miew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 48

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2561 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 48
แบบอักษร




วันนี้ปลาเก๋าไม่ได้ไปหาขิง แต่มาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยที่ห้างกับคนของปิงล่ะนะ ส่วนเลขาคนใหม่ของปิงนั้นต้องเรียกว่าเจ๊เนี๊ยบทุกเซนติเมตรในร่างกายของเธอจะต้องไม่เกินกำหนดที่เธอตั้งไว้ ไม่รู้ว่าภพไปหาเจอมาจากไหน ส่วนคนเก่าที่คุณสุดาฝากเข้าทำงานก็โดนเชิญออก แต่ภพก็ใจดีหางานใหม่ให้ทำนะ เงินเดือนก็ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของงาน ไม่เกี่ยวกับใบปริญญาเลย จะจบมาเกรดไหนก็ตามแต่ถ้าทำงานไม่ได้เรื่องก็โดนไล่ออก เหมือนถูกส่งไปดัดนิสัยยังไงยังไงก็ไม่รู้ ที่ปิงยอมรับมาทำงานทีแรกก็เพราะได้รับการคัดจากเลขาคนเก่าเลยไม่คิดอะไร แต่พอเกิดเรื่องขึ้นเลยต้องรัดกุมกว่าเดิม


“ เดินจนจะเป็นเจ้าของห้างแล้ว เบื่อไม่มีอะไรใหม่ๆเลย ขอคุณปิงไปเรียนต่อมหาลัยดีไหมเนี่ย ” เดินไปบ่นคนเดียวไป เห็นมีคนใส่ชุดนักศึกษาก็อยากไปเรียนบ้าง นี้ถ้าเห็นเขาแสดงหนังอยู่คงคิดอยากจะเป็นพระเอกหนังแน่นอน

“ ไปกินข้าวดีกว่า หิวแล้ว... พี่ๆครับไปกินข้าวกันครับ ” เขาชวนการ์ดไปกินข้าว และก็เดินไปที่ชั้นของร้านอาหารทันที วันนี้เขาอยากกินอาหารอิตาเลียนเลยเดินดิ่งไปที่ร้านอาหารที่ดูหรูที่สุด ในความคิดปลาเก๋าหรูที่สุดต้องเป็นอาหารอิตาเลียนแน่นอน ปลาเก๋าดูหนังมาเยอะ!

“ พวกผมจะรอที่หน้าร้านนะครับคุณปลาเก๋า ” หนึ่งในการ์ดที่ตามดูแลปลาเก๋าพูดขึ้น เห็นจะเข้าไปเฝ้าถึงโต๊ะอาหารก็กลัวว่าปลาเก๋าจะกินไม่ลง ครั้นจะให้ไปนั่งร่วมโต๊ะทานด้วยยิ่งแล้วใหญ่ ใครจะไปกล้าหาญขนาดนั้น

“ อ้าว พี่ๆไม่กินกับผมหรอ? ” คนชวนถามอย่างงงงวย กินข้าวคนเดียวมันไม่อร่อยเท่ากับกินหลายคนนี่นา แต่เขาก็เข้าใจนะ เพราะไม่มีลูกน้องคนไหนอยากเทียบชั้นเจ้านายหรอก ถึงเขาจะไม่ใช่เจ้านายโดยตรง แต่เป็นคนรักของเจ้านายไง

“ พวกผมต้องขอปฏิเสธอย่างเป็นทางการครับ ” ปลาเก๋าดื้อจะตาย ถ้าขืนไม่ปฏิเสธอย่างหนักแน่ล่ะก็พวกเขาได้เข้าไปนั่งร่วมวงกินข้าวด้วยแน่ๆ

“ เฮ้อ.. ก็ตามใจครับ ผมกินคนเดียวก็ได้ ” ปลาเก๋าเวลาทำตัวว่าง่ายก็น่ารักสมวัย แต่อย่าให้ได้ร้ายนะเขาจะกล้าร่างเป็นพญามารทันที



“ ฮึก.. แม่ครับ น้องชินอยากกลับบ้านแล้ว ฮึก.. ” ในขณะที่ปลาเก๋ากำลังจะเดินเข้าร้านอาหาร เขาก็เจอกับเด็กน้อยน่ารักนั่งอยู่ที่เก้าอี้ยาวหน้าร้าน ที่หลังสะพายกระเป๋าหมีน้อยสีเหลืองน่ารัก น้องกำลังฮึบพยายามไม่ร้องไห้จนจมูกแดงอยู่ ในมือถือขวดนมไว้ พูดด้วยน้าเสียงงอแงน้ำตาปริมจะไหลอยู่รอมร่อ

