับ!" การ์ดคุมอยู่หน้าประตูทางเข้าก็โหดร้ายเสียจริง ทำเอาวัยรุ่นที่คิดจะมาดื่มเที่ยวหรือคอยมองเพศตรงข้ามต้องหน้าหงอยไปตามๆ กันเมื่ออายุนั้นไม่ผ่านเกณฑ์จึงไม่สามารถเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ได้


"มีอะไรดีในนั้นหรือไง?" พอความรู้สึกนั้นหิวท้องก็เริ่มอยาก ไม่รู้ว่าภายในสถานที่มืดมิดนั้นคืออะไรแต่ร่างกายเขากำลังสั่งให้ก้าวเข้าไปด้วยอีกคน


"เดี๋ยว...ขอตรวจบัตรด้วย" เสียงทักคนที่เฝ้าทางเข้ายกแขนขึ้นกันเด็กน้อย? หน้าตาซีดขาวจนดูเหมือนไร้เลือดในการหล่อเลี้ยง รูบี้มองด้วยสายตาคมกริบก่อนที่อีกฝ่ายจะชะงักและยืนเป็นเห็นไม่กล้าคัดค้านใดๆ เขาจึงได้ก้าวเข้าไปในนั้นได้อย่างง่ายดาย ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้คนอื่นๆ เป็นอย่างมากเพราะพวกเขานั้นต้องให้ตรวจบัตรแถมยังไม่ให้เข้าไปด้วย


"หลับไปนานแค่ไหนกัน ทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้?" รูบี้พึมพำกับตัวเองเมื่อต้องหลงเข้ามาในสิ่งที่มนุษย์ยุคนี้เรียกว่าผับ? มีแต่มนุษย์แต่งตัวแปลกประหลาดยืนโยกย้ายกันในท่าทางที่น่ารังเกียจ กลิ่นรอบข้างก็ชวนอ้วกมากกว่ามนุษย์ในสมัยก่อนที่ไร้สิ่งปกปิดกลิ่นกาย สายตากวาดไปรอบบริเวณแม้มันจะมีเพียงไฟสลัวแต่เขาก็สามารถมองเห็นได้อย่างทั่วถึง //เพราะแวมไพรท์นั้นไม่ต่างอะไรจากค้างคาวที่ชอบออกหากินในเวลากลางคืนน่ะสิ


"หิ้วววว สวยจังน้องสาว ฮ่าๆ" เสียงที่เรียกสายตาของคนในผับคงไม่เว้นโต๊ะวีไอพีซึ่งมีเจ้าของผับแห่งนี้นั่งอยู่กลางวง ไม่ว่าจะสาวๆ หน้าไหนก็อยากเข้าไปใกล้ชิด เพราะทั้งรวยหล่อ และ....ใหญ่ (รู้ได้ไง?) > <


"ไอ้คิวท์ มึงหล่อให้มันน้อยๆ ลงหน่อยดิวะ แม่งสาวๆ มองแต่มึงคนเดียวเลยทั้งโต๊ะเนี่ย พวกกูนั่งหัวโด่ว ไอ้นั่นก็โด่วแต่กลับไม่มีสาวที่ไหนสนใจสักคน" เพื่อนในกลุ่มบอกกับคนที่นั่งยิ้มหล่ออยู่คนเดียว


"มึงก็หล่อให้ได้เท่ากูสิ ช่วยไม่ได้พ่อแม่ให้มาเยอะ สาวที่ไหนก็อยากได้..." คิวท์ไม่คิดปฏิเสธเพื่อนเพราะเขามันหล่อระดับเทพ สาวหรือหนุ่มยังต้องหันมามอง ยิ่งเป็นเจ้าของที่นี่ออร่ายิ่งจ้ามากกว่าเพื่อนของตัวเอง


"กูก็เจ้าของผับเว้ย แต่แค่ตั้งไกลไปหน่อย วันนี้กูมาแดกเหล้าร้านมึงนี่กูไม่รู้นะว่าร้านกูเองจะมีเรื่องอีกหรือเปล่า"


"หึ มึงก็จ้างคนไว้คอยคุมดิวะไอ้ไนท์ ปากบอกว่ากลัวแต่ไม่เคยเห็นมึงกลับไปดูร้านเลยสักครั้ง มานั่งแดกอยู่ร้านกูทุกวัน แบบนี้น่าจะปิดร้านมึงแล้วเข้ามาร่วมหุ้นกับกูนะ" คิวท์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ //นี่มึงด่ากูเปล่าวะ?


