กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10 (5)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2561 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 (5)
แบบอักษร

​ครบจำนวนบทที่จะลงเนื้อหาให้อ่านเป็นตัวอย่างแล้วนะคะ

ถ้าหากชอบกัน ฝากอุดหนุนแบบรูปเล่มด้วยนะคะ

**ส่วน ebook รอนิดหนึ่งน้า ในแอพของสำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟ จะปล่อยให้ดาวน์โหลดหลังเล่มวางจำหน่าย 1-3 เดือนค่ะ ถ้าแอพอื่นเช่น mebmarket สำนักพิมพ์จะปล่อยให้ดาวน์โหลดหลังเล่มวางจำหน่าย 4-9 เดือนค่ะ

**เล่มที่ 2 ในชุดชื่อเรื่อง อ้อมกอดมาเฟียอิตาเลียน จี้จะเริ่มลงเนื้อหา 5/11/61 ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

**ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและให้การสนับสนุน รวมถึงทุกกำลังใจค่ะ ขอบคุณจากหัวใจ...กัณฑ์กนิษฐ์

**********************************

บทที่ 10 (5)

                ถยนต์ของเวโรนิกาซ่อมเสร็จมาจะครบเดือนแล้ว อริสโตสส่งรถมาที่บ้านของเธอ เวโรนิกาไม่ค่อยได้ใช้งานมันสักเท่าไร ตั้งแต่ซ่อมเสร็จกลับมา เธอมีโอกาสได้ขับมันแค่สามครั้ง อริสโตสทำหน้าที่เป็นสารถีให้เธอ

                   ชายหนุ่มขับรถมารับเธอตอนเช้า เขามารับประทานอาหารมื้อเช้ากับเธอในบางวัน เป็นการผ่อนคลายล็อกของความสัมพันธ์ เปิดพื้นที่ของคำว่าครอบครัวให้เวโรนิกากว้างขึ้น อริสโตสเป็นคนสบายๆ มากกว่าที่คิด

                   แต่ใช่ว่าทั้งคู่จะไม่มีเรื่องต้องปรับตัวเข้าหากัน แต่อริสโตสไม่ได้รอให้เธอปรับตัวเข้าหาเขา เวโรนิกาใช้วีการที่เขาอนุญาตเธอไว้ หญิงสาวไม่งอนพร่ำเพรื่อ หรือปล่อยให้เขาคิดเองว่าเธอต้องการอะไร เธอเอ่ยปากบอกเขาถึงเรื่องที่เธอต้องการ ซึ่งมันง่ายกว่าการให้อริสโตสคิดเอง

                   ทั้งคู่โตมาในสังคมที่แตกต่างกัน ได้รับการเลี้ยงดูมาแตกต่างกัน ขนาดบิดามารดาที่เลี้ยงลูกมากับมือ ยังไม่สามารถเข้าใจลูกได้ทุกอย่าง เวโรนิกาจึงไม่เพ้อฝันว่าอริสโตสจะต้องเข้าใจเธอทุกเรื่อง ทั้งคู่พบกันครึ่งทาง ต่างคนต่างปรับตัวเข้าหากัน

                   ช่วงการเรียนรู้กันของเธอกับอริสโตส กลายเป็นช่วงเวลาที่สนุกสนาน เวโรนิกาเรียกมันแบบนั้น เพราะเธอรู้สึกสนุกกับการที่ได้ทำอะไรหลายอย่างร่วมกันกับเขา เรียนรู้เขาไปพร้อมกับการที่เขาเรียนรู้เธอ หญิงสาวนึกขอบคุณที่บรรดาแฟนเก่าของเขาไม่พยายามที่จะเข้าใจเขา มากกว่าการได้เฉิดฉายควงแขนเขา

                   เธอก็เลยมีโอกาสได้พบกับอริสโตส เขาไม่ใช่คนพูดจาเสียงอ่อนเสียงหวานกับคนรัก อริสโตสมีน้ำเสียงโทนเดียว เสียงทุ้มแต่นุ่มหูชวนฟัง เขาแสดงออกทางการกระทำมากกว่าคำพูด ถ้าหากเดินด้วยกัน เขาจะให้เธอเดินฝั่งที่ปลอดภัยที่สุด

                   ถ้าหากไม่โอบเอวเธอ มือเขาก็จะคอยจับมือเธอไว้ เวโรนิกาเริ่มต้องรับมือกับสื่อที่ระแคะระคายความสัมพันธ์ของทั้งคู่บ้าง แต่หญิงสาวก็ไม่ใส่ใจ เธอทำตัวปกติ ใช้ชีวิตให้เป็นตัวเอง ไม่สร้างความกดดันให้กับตัวเอง แค่ต้องระมัดระวังมากขึ้น แต่ไม่ให้สูญเสียความเป็นเธอไป

                   “ยิ้มอะไร”

                   อริสโตสแตะนิ้วกับแก้มเนียน แล้วก็ดึงมือกลับ เวโรนิกามองคนที่กำลังขับรถอยู่ แล้วก็ยิ้มไปด้วย เมื่อคิดถึงเรื่องของเขา

                   “คิดถึงคุณค่ะก็เลยเผลอยิ้ม”

                   “คิดเรื่องดี?”