“ หนูครับ ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวตรงนี้ ” ผีนางงามเข้าสิงปลาเก๋าทันทีที่เห็นเด็กน่ารักเหมือนจะร้องไห้ น่ารัก เด็กคนนี้น่ารักมากจนปลาเก๋าอยากห่อกลับบ้านไปเลี้ยงดูเลยที่เดียว

“ นะ.. น้องชินรอคุณแม่อยู่ครับ... คุณแม่บอกว่าจะไปธุระแป๊บเดียวก็มา แต่คุณแม่ยังไม่มาเลย ฮึก.. ” ปลาเก๋าอยากจะตามไปขอแม่ของน้อง ยกน้องให้เขาเถอะ น้องน่ารักแถมพูดจาไพเราะ ดูๆแล้วอายุน่าจะประมาณสามสี่ขวบได้

“ งั้นให้พี่รอเป็นเพื่อนนะครับ นั่งอยู่คนเดียวมันอันตราย ” ใจจริงปลาเก๋าอยากจะแทนตัวเองว่าพ่อ ก็ถ้ามีลูกน่ารักขนาดนี้ล่ะก็นะ เด็กอะไรน่ารักน่ายิก แก้มก็ยุ้ยๆน่าฟัดสุดๆไปเลย

“ ครับ แต่ว่าน้องชินหิวแล้วครับ คุณแม่จะมาเมื่อไหร่ครับ น้องชินหิวแล้ว ฮึก.. ” เด็กน้อยที่นั่งรอแม่มาร่วมชั่วโมงพูดพึมพำพร้อมกับชะเง้อมองไปทางที่มารดาเดินหายไป นมในขวดมันมีไม่มากและก็หมดไปแล้วที่ถืออยู่ในมือคือขวดเปล่า ปลาเก๋าที่ได้ยินเสียงน้องพูดเบาๆก็เลยสังเกตดูว่านมมันหมดแล้ว

“ งั้นพี่ขอดูกระเป๋าของน้องชินได้ไหมครับ เผื่อจะมีนมอยู่อีกขวด ” น้องพยักหน้าให้ปลาเก๋าและนั่งหันหลังให้เขาหยิบสะดวกขึ้น เขาค้นดูก็เห็นว่าในกระเป๋ามีนมอีกหนึ่งขวด เสื้อผ้าสองชุดและซองจดหมายอีกหนึ่งซอง เขาขมวดคิ้วหมุนให้กับซองจดหมายเรียบๆนั้น และแน่นอนว่าเขาจะเปิดมันอ่าน

“ นี่ครับน้องชิน.. พี่ชื่อปลาเก๋านะครับ พี่จะนั่งรอคุณแม่ของน้องชินเป็นเพื่อนนะ ” ปลาเก๋าพูดกับเด็กน้อยตรงหน้า และน้องก็พยักหน้ารับทั้งที่ปากยังคาบจุกขวดนมดูดจุ๊บๆกิน เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อย และการ์ดที่ตามมาด้วยก็ไม่ได้เข้าใกล้เขาจนเกินไปเพราะกลัวว่าหน้าดุๆจะทำให้เด็กร้องไห้เอาเสียเปล่า



นั่งไปสักพักจนน้องสับปะงกก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมาแสดงตัวเป็นแม่ของน้องสักคน ปลาเก๋าเองก็รอต่อไปยังไม่ได้กินข้าวอย่างที่ตั้งใจไว้เลย

“ อ้าว! หลับซะแล้วเกือบหงายตกเก้าอี้แล้วไหมเนี่ย ” เขาพูดขึ้นหลังจากที่น้องหงายเงิบเพราะนั่งหลับ ปลาเก๋าเลยจับให้น้องนอนหนุนตักดีๆและถอดกระเป๋าออกให้ และเพราะน้องหลับแล้วจึงถือโอกาสอ่านจดหมายในกระเป๋าน้องเสียเลย