"ไม่เว้ย เดี๋ยวกูมีเมียเมื่อไหร่จะยกให้เมียดูแล แต่ตอนนี้ต้องหาให้ได้ก่อน" ไนท์บอกแล้วยกเหล้าขึ้นดื่ม เสียงเพลงดังกระหึ่มจนแทบกลบการพูดคุยของทุกคน แต่พวกเขาเองก็ชินกับมันแล้วจนไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องลำบากในการคุย


"ไอ้นี่แม่งก็แดกอย่างเดียว ไม่เคยแดกเหล้าไงวะไอ้จิน!" ไนท์หาเรื่องใครไม่ได้ก็เหวี่ยงเพื่อนในกลุ่มตัวเองแทน จินหันมามองด้วยความงงๆ 


"เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะ? กูแดกเหล้าแล้วหนักหัวมึงไง?" จินที่ปากร้ายอยู่แล้วก็ตอกกลับอย่างไว ไนท์ทำท่าจะยกเท้าสวนใส่ให้แต่จินก็ไม่ยอมโดนง่ายๆ กระโดดข้ามไปนั่งอีกฝั่งข้างๆ ริวเพื่อนที่เงียบสุดในกลุ่มแทน


"ออกไปห่างๆ กู" ริวบอกเสียงเรียบ สีหน้าไม่ยินดียินร้ายและไร้อารมณ์ในการพูดคุยกับเพื่อนในกลุ่ม เพราะใครๆ ก็รู้ว่าคนที่ริวมองอยู่คือเพื่อนตัวเองเท่านั้น


"มึงก็อย่าไล่กูสิวะ ไอ้ไนท์มันยิ่งจ้องจะหาเรื่องกูอยู่ ปกป้องกูหน่อยนร้า..." จินอ้อนใส่ริวจนโดนอีกฝ่ายผลักหัวให้ออกห่าง 


"น่ารำคาญจริงๆ เลยมึง" ริวไม่ได้ถือสาอะไรเพื่อนแต่เขาแค่ไม่ชอบให้ใครมาเกาะแกะทั้งนั้น ร่างโปร่งลุกขึ้นและตรงไปเข้าห้องน้ำ จินจึงไร้คนช่วยซึ่งเข้าทางไนท์เป็นอย่างมาก


"เสร็จกูแน่มึง"


"มึงอย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นนะไอ้ไนท์ กูเพื่อนมึงนะเว้ย! จ๊ากกก!!" จินร้องลั่นเมื่อไนท์กระโดดข้ามมาหา มันจี้เอวเขาจนต้องหัวเราะพร้อมน้ำตา //คนบ้าจี้เท่านั้นจะเข้าใจ (=_=")


"ออกไปเต้นด้วยกันสักหน่อยจะได้มั้ยคะ?" หญิงสาวหน้าตาสวยหุ่นดีเดินเข้ามาหาคิวท์อย่างใจกล้า ไนท์และจินหยุดเล่นกันและหันไปมองหน้าเพื่อนตัวดี


"ได้อยู่แล้ว" คิวท์ไม่คิดปฏิเสธ ยังไงก็น่าเก็บไปฟัดคืนนี้เหมือนกันเพราะเขายังไม่ได้มองหาใครมาเป็นคู่นอนเลยสักคน 


"แหม...ไอ้เหี้ยคิวท์ หัดปฏิเสธบ้างก็ได้นะครับคุณเพื่อน!!" ไนท์พูดจิกกัดไปแบบไม่จริงจังนัก คิวท์ลุกขึ้นยกแขนกอดไหล่หญิงสาวแสนสวยเอาไว้ ก่อนจะหันมายักคิ้วให้เพื่อนอย่างผู้ชนะและเดินออกไปกลางฟลอเพื่อร่วมเต้นในแบบที่ถึงเนื้อถึงตัวกับเธอ


"เลือด..." เสียงที่พูดขึ้นไม่ไกลนักทำให้คิวท์ที่กำลังลวนลามหญิงสาวอยู่ต้องชะงัก //ใครแม่งมาละเมอหาเลือดอะไรตอนนี้วะ?