                   “ต้องดีสิคะ ถึงยิ้ม”

                   รถยนต์ของอริสโตสจอดบริเวณหน้าบ้านของเวโรนิกา ชายหนุ่มลงจากรถ เดินไปเปิดประตูให้เวโรนิกาแล้วก็จับมือหญิงสาวลงจากรถ

                   “ขอบคุณนะคะ อุตส่าห์มาส่ง ทั้งที่ต้องกลับไปประชุมต่อ”

                   อริสโตสยังไม่กลับบ้าน เขามาส่งเวโรนิกาแล้วก็ต้องกลับไปประชุม หญิงสาวเคยคุยกับเขา เพราะตารางงานอันยุ่งเหยิงของเขาในบางวัน เธอกลับเองได้ถ้าเขายุ่ง แต่ชายหนุ่มก็ตอบกลับมาเสียงเรียบ

                   แฟนผม ผมต้องดูแล

                เวโรนิกาได้ยินคำนี้ทุกครั้งที่เธอคุยกับเขาเรื่องการดูแลเธอที่อาจจะทำให้เขาเหนื่อย หญิงสาวก็เลยเลิกพูด เพราะการมีเขาคอยดูแลใกล้ชิด ไม่ได้ทำให้เธอเป็นทุกข์ แต่ทำให้เธอมีความสุข อริสโตสไม่มีเวลาไปช็อปปิ้ง ดูหนัง หรือฟังเพลงกับเธอ เพราะตอนนี้งานเขายุ่งมาก เวลาที่ทั้งคู่จะอยู่ด้วยกัน ก็คือช่วงที่เขามารับมาส่งเธอ

                   “ประชุมเสร็จแล้วโทรศัพท์หาฉันด้วยนะคะ”

                   ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปหาเธอ เหมือนทั้งคู่ชอบที่จะใกล้ชิดกันเวลาคุยกัน เวโรนิกาเกี่ยวแขนกับลำคอของเขา

                   “คุณอาจหลับแล้วน่ะสิ”

                   “หลับแล้วฉันก็จะตื่นมารับโทรศัพท์ค่ะ”

                   “ครับผม ผมไปประชุมก่อน”

                   เวโรนิกาหอมแก้มเขา ห่วงเขาก็ห่วงนั่นแหละ แต่เรื่องงานของอริสโตสก็เป็นเรื่องสำคัญ อริสโตสรู้อยู่แล้วว่าเขาควรทำอะไร แต่ช่วงนี้งานเขาแน่นจนแบ่งตารางพักผ่อนลำบาก แทนที่จะบ่นเขาเรื่องทำงานหนัก หญิงสาวก็เลยเปลี่ยนไปคิดเมนูอาหารบำรุงเขาแทน

                   “ขับรถดีๆ นะคะ”

                   “ครับ พรุ่งนี้ตอนเช้าผมจะมากินมื้อเช้าด้วย”

                   “ฉันจะเตรียมอาหารเช้าเผื่อค่ะ รีบไปเถอะค่ะ เป็นผู้บริหารต้องตรงต่อเวลานะคะ”

                   เวโรนิกาใช้มือจับเสื้อนอกให้เขา แล้วก็ยื่นหน้าไปจูบปากเขา เธอใส่รองเท้าส้นสูงจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะจูบอริสโตส ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาจูบเธอ อริสโตสชอบแสดงความใกล้ชิดกับเธอ เวโรนิกาก็เริ่มซึมซับนิสัยแบบนั้นของเขา

                   ทั้งคู่ชอบที่จะกอดกัน จูบกัน คลอเคลียกัน หญิงสาวเผยอริมฝีปากจูบตอบเขา ไม่จูบลึกซึ้งดื่มด่ำถึงขนาดสอดลิ้นเข้าไปพัวพันกัน เพราะยืนอยู่หน้าบ้านเธอ แต่ก็กดริมฝีปากจูบกันอย่างหวานชื่นเพื่อเติมพลังให้เขาก่อนไปทำงาน

                   “บายค่ะอริสโตส”

                   เวโรนิกาคลายอ้อมแขน อริสโตสเดินกลับไปที่รถ หญิงสาวยืนส่งเขาจนรถของชายหนุ่มไปพ้นสายตาแล้วถึงหมุนตัวเดินขึ้นบ้าน เวโรนิกาต้องสะดุดตาอีก กระถางต้นไม้ของเธอเปลี่ยนที่วางอีกแล้ว มีสิ่งผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นและค่อยๆ ขัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง เวโรนิการีบไขกุญแจเข้าไปในบ้าน พอเธอปิดประตูบ้านเงาร่างที่แอบซ่อนตัวมองเธอกับอริสโตสก็ค่อยๆ เปิดเผยตัวเองออกมา ใบหน้านั้นตึงเครียดเต็มไปด้วยความโกรธเคือง มือกำเข้าหากัน ดวงตาขึ้งขุ่นชิงชัง

                   “นังแพศยา”

**********************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

ความคิดเห็น