“ เหอะ! ทำอย่างนี้ได้ยังไง เด็กคนนี้เป็นลูกของเธอนะ กะว่าจะเอามาทิ้งที่นี่ทั้งที่ก็เลี้ยงมาจนโตขนาดนี้แล้วงั้นหรอ? ทุเรศ! ” ปลาเก๋าสบถอย่างหัวเสียเมื่ออ่านจดหมายจบแล้ว ในเนื้อความจดให้มีประมาณว่า สาวสังคมที่ชอบเที่ยวกลางคืนคนหนึ่ง เธอพลาดท้องกับเสี่ยที่เลี้ยงดูเธออยู่ เลยเอาลูกมาขู่เอาเงินเพราะเสี่ยนั่นมีครอบครัวและมีหน้ามีตาในสังคม แรกๆก็มีเงินส่งให้เธอตามที่เรียกร้องตลอด พอมากเข้าเขาก็ทิ้งไปไม่ส่งให้ไม่ติดต่อหรืออะไรสักอย่างเธอจึงคิดผลักภาระทิ้ง และที่ปลาเก๋าเกลียดข้อความในจดหมายฉบับนี้ที่สุดคือ ‘ใครเก็บเด็กคนนั้นได้ก็เอาไปเลี้ยงเลยนะ ไม่ต้องมาตามหาพ่อแม่ของเด็กหรอก เพราะฉันทิ้งมันแล้ว กรุณาให้ข้าวให้น้ำเลี้ยงดูเด็กคนนี้หน่อยแล้วกัน ฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงดูต่อแล้ว’ มีประวัติวันเกิดของน้อง แต่ปิดบังชื่อพ่อแม่ไว้ มันก็ง่ายดีเหมือนกันสำหรับปลาเก๋า แต่สำหรับน้องนี่สิต้องมาเจอกับสภาพแบบนี้สงสารน้องจริงๆ

“ ทำไมเขาใจร้ายกับน้องชินจังเลยครับ ไม่เป็นไรไปอยู่กับพี่ปลาเก๋าแล้วกันเนอะ พี่จะเลี้ยงให้น้องเป็นลูกราชาเลยล่ะ คอยดู! ”


.............30%.............







...........ต่อ...........








ปลาเก๋ารอจนเห็นสมควรแล้วว่าไม่ควรรอต่อไปอีก จึงจัดการอุ้มน้องที่หลับอยู่ขึ้นและเดินไปหาการ์ด

“ พี่ๆครับ อย่าพึ่งรายงานคุณปิงนะผมจะคุยกับคุณปิงเอง กลับกันเถอะครับ ” พวกพี่การ์ดที่ปลาเก๋าชอบเรียกกำลังคิดว่า ปลาเก๋าจะมัดมือชกเจ้านายของพวกเขาแน่ๆ เห็นนายเป็นคนนิ่งๆน่ากลัวแต่ก็ตามใจคนรักไม่ใช่น้อย มีหรือจะไม่ยอมถ้ารับเด็กคนนั้นไปเลี้ยง

“ รับทราบแล้วครับ พวกผมจะยังไม่รายงานคุณปิงตามที่คุณปลาเก๋าสั่ง ” พวกพี่การ์ดขานรับแล้วหนึ่งคนในนั้นก็มารับกระเป๋าของน้องจากเขาไป น้องตัวไม่หนักแถมแก้มนิ่มๆก็ทับอยู่บนบ่าเล็กๆของเขา ตัวน้องก็ไม่ได้ผอมหรือขาดการดูแล และปลาเก๋าเชื่อว่าการดูแลน้องคงไม่ได้มาจากผู้เป็นแม่แน่นนอน คงจะมีใครสักคนเลี้ยงน้องด้วยความเอ็นดูแน่ๆ





ปลาเก๋ากลับบ้านตอนบ่ายสามโมงเกือบสี่โมง หลังจากที่เฝ้ารอคนที่ไม่มีทางมาหาน้องแน่ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่่าเรื่องนี้กับน้องยังไงดี น้องเป็นเด็กคงไม่เข้าใจอะไรที่มันซับซ้อนและเขาก็ไม่อยากโกหกเรื่องแม่ของน้องด้วย