"หิวจัง...ขอกัดหน่อย..." ไม่ทันได้ฟังจบเท่าไหร่ก็มีหนุ่มน้อยหน้ามืดตามัวคว้าลำคอของคิวท์จากด้านหลังพร้อมกับฝังคมเขี้ยวอย่างแรง


"สัส! กัดคอกูทำไมวะ? โอ๊ย!" คิวท์จำเป็นต้องปล่อยให้หญิงสาวตรงหน้าเป็นอิสระเพราะไอ้คนที่กำลังดูดคอเขาอย่างป่าเถื่อนมันกัดจนเจ็บจี๊ดไปถึงขั้ว


"อืม...จ๊วบๆ" (นั่นเสียงดูดหรือ???) แวมไพรท์ที่หิวกระหายอาจจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้หากอาหารอยู่ตรงหน้าจึงเป็นธรรมดาที่จะพุ่งเข้าใส่ แค่คนๆ นี้ดวงซวยกลายเป็นเป้าหมายนั่นเอง


"ฮิ้วววว!! เมาหรอครับน้อง??" ไนท์กับจินที่เห็นเพื่อนโดนหนุ่มน้อยร่างเล็กกว่า? กระชากลำคอไปซุกไซ้ (ตามความคิดของพวกเขา) ก็ส่งเสียงแซวกันใหญ่ จนหญิงสาวที่จ้องคิวท์ไว้ตั้งแต่แรกต้องหน้าเสียและเดินหนีไป เสียงแซวรอบข้างไม่ได้เข้าหูร่างโปร่งที่กระหายในเลือดจนคนที่กลายเป็นเหยื่อนิ่วหน้านิดๆ คิวท์กัดฟันกรอดเมื่อเด็กตรงหน้าดูดคอเขาไม่ปล่อยเลย


//ทำไมเลือดของคนนี้ถึงได้อร่อย? หรือเป็นเพราะเราไม่ได้กินเลือดใครมานานมากแล้วกัน?


"ชอบซาดิสทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกวะ?" เสียงกระซิบที่อีกฝ่ายถามข้างหูทำให้ร่างโปร่งตาโต 


//ซาดิส? ชอบ? หมายถึงอะไร? 


พรึ่บ! 


"อ่ะ! ปล่อยข้า!!" อยู่ดีๆ ร่างกายก็ถูกอุ้มจนลอยเหนือพื้น ใบหน้าปะทะเข้ากับอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้จะหล่อมากแต่ในสายตาของเขาก็คืออาหารเท่านั้น คิวท์ยิ้มหื่นเมื่อใบหน้าอีกคนดูน่ารักกว่าที่คิด แม้จะไม่เคยกับผู้ชายแต่ใช่ว่าจะไม่สนใจนี่นา


"กัดกูเลือดออกขนาดนี้อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปจากที่นี่ได้ภายในสามวันเลย หึหึ" คำพูดที่บอกออกมาพร้อมแรงกอดรัดอย่างน่ากลัว รูบี้ที่ยังมัวฟินกับรสเลือดก็ไม่ทันได้ผลักให้อีกคนออกห่าง ได้แต่จ้องคอที่เขาเพิ่งฝังเขี้ยวลงไปจนเกิดรอย //มันเป็นเพียงการดูดเพื่อเลี้ยงชีวิต ไม่ใช่การปล่อยพิษเพื่อเปลี่ยนให้อีกคนเป็นแวมไพรท์เหมือนเขา เพราะฉะนั้นคนคนนี้จะไม่เปลี่ยนสภาพแต่อาจจะหน้ามืดได้เพราะโดนเขาสูบน่ะสิ


"จะ...จะทำอะไรเจ้ามนุษย์ต่ำทราม!! ปล่อยข้านะ!! อ๊ากกก!!!" อยู่ดีๆ คิวท์ก็อุ้มพาคนในอ้อมแขนตรงไปยังชั้นบนซึ่งเป็นห้องพักส่วนตัวของเขาเอง ไนท์กับจินที่เห็นแบบนั้นยิ่งแซวหนักเพราะครั้งนี้แทนที่เพื่อนของเขาจะอุ้มผู้หญิงไป แต่กลับเป็นผู้ชายซะอย่างงั้น


"เห้ย! ไอ้คิวท์เบาหน่อยเว้ย! ดูแล้วเด็กมันยังไม่เคย!! ฮ่าๆ!" 


//เด็กบ้านเจ้าสิ ข้าอายุห้าร้อยปีแล้วเฟ้ย!! 


"น่าดูชมเลยล่ะ" คิวท์ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้กับคนในอ้อมกอดเพราะคิดว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาอ่อยเขาแบบเต็มที่และแน่นอนว่าไม่คิดปฏิเสธ ร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นมาชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอน แค่ปิดประตูเสียงเพลงจากภายนอกก็ไม่สามารถเข้ามาได้แล้วเพราะหลังจากนี้จะมีแค่เสียงครางเท่านั้น


พรึ่บ!


"อ่ะ ปล่อยข้า! แฮร่!!" รูบี้ขู่ด้วยเขี้ยวที่งอกออกมาไม่เต็มที่เท่าไหร่เพราะยังไม่ฟื้นตัวแบบร้อยเปอร์เซ็น คิวท์ไล่ปลดกระดุมเสื้อตัวเองพร้อมกับไล่สายตามองสำรวจอีกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า


"หน้าตาน่ารักดีนะ เสียดายที่ผิวซีดไปหน่อย ใช้ครีมอะไรถึงได้ขาวขนาดนี้?" คิวท์ถามด้วยความสงสัย และเขาไม่เข้าใจคำถามนั้น!!


"ถ้าอยากโดนข้าดูดเลือดจนตายก็เข้ามาสิ" รูบี้บอกพร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดง คิวท์จ้องมันนิ่งและคิดว่ามันดูสวยดีไม่เคยคิดไปถึงเรื่องที่อีกคนเป็นปีศาจหรืออะไรเลย


"สีหน้าแบบนี้แหละ ที่กูไม่เคยผ่านตามาก่อน มึงจะเป็นผู้ชายคนแรกที่กูยอมนอนด้วย" คิวท์บอกเสียงหื่น เอื้อมไปสัมผัสแก้มขาวของรูบี้และแน่นอนว่าความเย็นของมันทำให้เขาชะงักเล็กน้อย 


เพียะ!


"อย่าเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องตัวข้า!"


"หึหึ ทำไมจะแตะไม่ได้ เข้ามาที่นี่เองแถมยังกัดคอฉันด้วย คิดหรอว่าจะรอดออกไปง่ายๆ อยากอ่อยฉันมากขนาดนั้นก็พูดมาตรงๆ เถอะ ฉันไม่ชอบอะไรที่มันลีลาชักช้า เสื้อผ้าที่ดูแล้วน่าจะถอดยากนี่ก็ด้วย" คิวท์บอกแล้วเข้าจู่โจมอีกฝ่ายทันที รูบี้ดิ้นขลุกขลักง้างคมเล็บออกมาจะข่วนใส่คนตรงหน้าแต่ข้อมือเขากลับถูกจับไว้ได้ก่อนแถมยังถูกกดจนจมเตียงเลยด้วย //ไอ้มนุษย์โสโครกกกก ข้าเป็นแวมไพรท์นะบังอาจเอาตัวเองขึ้นมาอยู่เหนือข้าได้ยังไงงงงง? (อารมณ์ประหนึ่งถูกเนื้อชิ้นโปรดข่มเหงบ้างเท่านั้นเอง =_=")


"อืม...อย่าดิ้น!" คิวท์ไม่สนคำพูดของอีกคน จับตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างแม้จะแอบสงสัยถึงเรี่ยวแรงที่ดูจะมีเยอะเกินกว่าตัวบ้างก็ตามที


"เฮือก!" รูบี้ตวัดสายตามองบุคคลที่รุกล้ำริมฝีปากของเขา ทั้งดูดเม้มและขบกัดจนเริ่มไม่น่าไว้ใจ