“ จะบอกน้องชินว่ายังไงดีล่ะเนี่ย จะบอกว่าแม่หนูตายแล้วมันก็ร้ายแรงไป จะให้บอกว่าแม่หนูทิ้งหนูไปแล้ว ยิ่งร้ายแรงกว่า เฮ้อ.. หนักใจ ” คนตัวบางนั่งบ่นงุบงิบกับตัวเองพร้อมทั้งมองน้องที่หลับอยู่บนเตียง ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านแล้ว พาน้องมานอนในห้องด้วย การจะพูดให้เด็กคนหนึ่งเข้าใจอะไรแบบนี้มันไม่ง่าย มันไม่เหมือนเก็บหมาแมวที่หลงออกจากบ้านคนอื่นมาเลี้ยงเสียหน่อย นี่คนทั้งคนแถมยังเป็นแค่เด็กอีกต่างหาก


นั่งเฝ้าน้องไม่นานปลาเก๋าก็หลับตามน้องไป หลับไปนานเท่าไหร่แล้วไม่รู้แต่น้องที่นอนอยู่ข้างๆสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเสียนี่

“ ฮึก.. คุณแม่อยู่ไหน คุณแม่ครับ.. ” เด็กน้อยมองไปรอบๆก็เห็นว่าที่นี่ไม่คุ้นตาเสียเลย ไม่เหมือนกับที่เขาเคยอยู่และก็ไม่ใช่ที่ห้างที่นั่งรอคุณแม่ไปทำธุระ แต่เขายังเห็นว่าพี่ชายที่นั่งรอด้วยกันนอนอยู่ข้างๆด้วยเด็กน้อยก็อุ่นใจ มือเล็กๆจับแขนของคนที่นอนหลับอยู่อ้าออกนิดหน่อยก่อนจะมุดตัวเข้าไปในนั้น เด็กน้อยติดนอนกอดจึงมุดเข้าไปกอดคนตรงหน้าก่อนจะหลับไปอีกครั้ง





“ ....ทำไม่ถึงได้มีเด็กมานอนกอดกันกลมแบบนี้ล่ะ ” ปิงกลับมาจากที่ไปเจรจาธุรกิจกับลูกค้าที่สนใจทำทุนกับเขาแล้วพึ่งจะกลับมาตอนห้าโมงนิดๆ ที่นานหน่อยเพราะลูกสาวของลูกค้ามาเจรจาแทนพ่อของเธอ และเธอก็พยายามยื้อเวลาให้ปิงอยู่กับเธอนานที่สุด ดูก็รู้ว่าเธอคิดอะไรแต่ปิงมองแค่ธุรกิจไม่ได้คิดไปต่อหรือสานสัมพันธ์กับเธอ อีกอย่างเขามีคนของตัวเองแล้วและไม่คิดจะมีใคร และเขาก็ปฏิเสธเธอออกไปตรงๆแล้ว เธอเองไม่ได้ว่าอะไรเพราะเธอบอกว่าเธอรู้ว่าปิงคบหากับเด็กผู้ชายอยู่ แต่ขอปิงไว้ว่า ถ้าปิงคิดจะมีลูกเธอขอให้เขาพิจารณาเธอให้เป็นแม่ของลูกปิงไว้บ้าง

“ อือออ... อ้าวคุณปิงกลับมาแล้วหรอครับ... ฮ้าวววว ” ปิงมองคนตัวบางเปิดปากหาวเสียกว้าง เขาเดินเข้าไปหอมแก้มปลาเก๋าเหมือนทุกครั้งที่ปลาเก๋าตื่นนอน

“ อือ.. แล้วเด็กคนนั้นลูกใคร? ” ปิงถามขึ้นเสียงเรียบแต่ปลาเก๋ากลับขมวดคิ้วก่อนจะมองไปดูที่หน้าอกตัวเองก็เจอกว่าน้องนอนซุกอยู่แถมกอดเขาแน่ด้วย

“ ลูกผมเองแหละ ผมจะเลี้ยงน้องชินเป็นลูก ” เขาตอบออกไปพร้อมกับลูบหัวและหลังน้องเบาๆ ปิงได้แต่ส่ายหัว ไม่มีใครแจ้งเขาเลยว่าคนตัวเล็กกำลังทำเรื่องป่วนอยู่

“ แล้วคิดว่าจะให้เลี้ยง? ” ปิงเลิกคิ้วถาม ปลาเก๋าหันไปมองหน้าคนตัวโตทันที ทำไม่จะเลี้ยงไม่ได้ เสือตั้งสองตัวปิงยังไเลี้ยงได้เลย เด็กแค่คนเดียวเองทำไมจะเลี้ยงไม่ได้