//หรือว่า...ตอนนี้มนุษย์นั้นก็กินแวมไพรท์ด้วยเช่นกัน?!! (ความคิดของเจ้านี่นะ =_=")


"อืม...จุ๊บๆ" ลิ้นแทรกเข้าไปเกี่ยวพันความเย็นภายในจนคนใต้ร่างที่สับสนและมึนงงอยู่ยิ่งไปต่อไม่ค่อยถูก ผิวเนื้อเย็นจัดจนเหมือนคนไร้ชีวิตแต่ก็ขยับได้ คิวท์รู้สึกดีที่ได้ลูบไล้ไปทั่วแม้ว่าเสื้อผ้าของอีกคนจะดูเกะกะมากเลยก็ตามที //แต่งย้อนยุคมาผับเนี่ยนะ?


"ปะ...ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!!" รูบี้บอกเสียงดังแต่อีกคนกลับซุกไซ้ไปตามลำคอขาวอย่างไม่เกรงกลัว ยิ่งบางอย่างที่ตื่นตัวจนดุนดันสะโพกนิ่มมันยิ่งทำให้คนใต้ร่างต้องมองอีกคนเขม็ง

.

.

.

"คิวท์หายไปไหน?" ริวกลับมาที่โต๊ะก็ต้องมองหาเพื่อนอีกคน ไนท์กับจินยังคงกัดกันไม่ปล่อย


"หิ้วเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักขึ้นไปบนห้องแน่ะ" จินเป็นคนตอบเพราะไม่รู้ความรู้สึกข้างในของริว ร่างโปร่งได้ยินแบบนั้นก็กำมือเข้าหากันแน่น แหงนหน้ามองไปยังห้องที่เป็นเป้าหมาย แม้ว่าขาจะอยากก้าวขึ้นไปห้ามในสิ่งที่อีกคนทำ แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนั้นอยู่ดี


แคว่ก!


"อ๊ากกก! บังอาจฉีกเสื้อผ้าข้าได้ยังไง?!!" ตอนนี้จากมาดแวมไพรท์ผู้สูงศักดิ์กับดูคล้ายค้างคาวที่กำลังถูกจับลอกคราบซะมากกว่า ร่างกายขาวเผยให้คิวท์เห็นทั้งหมดเพราะเขาเป็นคนฉีกเสื้อผ้าอีกฝ่ายออกเองกับมือ //อากาศแม่งก็ร้อนจะใส่มาทำไมหลายชั้นวะ มันเสียเวลา!!


"อยู่นิ่งๆ แล้วครางอย่างเดียวก็พอ..." คิวท์ยิ้มหื่นให้คนที่มองตนเหมือนจะฆ่าให้ตายทางสายตานั้น


พรึ่บ! เพียะ!


"มนุษย์ที่เป็นได้แค่อาหารอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์กระทำกับข้าแบบนี้!" ใบหน้าหล่อถูกตบและเกิดรอยเล็บที่ข่วนข้างแก้มเป็นทางยาว คิวท์ที่คิดว่าจะแค่สนุกๆ ด้วยกลับกลายเป็นอารมณ์ภายในนั้นคลุกกรุ่นอย่างรุนแรง สายตาก็ดูเปลี่ยนจนรูบี้ชักไม่มั่นใจแล้วว่าใครกันแน่ที่น่ากลัวกว่ากัน


"กูจะกระแทกให้สาสมกับมึงที่ทำหน้ากูเป็นแผลเลย เจ้าแมวน้อยตัวแสบ..."


//กูไม่ใช่แมว กูเป็นแวมไพรท์เว้ย!!! (>[]<)



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฉากหน้า nc เด้อจ้า (ได้กันเร็วไปมั้ย? 555)

เรื่องนี้เปิดพรีออเดอร์อยู่นะ 1 เล่มจบ ราคา 300 บาท (รวมค่าจัดส่งแล้วจ้า)

สามารถติดตามอ่านรายละเอียดได้ที่หน้าเพจชุนอานร้า ถึง 20 พ.ย. นี้ค่า

**​ **


ความคิดเห็น