“ ผมจะเลี้ยงน้อง น้องโดนแม่ทิ้ง ผมจะเลี้ยง ” เขาพูดขึ้นบ้าง น้องต้องได้อยู่กับเขา เขาจะเลี้ยงอย่างดีให้ความรักให้ชีวิตใหม่ที่ดี เขารู้ว่าการเลี้ยงคนมันยาก คนไม่ได้เชื่องเหมือนหมาแมว แต่คนที่เราถ้าเลี้ยงด้วยความรักเขาเชื่อว่าน้องต้องรักเขาตอบแน่

“ แล้วฉันจะได้อะไร? การเลี้ยงเด็กมันไม่ใช่เรื่องง่าย ไหนจะต้องรับมาเลี้ยงให้เป็นไปตามกฏหมายที่ออกรองรับอีก และเด็กนั้นจะรับได้ไหมที่รู้ว่าแม่แท้ๆไม่ต้องการเขา คิดไว้หรือยังว่าจะอธิบายกับเด็กยังไงหืม.. ” ปิงพูดซะยาวเหยียดและเป็นเรื่องที่เขาคิดไว้อีกด้วย ปลาเก๋าพยายามคิดแต่ก็คิดไม่ออกนอกจากอยากเลี้ยงน้อง เขาเอ็นดูน้องมากแค่นั้นเอง มันอาจดูงี่เง่าเอาแต่ใจไปหน่อยแต่เขาก็ปล่อยให้น้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าไม่ไดเหมือน

“ อืม.. ก็.. ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะบอกน้องยังไง แต่ถ้าเลี้ยงน้องไว้คุณก็ได้คนสืบทอดกิจการต่อไง ให้ผมเลี้ยงเถอะนะ ผมอยากเลี้ยงน้องจริงๆ นะครับคุณปิง ” ปลาเก๋าทำตาลุกลิกก่อนตอบคำถามและขอปิงอีกครั้งเพื่ิอจะได้เลี้ยงน้อง เขาที่เคยโดนแม่เลี้ยงทำร้ายความรู้สึกมาแล้วยังรู้สึกไม่ดีขนาดนั้น แล้วน้องล่ะ น้องโดนแม่แท้ๆทำเลยนะ จะรู้สึกอย่างไร เขาห่วงน้องมากเลย ร่างบางทำหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงเรื่องที่อยู่ในใจ จนปิงใจอ่อน

“ เฮ้อ... ช่างเถอะ ตอนนี้ปลุกเด็กให้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว นอนมากๆคืนนี้นอนไม่ได้กันพอดี ” ถึงจะพูดแบบไม่ใส่ใจ แต่มือใหญ่ของปิงกลับลูบหัวเขาอย่างปลอบโยน เขายิ้มออกมาแล้วก็กอดเอวของคนตัวโตไว้อย่างดีใจ ทำอย่างกับเมื่อกี้ไม่ได้หลุดสีหน้าเศร้าอย่างใดอย่างนั้น

“ ครับ คุณปิงใจดีที่สุดเลย ” เขาดีใจชนิดที่กระโดดกอดหอมแก้มคนตัวโตเลยทีเดียว ปิงได้แต่ส่ายหน้าให้คนตัวขาวก่อนจะเลี่ยงไปอาบน้ำ เขาเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรแล้ว



“ น้องชินครับ น้องชินตื่นได้แล้วครับ ” เขาปลุกน้องด้วยการเรียกและเขย่าตัวน้องเบาๆ ไม่นานน้องก็งัวเงียตื่นขึ้นมา มือเล็กๆยกขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเหมือนแมวน้อย ปลาเก๋าต้องคว้ามือน้องไว้เพราะกลัวน้องจะขยี้แรงจนเจ็บตา

“ อือ.. เราอยู่ที่ไหนครับ น้องชินอยากหาคุณแม่แล้วครับ ” น้องหาวหวอดอย่างน่ารักก่อนจะพูดออกมา เขาไม่อยากโกหกน้องเลย แต่เขาจะพูดยังไงล่ะเพื่อไม่ให้น้องเสียใจ

“ เอ่อ.. พรุ่งนี้น้องชินค่อยกลับบ้านนะครับ พี่จะพาน้องชินไปส่ง เพราะว่าวันนี้คุณแม่น้องชินบอกว่า ฝากน้องชินไว้กับพี่ก่อน งั้นวันนี้น้องชินอยู่กับพี่ปลาเก๋าก่อนนะครับ ” เอาไงเอากัน พรุ่งนี้เขาจะบุกถึงบ้านน้อง ต่อให้เขาจะต้องซื้อน้องมาด้วยเงินเขาก็จะทำ น้องไม่ควรจะอยู่ในที่แบบนั้นแล้วโตขึ้นมาเป็นเด็กมีปัญหา น้องควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านั่นคือเขา!!

“ ก็ได้ครับ น้องชินจะรอกลับบ้านพรุ่งนี้ครับ ” น้องว่านอนสอนง่ายมาก ไม่ดื้อไม่งอแง ถ้าจะร้องไห้น้องก็จะฮึบไว้ ปลาเก๋าเริ่มจะหลงน้องไปเรื่อยๆ และดูท่าว่าจะหลงจนตามใจทุกอย่างแน่ๆ

“ งั้นเราลงไปข้างล่างกันดีกว่าเนอะ วันนี้ที่บ้านทำกับข้าวเยอะแยะเลย พี่ว่าน้องชินต้องชอบมากแน่ๆ ไปล้างหน้าแล้วก็ลงไปกันเถอะครับ ” ปลาเก๋าพาน้องไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วจะพาลงไปข้างล่าง ดีที่ห้องน้ำแบ่งสัดส่วนออกอย่างชัดเจน ทำให้คนที่อาบน้ำอยู่อาบได้สบายแม้จะมีอีกคนที่เข้ามาใช้ห้องน้ำด้วยก็ตาม




“ น้องชินอยากกินอะไรครับเดี๋ยวพี่ปลาเก๋าจะตักให้น้องชินเอง ” อาหารมากมายเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ปลาเก๋าได้บอกกับแม่ครัวเอาไว้แล้วว่าทำหลายๆอย่างที่เด็กๆชอบมา เขากะจะขุนน้องให้แก้มป่องกว่าเดิมเลย

“ น้องชินอยากกินคุณกุ้งครับ ” น้องยิ้มตาหยีโชว์ฟันกระต่ายน่ารัก ปลาเก๋าโดนรอยยิ้มแอคแทคของน้องเข้าไปเขาถึงกับหงายเงิบด้วยความปลื้มปริ่ม น้องน่ารักจนพี่อยากกอดแล้วก็หอมหัวหลายๆทีเลย

“ เดี๋ยวพี่ปลาเก๋าตักให้ครับ เอาคุณกุ้งไปเลยสองตัวครับ ” เขาตักกุ้งตัวใหญ่ๆให้น้อง เก้าอี้เสริมสำหรับเด็กเขาก็ให้พี่การ์ดหามาให้ตั้งแต่กลับมาจากห้างแล้ว ตอนนี้เขานั่งกินข้าวกับน้องโดยไม่รอปิงด้วยซ้ำ


“ กินข้าวไม่รอกันเลยนะ ” คนตัวโตที่อยู่ในชุดสบายๆเดินมาที่โต๊ะอาหาร น้องที่กำลังกินข้าวอยู่เห็นหน้าปิงถึงกับสะดุ้ง เพราะคุณลุงหน้าดุมาก น้องจะร้องไห้แล้วด้วย เลยวางทุกอย่างที่ถืออยู่ลงจาน และก้มหน้าหลบสายตาดุๆของคุณลุง

“ คุณปิงครับ อย่าทำหน้าดุสิน้องชินกลัวนะครับ น้องชินครับไม่ต้องกลัวคุณลุงนะ คุณลุงคนนั้นชื่อลุงปิง เป็นเจ้าของบ้านและก็แฟนของพี่ปลาเก๋าเองครับ สวัสดีคุณลุงสิครับ ” เขาผู้ที่หลงน้องก็พูดปลอบทันทีที่เห็นน้องทำท่ากลัวปิง น้องช้อนตามองปลาเก๋าอ้อนๆ เพราะน้องไม่กล้าสบตากับปิง

“ สะ.. สวัสดีครับคุณลุง.. พี่ปลาเก๋าครับ แฟนคืออะไรครับน้องชินไม่รู้จักเลย ” น้องยกมือน้อยๆป้อมๆขึ้นสวัสดีคุณลุงตาดุแล้วหันไปถามปลาเก๋านั่งนั่งอยู่ข้างๆ แอบมองหน้าคุณลุงไปด้วยเพราะคุณลุงหล่อมากแต่ดวงตาของคุณลุงก็ดุมากเช่นกัน

“ แฟนคือ.. เอ่อ.. แฟนคือคนรักกันไงครับ คนสองคนรักกันแล้วก็เป็นแฟนกัน ” เขาตอบน้องไปและพูดให้น้องเข้าใจได้ง่ายๆ แต่น้องกลับเอียงคอทำคิ้วขมวดสงสัยในความคิดตัวเองอย่างน่ารัก เขาอยากหอมหัวเด็กน้อยจริงๆแต่ว่าเขากำลังกินข้าวอยู่นี่สิ และดูเหมือนว่าน้องจะยังไม่เข้าใจที่เขาพูดอยู่เล็กน้อย

“ แฟนก็เหมือนพ่อกับแม่ พี่ปลาเก๋าของเธอกับฉันเรารักกันแบบนั้น เปรียบเที่ยบได้ว่า ฉันเป็นพ่อส่วนปลาเก๋าเป็นแม่ เข้าใจไหม? ” เมื่อยังเห็นว่าเด็กน้อยไม่เข้าใจ ปิงจึงไขข้อสงสัยให้อีกแรง ส่วนปลาเก๋าก็หน้าแดงและมองหน้าคนพูดที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ที่ปิงพูดมามันก็ถูกแต่ไปสอนเด็กแบบนั้นมันก็เหมือนไม่ถูกทั้งหมด

“ แต่.. แต่คุณแม่เป็นผู้หญิงนะครับ ” น้องแย้งขึ้นมาเพราะคุณแม่ต้องเป็นผู้หญิงผมยาวๆส่วนคุณพ่อก็เป็นผู้ชายผมสั้นๆ แต่พี่ปลาเก๋าเป็นผู้ชาย เป็นคุณแม่ไม่ได้หรอก น้องมองหน้าพี่ปลาเก๋าที มองหน้าคุณลุงปิงทีหนึ่งด้วย ไม่กล้ามองเยอะคุณลุงตาดุน้องกลัว

“ แล้วพี่ปลาเก๋าของเธอสวยรึเปล่าล่ะ? ” ปิงถ้ากลับทำให้น้องช้อนตามองหน้าของพี่ปลาเก๋าที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะหันไปมองคุณลุงและตอบคำถาม

“ สวย.. สวยครับพี่ปลาเก๋าสวย ” น้องช้อนตามองพี่ปลาเก๋าแล้วตอบอย่างเขินอาย ก่อนจะมองพี่ปลาเก๋าแล้วยิ้มเขินอีกรอบ น้องไม่เคยเจอใครสวยกว่าคุณแม่เลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่น้องเห็นคนอื่นสวยแถมไม่ใช่ผู้หญิงผมยาวอีกต่างหาก น้องเองก็สับสนเล็กน้อยแต่ก็ยอมรับว่าพี่ปลาเก๋าสวย

“ ถ้าสวยก็เป็นแม่ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงหรอก ” ปิงพูดตอบเด็กน้อยไป เขาไม่สนว่าคนอื่นจะพูดว่ายังไงถ้าคนรักเขาจะเป็นผู้ชาย ในเมื่อเขาไม่ได้ยินเขาก็ถือว่าไม่ทีใครพูด แต่ถ้าเขารู้หรือได้ยินคนพูดไม่ดีต่อปลาเก๋าเขาไม่ปล่อยไปหรอก ความรักมันขึ้นอยู่ที่คนสองคน คนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะมาตัดสินใจแทนเขาว่าอะไรที่เหมาะหรือไม่เหมาะ คนตัวโตพอใจในสีหน้าเขินอายของคนรักที่มีต่อเขาและเด็กน้อย เขาไม่คิดว่าสิ่งที่พูดไปมันผิดนะ

“ พูดอะไรกันครับสองคนเนี่ย แล้วก็คุณปิงอย่างเรียกน้องว่าเธอสิครับ เรียกน้องว่าน้องชินแบบที่ผมเรียกสิ ” คนสวยถึงกับอยู่เฉยไม่ได้ เขาก็ดีใจหรอกที่น้องชมว่าสวย แต่มันก็อายนะทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ และก็ให้ปิงเรียกน้องใหม่เรียกเธอๆฟังแล้วขัดหู น้องก็คือน้อง ไม่ใช่เธอ

“ ครับ.. พี่จะเรียกน้องว่าน้องชิน พอใจรึยังครับน้องปลาเก๋า? ” คนตัวโตแกล้งพูดหยอกคนรักให้ตัวแดงเล่น ส่วนน้องที่ยังไม่เข้าใจผู้ใหญ่สองคนก็เอาแต่มองไปมองมา แต่พอมองแล้วก็ยังไม่เข้าใจน้องเลยจับช้อนส้อมกินข้าวต่อ น้องยังกินคุณกุ้งไม่หมดเลย

“ ไม่ต้องมาพูดประชดเลยครับ น้องชินก็คือน้องชิน ไม่ใช่เธอนะครับ อ้อ!.. พรุ่งนี้พาผมไปส่งที่บ้านน้องชินด้วยนะครับ ผมต้องการคนเซ็นยินยอมให้น้องมาเป็นลูกบุญธรรมของผม ” ปลาเก๋าพูดตามใจตัวเองจนปิงต้องส่ายหัว น้องเองก็กินข้าวต่อเพราะหิวมากกว่ากลัวคุณลุงเสียอีก ปลาเก๋าเองก็คอยตักอาหารให้ไม่ขาดมือ ดูแลดีปานคลอดน้องออกมาเอง

“ เธอคงอยากจะเป็นแม่ ส่วนฉันก็เป็นพ่อสินะ.. ตกลง พรุ่งนี้ไม่เกินบ่ายสามเราจะไปบ้านของชินกัน ” ร่างสูงไม่ยอมเรียกน้องชินอยู่ดี เขาไม่เข้ากับคำพูดพวกนี้หรอกขนาดพูดกับปลาเก๋ายังฉันๆเธอๆอยู่เลย มีบางทีที่เรียกตัวเองว่าพี่และเรียกอีกคนด้วยชื่ออยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ยังไม่ชินกับการที่จะต้องเปลี่ยนแปลงอะไรแบบนี้หรอก

“ ผมอยากให้น้องเรียกผมว่าป่าป๊า น้องต้องเรียกผมว่าป่าป๊าถึงจะถูก ส่วนคุณก็เป็นแดดดี้ไปสิ ” ปลาเก๋ายู่ปากใส่ปิงก่อนจะตักไข่เจียวเนื้อปูให้น้องกิน น้องได้แต่เคี้ยวแก้มตุ่ยๆเหมือนแฮมเตอร์กินเมล็ดทานตะวัน เพราะไม่เข้าใจว่าคุณลุงปิงกับพี่ปลาเก๋าพูดเรื่องอะไรกันอยู่ น้องรู้แค่ว่ากับข้าวอร่อยทุกอย่างเลย




อาหารเย็นผ่านไปด้วยดี เขากินเสร็จก็พาน้องมานั่งดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่น จอทีวีขนาดห้าสิบกว่านิ้วกำลังฉายการ์ตูนชื่อดังให้ทั้งสองได้นั่งดูอย่างเพลิดเพลิน น้องมีถามเขาบ้างและพูดกันอย่างกับเด็กสองคนกำลังดูการ์ตูนด้วยกัน ซึ่งมันก็ทำให้ปิงส่ายหน้าให้กับสองเด็กที่นั่งอยู่ในสายตาของเขา

“ ภพไปสืบเรื่องของชินให้ที ขอข้อมูลและที่อยู่ของผู้ปกครองของชินวันพรุ่งนี้ไม่เกินบ่ายสามนะ ฉันกับปลาเก๋าจะไปคุณกับเขาเสียหน่อย ฝากที ” ภพรับคำแล้วก็ออกไปทำให้ทันที เขาจะไปพบแม่ของเด็กเสียหน่อย และอีกอย่างคือไปพูดกับแม่ของชินและตัดขาดพวกเขาทั้งสองคนอย่างถาวร ในเมื่อคนรักของเขาอยากเลี้ยงเด็กเขาก็จะให้สิทธิ์การเป็นแม่ของคนรักอย่างเต็มตัว โดยที่แม่จริงๆจะไม่สามารถมาแอบอ้างสิทธิ์ใดๆในภายภาคหน้าได้อีก








มาแล้วววววว รำเซิ้งรอบบ้าน// กว่าจะแต่งเสร็จมันคือลำบากแท้ หวังว่าจะสนุก ขอบคุณที่รอกันนะจ๊ะ เจอกันตอนหน้าเด้อพี่น้อง!!

TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น